Tag Archives: υγεία

Εικόνα

Έμφραγμα: Τρία προβλήματα ύπνου που γιγαντώνουν τον κίνδυνο

http://bit.ly/37exAtQ


Οι διαταραχές ύπνου σχετίζονται με αύξηση των πιθανοτήτων εμφράγματος και εγκεφαλικού επεισοδίου σύμφωνα με νέα μελέτη
Οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να αποκοιμηθούν ή έχουν διακοπτόμενο ύπνο ενδέχεται να κινδυνεύουν περισσότερο από καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό επεισόδιο συγκριτικά με άτομα που δεν αντιμετωπίζουν διαταραχές ύπνου σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Neurology.

Οι ερευνητές παρακολούθησαν 487.200 άτομα στην Κίνα για περίπου μια δεκαετία. Κατά την έναρξη της μελέτης οι συμμετέχοντες ήταν κατά μέσο όρο 51 ετών, ενώ κανένας από αυτούς δεν είχε ιστορικό εμφράγματος ή εγκεφαλικού επεισοδίου.

Μετά από το χρόνο παρακολούθησης υπήρξαν 130.032 περιστατικά εμφράγματος, εγκεφαλικού επεισοδίου και άλλων παρόμοιων παθήσεων.

Συνολικά, οι άνθρωποι που είχαν τρία συμπτώματα προβλημάτων στον ύπνο – αϋπνία, διακοπτόμενο ύπνο ή αφύπνιση πολύ νωρίς το πρωί, και πρόβλημα συγκέντρωσης μέσα στη μέρα λόγω της έλλειψης ύπνου – ήταν 18% πιο πιθανό να έχουν περιστατικά εμφράγματος ή εγκεφαλικού επεισοδίου συγκριτικά με όσους δεν είχαν κάποιο από αυτά τα προβλήματα ύπνου.

«Τα προβλήματα αυτά υποδηλώνουν πως αν μπορούμε να στοχεύσουμε τα άτομα με διαταραχές ύπνου και να αντιμετωπιστούν με συμπεριφορικές θεραπείες, είναι πιθανό ότι θα μπορούσαμε να μειώσουμε τις πιθανότητες εμφράγματος, εγκεφαλικού επεισοδίου και άλλων ασθενειών», δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης, Δρ. Liming Li.

Περίπου το 12% των ανθρώπων αντιμετώπιζαν δυσκολίες στον ύπνο. Το 10% ανέφερε πως ξυπνά πολύ νωρίς, ενώ το 2% είχε πρόβλημα στο να παραμείνει συγκεντρωμένο κατά τη διάρκεια της ημέρας λόγω της έλλειψης ύπνου.

Συγκριτικά με τους συμμετέχοντες χωρίς προβλήματα αϋπνίας, οι άνθρωποι με διαταραχές ύπνου ήταν μεγαλύτερης ηλικίας, συχνότερα γυναίκες, άγαμοι και από αγροτικές περιοχές. Επίσης, τα άτομα με συμπτώματα αϋπνίας ήταν χαμηλότερου μορφωτικού επιπέδου και εισοδήματος, ενώ ήταν πιο πιθανό να έχουν ιστορικό σακχαρώδους διαβήτη ή διαταραχές της διάθεσης όπως το άγχος ή η κατάθλιψη.

Οι άνθρωποι που αντιμετώπιζαν πρόβλημα αϋπνίας ή διακοπτόμενου ύπνου είχαν 9% περισσότερες πιθανότητες να υποστούν έμφραγμα ή εγκεφαλικό επεισόδιο, συγκριτικά με τα άτομα που δεν αντιμετώπιζαν αυτό το πρόβλημα.

Για τους ανθρώπους που ξυπνούσαν πολύ νωρίς το πρωί, οι πιθανότητες να αντιμετωπίσουν κάποια από τις προαναφερθείσες παθήσεις έφταναν το 7%. Ενώ όταν αντιμετώπιζαν προβλήματα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια της μέρας λόγω έλλειψης ύπνου, ο κίνδυνος εγκεφαλικού επεισοδίου ή εμφράγματος αυξανόταν κατά 13%.

Ο αυξημένος κίνδυνος εμφράγματος ή εγκεφαλικού επεισοδίου συνέχιζε να υφίσταται ακόμα και όταν οι ερευνητές συνυπολόγισαν άλλους παράγοντες που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις πιθανότητες όπως το κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ, ή η ελλιπής φυσική δραστηριότητα.

«Η σχέση μεταξύ των συμπτωμάτων της αϋπνίας και αυτών των υπό μελέτη παθήσεων ήταν ακόμα πιο έντονη στους νεότερους ενήλικες και στους ανθρώπους που δεν είχαν υψηλή αρτηριακή αρτηριακή πίεση κατά την έναρξη της μελέτης. Για το λόγο αυτό οι μελλοντικές μελέτες θα έπρεπε να κοιτάξουν για έγκαιρο εντοπισμό και παρεμβάσεις που θα στοχεύουν αυτές τις ηλικιακές ομάδες», συμπλήρωσε ο Δρ. Li.

Να σημειωθεί ωστόσο ότι η μελέτη αυτή δεν ήταν ένα ελεγχόμενο πείραμα που σχεδιάστηκε για να αποδείξει αν και πώς τα συμπτώματα αϋπνίας προκαλούν εγκεφαλικά επεισόδια ή εμφράγματα. Ένας ακόμα περιορισμός που πρέπει να αναφερθεί είναι πως οι συμμετέχοντες βασίστηκαν στις αναφορές των ίδιων των συμμετεχόντων για τα συμπτώματά τους και τις παθήσεις που εμφάνισαν.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Λευκός Πύργος: «Βάφτηκε» μωβ για τα πρόωρα παιδιά

http://bit.ly/2OiwLrx

Μωβ «βάφτηκε» ο Λευκός Πύργος, το σύμβολο της Θεσσαλονίκης, με στόχο την ευαισθητοποίηση των πολιτών σχετικά με τις προκλήσεις και τις συνέπειες της πρόωρης
γέννησης σε ολόκληρο τον κόσμο. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε για τρίτη συνεχή χρονιά από το «Ηλιτόμηνον» με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας που καθιερώθηκε την 17η Νοεμβρίου και γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 2008.
Ο Λευκός Πύργος φωταγωγήθηκε μωβ μαζί με άλλα μνημεία και δημόσια κτίρια σε ολόκληρο τον κόσμο. Το φετινό μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας είναι «Γεννημένος πολύ νωρίς. Παρέχοντας τη σωστή φροντίδα, στη σωστή στιγμή, στο σωστό μέρος».

Η δράση έγινε με στόχο την ευαισθητοποίηση σχετικά με τις προκλήσεις και τις συνέπειες της πρόωρης γέννησης σε ολόκληρο τον κόσμο ενώ η φωταγώγηση έγινε από το «Ηλιτόμηνον».
Σήμερα, μνημεία και δημόσια κτίρια σε ολόκληρο τον κόσμο φωτίζονται με το μωβ χρώμα της Προωρότητας, ενώ αμέτρητα άτομα και οργανώσεις, μεταξύ των οποίων και οι διεθνείς οργανώσεις Little Big Souls (Αφρική), March of Dimes (ΗΠΑ) και National Premmie Foundation (Αυστραλία), ενώνουν τις δυνάμεις τους με το EFCNI σε ένα διηπειρωτικό κίνημα, δηλώνοντας τη δέσμευσή τους να δράσουν τόσο για την πρόληψη των πρόωρων γεννήσεων όσο για τη βελτίωση της κατάστασης των πρόωρων μωρών και των οικογενειών τους.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Ψηφίστηκε νομοσχέδιο που νομιμοποιεί την ευθανασία

http://bit.ly/2KoQ412


Οι βουλευτές στη Νέα Ζηλανδία ψήφισαν σήμερα υπέρ του να καταστεί νόμιμη η ευθανασία, γεγονός που θα ανοίξει τον δρόμο για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος τον επόμενο χρόνο.
Το νομοσχέδιο, το οποίο θα επιτρέπει σε ασθενείς σε τελικό στάδιο να ζητούν τον ιατρικά υποβοηθούμενο θάνατο, εγκρίθηκε με ψήφους 69-51 στην τελική του ανάγνωση, δίνοντας τέλος σε έναν πολυετή και έντονο κοινοβουλευτικό διάλογο.

Η πρωθυπουργός Τζασίντα Άρντερν έχει δημοσίως ταχθεί υπέρ της μεταρρύθμισης σχετικά με την ευθανασία και ψήφισε διστακτικά υπέρ της διεξαγωγής δημοψηφίσματος με το αιτιολογικό ότι αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για την προώθηση της νομοθεσίας.

Το δημοψήφισμα ήταν ένα αίτημα του λαϊκιστικού κόμματος »Πρώτα η Νέα Ζηλανδία», το οποίο απείλησε να καταψηφίσει το νομοσχέδιο, αν δεν διεξαγόταν δημοψήφισμα, πιθανόν καταδικάζοντάς το έτσι σε αποτυχία.

«Οι Νεοζηλανδοί μας εκλέγουν, αλλά δεν έχουν εκλέξει τις συνειδήσεις μας», δήλωσε η βουλευτής του »Πρώτα η Νέα Ζηλανδία» Τρέισι Μάρτιν.

Ο υποστηρικτής του νομοσχεδίου, ο φιλελεύθερος βουλευτής Ντέιβιντ Σέιμουρ δήλωσε πριν από την ψηφοφορία αισιόδοξος ότι αυτό θα εγκριθεί.

«Επεξεργαστήκαμε τα επιχειρήματα, δεν νομίζω ότι θα μπορέσει ποτέ κάποιος να πει ότι η βουλή δεν εξέτασε ενδελεχώς και με άρτιο τρόπο αυτό το νομοσχέδιο. Έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια από τότε που ξεκίνησε η κοινοβουλευτική διαδικασία. Και στο διάστημα αυτό συζητήσαμε όποιο επιχείρημα, υπέρ και κατά του νομοσχεδίου, μπορεί να φανταστεί κάποιος», είπε ο Σέιμουρ.

Την ώρα της ψηφοφορίας, διαδηλωτές κατά της ευθανασίας με πανό που έγραφαν «Βοηθήστε μας να ζήσουμε, όχι να πεθάνουμε» και «Η Ευθανασία δεν είναι η λύση» πραγματοποιούσαν αγρυπνία έξω από το κοινοβούλιο.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Ερευνητές δημιουργούν 3D δέρμα έτοιμο για μεταμόσχευση

http://bit.ly/33OUF4a


Ερευνητές βρήκαν έναν νέο τρόπο να δημιουργούν τρισδιάστατο μόσχευμα δέρματος συμπεριλαμβανομένων των αιμοφόρων αγγείων του

Ερευνητές βρήκαν έναν νέο τρόπο να δημιουργούν σε τρισδιάστατη μορφή ζωντανό δέρμα, συμπεριλαμβανομένων των αιμοφόρων αγγείων του.

Η εξέλιξη αυτή, που δημοσιεύτηκε στο Tissue Engineering (Part A), συνιστά σημαντικό βήμα για τη δημιουργία μοσχευμάτων συμβατών με το δέρμα του ασθενούς και επομένως λιγότερο πιθανό να απορριφθούν.

Ο Pankaj Karande, αναπληρωτής καθηγητής χημικής και βιολογικής μηχανικής και μέλος του Κέντρου Βιοτεχνολογίας και Διεπιστημονικών Ερευνών στη Νέα Υόρκη, εξηγεί ότι τα μοσχεύματα που υπήρχαν μέχρι σήμερα θα μπορούσαν να προσομοιαστούν με ένα είδος επιθέματος και όχι μοσχεύματος, καθώς συμβάλλουν μεν στην γρηγορότερη επούλωση μιας πληγής αλλά εντέλει δεν γίνονται δεκτά από τον οργανισμό και αποβάλλονται. Το εμπόδιο αυτό οφειλόταν στο ότι στα μέχρι τώρα μοσχεύματα δεν υπήρχε λειτουργικό αγγειακό σύστημα έτσι ώστε αυτά να ενσωματωθούν στο δέρμα.

Στην συγκεκριμένη μελέτη, οι ερευνητές έδειξαν ότι, αν συνδύαζαν βασικά στοιχεία – συμπεριλαμβανομένων των ενδοθηλιακών κυττάρων και των περικυττάρων – με ζωικό κολλαγόνο και άλλα δομικά κύτταρα που συνήθως βρίσκουμε σε μοσχεύματα δέρματος, τα κύτταρα άρχιζαν να συμπεριφέρονται ως δερματικά διαμορφώνοντας αγγεία μέσα σε μερικές εβδομάδες.

Όταν η ερευνητική ομάδα του Yale έκανε μεταμόσχευση σε έναν συγκεκριμένο τύπο ποντικιού, τα αγγεία από το 3D δέρμα που δημιουργήθηκε από τους ερευνητές του Πολυτεχνικού Ινστιτούτου Rensselaer άρχισαν να συνδέονται με τα αγγεία του ίδιου του ποντικιού.

«Αυτό είναι πραγματικά σημαντικό, επειδή γνωρίζουμε ότι στην πραγματικότητα υπάρχει μια μεταφορά αίματος και θρεπτικών συστατικών στο μόσχευμα που το βοηθούν να μείνει ζωντανό», είπε ο Δρ. Karande.

Προκειμένου να κάνουν αυτό το εύρημα χρήσιμο σε κλινικό επίπεδο, οι ερευνητές πρέπει να μπορούν να επεξεργαστούν τα κύτταρα του δότη χρησιμοποιώντας μια τεχνολογία παρόμοια με τη γονιδιωματική τροποποίηση (CRISPR), ώστε τα αγγεία να μπορούν να γίνουν αποδεκτά από το σώμα του ασθενή.

Αλλά τα μοσχεύματα που δημιούργησε αυτή η ερευνητική ομάδα φέρνουν τους επιστήμονες πιο κοντά στο να μπορέσουν να βοηθήσουν ανθρώπους με διακριτές ιατρικές καταστάσεις, όπως διαβήτη και έλκη.

Για τους ασθενείς αυτούς η εξέλιξη αυτή έχει μεγάλη σημασία διότι τα έλκη συνήθως εμφανίζονται σε ευδιάκριτα μέρη του σώματος και μπορούν να αντιμετωπιστούν με μικρότερα κομμάτια μοσχευμάτων δέρματος, είπε ο Δρ. Karande.

Η επούλωση πληγών απαιτεί περισσότερο χρόνο στους ασθενείς με διαβήτη και επομένως τα νέα μοσχεύματα μπορεί επίσης να βοηθήσουν στην επιτάχυνση αυτής της διαδικασίας.

Επιστήμονες από τη Σιγκαπούρη δημιουργούν ανθρώπινο δέρμα στο εργαστήριο

Μια ακόμη εξέλιξη στον τομέα της δημιουργίας τρισδιάτατου δέρματος έρχεται από την Σινγκαπούρη. Ένα κομμάτι δέρματος σε μικροσκοπικό μέγεθος μπορεί πλέον να «εκτυπωθεί» σε 3D σε λιγότερο από ένα λεπτό, υποστηρίζουν επιστήμονες στη Σιγκαπούρη. Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό βήμα για τους μελλοντικούς ελέγχους καλλυντικών και άλλων προϊόντων, καθώς με αυτό τον τρόπο θα αποφευχθούν τα πειράματα σε ζώα.

Το δέρμα που παράγεται στο εργαστήριο αποτελείται από κύτταρα δέρματος και κολλαγόνο και έχει τις ίδιες χημικές και βιολογικές ιδιότητες με το ανθρώπινο δέρμα, υποστήριξε ο ερευνητής Τζον Κο που δημιούργησε το νέο προϊόν σε συνεργασία με το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης.

«Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ελέγχους προϊόντων που δεν θα κάνουν πειράματα σε ζώα» δήλωσε ο ίδιος.

Η ερευνητική ομάδα επιτάχυνε τη διαδικασία δημιουργίας του δέρματος με τη χρήση ενός είδους μηχανής εκτύπωσης που αποθηκεύει στρώματα ιστού που μοιάζουν με το ανθρώπινο δέρμα. Το σημαντικό με αυτή τη μηχανή είναι ότι χρειάζεται λιγότερο από ένα λεπτό για να δημιουργήσει αυτό το τμήμα δέρματος.

Αυτό που προκύπτει στη συνέχεια επωάζεται για περίπου δύο εβδομάδες, τα κύτταρα του δέρματος πολλαπλασιάζονται και αποκτούν αδιαφάνεια, καθώς μετατρέπονται σε ένα είδος λευκής μεμβράνης.

Το δέρμα αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ελεγχθεί η πιθανότητα τοξικότητας ή ερεθισμού που μπορεί να προκαλεί μια ουσία και οι ιδιότητες των δραστικών συστατικών σε προϊόντα όπως τα καλλυντικά.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Η νόσος – μάστιγα από την οποία πάσχουν 451 εκατομμύρια ενήλικες

http://bit.ly/2Kjoylp


Οι αριθμοί προκαλούν ίλιγγο, όσο κι αν (θεωρούμε ότι) έχουμε εξοικειωθεί με τη χρόνια πάθηση του σακχαρώδους διαβήτη: το 9% του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή 451
εκατομμύρια ενήλικες πάσχουν από διαβήτη και άλλοι 242 εκατομμύρια ασθενείς θα προστεθούν τα επόμενα 25 χρόνια

Η νόσος-μάστιγα του σύγχρονου δυτικού τρόπου ζωής, της διατροφικής υπερβολής και της καθιστικής ζωής εξελίσσεται σε επιδημία που προβληματίζει εκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη. Παρ’ όλα αυτά, οι επιστημονικές εξελίξεις είναι τέτοιες που σε συνάρτηση με την καλύτερη ευαισθητοποίηση ανοίγουν διάπλατα παράθυρο αισιοδοξίας. Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη (14 Νοεμβρίου) ας δούμε τι ακριβώς ισχύει για την επιδημία που εξαπλώνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Οι αριθμοί προκαλούν ίλιγγο, όσο κι αν (θεωρούμε ότι) έχουμε εξοικειωθεί με τη χρόνια πάθηση του σακχαρώδους διαβήτη: το 9% του παγκόσμιου πληθυσμού (451 εκατομμύρια ενήλικες) πάσχουν από διαβήτη και άλλοι 242 εκατομμύρια ασθενείς θα προστεθούν τα επόμενα 25 χρόνια. Τα 1,1 εκατομμύρια ασθενείς έχουν διαβήτη τύπου 1 και είναι ηλικίας έως 19 χρόνων. Οι επιπλοκές της νόσου αποδεικνύονται μοιραίες για εκατομμύρια ασθενείς ετησίως – μόνο το 2017 περισσότεροι από 4 εκατομμύρια κατέληξαν κυρίως λόγω καρδιαγγειακών επιπλοκών. Ο διαβήτης παρουσιάζει ανοδική τάση και στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την Εθνική Μελέτη Νοσηρότητας και Παραγόντων Κινδύνου, που έγινε το 2016 σε συνεργασία των Ιατρικών Σχολών της χώρας, από το 1989 μέχρι σήμερα η συχνότητα εμφάνισης του διαβήτη τύπου 2 έχει τετραπλασιαστεί και υπολογίζεται ότι η νόσος αφορά το 11%-12% του πληθυσμού. Επιπλέον, καταγράφεται σημαντική αλλαγή στην αύξηση της συχνότητας του διαβήτη τύπου 1 (υπολογίζεται στο 3% κάθε χρόνο), ο οποίος, ενώ αφορούσε κυρίως μικρές ηλικίες, τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται και σε μεγαλύτερες (μετά τα 40 έτη), σε ποσοστό άνω του 40%.

Από τα στοιχεία -και όχι μόνο- οι ειδικοί συνάγουν ότι ο διαβήτης καθίσταται πια οικογενειακή υπόθεση, καθώς δυνητικά αφορά όλες τις οικογένειες και επομένως η καλή γνώση των σημείων, συμπτωμάτων και παραγόντων κινδύνου είναι ζωτικής σημασίας είτε για να τον αναγνωρίσουν μέσα στην οικογένεια νωρίς, είτε για να τον προλάβουν.

«Είναι σαφές πλέον ότι το 80% των περιπτώσεων διαβήτη τύπου 2 μπορεί να προληφθεί με την υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, ενώ το 70% των πρώιμων θανάτων των ενηλίκων προκαλείται από συνήθειες που υιοθετούνται κατά την εφηβεία. Επίσης, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται κατακόρυφη αύξηση της εμφάνισης παχυσαρκίας και διαβήτη τύπου 2 στα παιδιά και η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά τις οικογενειακές συνήθειες. Οταν η οικογένεια τρώει υγιεινά γεύματα και ασκείται, όλα τα μέλη της υιοθετούν και ενισχύουν συμπεριφορές οι οποίες επιτρέπουν την πρόληψη του διαβήτη τύπου 2 ή την ευκολότερη διαχείριση του τύπου 1 όταν αυτός εμφανιστεί. Η μείωση της εμφάνισης του διαβήτη ξεκινά επομένως από το σπίτι και η οικογενειακή υποστήριξη είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόληψη, πρώιμη εντόπιση, εκπαίδευση, ψυχική και συναισθηματική στήριξη, φροντίδα και διαχείρισή του», εξηγεί ο πρόεδρος της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας, Γιώργος Δημητριάδης.

Ενδεικτικό του σημαντικού ρόλου που διαδραματίζει η οικογένεια στη διαχείριση του διαβήτη είναι ότι για δεύτερη χρονιά η επικείμενη Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη (14 Νοεμβρίου) έχει θέμα «Οικογένεια και Σακχαρώδης Διαβήτης».

Η διπρόσωπη νόσος επελαύνει

Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι διαβήτη, 1 και 2.
Στον τύπο 1 (που αφορά περίπου το 10% του συνολικού πληθυσμού των ατόμων με διαβήτη) δεν παράγεται ινσουλίνη. Ο μηχανισμός είναι αυτοάνοσος, δηλαδή τα κύτταρα του αίματος τα οποία έχουν αποστολή να καταστρέφουν εισβολείς (π.χ. ιούς, μικρόβια) στρέφονται εναντίον των κυττάρων του παγκρέατος που παράγουν ινσουλίνη και τα καταστρέφουν. Ο τύπος 1 εξελίσσεται γρήγορα και εκδηλώνεται με έντονα και «θορυβώδη» συμπτώματα όπως πολυουρία, πολυδιψία, πολυφαγία και σημαντική απώλεια βάρους τα οποία οδηγούν ταχύτατα τους ασθενείς στον γιατρό για άμεση έναρξη ινσουλίνης.
Στον διαβήτη τύπου 2 (εμφανίζεται στο 90% των περιστατικών) η κύρια διαταραχή δεν είναι η έλλειψη ινσουλίνης, αλλά η αδυναμία των κυττάρων του σώματος να ανταποκρίνονται στη δράση της (αντίσταση στην ινσουλίνη). Χαρακτηριστικό του διαβήτη τύπου 2 είναι ότι αναπτύσσεται ύπουλα για πολλά χρόνια, πάνω από δέκα, χωρίς να προειδοποιεί. Τα συμπτώματα είναι ασαφή και μικρής έντασης όπως δίψα, συχνοουρία, ανεξήγητη απώλεια βάρους, αίσθημα πείνας και κόπωσης, πληγές που δεν κλείνουν εύκολα, λοιμώξεις δέρματος ή γεννητικών οργάνων, θάμπωμα όρασης. Μπορεί όμως και να μην υπάρχουν καθόλου συμπτώματα και να βρεθεί τυχαία σε γενικές εξετάσεις αίματος που γίνονται για άλλη αιτία ή για τσεκάπ. Τέλος, πολλές φορές ο διαβήτης τύπου 2 ανακαλύπτεται από τις επιπλοκές του (νεφρική ανεπάρκεια, καρδιαγγειακή νόσος, αμφιβληστροειδοπάθεια, νευροπάθεια).
Όπως επισημαίνει ο κ. Δημητριάδης, το τραγικό με τον διαβήτη τύπου 2 είναι ότι το 50% (δηλαδή ένας στους δύο) από το σύνολο των ασθενών στη χώρα μας αλλά και διεθνώς βρίσκονται στο στάδιο του προδιαβήτη και παραμένουν για χρόνια αδιάγνωστοι. Ο προδιαβήτης είναι προθάλαμος του διαβήτη τύπου 2 και πολύ δύσκολος στη διάγνωση. Στον προδιαβήτη προκαλείται σημαντική υπεργλυκαιμία μόνο μετά το φαγητό και δεν δημιουργούνται συμπτώματα. Το γεγονός αυτό τον κάνει αόρατο στις συνηθισμένες γενικές εξετάσεις και δεν υποψιάζει τον ασθενή να ζητήσει ιατρική συμβουλή. Ωστόσο, αν αφεθεί αδιάγνωστος και χωρίς αντιμετώπιση, αρχίζει από πολύ νωρίς να προκαλεί βλάβες σε καρδιά, αγγεία, νεφρούς, ώστε, όταν μετά από χρόνια εξελιχθεί σε διαβήτη τύπου 2, να είναι ήδη αργά.

Ο μόνος τρόπος να διαγνωστεί ο προδιαβήτης έγκαιρα είναι η καμπύλη γλυκόζης. Στην εξέταση πρέπει να υποβάλλονται όσοι έχουν συγγενείς πρώτου βαθμού με διαβήτη τύπου 2, εκείνοι που έχουν αυξημένο βάρος σώματος >120% του κανονικού τους βάρους, όσοι έχουν υπέρταση, καρδιαγγειακή νόσο, αυξημένα λιπίδια στο αίμα, όσες γυναίκες έχουν ιστορικό διαβήτη κύησης, γέννηση παιδιών με βάρος πάνω από 4 κιλά ή σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και όσοι παίρνουν συστηματικά κορτιζόνη ή φάρμακα για ψυχικά νοσήματα.
Οι περισσότεροι ενήλικες με διαβήτη έχουν τουλάχιστον μία ακόμα χρόνια πάθηση που είναι αποτέλεσμά του ή τον συνοδεύει, και το 40% από αυτούς έχουν τουλάχιστον τρεις παθήσεις. Οι βασικότερες παθήσεις που σχετίζονται είναι: παχυσαρκία, υπέρταση, αυξημένη χοληστερόλη και τριγλυκερίδια, χρόνια νεφρική νόσος και αμφιβληστροειδοπάθεια, καρδιοαγγειακές παθήσεις, νευροπάθεια, κατάθλιψη, άνοια. Τέλος, συνδέεται με αύξηση στη συχνότητα εμφάνισης ορισμένων μορφών καρκίνου (παγκρέατος, ήπατος, νεφρού, θυρεοειδούς, χοληδόχου, ενδομητρίου).

Η ραγδαία αύξηση των ατόμων με διαβήτη τύπου 2 καταγράφεται ως παγκόσμιο πρόβλημα. Οι ειδικοί την αποδίδουν κυρίως στην αύξηση της παχυσαρκίας αλλά και στην καθιστική ζωή, στο χρόνιο στρες (αποτελεί προϊόν του έντονου άγχους), στις διαταραχές ύπνου, στην κακή διατροφή και τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Μελέτη που δημοσιεύτηκε στο έγκυρο περιοδικό «Lancet» τον Οκτώβριο του 2017 και συμπεριέλαβε σχεδόν 130 εκατομμύρια άτομα από όλες τις ηπείρους (παιδιά από 5 ετών και άνω, εφήβους, ενήλικες) έδειξε προοδευτική αύξηση του βάρους μεταξύ 1975-2016 σε όλες τις ηλικίες και στα δύο φύλα. «Η αύξηση της παχυσαρκίας συμβάδιζε με την αύξηση της εμφάνισης διαβήτη τύπου 2», επισημαίνει ο κ. Δημητριάδης. Οσον αφορά τον διαβήτη τύπου 1, οι παράγοντες οι οποίοι ευνοούν την εμφάνισή του δεν είναι γνωστοί – επομένως δεν είναι δυνατή η πρόληψή του. «Για την εμφάνισή του είχαν ενοχοποιηθεί η έλλειψη θηλασμού και η χορήγηση αγελαδινού γάλακτος στα νεογνά. Διεθνής μελέτη όμως τον Ιανουάριο 2018 απέδειξε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει και ότι νεογνά κάτω από την ηλικία 6 μηνών που πίνουν αγελαδινό γάλα δεν έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης», διευκρινίζει ο ίδιος.

Το βάρος στην πρόληψη

Ο διαβήτης τύπου 2 μπορεί να προληφθεί αν γίνει έγκαιρα η διάγνωση του προδιαβήτη και ακολούθως αλλαγές στον τρόπο ζωής, με βασικότερη τη μείωση βάρους με εξατομικευμένη διατροφική παρέμβαση. «Στα τελευταία διεθνή συνέδρια της Αμερικανικής Διαβητολογικής Εταιρείας (ADA, Ιούνιος 2019) και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Μελέτης του Διαβήτη (EASD, Σεπτέμβριος 2019) με ταυτόχρονη δημοσίευση στο έγκυρο περιοδικό ‘‘Lancet’’ ανακοινώθηκε ότι η απώλεια σωματικού βάρους άνω των 15 κιλών -με αύξηση των φυτικών ινών, μείωση του λίπους και των γλυκών-, αν γίνει στο στάδιο του προδιαβήτη ή σύντομα μετά την κλινική διάγνωση του διαβήτη τύπου 2, μπορεί να τον εξαφανίσει στο 100%», λέει ο καθηγητής.
Σημαντική είναι και η σωματική δραστηριότητα. Ακόμη και 30 λεπτά μέτριας φυσικής δραστηριότητας κάθε ημέρα (περπάτημα, ήπιο τρέξιμο ή άλλης μορφής αερόβια άσκηση) και απώλεια βάρους κατά 5%-10% (εφόσον είναι αυξημένο) μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 κατά 58%, αναφέρει ο ειδικός. Πρόσφατη αμερικανική μελέτη σε γυναίκες έδειξε ότι ακόμα και οι δουλειές του σπιτιού μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου κατά 12%.

Όσον αφορά τα παιδιά, δύο παρεμβάσεις επισημαίνονται ως κρίσιμες από τους ειδικούς: κατ’ αρχάς, το να μειωθεί η κατανάλωση κακής ποιότητας, φθηνών επεξεργασμένων τροφίμων τα οποία είναι πλούσια σε θερμίδες και φτωχά σε θρεπτικά συστατικά. Κατά δεύτερον, να μειωθεί ο χρόνος που αφιερώνεται σε καθιστικές δραστηριότητες και να αυξηθεί η σωματική κινητοποίηση με συμμετοχή σε κάθε είδους άθλημα.

Γενικά, η ισορροπημένη διατροφή είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στην πρόληψη και αντιμετώπιση του διαβήτη και των επιπλοκών του. Το πιάτο του ατόμου με προδιαβήτη ή διαβήτη εξατομικεύεται βάσει των μεταβολικών στόχων και αναγκών, των προτιμήσεων και αποστροφών του ατόμου, των συνηθειών και τρόπου ζωής του. Παρότι δεν είναι σωστό να κατηγοριοποιούνται τα τρόφιμα σε «καλά» και «κακά», είναι σημαντικό να τονιστούν κάποιες καλύτερες ή όχι διαιτητικές επιλογές. Ο διαβητολόγος σε συνεργασία με τον διαιτολόγο είναι εκείνοι που θα καθοδηγήσουν τους ασθενείς.

Προτείνονται: Δημητριακά και σιτηρά ολικής άλεσης, όλα τα φρούτα, όλα τα λαχανικά, τα όσπρια, προϊόντα με αλεύρι χαρουπιού χωρίς ζάχαρη, ξηροί καρποί (κυρίως αμύγδαλα, φιστίκια και καρύδια), ψάρι (κυρίως τα μικρά ψάρια και μία φορά την εβδομάδα κάποιο λιπαρό ψάρι), θαλασσινά, αυγά, άπαχο κρέας, τυρί χαμηλών λιπαρών έως 25%, γιαούρτι και γάλα κατσικίσιο ή πρόβειο, ελαιόλαδο για όλες τις χρήσεις.

Δεν ενδείκνυνται (ή επιτρέπονται σε μικρές ποσότητες): Επεξεργασμένα δημητριακά και σιτηρά, αποξηραμένα φρούτα με ζάχαρη, ζάχαρη όλων των ειδών (συστήνονται γλυκαντικά χωρίς θερμίδες), χυμοί φρούτων, μέλι, λιπαρά κρέατα (π.χ. παϊδάκια, χοιρινή μπριζόλα με λίπος κ.λπ.), αλλαντικά, τυριά πλήρη σε λιπαρά, βούτυρο, προϊόντα καρύδας, κάσιους και λοιποί ξηροί καρποί με σάκχαρα.

Θεραπεία στα μέτρα σας
Οι εξελίξεις στη θεραπεία του διαβήτη χαρακτηρίζονται ραγδαίες και εντυπωσιακές από τους ειδικούς που παρακολουθούν τη νόσο. «Εχει τροποποιηθεί ριζικά ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε πλέον τον διαβήτη τύπου 2. Από την κλασική προσέγγιση με στόχο τη μείωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης, έχουμε φτάσει στην ολιστική εξατομικευμένη θεραπευτική προσέγγιση σε όλα τα επίπεδα (φάρμακα, διατροφή, θεραπευτική άσκηση, διαχείριση του στρες), με κύριο στόχο την προφύλαξη καρδιάς, αγγείων, νεφρών, αλλά και την απώλεια βάρους – αποφυγή υπογλυκαιμιών. Κάθε ασθενής έχει πλέον το ‘‘θεραπευτικό του κοστούμι’’, το οποίο έχει φτιαχτεί ειδικά γι’ αυτόν», εξηγεί ο πρόεδρος της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας, ο οποίος μας περιγράφει όσα κοσμογονικά παρουσιάστηκαν στο πρόσφατο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Μελέτης Διαβήτη (EASD) στη Βαρκελώνη πριν από έναν μήνα: «Με βάση τους τελευταίους θεραπευτικούς αλγόριθμους της Αμερικανικής Διαβητολογικής Εταιρείας / Ευρωπαϊκής Εταιρείας Μελέτης Διαβήτη (2018-2019) και της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας (2019), η θεραπεία που προτείνεται για τον διαβήτη τύπου 2 είναι πλέον αυστηρά εξατομικευμένη. Ο γιατρός αποφασίζει ποιο είναι το κύριο πρόβλημα στον ασθενή του και επιλέγει τους κατάλληλους συνδυασμούς φαρμάκων μέσα από εξαιρετικές κατηγορίες. Εκτός από την αντιμετώπιση της υπεργλυκαιμίας, πρωταρχική μέριμνα είναι να διαπιστωθεί αν υπάρχουν καρδιαγγειακές και/ή νεφρικές συνοσηρότητες. Στην περίπτωση αυτή, είναι σχεδόν υποχρεωτικό να χορηγηθούν φάρμακα δύο συγκεκριμένων κατηγοριών τα οποία έχουν δείξει αποδεδειγμένα καρδιαγγειακό και νεφρικό όφελος: ενέσιμοι αγωνιστές υποδοχέων GLP-1 (χορήγηση μία φορά την ημέρα ή μία φορά την εβδομάδα) και αναστολείς SGLT2. Αν το κύριο πρόβλημα στον ασθενή είναι οι συχνές υπογλυκαιμίες, η παχυσαρκία ή το κόστος της θεραπείας, προτείνονται και πάλι οι κατάλληλοι συνδυασμοί για καθεμία από αυτές τις περιπτώσεις. Στην κατηγορία των αγωνιστών GLP-1 θα κυκλοφορήσει σύντομα και σκεύασμα που χορηγείται από το στόμα ως χάπι. Σημειώνεται επίσης η κυκλοφορία πρωτοποριακών αναλόγων βασικής ινσουλίνης».

Σημαντικές θεραπευτικές δυνατότητες δίνει και η τεχνολογία. Στη φαρέτρα των ειδικών βρίσκονται πλέον εξελιγμένες αντλίες συνεχούς χορήγησης ινσουλίνης (συνδυάζονται με αισθητήρες 24ωρης καταγραφής γλυκόζης και έχουν το πλεονέκτημα να σταματάνε αυτόματα τη χορήγηση ινσουλίνης σε περίπτωση υπογλυκαιμίας και επομένως να προστατεύουν τον ασθενή και να μειώνουν σημαντικά τις διακυμάνσεις της γλυκόζης στο αίμα). Επίσης, αισθητήρες οι οποίοι τοποθετούνται στο μπράτσο για τη συνεχή καταγραφή της γλυκόζης και τον έλεγχό της από τον ασθενή με ειδικό σκάνερ. Μάλιστα, η τεχνολογία αυτή έχει αυξήσει σημαντικά τις δυνατότητες καλής μεταβολικής ρύθμισης στον διαβήτη. Υπάρχει ακόμη φορητό τεχνητό πάγκρεας, το οποίο, σε συνδυασμό με αισθητήρα, έχει τη δυνατότητα χορήγησης ινσουλίνης αυτόματα, χωρίς την παρέμβαση ασθενούς (δεν είναι ακόμα διαθέσιμο στη χώρα μας).

Όσον αφορά τον Έλληνα ασθενή και την πρόσβασή του στις θεραπείες, ο ειδικός τονίζει: «Ο Έλληνας με διαβήτη έχει πρόσβαση σε ένα από τα καλύτερα συστήματα υγείας στον κόσμο. Στη χώρα μας κυκλοφορούν και είναι διαθέσιμα όλα τα καινούρια φάρμακα. Οι γιατροί έχουν την ελευθερία επιλογής όποιου συνδυασμού κρίνουν κατάλληλο για τον ασθενή τους, τον οποίο το κράτος αποζημιώνει. Εκείνο που χρειάζεται είναι εκπαίδευση των γιατρών στη λογική σωστής επιλογής θεραπείας, ώστε να πετυχαίνουν ολιστική ρύθμιση του διαβήτη βασισμένη στην εξατομίκευση».

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Είστε 50άρης; Να πώς θα κερδίσετε τουλάχιστον τρία χρόνια ζωής

http://bit.ly/2NMpKjD


Ο καλύτερος έλεγχος των τιμών της αρτηριακής πίεσης, όχι μόνο με φάρμακα αλλά και με αλλαγές του τρόπου ζωής φαίνεται ότι μεταφράζεται σε όφελος μακροζωίας για τους
ασθενείς και συγκεκριμένα σε κέρδος τριών ετών για έναν 50άρη σύμφωνα με νέα μελέτη

Αμερικανοί ερευνητές υπολόγισαν ότι για έναν τυπικό 50άρη με υπέρταση, μια πιο επιθετική θεραπευτική αντιμετώπιση θα μπορούσε να μεταφραστεί κέρδος τριών επιπλέον χρόνων ζωής. Για τους 80χρονους από την άλλη μεριά το όφελος θα είναι μικρότερο, αλλά και πάλι ο αυστηρός έλεγχος της πίεσης θα μπορούσε να παρατείνει τη ζωή τους για δέκα μήνες κατά μέσο όρο.

Οι εκτιμήσεις αυτές βασίζονται στις αναλύσεις των στοιχείων της μελέτης SPRINT που διεξήχθη στις ΗΠΑ. Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν 9,000 ενήλικες άνδρες άνω των 50 ετών με υπέρταση οι οποίοι θεωρούνταν ασθενείς υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου. Το 2015 οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο αυστηρότερος έλεγχος της πίεσης οδήγησε στην πρόληψη περισσότερων εμφραγμάτων, εγκεφαλικών επεισοδίων και θανάτων σε ανθρώπους άνω των 50 ετών συγκριτικά με την κλασική θεραπεία.

Με βάση τον πιο αυστηρό έλεγχο της πίεσης ο θεραπευτικός στόχος είναι η ρύθμιση της συστολικής πίεσης κάτω από 120 mmHg και όχι κάτω από 140 mmHg. Ο στόχος αυτός επετεύχθη με έναν συνδυασμό φαρμακευτικής αγωγής και αλλαγών του τρόπου ζωής συμπεριλαμβανομένης της άσκησης και της μείωσης της πρόσληψης αλατιού.

Μέσα σε χρονικό διάστημα τριών ετών οι ασθενείς που ακολούθησαν το παραπάνω σχήμα παρουσίασαν κατά 25% μειωμένο κίνδυνο εμφράγματος, σε σύγκριση με τους υπερτασικούς που απλά λάμβαναν αγωγή. Επίσης οι πιθανότητες θανάτου κατά τη διάρκεια της μελέτης μειώθηκαν κατά 27%.

Τα οφέλη για τους ασθενείς ήταν τόσο ξεκάθαρα που η έρευνα ολοκληρώθηκε νωρίτερα σημείωσε ο επικεφαλής ερευνητής Δρ. Muthiah Vaduganathan καρδιολόγος στο Νοσοκομείο Brigham & Women’s στη Βοστόνη.

Σκοπός της ερευνητικής ομάδας σύμφωνα με τα λεγόμενά του ήταν να εκτιμήσει τι μπορεί να σημαίνει αυτό το όφελος σε όρους χρόνων ζωής.

Οι ερευνητές προσπάθησαν λοιπόν να υπολογίσουν βάσει των στοιχείων της έρευνας πόσα χρόνια ζωής οι ασθενείς διαφορετικών ηλικιών θα μπορούσαν να κερδίσουν, δεδομένου ότι η ολοκληρωμένη αντιυπερτασική θεραπεία που ακολουθούσαν θα ήταν αποτελεσματική μακροπρόθεσμα.

Σύμφωνα με τις προβολές των ειδικών ένας 50χρονος με αυστηρό έλεγχο της πίεσης θα μπορούσε να ζήσει άλλα 37 χρόνια, σε αντιδιαστολή με τα 34 χρόνια βάσει μόνο της θεραπευτικής αγωγής (με άλλα λόγια «κερδίζει» τρία χρόνια ζωής) . Ένας 65χρονος θα μπορούσε να ζήσει άλλα 24,5 χρόνια σε αντιδιαστολή με τα 23 χρόνια βάσει μόνο της φαρμακευτικής αγωγής, ενώ ένας 80χρονος θα μπορούσε να κερδίσει άλλα 12 χρόνια συγκριτικά με τα 11 χρόνια της κλασικής αγωγής.

Τα αντιυπερτασικά φάρμακα μπορεί να έχουν παρενέργειες όπως ζάλη και λιποθυμία σχολιάζει ο Δρ. Muthiah Vaduganathan και οι πιθανότητες παρενεργειών είναι αυξημένες όταν ο θεραπευτικός στόχος είναι οι πολύ χαμηλές τιμές της πίεσης.

Τα ευρήματα της μελέτης αυτής αναμένεται να παρουσιαστούν στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρίας.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη: Η σωστή διατροφή ρυθμιστής του σακχάρου στο αίμα

http://bit.ly/357kYTL

 

Κάνουμε focus στη διατροφή ατόμων με διαβήτη, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 14 Νοεμβρίου, ημέρα γενεθλίων του καναδού
νομπελίστα γιατρού Φρέντερικ Μπάντινγκ (1891-1941), ο οποίος ανακάλυψε τη συνθετική ινσουλίνη μαζί με τον Τσαρλς Μπεστ το 1921 και έσωσε εκατομμύρια ζωές.

Η διατροφή αποτελεί σημαντικό όπλο τόσο στην πρόληψη του διαβήτη όσο και στη θεραπεία του, καθώς αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη σωστή ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα μας. Είναι επιτακτικό, θα λέγαμε, να υιοθετήσουμε της αρχές μιας ισορροπημένης διατροφής καθώς τα ποσοστά του διαβήτη και ιδιαίτερα του διαβήτη τύπου 2, που μέχρι πρότινος αφορούσε μόνο τα ενήλικα άτομα, τείνουν να αυξάνονται. Σήμερα έχει φανεί ότι όλο και περισσότερα παιδιά και έφηβοι έρχονται αντιμέτωπα με αυτό τον τύπο της ασθένειας, που αποτελεί ανεξάρτητο παράγοντα νοσηρότητας καθώς αυξάνεται παράλληλα το ποσοστό των ατόμων που είναι υπέρβαρα ή παχύσαρκα. Η διατροφή ενός ατόμου με διαβήτη είναι εξατομικευμένη καθώς διαφέρει ανάλογα με τον τύπο αλλά και τη φαρμακευτική θεραπεία που λαμβάνει, διέπεται, όμως, από κάποιες βασικές αρχές.

Πολλοί επιστήμονες συστήνουν τη διατροφή του διαβητικού ως το πιο υγιεινό διατροφικό πρότυπο που θα έπρεπε να ακολουθούμε όλη στην καθημερινότητα μας. Παλαιότερες απόψεις που αφορούσαν κυρίως στην αποφυγή των υδατανθράκων από τη διατροφή του διαβητικού, δεν ισχύουν πλέον και η ιατρική κοινότητα επισημαίνει ότι πιο σημαντική είναι η κατανομή τους μέσα στην ημέρα καθώς και ο σωστός συνδυασμός τροφίμων. Δεν υπάρχουν τρόφιμα που απαγορεύονται, ούτε τρόφιμα που μπορούμε να καταναλώνουμε σε απεριόριστες ποσότητες. Το μέτρο αποτελεί την πιο αποτελεσματική λύση.

Πρόσφατες μελέτες τονίζουν τη σημασία της Μεσογειακής διατροφής καθώς αποτελεί το πιο πλήρες σε θρεπτικά συστατικά πρότυπο διατροφής και συμβάλλει στην πρόληψη των ασθενειών που συχνά αποτελούν επιπλοκές της κακής ρύθμισης του σακχάρου στα άτομα που εμφανίζουν ακόμα και την πρώιμη μορφή της νόσου τον λεγόμενο προ- διαβήτη.

Οι βασικές αρχές θα λέγαμε ότι είναι:
1. Αργή απώλεια βάρους. Στην περίπτωση που είναι απαραίτητη η μείωση του βάρους μας πρέπει να θέσουμε έναν εφικτό στόχο απώλειας και να δώσουμε το σωστό χρόνο στον οργανισμό να χάσει το περιττό βάρος. Να σκέφτεστε ότι όπως χρειάστηκε χρόνος για να πάρετε βάρος και χρόνος που το διατηρείτε σε υψηλά επίπεδα έτσι πρέπει να δώσουμε χρόνο στο σώμα μας να πετύχει το στόχο του. Επίσης η αργή απώλεια αποτελεί σημαντικό σημείο για τα άτομα με διαβήτη καθώς οι μεγάλες αυξομειώσεις επηρεάζουν τη ρύθμιση του σακχάρου και δεν επιτρέπουν στη φαρμακευτική αγωγή να δράσει σωστά.

2. Μικρά και συχνά γεύματα. Αν παραλείπετε κάποιο γεύμα της ημέρας είναι πιθανό να εμφανίσετε υπογλυκαιμικά επεισόδια τα οποία συχνά καταστρέφουν την προσπάθεια που έχετε ήδη κάνει. Επίσης οι καύσεις και η μυική μας μάζα να μειώνονται με τελικό αποτέλεσμα να αυξάνεται η αποθήκευση του λίπους.

3. Σύνθετοι υδατάνθρακες. Με τη βοήθεια του γιατρού ή του διαιτολόγου σας πρέπει να μάθετε να ξεχωρίζετε ποιοι είναι οι υδατάνθρακες της διατροφής μας και ποια σύνθετα τρόφιμα τους περιέχουν. Η Μεσογειακή διατροφή τονίζει τη σημασία των σύνθετων υδατανθράκων δηλαδή τροφίμων πλούσιων εκτός των σακχάρων και σε φυτικές ίνες που συμβάλλουν στην σωστή ρύθμιση του σακχάρου του αίματος. Όπως τα όσπρια, τα ολικής άλεσης τρόφιμα, η βρώμη, τα λαχανικά και τα φρούτα. Προσοχή πρέπει να δώσουμε σε σνακ, έτοιμες σάλτσες, και ποτά που συχνά αποτελούν πηγές υδατανθράκων. Τέλος, ο σωστός καταμερισμός όλων των υδατανθράκων μέσα στην ημέρα αποτελεί την ενδεδειγμένη πρακτική

4. Μέτρια ποσότητα πρωτεϊνών. Τόσο η ζωική (πουλερικά, ψάρια, κοτόπουλο, θαλασσινά, γαλακτοκομικά, αυγά) όσο και η φυτική πρωτεΐνη (όσπρια, ξηροί καρποί και λιγότερο τα λαχανικά) αποτελούν απαραίτητα θρεπτικά συστατικά της Μεσογειακής διατροφής και συμβάλλουν στην καλύτερη ρύθμιση του μεταγευματικού σακχάρου. Έτσι, χρησιμοποιήστε τις σε μικρές ποσότητες, Όμως η υπερβολική κατανάλωση τους πρέπει να αποφεύγεται.

5. Μονοακόρεστα λιπαρά. Τα κορεσμένα λιπαρά που περιέχονται στα πλήρη γαλακτοκομικά, το βούτυρο, το κρέας και στις λιπαρές σάλτσες δρουν επιβαρυντικά στην υγεία μας. Αντίθετα τα μονοακόρεστα λιπαρά οξέα που περιέχονται στο ελαιόλαδο, το κύριο συστατικό μίας Μεσογειακής Διατροφής, προσθέτουν γεύση στο φαγητό και στη σωστή ποσότητα συμβάλλουν στη μείωση του βάρους και ενισχύουν το αίσθημα του κορεσμού. Τέλος, σε συνδυασμό με υδατάνθρακες συμβάλλουν στην καθυστερημένη απορρόφηση των σακχάρων και έτσι στην καλύτερη ρύθμιση του μεταγευματικού σακχάρου.

Νέα δεδομένα
Το ξίδι και το λεμόνι έχει φανεί ότι συμβάλλει σε μείωση του μεταγευματικού σακχάρου αν το προσθέσουμε σε ένα γεύμα που περιέχει σάκχαρα (υδατάνθρακες). Επίσης, οι ξηροί καρποί σε μέτριες ποσότητες μπορεί να μειώσουν το μεταγευματικό σάκχαρο. Θα μπορούσαμε να τα προσθέσουμε στη σαλάτα μας, στο γιαούρτι, στη φρουτοσαλάτα.

Τρόφιμα που μέχρι πρότινος θεωρούντο κατάλληλα για τους διαβητικούς που περιέχουν φρουκτόζη, όπως σοκολάτες, γλυκά, μπισκότα με φρουκτόζη, σιρόπι καλαμποκιού δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται από τα άτομα με διαβήτη. Τα τελευταία δεδομένα απέδειξαν ότι η υπερκατανάλωση φρουκτόζης μπορεί να προκαλέσει διαταραχές του λιπαιδιμικού μας προφίλ, δηλαδή να αυξήσει τα τριγλυκερίδια στο αίμα μας και να συμβάλλει στην εναπόθεση λίπους στο συκώτι. Σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη φαίνεται ότι αυξάνει την ινσουλινοαντίσταση, αυξάνει τη φλεγμονή, το οξειδωτικό στρες. Αντίθετα όμως δεν απαγορεύεται η κατανάλωση των τροφών που θεωρούνται φυσικές πηγές φρουκτόζης όπως φρούτα και λαχανικά (π.χ. γλυκιές πιπεριές, καλαμπόκι)

Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι είναι επιτακτική η συνεργασία του υπεύθυνου γιατρού με τον εξειδικευμένο διατροφολόγο στα πλαίσια μιας σωστής θεραπευτικής αντιμετώπιση της νόσου.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Σακχαρώδης διαβήτης: Τετραπλασιάστηκαν οι ασθενείς στην Ελλάδα

http://bit.ly/2QgUOcO


Τη ραγδαία αύξηση του σακχαρώδη διαβήτη στη χώρα μας, τους νέους, «απρόβλεπτους» παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της νόσου αλλά και τον δραστικό ρόλο που μπορεί
να παίξει η οικογένεια στην πρόληψη και διαχείριση της νόσου αναδεικνύουν οι ειδικοί της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρίας (ΕΔΕ) στο πλαίσιο του εορτασμού της εφετινής Παγκόσμιας Ημέρας Διαβήτη (14 Νοεμβρίου) – η οποία σημειωτέον έχει ως κεντρικό μήνυμα ότι «Ο Διαβήτης αφορά κάθε οικογένεια».

Σήμερα εκτιμάται ότι οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη στη χώρα μας αγγίζουν το 1 εκατ., αποτελώντας το 11% του πληθυσμού. Το 1970 οι ασθενείς με διαβήτη ανέρχονταν μόλις στο 2,8% των Ελλήνων στοιχείο που δείχνει την εξέλιξη της νόσου και την επίπτωση της στον πληθυσμό. Πλέον εκτός από τους «κλασικούς» παράγοντες κινδύνου, όπως η διατροφή και η ελλειψη σωματικής άσκησης, έχουν προστεθεί και αλλοι, απότοκοι του τρόπου ζωής μας, όπως το χρόνιο στρες.

Όπως επισήμανε χθες στη διάρκεια σχετικής εκδήλωσης για την Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη, ο πρόεδρος της ΕΔΕ, καθηγητής Παθολογίας της Ιατρικής Σχολής Αθήνας, κ. Γεώργιος Δημητριάδης, «το χρόνιο άγχος αποτελεί σημαντικό παράγοντα ανάπτυξης αντίστασης στην ινσουλίνη. Κι αυτό μας επιτρέπει πια να χαράσσουμε και την πρόληψη και την αντιμετώπιση. Η κατάσταση χρόνιου στρες που βιώνουν πολλοί άνθρωποι οδηγεί συνήθως σε κακές επιλογές στον τρόπο ζωής, πχ στην κακή διατροφή ή στην καθιστική ζωή».

Η κατακόρυφη αύξηση της παχυσαρκίας και του διαβήτη

Αναφερόμενος στην καμπάνια ενημέρωσης ο καθηγητής τόνισε ότι και εφέτος η Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη είναι αφιερωμένη στην Οικογένεια και συνοψίζεται σε τρεις πυλώνες: Ανακάλυψη, Πρόληψη και Διαχείριση του ΣΔ: «Η μείωση της εμφάνισης του διαβήτη ξεκινά από το σπίτι και η οικογενειακή υποστήριξη είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόληψη, πρώιμη εντόπιση, εκπαίδευση, ψυχική-συναισθηματική στήριξη, φροντίδα και διαχείριση της νόσου. Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται κατακόρυφη αύξηση της εμφάνισης παχυσαρκίας και διαβήτη τύπου 2 στα παιδιά και η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά τις οικογενειακές συνήθειες. Όταν η οικογένεια τρώει υγιεινά γεύματα και ασκείται, όλα τα μέλη της υιοθετούν και ενισχύουν συμπεριφορές, οι οποίες επιτρέπουν την πρόληψη του διαβήτη τύπου 2 ή την ευκολότερη διαχείριση του τύπου 1 όταν αυτός εμφανισθεί».

Μάλιστα, επισήμανε ότι το 80% των περιπτώσεων διαβήτη τύπου 2 μπορεί να προληφθεί με την υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, ενώ το 70% των πρώιμων θανάτων των ενηλίκων προκαλούνται από βλαβερές συνήθειες που υιοθετούνται κατά την περίοδο της εφηβείας.

Στον επιπολασμό του διαβήτη παγκοσμίως αλλά και στη χώρα μας αναφέρθηκε ο Αντιπρόεδρος της ΕΔΕ, Δρ. Σταύρος Παππάς, Παθολόγος Διαβητολόγος. «Σε όλο τον κόσμο 425 εκατ. ενήλικες (18-99 ετών) πάσχουν από διαβήτη (~9% του πληθυσμού), αριθμός ο οποίος αναμένεται να φθάσει τα 693 εκατ. το 2045, με τα 2/3 αυτών να αφορούν παραγωγικές ηλικίες, σύμφωνα με τη Διεθνή Ομοσπονδία Διαβήτη (IDF, 2017). Ο αριθμός των ανηλίκων με διαβήτη ανέρχεται σε 1.106.500. Ο συνολικός αριθμός των θανάτων που οφείλονταν στον διαβήτη ανήλθε το 2017 σε 4 εκατ., κυρίως λόγω καρδιαγγειακών επιπλοκών» είπε ο ειδικός.

Με μελανά χρώματα σκιαγράφησε και την κατάσταση στην Ελλάδα: «Οι μελέτες αποτυπώνουν την ανοδική τάση της αςθένειας τις τελευταίες δεκαετίες. Σύμφωνα με τη μελέτη ΕΜΕΝΟ (Εθνική Μελέτη Νοσηρότητας και Παραγόντων Κινδύνου) η συχνότητα του διαβητη τύπου 2 έχει τετραπλασιασθεί τα τελευταία 50 χρόνια και υπολογίσθηκε στο 11-12% του πληθυσμού. Επιπρόσθετα, τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται αύξηση της συχνότητας και του διαβήτη τύπου 1 (~3% κάθε χρόνο) ο οποίος, αν και αφορούσε κυρίως μικρές ηλικίες, τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται και σε μεγαλύτερες (μετά τα 40) σε ποσοστό άνω του 40%. Η Διεθνής Ομοσπονδία Διαβήτη (IDF, 2017), υπολόγισε το ποσοστό του ΣΔ στην Ελλάδα στο 8%. Τα ποσοστά αυτά (κατά μέσον όρο ~10%) συμφωνούν με τα διεθνή»»

Η μάχη με τις επιπλοκές της ασθένειας

Στη σημασία της οικογενειακής υποστήριξης στην ορθή διαχείριση του ατόμου με διαβήτη και κυρίως αυτού με χρόνιες επιπλοκές, αναφέρθηκε ο Γενικός Γραμματέας της ΕΔΕ κ. Ανδρέας Μελιδώνης, Παθολόγος, Συντονιστής – Διευθυντής Α’ Παθολογικής Κλινικής-Διαβητολογικού Κέντρου, Γ.Ν. Πειραιά ΤΖΑΝΕΙΟ. «Οι χρόνιες επιπλοκές του διαβήτη αποτελούν πραγματικά τη μεγάλη μάστιγα της νόσου, καθώς διπλασιάζει έως τετραπλασιάζει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών επεισοδίων, είναι η 1η αιτία αιμοκάθαρσης, η 1η αιτία που οδηγεί σε τύφλωση, η 1η αιτία μη τραυματικού ακρωτηριασμού των κάτω άκρων. Όλα αυτά οδηγούν σε μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης κατά 8 έτη όταν ηλικία διάγνωσης είναι τα 40 έτη και κατά 5 έτη όταν ηλικία διάγνωσης τα 60 έτη» είπε ο κ. Μελιδώνης.

Ο ίδιος εστίασε και σε μια λιγότερο ορατή επίπτωση της ασθένειας, στην τεράστια επιβάρυνση του Εθνικού Συστήματος Υγείας από δαπάνες νοσηλείας/θεραπείας. Σύμφωνα με στοιχεία από την Διεθνή Ομοσπονδία Διαβήτη (IDF) που επικαλέστηκε για τις ηλικίες 20-79 χρόνια, οι συνολικές δαπάνες αυξήθηκαν από 232 δισ. δολάρια το 2007, στα 727 δισ. δολάρια το 2017. «Στην Ελλάδα υπολογίσθηκε ότι ο καλά ρυθμισμένος ασθενής με διαβήτη χωρίς επιπλοκές και συνοσηρότητες στοιχίζει περίπου 1.000 Ευρώ/έτος, ο αρρύθμιστος τουλάχιστον 50% επιπλέον, ενώ ο αρρύθμιστος ασθενής με ΣΔ, επιπλοκές και συνοσηρότητες στοιχίζει πάνω από 7.500 Ευρώ/έτος, σύμφωνα με τη μελέτη Herculeς» ανέφερε. Επισήμανε δε ότι το κόστος εκτιμάται ότι είναι υψηλότερο καθώς δεν έχουν συνυπολογισθεί οι δαπάνες που αφορούν τον διαβήτη τύπου 2 στα παιδιά και τους εφήβους.

Το σύγχρονο θεραπευτικό οπλοστάσιο και η διατροφή

Μετά την εμφάνιση της νόσου, είναι βασικό να αποτραπεί η «καταιγίδα» των επιπλοκών του διαβήτη, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με την άριστη ρύθμιση του σακχάρου, όπως έχουν δείξει πολλές μεγάλες μελέτες. Σημαντικό είναι να ρυθμιστούν και οι άλλοι παράγοντες κινδύνου και τα συνοδα νοσήματα. Το 40% των ασθενών με διαβήτη έχουν επίσης υπέρταση, δυσλιπιδαιμία, παχυσαρκία, οι οποίες είναι σημαντικό να ελέγχονται.

Στους τρόπους αντιμετώπισης του διαβήτη αναφέρθηκε η Ταμίας της ΕΔΕ, κυρία Μαγδαληνή Μπριστιάνου, Παθολόγος-Διαβητολόγος, Δ/ντρια ΕΣΥ Γ.Ν. Λαμίας: «Προέχει η αντιμετώπιση του αυξημένου σωματικού βάρους και της παχυσαρκίας. Για αυτό, χρειάζεται διαφοροποίηση και τροποποίηση του τρόπου ζωής , με εξατομικευμένες παρεμβάσεις στη διατροφή και αύξηση της σωματικής δραστηριότητας. Επίσης προτείνεται μία πιο επιθετική παρέμβαση, που να απευθύνεται σε παχύσαρκα παιδιά και εφήβους, παράλληλα με συμβουλευτική παρέμβαση και θεραπεία συμπεριφοράς των παιδιών και της οικογένειας.Μεταξύ άλλων, προτείνεται η μείωση των θερμίδων, η κατανάλωση τροφών με υψηλή θερμιδική αξία και χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, και η αποφυγή ζάχαρης και ζαχαρούχων ποτών. Επιθυμητή είναι η δίαιτα πλούσια σε λαχανικά, φυτικές ίνες, άπαχο κρέας, ψάρι και γαλακτοκομικά προϊόντα με χαμηλή συγκέντρωση λιπαρών. Επίσης θα πρέπει να υπάρχει αύξηση της σωματικής δραστηριότητας. Τριάντα λεπτά μέτριας φυσικής δραστηριότητας κάθε μέρα (περπάτημα, ήπιο τρέξιμο ή άλλης μορφής αερόβια αύξηση) και 5-10% απώλεια βάρους μπορεί να μειώσουν τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 κατά 58%».

Αναφερόμενος στα νεότερα δεδομένα αντιμετώπισης της νόσου, ο Πρόεδρος της ΕΔΕ, κ. Δημητριάδης επεσήμανε τις ραγδαίες και εντυπωσιακές εξελίξεις στη θεραπεία της νόσου. «Από την κλασσική προσέγγιση, με στόχο μόνο τη μείωση της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης, έχουμε φθάσει στην ολιστική εξατομικευμένη θεραπευτική προσέγγιση σε όλα τα επίπεδα (φάρμακα, διατροφή, θεραπευτική άσκηση, διαχείριση του stress) με κύριο στόχο την προφύλαξη καρδιάς-αγγείων-νεφρών, αλλά και την απώλεια βάρους-αποφυγή υπογλυκαιμιών. Στη χώρα μας κυκλοφορούν και είναι διαθέσιμα όλα τα καινούργια φάρμακα. Οι γιατροί έχουν την ελευθερία επιλογής όποιου συνδυασμού κρίνουν κατάλληλο για τον ασθενή τους, τον οποίο το Κράτος αποζημιώνει. Προτεραιότητα μας αποτελεί η εκπαίδευση των γιατρών στη λογική της σωστής επιλογής θεραπείας, ώστε να πετυχαίνουν ολιστική ρύθμιση του διαβήτη βασισμένη στην εξατομίκευση» κατεληξε ο ειδικός.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Κερατόκωνος: Σύγχρονες τεχνικές αντιμετώπισης για την πάθηση που εμφανίζουν 20.000 άτομα στην Ελλάδα

http://bit.ly/2pPqZ8F

Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι ο κερατόκωνος επηρεάζει περίπου 10.000 με 20.000 άτομα, αν
και ο αριθμός ίσως δεν είναι ακριβής λόγω απουσίας παλιότερα του κατάλληλου εξοπλισμού για την ανίχνευση της νόσου σε πρώιμα στάδια. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κερατόκωνου ας δούμε πόσα γνωρίζουμε γι’ αυτή την πάθηση
Η Παγκόσμια Ημέρα Κερατόκωνου, στις 10 Νοεμβρίου, αποτελεί από το 2016 την πρώτη παγκόσμια εκστρατεία ευαισθητοποίησης του κοινού για τον κερατόκωνο.
Ο κερατόκωνος είναι μια πάθηση της πρόσθιας επιφάνειας του οφθαλμού, του κερατοειδή, με τη συχνότητα εμφάνισης να ποικίλει σε διαφορετικούς πληθυσμούς μεταξύ 1/500 με 1/1000. Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι επηρεάζει περίπου 10.000 με 20.000 συνανθρώπους μας, αν και ο αριθμός ίσως δεν είναι ακριβής λόγω απουσίας παλιότερα του κατάλληλου εξοπλισμού για την ανίχνευση της νόσου σε πρώιμα στάδια. Αν και δεν είναι ξεκάθαρο εάν υπάρχει συσχέτιση της εμφάνισης της νόσου με το φύλο, έχει εκτιμηθεί ότι οι γυναίκες εμφανίζουν υψηλότερη συχνότητα οικογενειακού ιστορικού κερατόκωνου και πιο έντονη υποκειμενική συμπτωματολογία.

Πώς εμφανίζεται ο κερατόκωνος;

Ο κερατόκωνος είναι μια διαταραχή στην οποία ο κερατοειδής λεπταίνει με αποτέλεσμα να γίνεται πιο εύκαμπτος και να παραμορφώνεται, παρουσιάζοντας κωνική προεκβολή (εκτασία), που συνήθως εντοπίζεται στην παρακεντρική περιοχή του και προς τα κάτω. Εμφανίζεται στην εφηβεία και συνήθως ακολουθεί εξελικτική πορεία μέχρι περίπου την 3η ή 4η δεκαετία της ζωής, οπότε και σταθεροποιείται. Η έναρξη είναι πιθανόν να καθυστερήσει, ενώ η εξέλιξη μπορεί να σταματήσει σε οποιαδήποτε ηλικία. Προσβάλει και τους δύο οφθαλμούς σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις αλλά η προσβολή είναι ασύμμετρη επειδή η εξέλιξη στα δύο μάτια δεν είναι όμοια. Λόγω της εκτασίας, η ισχύς του κερατοειδή αυξάνεται ανομοιόμορφα για αυτό τα χαρακτηριστικότερα οπτικά συμπτώματα είναι ο ανώμαλος αστιγματισμός και η ασταθής διάθλαση, ακόμα και μέσα στη διάρκεια της ημέρας λόγω των συνεχών μεταβολών του μεγέθους της κόρης. Ως αποτέλεσμα, η όραση του ασθενή παρουσιάζει μεταβολές ανάλογα με τις συνθήκες φωτισμού, την βλεμματική του θέση κλπ.

Από τι προκαλείται ο κερατόκωνος;

Ο κερατόκωνος αποτελεί μια πολυπαραγοντική πάθηση, στην ανάπτυξη της οποίας συμβάλλουν τόσο γενετικοί όσο και περιβαλλοντικοί παράγοντες. Ενώ ο κερατόκωνος εμφανίζεται συνήθως σποραδικά, έχει καταγραφεί ένα ποσοστό περίπου 25% με θετικό ιστορικό κερατόκωνου, υποδηλώνοντας πως η κληρονομικότητα παίζει σημαντικό ρόλο στην εμφάνισή του. Πιστεύεται, ότι αυτό που κληρονομείται ουσιαστικά είναι η προδιάθεση για την ανάπτυξη του κερατοκώνου, ενώ για την κλινική εμφάνιση της νόσου είναι απαραίτητη η συνύπαρξη περιβαλλοντικών παραγόντων. Επιπλέον, έχει προταθεί ότι οι ορμονικές μεταβολές που συμβαίνουν στη διάρκεια της εφηβείας επηρεάζουν την ανατομία και τις μηχανικές ιδιότητες του κερατοειδή και πιθανότατα εμπλέκονται στην εκδήλωση του κερατόκωνου.

Ο κερατόκωνος συνδέεται, ακόμη, με νοσήματα του συνδετικού ιστού, όπως η πρόπτωση μιτροειδούς βαλβίδας και το σύνδρομο Marfan. Ο μηχανισμός αυτής της συσχέτισης πιθανώς εμπλέκει τοπική δυσλειτουργία στο μεταβολισμό των ινιδίων κολλαγόνου που συνθέτουν το στρώμα, την κύρια στιβάδα του φυσιολογικού κερατοειδή, που αποτελεί το 90% του πάχους του. Έχει διαπιστωθεί ότι ο διαβήτης πιθανόν αναστέλλει την εμφάνιση ή επιβραδύνει την εξέλιξη του κερατόκωνου, «σκληραίνοντας» τον κερατοειδή, προκαλώντας διασύνδεση των ινιδίων του κολλαγόνου του στρώματος (βλ. παρακάτω).

Ο κερατόκωνος φαίνεται επίσης να συνδέεται στενά με το χρόνιο τρίψιμο των οφθαλμών, μια συνήθεια πολύ κοινή στους ασθενείς με κερατόκωνο, που γίνεται πολύ συχνά και παρατεταμένα και με άσκηση δεκαπλάσιας δύναμης από το φυσιολογικό. Διάφοροι μηχανισμοί έχουν προταθεί για να εξηγήσουν τη σχέση μεταξύ τριψίματος οφθαλμών και κερατόκωνου, και αν το τρίψιμο, που πιθανόν να συνοδεύεται και από ατοπική αλλεργία, αποτελεί αιτιογενή παράγοντα ή χαρακτηρίζει μία αντίδραση στη φαγούρα και τον ερεθισμό των ματιών. Οι περισσότερες μελέτες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι παρόλο που το τρίψιμο των οφθαλμών αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η αιτία που προκαλεί την ανάπτυξη της πάθησης.

Διάγνωση του κερατόκωνου

Οι σύγχρονες απεικονιστικές μέθοδοι, όπως η χρήση κερατοειδικού τοπογράφου, η τρισδιάστατη απεικόνιση και παχυμετρία με το σύστημα Pentacam και η Οπτική τομογραφία συνοχής (OCT), έχουν συμβάλει σημαντικά τόσο στην πρώιμη διάγνωση όσο και στην παρακολούθηση της εξέλιξης του κερατόκωνου.

Σημαντικότατο όμως παράγοντα στη διάγνωση αλλά κυρίως στην αποκατάσταση του κερατόκωνου αποτελούν οι εξειδικευμένοι οφθαλμίατροι και οπτομέτρες με εμπειρία και κλινική έρευνα σε περιπτώσεις ασθενών με κερατόκωνο, ικανoί να προβούν σε διάγνωση μόνο από τη διάθλαση, τα κερατομετρικά δεδομένα και τη σκιασκοπία. Μάλιστα, η εξέλιξη της διάθλασης, και κυρίως του αστιγματισμού, αποτελεί και σημαντικό παράγοντα πρόγνωσης της ωφέλιμης όρασης του ασθενή με τους διαφορετικούς τρόπους αντιμετώπισης της πάθησης.

Αντιμετώπιση του κερατόκωνου

Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί ασθενείς με κερατόκωνο δίνουν καθημερινό αγώνα για να διεκπεραιώσουν τις δραστηριότητες λόγω ακατάλληλων επιλογών θεραπείας ή συμβουλών. Για αυτό είναι πολύ σημαντικό να έρθουν σε επαφή με κλινικούς που έχουν σημαντική εμπειρία στη διαχείριση του κερατόκωνου. Επίσης, καθώς οι φακοί επαφής αποτελούν τον ιδανικό τρόπο διόρθωσης της όρασης σε κερατόκωνο, είναι σημαντικό η εφαρμογή τους να γίνεται από έναν οπτομέτρη που ειδικεύεται σε κερατοκωνικούς / ημίσκληρους φακούς επαφής.

Παλαιότερα, οι περισσότεροι ασθενείς με κερατόκωνο είχαν την εντύπωση ότι η μόνη διαθέσιμη μέθοδος θεραπείας ήταν η μεταμόσχευση κερατοειδούς. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες κλινικές μελέτες καταλήγουν ότι η όραση έως και το 95% των ασθενών με κερατόκωνο μπορεί να φτάσει σε πολύ καλά επίπεδα είτε επί το πλείστον με εξατομικευμένους φακούς επαφής (ημίσκληρους κερατοκωνικούς ή σκληρικούς) και σε περιπτώσεις ήπιου κερατόκωνου, στα πρώιμα στάδια εξέλιξής του, και με γυαλιά (ιδιαίτερα, όπου τα επίπεδα του ανώμαλου αστιγματισμού, που δεν μπορεί να διορθωθεί με γυαλιά, είναι χαμηλά). Σήμερα, μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις απαιτείται χειρουργική αντιμετώπιση (π.χ. ένθεση ειδικών κερατοειδικών δακτυλίων) ή μεταμόσχευση. Αν η μεταμόσχευση κερατοειδή κριθεί τελικά απαραίτητη, το ποσοστό «επιτυχίας» της σήμερα είναι αρκετά μεγαλύτερο από το παρελθόν και αγγίζει το 95% όταν πραγματοποιείται από έναν έμπειρο χειρουργό του κερατοειδή. Πάντως, το 30-40% των ασθενών με μεταμοσχευμένο κερατοειδή θα χρειαστεί και πάλι κάποια μορφή διόρθωσης με φακούς επαφής ή γυαλιά για την εξασφάλιση βέλτιστης λειτουργικής όρασης.

Διασύνδεση των ινών κολλαγόνου του κερατοειδή (corneal crοss-linking, CXL)

Μια νέα, πολλά υποσχόμενη μέθοδος, που προστέθηκε στην «εργαλειοθήκη» των μεθόδων αντιμετώπισης του κερατόκωνου, και μπορεί να ανακόψει την εξελικτική πορεία της νόσου, όταν εφαρμόζεται έγκαιρα και σωστά, είναι η μέθοδος «διασύνδεσης των ινών κολλαγόνου» με ριβοφλαβίνη (cross-linking, CXL). Σε αυτή τη μέθοδο εφαρμόζεται τοπικά στον κερατοειδή ειδικό διάλυμα ριβοφλαβίνης και στη συνέχεια υπεριώδης ακτινοβολία UV-A για περίπου 30 λεπτά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία νέων δεσμών ανάμεσα στις ίνες κολλαγόνου που περιέχει ο κερατοειδής και την αύξηση της σταθερότητάς του και της αντοχής του κατά περίπου 3 φορές.

Βέβαια, παρατηρείται τελευταία μια τάση άμεσης παραπομπής για CXL στη διαχείριση κερατόκωνου σε νέους ασθενείς, χωρίς να υπάρχουν οι απαραίτητες ενδείξεις της εξέλιξης της νόσου. Επειδή είναι γνωστό ότι ασθενείς ηλικίας άνω των 25-30 ετών έχουν λίγες πιθανότητες να παρουσιάσουν εξέλιξη της νόσου καλό θα ήταν να έπαιρναν μια δεύτερη ιατρική γνωμοδότηση προτού προβούν σε CXL το οποίο είναι πιθανόν να ελλοχεύει μελλοντικούς κινδύνους. Να σημειωθεί ότι αν και η τεχνική CXL έχει εφαρμοστεί για πρώτη φορά το 1998 από τον καθηγητή Gregor Wollensak στην Πανεπιστημιακή Οφθαλμολογική κλινική της Δρέσδης, πριν δύο χρόνια έλαβε αδειοδότηση από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) των ΗΠΑ. Σήμερα πραγματοποιούνται και στην Ελλάδα διαφοροποιημένα κλινικά πρωτόκολλα CXL τα οποία δεν έχουν ακόμα πλήρως εκτιμηθεί για την ασφάλειά τους. Σε αυτά η διαδικασία έχει τροποποιηθεί, με σκοπό την επιτάχυνσή της (π.χ. χρήση μεγαλύτερης σε ένταση ακτινοβολίας σε μικρότερο χρονικό διάστημα) ή του χρόνου επούλωσης (αφαίρεση ή όχι του κερατοειδικού επιθηλίου κατά την ακτινοβόληση). Συνοψίζοντας, δεν θα πρέπει να αγνοηθεί ότι η χρήση της τεχνικής CXL έχει περιορίσει σε σημαντικό βαθμό την ανάγκη για μεταμόσχευση στην αντιμετώπιση του κερατόκωνου.

Πιο πρόσφατη είναι η διαδικασία που συνδυάζει την τεχνική CXL με τοπογραφικά καθοδηγούμενη επιφανειακή χρήση λέιζερ για την αφαίρεση ιστού και την μείωση του ανώμαλου αστιγματισμού. Αν και διαφαίνεται ότι η τεχνική μπορεί να οδηγήσει σε υποσχόμενα αποτελέσματα, πρέπει να σημειωθεί ότι ενδείκνυται μόνο σε ασθενείς που έχουν δυσανεξία σε φακούς επαφής και των οποίων η εξέλιξη του κερατόκωνου είναι σχετικά ήπια έως μέτρια. Πιστεύεται ότι, έως ότου η διαδικασία αυτή καθιερωθεί από έγκριτες κλινικές μελέτες όσο αφορά για τα ασφαλή και ακριβή αποτελέσματά της, θα πρέπει να εφαρμόζεται με αρκετή προσοχή, επειδή θα μπορούσε να αποτελέσει ένα fast-track (επιταχυντή) για μια μεταμόσχευση κερατοειδούς λόγω της περαιτέρω λέπτυνσης του ήδη λεπτού κερατοειδή από το λέιζερ.

Σύγχρονες τεχνικές μεταμόσχευσεις κερατοειδή

Αν όλα τα παραπάνω έχουν αποτύχει και η μόνη επιλογή είναι μια μεταμόσχευση κερατοειδούς, τα καλά νέα είναι ότι σήμερα υπάρχουν διαθέσιμες νέες τεχνικές μεταμόσχευσης. Η σύγχρονη προσέγγιση εξασφαλίζει την μεταμόσχευση μόνο μερικών στρωμάτων (μερικό πάχος) του κερατοειδή (Lamellar) και όχι όλου του κερατοειδή στο σύνολό του. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζονται ράμματα σε ορισμένες περιπτώσεις ενώ το μόσχευμα παρουσιάζει μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας. Επιπλέον λέιζερ τελευταία γενιάς με παλμούς γρηγορότερους από 10-15 δευτερόλεπτα (Femtosecond λέιζερ) μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντί της χειρουργικής λεπίδας κατά τη διάρκεια της διαδικασίας μεταμόσχευσης, και να δημιουργήσουν ειδικές τομές (π.χ. ζιγκ-ζαγκ τομές) επιτρέποντας στο μόσχευμα του δότη να ταιριάζει περισσότερο με τον κερατοειδή του ασθενή και εξασφαλίζοντας μεγαλύτερη ασφάλεια και γρηγορότερη μεταχειρουργική «επούλωση».

Η τελευταία περιοχή της έρευνας σε τεχνικές μοσχεύματος κερατοειδή περιλαμβάνει καλλιέργεια κυττάρων έξω από το σώμα και στη συνέχεια έγχυση μέσα στον οφθαλμό, όπου τα κύτταρα βρίσκουν το δρόμο τους προς την πίσω επιφάνεια του κερατοειδή. Αυτό αποτελεί σημαντική είδηση ​​για όσους πάσχουν από ορισμένες παθήσεις του κερατοειδή, όπως η νόσος του Fuchs, αλλά δεν φαίνεται να έχει εφαρμογή για τον κερατόκωνο όπου το σύνολο του κερατοειδή του πάσχοντος επηρεάζεται.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Κατάθλιψη και σχιζοφρένεια: Η συνήθεια που αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης και των δύο

http://bit.ly/2CnbKGz


Τη σχέση του καπνίσματος με σοβαρές ψυχικές νόσους, όπως είναι η κατάθλιψη, η σχιζοφρένεια, αλλά και η διπολική διαταραχή αναδεικνύουν νέα επιστημονικά δεδομένα
Νέα έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Psychological Medicine και διεξήχθη από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ διαπιστώνει ότι το κάπνισμα μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο εμφάνισης κατάθλιψης και σχιζοφρένειας.

Είναι γνωστό ότι το κάπνισμα είναι σύνηθες μεταξύ όσων υποφέρουν από ψυχικές νόσους, ιδιαίτερα κατάθλιψη και σχιζοφρένεια. Ωστόσο δεν έχει καταστεί σαφές αν υπάρχει σχέση αιτίου αποτελέσματος και αν ναι, προς ποια κατεύθυνση. Οι ψυχικές νόσοι αυξάνουν την πιθανότητα καπνίσματος ή το κάπνισμα αποτελεί παράγοντα κινδύνου για την εκδήλωση ψυχικών νόσων.

Οι ερευνητές από την Ερευνητική Ομάδα του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ για το κάπνισμα και το αλκοόλ χρησιμοποίησαν δεδομένα από 462.690 άτομα ευρωπαϊκής καταγωγής, 8% των οποίων ήταν καπνιστές και 22% πρώην καπνιστές.

Οι ερευνητές εφάρμοσαν μια αναλυτική προσέγγιση, την Μενδελιανή τυχαιοποίηση, που βασίζεται σε γενετικές μεταβλητές που σχετίζονται με μία έκθεση (π.χ. κάπνισμα) για να υποστηρίξει δυνατά συμπεράσματα σχετικά με σχέσεις αιτίου-αποτελέσματος.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο κατάθλιψης και σχιζοφρένειας, αλλά επίσης ότι η κατάθλιψη και η σχιζοφρένεια αυξάνουν την πιθανότητα καπνίσματος, αν και τα στοιχεία προς αυτή την κατεύθυνση ήταν πιο αδύναμα.

Διαπιστώθηκε ότι τόσο η ίδια η έναρξη της συνήθειας όσο και τα υψηλά επίπεδα χρήσης συνδέθηκαν με αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης κατάθλιψης και σχιζοφρένειας. Για παράδειγμα, ένα άτομο που κάπνιζε περίπου 20 τσιγάρα τη μέρα για 15 χρόνια αλλά στη συνέχεια δεν κάπνιζε για 17 χρόνια διέτρεχε διπλάσια πιθανότητα εμφάνισης σχιζοφρένειας και σχεδόν διπλάσια πιθανότητα εμφάνισης κατάθλιψης συγκριτικά με κάποιον που δεν είχε καπνίσει ποτέ. Φάνηκε και το αντίστροφο, ότι δηλαδή αυτοί που παρουσίαζαν κάποια γενετική προδιάθεση εμφάνισης κατάθλιψης ή σχιζοφρένειας κάπνιζαν περισσότερο αλλά η επίδραση αυτή ήταν πολύ μικρότερη.

Η έρευνα προσθέτει στοιχεία στον αυξανόμενο όγκο ερευνών που καταδεικνύουν ότι το κάπνισμα μπορεί να έχει αρνητικές επιδράσεις στην ψυχική υγεία.

Η ίδια ομάδα ερευνητών δημοσίευσαν μια παρόμοια έρευνα στην British Journal of Psychiatry νωρίτερα αυτή τη χρονιά σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ παρέχοντας στοιχεία ότι το κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο διπολικής διαταραχής.

Η επικεφαλής ερευνήτρια Δρ. Robyn Wootton σχολίασε ότι «η έρευνά μας δείχνει ότι πρέπει να επιμείνουμε στις προσπάθειές μας να αποτρέψουμε την έναρξη του καπνίσματος και να ενθαρρύνουμε τη διακοπή του εξαιτίας των συνεπειών που έχει στην ψυχική καθώς και στην σωματική υγεία».

Οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι η συγκεκριμένη μελέτη δεν αναδεικνύει σχέσεις αιτιότητας και επομένως δε θα μπορούσαμε να αποφανθούμε αν το κάπνισμα καθαυτό προκαλεί αύξηση του κινδύνου παρουσίασης αυτών των ψυχικών ασθενειών ή αν αυτό αποτελεί ένα μέσο «αυτοθεραπείας» εκείνων που βρίσκονται αντιμέτωποι με τέτοιου τύπου προβλήματα.

Η Δρ. Wootton σε μια προσπάθεια να εξηγήσει τα παρόντα ευρήματα, υποθέτει ότι η νικοτίνη που περιέχουν τα τσιγάρα επηρεάζουν τις νευρικές οδούς του εγκεφάλου που συνδέονται με τις ψυχικές νόσους. Η υπόθεση αυτή έχει μεγάλη σημασία, δεδομένου ότι νικοτίνη περιλαμβάνεται και στα ηλεκτρονικά τσιγάρα.

Η χρήση κάνναβης μπορεί επίσης να νοηματοδοτεί τα αποτελέσματα της μελέτης. Έχει βρεθεί ότι η χρήση κάνναβης αυξάνει τον κίνδυνο ψυχικών νοσημάτων και παράλληλα αυτοί που καπνίζουν είναι πιο πιθανό να κάνουν και χρήση κάνναβης.

Ο Δρ Ian Hamilton, ειδικός στις εξαρτήσεις και την ψυχική υγεία από το Πανεπιστήμιο του York, τόνισε ότι μέχρι τώρα ήταν γνωστές οι επιπτώσεις του καπνίσματος στην σωματική μας υγεία, ενώ η συγκεκριμένη μελέτη αναδεικνύει τις ψυχικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτή η συνήθεια.

Ο ίδιος υπογράμμισε την ανάγκη ευαισθητοποίησης της κοινωνίας σχετικά με το κάπνισμα, ιδιαίτερα μάλιστα τα παιδιά σχολικής ηλικίας που μπορεί να μπαίνουν στον πειρασμό να το δοκιμάσουν.

via Blogger anatakti.gr