Tag Archives: πολιτισμός

Εικόνα

Πέθανε στη Γαλλία ο σαξοφωνίστας Μάνου Ντιμπάνγκο

https://bit.ly/2UxgiCW

Ο Μάνου Ντιμπάνγκο, ο θρυλικός καμερουνέζος σαξοφωνίστας της afro-jazz πέθανε
στην Γαλλία στα 86 του χρόνια προσβεβλημένος από τον κορωνοϊό, ανακοίνωσε ο Τιερί Ντουρεπέρ, διαχειριστής του έργου του καλλιτέχνη.
Ο δημιουργός της παγκόσμιας επιτυχίας του 1972 «Soul Makossa» είναι το πρώτο διάσημο πρόσωπο στη Γαλλία που υποκύπτει στην covid-19. «Πέθανε τα ξημερώματα σε ξενοδοχείο της περιοχής του Παρισιού».

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Η πώληση του αιώνα με τον «Χριστό» του Ντα Βίντσι

https://bit.ly/2WACY7G

Το παρασκήνιο πίσω από την πώληση στην τιμή ρεκόρ των 450.000.000 δολαρίων του
αριστουργήματος που αναπαυόταν μέχρι πρότινος στο penthouse του δισεκατομμυριούχου εμιγκρέ στη Νέα Υόρκη
Εκείνη την ημέρα του 2013, η Αικατερίνα Ριμπολόβλεβα δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τα μάτια της από τον αριστουργηματικό πίνακα «Σαλβατόρ Μούντι» ή «Σωτήρας του κόσμου», ζωγραφισμένος από τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Τον είχε αγοράσει ο πατέρας της Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ έναντι 125.000.000 δολαρίων από τον Ελβετό έμπορο τέχνης Υβ Μπουβιέ, τον άνθρωπο που εμπιστευόταν με κλειστά μάτια ο ρώσος ολιγάρχης σε ότι αφορούσε την συλλογή τέχνης του. Τέσσερα χρόνια μετά από εκείνη την ημέρα όπου ο πίνακας κρεμάστηκε στο ακριβότερο διαμέρισμα της Νέας Υόρκης, τίποτε πλέον δεν είναι το ίδιο στην ζωή του Ριμπολόβλεφ. «Εξόριστος» πλέον από το πριγκιπάτο του Μονακό, με την κατηγορία της δωροδοκίας κρατικών αξιωματούχων, ο άνθρωπος που ήθελε να γίνει Ωνάσης, δεν δίνει πλέον καθόλου εύκολα σημεία ζωής με μια δημόσια εμφάνιση. Αντίθετα, προχώρησε στην πώληση του πιο σημαντικού ίσως έργου τέχνης από την ιδιωτική του συλλογή, κίνηση που προκάλεσε ποικίλα ερωτηματικά.

Ο στριμωγμένος Ρώσος
Δεν χρειάστηκαν παρά μερικές ώρες μετά την πώληση του «Σαλβατόρ Μούντι» σε μια δημοπρασία του οίκου Christie’s που έγραψε ιστορία, για να γίνει γνωστό ότι Ριμπολόβλεφ ήταν ο ιδιοκτήτης του πίνακα που τίναξε την μπάνκα στον αέρα στην αγορά της τέχνης. Τα 450.000.000 εκατομμύρια δολάρια που έδωσε ο άγνωστος νέος ιδιοκτήτης, είναι το μεγαλύτερο ποσό που έχει δοθεί ποτέ για έργο τέχνης. Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί ο Ρώσος ολιγάρχης αποφάσισε να πουλήσει τον πίνακα του Ντα Βίντσι, που όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων ήταν η κορωνίδα της συλλογής του. Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι Ριμπολόβλεφ παρά τον πλούτο του τα τελευταία χρόνια είναι πλέον στριμωγμένος και πιθανότατα να χρειαζόταν μια ισχυρή δόση ρευστότητας εκείνη την περίοδο. Το «Monacogate», η αγωγή του Υβ Μπουβιέ και μιας πρώην συνεργάτιδάς του που ήταν και νονά της κόρης του, οι στρατιές δικηγόρων που έχει προσλάβει και η αποκαθήλωση από τα ΜΜΕ, φέρεται να του έχουν δημιουργήσει ποικίλα προβλήματα.
Το πόσο στριμωγμένος είναι φαίνεται και από την «εξαφάνισή» του από οποιαδήποτε δημόσια εμφάνιση τα τελευταία χρόνια, αν και το «φαίνεσθαι» δεν ήταν ποτέ του χαρακτήρα του.
Τότε η καθυστερημένη απάντηση περί εκστρατείας λάσπης στο πρόσωπό του έδειξε για πρώτη φορά ότι ο Ριμπολόβλεφ αντέδρασε με αργά αντανακλαστικά. Η πώληση του αριστουργηματικού πίνακα μπορεί να ήταν μια μεμονωμένη κίνηση τόνισαν έμπειρα στελέχη στην αγορά τέχνης, ήταν όμως κάτι που συζητήθηκε πολύ. Αν συνεχιζόταν τους επόμενους μήνες, αυτό πιθανόν να ήταν δείγμα ότι κάτι δεν πάει καλά στην αυτοκρατορία του Ρώσου, που απεχθάνεται να μιλάει στον Τύπο. Ούτως ή άλλως αν κάτι τέτοιο γινόταν θα ήταν δύσκολο να μην δημοσιοποιηθεί σχεδόν αμέσως, αφού ο άνθρωπος που «έστησε» την συλλογή του, ο Μπουβιέ ξέρει όλα τα έργα που την απαρτίζουν. Με δεδομένο τον «πόλεμο» που συνεχίζεται ακόμη με τον πρώην πελάτη του, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι όποιος Πικάσο ή Μοντιλιάνι που ανήκει στον Ρώσο βγει στο σφυρί, αυτόματα σχεδόν, αυτό θα γίνει γνωστό στα ΜΜΕ.
 
Η δημοπρασία του αιώνα
Ήταν μια μουντή μέρα στο Λονδίνο του 1958, όταν σε μια δημοπρασία εμφανίστηκε για πρώτη φορά ο πίνακας «Σωτήρας του κόσμου». Μόνο που τότε κανείς δεν ήξερε ότι το συγκεκριμένο έργο ήταν ζωγραφισμένο από τον ίδιο τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι, όντας μάλιστα ένα από τα τελευταία της ζωής του. Πουλήθηκε ως έργο μαθητή του για μόλις 58 δολάρια και χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες για να αποδειχθεί ότι είναι αυθεντικός Ντα Βίντσι και ένας από λιγότερους από είκοσι που έχουν σωθεί. Στις 16 Νοεμβρίου στην αίθουσα δημοπρασιών του οίκου Christie’s δεν χρειάστηκε παρά να περάσουν δεκαεννιά μόλις λεπτά για να εκτοξευθεί η αρχική τιμή του έργου, που βγήκε στο σφυρί με πρώτο χτύπημα τα 100.000.000 δολάρια. Τα τηλέφωνα είχαν πάρει φωτιά από τους πλειοδότες, που «χτυπούσαν» συνεχώς τον «Σωτήρα του κόσμου» ανεβάζοντας όλο και πιο ψηλά το τίμημα. Τελικά τα τρία χτυπήματα από το σφυρί του ανθρώπου των Christie’s ακούστηκαν στα 400.000.000 δολάρια που μαζί με τους φόρους έγιναν τελικά 450.300.000, ένα ποσό που δεν είχε δοθεί ποτέ ξανά για έργο τέχνης. Την ίδια στιγμή, είναι πολύ πιθανόν μέσα σε ένα δωμάτιο στο ακριβότερο ρετιρέ της Νέας Υόρκης, ο Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ να κοιτούσε με το ψυχρό του βλέμμα τον τοίχο που μέχρι πρότινος ήταν κρεμασμένος ο Ντα Βίντσι του. Αυτός που αποχωρίστηκε πιθανότατα με βαριά καρδιά, απλά επειδή δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς την δεδομένη στιγμή, όταν η clean cut εικόνα που είχε δημιουργήσει για τον εαυτό του, διαλύθηκε μέσα σε λίγα 24ωρα που μάλλον δεν θα ξεχάσει ποτέ…

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Έιμι Γουαϊνχάουζ δεν ήθελε να πεθάνει: Όσα είπε στη γιατρό της λίγο πριν το τέλος

http://bit.ly/39yXmK9

Περιγράφοντας την συμπεριφορά της Έιμι Γουαϊνχάουζ το βράδυ πριν πεθάνει, η Δρ. Ρομέτ δήλωσε πως η τραγουδίστρια έδειχνε «ήρεμη και κάπως ενοχική»
Η διάσημη τραγουδίστρια Έιμι Γουαϊνχάουζ, λίγες μόλις ώρες πριν τον θάνατό της τον Ιούλιο του 2011, από δηλητηρίαση λόγω αλκοόλ, είχε κάνει μια σοκαριστική εξομολόγηση στην γιατρό της, σύμφωνα με δημοσίευμα της Mirror. H γιατρός της, Δρ. Κριστίνα Ρομέτ, αποκάλυψε ότι η τραγουδίστρια γνώριζε πολύ καλά την σοβαρότητα της κατάστασης της και της είχε πει: «Δεν θέλω να πεθάνω».
Η Δρ. Ρομέτ, αποκάλυψε πως η Έιμι Γουαϊνχάουζ λάμβανε ένα συνταγογραφημένο φάρμακο, που ονομάζεται Librium, που θα την βοηθούσε να αντιμετωπίσει τα συμπτώματα στέρησης από το αλκοόλ. Ωστόσο, παρά την αδυναμία της, η διάσημη τραγουδίστρια είχε αρνηθεί οποιαδήποτε ψυχολογική υποστήριξη και η Δρ. Ρομέτ τόνισε στο δικαστήριο πως φοβόταν ότι θα μπορούσε να επηρεάσει τη δημιουργικότητά της.

Κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, η Δρ. Ρομέτ δήλωσε: «Ήταν μία από τις πιο έξυπνες νέες γυναίκες που έχω γνωρίσει ποτέ. Ήταν πολύ αποφασισμένη να καταφέρει τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της θεραπείας της. Είχε πολύ αυστηρές απόψεις επάνω σε αυτό το θέμα» γράφει το δημοσίευμα της Mirror.
Περιγράφοντας την συμπεριφορά της Έιμι Γουαϊνχάουζ το βράδυ πριν πεθάνει, η Δρ. Ρομέτ δήλωσε πως η τραγουδίστρια έδειχνε «ήρεμη και κάπως ενοχική» και πως ήταν λίγο «χαμένη» αλλά «ικανή να συνομιλήσει με κάποιον άλλον». Πρόσθεσε επίσης, πως η τραγουδίστρια ομολόγησε ότι άρχισε να πίνει ξανά στις 20 Ιουλίου- τρεις μόλις ημέρες πριν τον θάνατό της. Όταν την ρώτησε εάν θα το έριχνε πάλι στο ποτό, η γιατρός είπε στο δικαστήριο πως η Έιμι Γουαϊνχάουζ της απάντησε: «Δεν ξέρω».
Και η Ρομέτ πρόσθεσε: «Η συμβουλή που της έδινα για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν λεκτική και γραπτή και αφορούσε όλες τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει το αλκοόλ στο σώμα της, συμπεριλαμβανομένης της αναπνευστικής δυσκολίας, της κατάθλιψης, του θανάτου, των καρδιακών προβλημάτων, των προβλημάτων γονιμότητας και του ήπατος».
Σύμφωνα με όσα ακούστηκαν στο δικαστήριο, το αίμα της τραγουδίστριας περιείχε 416 mg αλκοόλ ανά 100 ml – πολύ πάνω από τα 360 mg που θεωρούνται θανατηφόρα. Οι αστυνομικοί βρήκαν επίσης τρία άδεια μπουκάλια βότκας στο σπίτι της.

Το άψυχο σώμα της Έιμι Γουαϊνχάουζ βρήκε ο σωματοφύλακάς της Άντριου Μόρις, που είπε ότι η τραγουδίστρια πέρασε το τελευταίο της βράδυ στην κρεβατοκάμαρά της, παρακολουθώντας τηλεόραση και ακούγοντας μουσική. Πήγε να την τσεκάρει την επόμενη ημέρα στις 3 μ.μ. και ανακάλυψε ότι δεν ανέπνεε και δεν είχε σφυγμούς.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Μελίνα Μερκούρη: Σαν σήμερα πέθανε η «τελευταία Ελληνίδα θεά»

http://bit.ly/2VTsf7Z

Η Μελίνα Μερκούρη πέθανε στις 6 Μαρτίου 1994 στη Νέα Υόρκη
Η Μελίνα Μερκούρη υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της σύγχρονης Ελλάδας. Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1920 στην Αθήνα και πέθανε σαν σήμερα, 6 Μαρτίου 1994 στη Νέα Υόρκη.
Ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και πολιτικός. Καταγόταν από φημισμένη οικογένεια πολιτικών. Ηθοποιός βραβευμένη με πλήθος διεθνών βραβείων και παγκόσμιας ακτινοβολίας προσωπικότητα διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού τα έτη 1981—89 και 1993—94 σε όλες τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, οπότε και όπως τόνισε και ο Ανδρέας Παπανδρέου «άντεξε» και στους 16 ανασχηματισμούς κυβέρνησης που πραγματοποίησε, ενώ υπήρξε η μακροβιότερη Υπουργός Πολιτισμού.
Κατά τη διάρκεια της πολιτικής της καριέρας, αναδείχθηκε σε σύμβολο στον αγώνα για την επιστροφή των μνημείων του Παρθενώνα, ενώ ηχηρός ήταν και ο αγώνας της κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Για να τιμήσει την «τελευταία ελληνίδα θεά», όπως την χαρακτήρισε ο διεθνής Τύπος, το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού κήρυξε το 2020 ως Έτος Μελίνας Μερκούρη με αφορμή την συμπλήρωση ενός αιώνα από την γέννησή της.

Ποια ήταν η Μελίνα Μερκούρη

Η Μαρία-Αμαλία (Μελίνα) Μερκούρη γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1920 στην Αθήνα, από πολιτική οικογένεια. Ήταν κόρη του στρατιωτικού και πολιτικού Σταμάτη Μερκούρη (1895-1967), που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός Δεξιών κομμάτων (Λαϊκό Κόμμα, Ελληνικός Συναγερμός), αλλά και βουλευτής της κομμουνιστογενούς ΕΔΑ. Παππούς της ήταν ο γιατρός και πολιτικός Σπύρος Μερκούρης (1856-1939), ο μακροβιότερος δήμαρχος Αθηναίων. Θείος της ήταν ο Γεώργιος Μερκούρης (1886-1943), επιφανής εκπρόσωπος του εθνικοσοσιαλισμού (ναζισμού) στην Ελλάδα, ο οποίος διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας κατά την διάρκεια της Κατοχής.

Ατίθασο πλάσμα η νεαρή Μελίνα, παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία το κατά πολύ μεγαλύτερό της πλούσιο κτηματία Παναγή Χαροκόπο με τον οποίο χώρισε το 1962. Στην Κατοχή, συνδέθηκε ερωτικά με τον μαυραγορίτη και δωσίλογο Φειδία Γιαδικιάρογλου, μια σχέση για την οποία απολογήθηκε αρκετές φορές. Κατηγορήθηκε ότι ζούσε πλουσιοπάροχα, ενώ ο λαός λιμοκτονούσε. Η ίδια, θα παραδεχθεί ότι αντλούσε χρήματα από τους δύο πάμπλουτους άντρες της και τα διοχέτευε στην Αντίσταση, ενώ με τις γνωριμίες της βοηθούσε στην διάσωση αντιστασιακών. Τους ισχυρισμούς αυτούς επιβεβαίωσαν αρκετοί συνάδελφοί της από τον καλλιτεχνικό χώρο.

Το 1943 αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού και έγινε δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1946. Το 1944 έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή με το έργο του Αλέξη Σολομού «Το μονοπάτι της λευτεριάς», που κατέβηκε γρήγορα λόγω των «Δεκεμβριανών». Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και τους θιάσους Κατερίνας και της Μαρίκας Κοτοπούλη.

Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με το έργο του Τένεσι Γουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος», που ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν και είχε το προνόμιο να γίνει η πρώτη ελληνίδα ηθοποιός που ερμήνευσε τον απαιτητικό ρόλο της Μπλανς Ντιμπουά. Στο Θέατρο Τέχνης παρέμεινε μέχρι το 1950 και τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου διακρίθηκε ως ηθοποιός του βουλεβάρτου εγκαινιάζοντας συγχρόνως τη διεθνή σταδιοδρομία της. Το 1955 επανήλθε στην Ελλάδα και πρωταγωνίστησε σε έργα ρεπερτορίου, όπως «Μάκβεθ» του Σέξπιρ, «Κορυδαλλός του Ζαν Ανούιγ»και «Λυσσασμένη Γάτα» του Τένεσι Γουίλιαμς.

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1955 με την θρυλική ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα». Η παρουσία της στις Κάννες γοήτευσε τον αμερικανό σκηνοθέτη Ζιλ Ντασέν και από τις ακτές της γαλλικής Ριβιέρας ξεκίνησε η καλλιτεχνική και προσωπική τους σχέση, η οποία ολοκληρώθηκε με γάμο το 1966. Με τον Ντασέν γύρισε τις ταινίες «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1957), από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, «Ο νόμος» (1958), «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962) και «Τοπκαπί» (1964).

Η ταινία που εκτόξευσε την φήμη της ήταν φυσικά το «Ποτέ την Κυριακή», που της χάρισε ένα βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ τον επόμενο χρόνο. Η γεμάτη μπρίο ερμηνεία της στο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Τα Παιδιά του Πειραιά», φανέρωσε μια άλλη πτυχή του ταλέντου της. Ο ίδιος ρόλος, της πόρνης ‘Ιλια με την καλή καρδιά, της χάρισε το 1967 και μια υποψηφιότητα για το βραβείο Τόνι, στην θεατρική μεταφορά της ταινίας στο Μπρόντγουεϊ, με τίτλο «Ίλια Ντάρλινγκ».

Μετά την επιβολή της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών η Μελίνα Μερκούρη αυτοεξορίστηκε και με το ταλέντο και τη φήμη της πολέμησε σε ολόκληρο τον κόσμο το καθεστώς ενημερώνοντας τη διεθνή κοινή γνώμη για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Ιστορική έμεινε η δήλωση της: «Εγώ γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα, ο κ. Παττακός γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας».

Μετά την Μεταπολίτευση (1974) εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα και ασχολήθηκε κατά βάση με την πολιτική μέσα από τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ. Εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής από 1977 έως τον θάνατό της το 1994, από το 1977 έως το 1985 στην Β’ Πειραιώς και τα επόμενα χρόνια με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Από το 1981 έως το 1989 και από το 1993 έως το 1994 διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού και λάμπρυνε με την παρουσία της και τις πολιτικές της το συγκεκριμένο υπουργείο. Όραμά της ήταν η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει ο κάτοικος της επαρχίας σε επαφή με το θέατρο, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».

Οι εμφανίσεις της στο θέατρο μετά το 1974 ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού: «Όπερα της Πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν, «Μήδεια» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη, «Συντροφιά με τον Μπρεχτ» (1978), «Γλυκό πουλί της νιότης» σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν (1980) και «Ορέστεια» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν (1980). Το 1992 έκανε μια τελευταία, έκτακτη, εμφάνιση, όχι ζωντανή όμως αλλά βιντεοσκοπημένη, ως Κλυταιμνήστρα στην όπερα δωματίου «Πυλάδης» σε μουσική Γιώργου Κουρουπού και λιμπρέτο Γιώργου Χειμωνά, που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Η Μελίνα Μερκούρη άφησε την τελευταία της πνοή στις 6 Μαρτίου 1994, σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, όπου νοσηλευόταν με καρκίνο των πνευμόνων.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Μελίνα Μερκούρη: Σαν σήμερα πέθανε η «τελευταία Ελληνίδα θεά»

http://bit.ly/2VTsf7Z

Η Μελίνα Μερκούρη πέθανε στις 6 Μαρτίου 1994 στη Νέα Υόρκη
Η Μελίνα Μερκούρη υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της σύγχρονης Ελλάδας. Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1920 στην Αθήνα και πέθανε σαν σήμερα, 6 Μαρτίου 1994 στη Νέα Υόρκη.
Ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και πολιτικός. Καταγόταν από φημισμένη οικογένεια πολιτικών. Ηθοποιός βραβευμένη με πλήθος διεθνών βραβείων και παγκόσμιας ακτινοβολίας προσωπικότητα διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού τα έτη 1981—89 και 1993—94 σε όλες τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, οπότε και όπως τόνισε και ο Ανδρέας Παπανδρέου «άντεξε» και στους 16 ανασχηματισμούς κυβέρνησης που πραγματοποίησε, ενώ υπήρξε η μακροβιότερη Υπουργός Πολιτισμού.
Κατά τη διάρκεια της πολιτικής της καριέρας, αναδείχθηκε σε σύμβολο στον αγώνα για την επιστροφή των μνημείων του Παρθενώνα, ενώ ηχηρός ήταν και ο αγώνας της κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Για να τιμήσει την «τελευταία ελληνίδα θεά», όπως την χαρακτήρισε ο διεθνής Τύπος, το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού κήρυξε το 2020 ως Έτος Μελίνας Μερκούρη με αφορμή την συμπλήρωση ενός αιώνα από την γέννησή της.

Ποια ήταν η Μελίνα Μερκούρη

Η Μαρία-Αμαλία (Μελίνα) Μερκούρη γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1920 στην Αθήνα, από πολιτική οικογένεια. Ήταν κόρη του στρατιωτικού και πολιτικού Σταμάτη Μερκούρη (1895-1967), που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός Δεξιών κομμάτων (Λαϊκό Κόμμα, Ελληνικός Συναγερμός), αλλά και βουλευτής της κομμουνιστογενούς ΕΔΑ. Παππούς της ήταν ο γιατρός και πολιτικός Σπύρος Μερκούρης (1856-1939), ο μακροβιότερος δήμαρχος Αθηναίων. Θείος της ήταν ο Γεώργιος Μερκούρης (1886-1943), επιφανής εκπρόσωπος του εθνικοσοσιαλισμού (ναζισμού) στην Ελλάδα, ο οποίος διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας κατά την διάρκεια της Κατοχής.

Ατίθασο πλάσμα η νεαρή Μελίνα, παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία το κατά πολύ μεγαλύτερό της πλούσιο κτηματία Παναγή Χαροκόπο με τον οποίο χώρισε το 1962. Στην Κατοχή, συνδέθηκε ερωτικά με τον μαυραγορίτη και δωσίλογο Φειδία Γιαδικιάρογλου, μια σχέση για την οποία απολογήθηκε αρκετές φορές. Κατηγορήθηκε ότι ζούσε πλουσιοπάροχα, ενώ ο λαός λιμοκτονούσε. Η ίδια, θα παραδεχθεί ότι αντλούσε χρήματα από τους δύο πάμπλουτους άντρες της και τα διοχέτευε στην Αντίσταση, ενώ με τις γνωριμίες της βοηθούσε στην διάσωση αντιστασιακών. Τους ισχυρισμούς αυτούς επιβεβαίωσαν αρκετοί συνάδελφοί της από τον καλλιτεχνικό χώρο.

Το 1943 αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού και έγινε δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1946. Το 1944 έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή με το έργο του Αλέξη Σολομού «Το μονοπάτι της λευτεριάς», που κατέβηκε γρήγορα λόγω των «Δεκεμβριανών». Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και τους θιάσους Κατερίνας και της Μαρίκας Κοτοπούλη.

Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με το έργο του Τένεσι Γουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος», που ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν και είχε το προνόμιο να γίνει η πρώτη ελληνίδα ηθοποιός που ερμήνευσε τον απαιτητικό ρόλο της Μπλανς Ντιμπουά. Στο Θέατρο Τέχνης παρέμεινε μέχρι το 1950 και τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου διακρίθηκε ως ηθοποιός του βουλεβάρτου εγκαινιάζοντας συγχρόνως τη διεθνή σταδιοδρομία της. Το 1955 επανήλθε στην Ελλάδα και πρωταγωνίστησε σε έργα ρεπερτορίου, όπως «Μάκβεθ» του Σέξπιρ, «Κορυδαλλός του Ζαν Ανούιγ»και «Λυσσασμένη Γάτα» του Τένεσι Γουίλιαμς.

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1955 με την θρυλική ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα». Η παρουσία της στις Κάννες γοήτευσε τον αμερικανό σκηνοθέτη Ζιλ Ντασέν και από τις ακτές της γαλλικής Ριβιέρας ξεκίνησε η καλλιτεχνική και προσωπική τους σχέση, η οποία ολοκληρώθηκε με γάμο το 1966. Με τον Ντασέν γύρισε τις ταινίες «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1957), από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, «Ο νόμος» (1958), «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962) και «Τοπκαπί» (1964).

Η ταινία που εκτόξευσε την φήμη της ήταν φυσικά το «Ποτέ την Κυριακή», που της χάρισε ένα βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ τον επόμενο χρόνο. Η γεμάτη μπρίο ερμηνεία της στο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Τα Παιδιά του Πειραιά», φανέρωσε μια άλλη πτυχή του ταλέντου της. Ο ίδιος ρόλος, της πόρνης ‘Ιλια με την καλή καρδιά, της χάρισε το 1967 και μια υποψηφιότητα για το βραβείο Τόνι, στην θεατρική μεταφορά της ταινίας στο Μπρόντγουεϊ, με τίτλο «Ίλια Ντάρλινγκ».

Μετά την επιβολή της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών η Μελίνα Μερκούρη αυτοεξορίστηκε και με το ταλέντο και τη φήμη της πολέμησε σε ολόκληρο τον κόσμο το καθεστώς ενημερώνοντας τη διεθνή κοινή γνώμη για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Ιστορική έμεινε η δήλωση της: «Εγώ γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα, ο κ. Παττακός γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας».

Μετά την Μεταπολίτευση (1974) εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα και ασχολήθηκε κατά βάση με την πολιτική μέσα από τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ. Εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής από 1977 έως τον θάνατό της το 1994, από το 1977 έως το 1985 στην Β’ Πειραιώς και τα επόμενα χρόνια με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Από το 1981 έως το 1989 και από το 1993 έως το 1994 διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού και λάμπρυνε με την παρουσία της και τις πολιτικές της το συγκεκριμένο υπουργείο. Όραμά της ήταν η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει ο κάτοικος της επαρχίας σε επαφή με το θέατρο, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».

Οι εμφανίσεις της στο θέατρο μετά το 1974 ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού: «Όπερα της Πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν, «Μήδεια» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη, «Συντροφιά με τον Μπρεχτ» (1978), «Γλυκό πουλί της νιότης» σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν (1980) και «Ορέστεια» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν (1980). Το 1992 έκανε μια τελευταία, έκτακτη, εμφάνιση, όχι ζωντανή όμως αλλά βιντεοσκοπημένη, ως Κλυταιμνήστρα στην όπερα δωματίου «Πυλάδης» σε μουσική Γιώργου Κουρουπού και λιμπρέτο Γιώργου Χειμωνά, που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Η Μελίνα Μερκούρη άφησε την τελευταία της πνοή στις 6 Μαρτίου 1994, σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, όπου νοσηλευόταν με καρκίνο των πνευμόνων.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Μελίνα Μερκούρη: Σαν σήμερα πέθανε η «τελευταία Ελληνίδα θεά»

http://bit.ly/2VTsf7Z

Η Μελίνα Μερκούρη πέθανε στις 6 Μαρτίου 1994 στη Νέα Υόρκη
Η Μελίνα Μερκούρη υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες της σύγχρονης Ελλάδας. Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1920 στην Αθήνα και πέθανε σαν σήμερα, 6 Μαρτίου 1994 στη Νέα Υόρκη.
Ήταν Ελληνίδα ηθοποιός και πολιτικός. Καταγόταν από φημισμένη οικογένεια πολιτικών. Ηθοποιός βραβευμένη με πλήθος διεθνών βραβείων και παγκόσμιας ακτινοβολίας προσωπικότητα διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού τα έτη 1981—89 και 1993—94 σε όλες τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, οπότε και όπως τόνισε και ο Ανδρέας Παπανδρέου «άντεξε» και στους 16 ανασχηματισμούς κυβέρνησης που πραγματοποίησε, ενώ υπήρξε η μακροβιότερη Υπουργός Πολιτισμού.
Κατά τη διάρκεια της πολιτικής της καριέρας, αναδείχθηκε σε σύμβολο στον αγώνα για την επιστροφή των μνημείων του Παρθενώνα, ενώ ηχηρός ήταν και ο αγώνας της κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Για να τιμήσει την «τελευταία ελληνίδα θεά», όπως την χαρακτήρισε ο διεθνής Τύπος, το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού κήρυξε το 2020 ως Έτος Μελίνας Μερκούρη με αφορμή την συμπλήρωση ενός αιώνα από την γέννησή της.

Ποια ήταν η Μελίνα Μερκούρη

Η Μαρία-Αμαλία (Μελίνα) Μερκούρη γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1920 στην Αθήνα, από πολιτική οικογένεια. Ήταν κόρη του στρατιωτικού και πολιτικού Σταμάτη Μερκούρη (1895-1967), που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός Δεξιών κομμάτων (Λαϊκό Κόμμα, Ελληνικός Συναγερμός), αλλά και βουλευτής της κομμουνιστογενούς ΕΔΑ. Παππούς της ήταν ο γιατρός και πολιτικός Σπύρος Μερκούρης (1856-1939), ο μακροβιότερος δήμαρχος Αθηναίων. Θείος της ήταν ο Γεώργιος Μερκούρης (1886-1943), επιφανής εκπρόσωπος του εθνικοσοσιαλισμού (ναζισμού) στην Ελλάδα, ο οποίος διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας κατά την διάρκεια της Κατοχής.

Ατίθασο πλάσμα η νεαρή Μελίνα, παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία το κατά πολύ μεγαλύτερό της πλούσιο κτηματία Παναγή Χαροκόπο με τον οποίο χώρισε το 1962. Στην Κατοχή, συνδέθηκε ερωτικά με τον μαυραγορίτη και δωσίλογο Φειδία Γιαδικιάρογλου, μια σχέση για την οποία απολογήθηκε αρκετές φορές. Κατηγορήθηκε ότι ζούσε πλουσιοπάροχα, ενώ ο λαός λιμοκτονούσε. Η ίδια, θα παραδεχθεί ότι αντλούσε χρήματα από τους δύο πάμπλουτους άντρες της και τα διοχέτευε στην Αντίσταση, ενώ με τις γνωριμίες της βοηθούσε στην διάσωση αντιστασιακών. Τους ισχυρισμούς αυτούς επιβεβαίωσαν αρκετοί συνάδελφοί της από τον καλλιτεχνικό χώρο.

Το 1943 αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού και έγινε δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1946. Το 1944 έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή με το έργο του Αλέξη Σολομού «Το μονοπάτι της λευτεριάς», που κατέβηκε γρήγορα λόγω των «Δεκεμβριανών». Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και τους θιάσους Κατερίνας και της Μαρίκας Κοτοπούλη.

Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με το έργο του Τένεσι Γουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος», που ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν και είχε το προνόμιο να γίνει η πρώτη ελληνίδα ηθοποιός που ερμήνευσε τον απαιτητικό ρόλο της Μπλανς Ντιμπουά. Στο Θέατρο Τέχνης παρέμεινε μέχρι το 1950 και τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου διακρίθηκε ως ηθοποιός του βουλεβάρτου εγκαινιάζοντας συγχρόνως τη διεθνή σταδιοδρομία της. Το 1955 επανήλθε στην Ελλάδα και πρωταγωνίστησε σε έργα ρεπερτορίου, όπως «Μάκβεθ» του Σέξπιρ, «Κορυδαλλός του Ζαν Ανούιγ»και «Λυσσασμένη Γάτα» του Τένεσι Γουίλιαμς.

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1955 με την θρυλική ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα». Η παρουσία της στις Κάννες γοήτευσε τον αμερικανό σκηνοθέτη Ζιλ Ντασέν και από τις ακτές της γαλλικής Ριβιέρας ξεκίνησε η καλλιτεχνική και προσωπική τους σχέση, η οποία ολοκληρώθηκε με γάμο το 1966. Με τον Ντασέν γύρισε τις ταινίες «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1957), από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, «Ο νόμος» (1958), «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962) και «Τοπκαπί» (1964).

Η ταινία που εκτόξευσε την φήμη της ήταν φυσικά το «Ποτέ την Κυριακή», που της χάρισε ένα βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ τον επόμενο χρόνο. Η γεμάτη μπρίο ερμηνεία της στο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Τα Παιδιά του Πειραιά», φανέρωσε μια άλλη πτυχή του ταλέντου της. Ο ίδιος ρόλος, της πόρνης ‘Ιλια με την καλή καρδιά, της χάρισε το 1967 και μια υποψηφιότητα για το βραβείο Τόνι, στην θεατρική μεταφορά της ταινίας στο Μπρόντγουεϊ, με τίτλο «Ίλια Ντάρλινγκ».

Μετά την επιβολή της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών η Μελίνα Μερκούρη αυτοεξορίστηκε και με το ταλέντο και τη φήμη της πολέμησε σε ολόκληρο τον κόσμο το καθεστώς ενημερώνοντας τη διεθνή κοινή γνώμη για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Ιστορική έμεινε η δήλωση της: «Εγώ γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα, ο κ. Παττακός γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας».

Μετά την Μεταπολίτευση (1974) εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα και ασχολήθηκε κατά βάση με την πολιτική μέσα από τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ. Εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής από 1977 έως τον θάνατό της το 1994, από το 1977 έως το 1985 στην Β’ Πειραιώς και τα επόμενα χρόνια με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Από το 1981 έως το 1989 και από το 1993 έως το 1994 διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού και λάμπρυνε με την παρουσία της και τις πολιτικές της το συγκεκριμένο υπουργείο. Όραμά της ήταν η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει ο κάτοικος της επαρχίας σε επαφή με το θέατρο, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».

Οι εμφανίσεις της στο θέατρο μετά το 1974 ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού: «Όπερα της Πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν, «Μήδεια» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη, «Συντροφιά με τον Μπρεχτ» (1978), «Γλυκό πουλί της νιότης» σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν (1980) και «Ορέστεια» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν (1980). Το 1992 έκανε μια τελευταία, έκτακτη, εμφάνιση, όχι ζωντανή όμως αλλά βιντεοσκοπημένη, ως Κλυταιμνήστρα στην όπερα δωματίου «Πυλάδης» σε μουσική Γιώργου Κουρουπού και λιμπρέτο Γιώργου Χειμωνά, που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Η Μελίνα Μερκούρη άφησε την τελευταία της πνοή στις 6 Μαρτίου 1994, σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, όπου νοσηλευόταν με καρκίνο των πνευμόνων.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Θρήνος στον λογοτεχνικό κόσμο: «Έφυγε» σε ηλικία 97 ετών η σπουδαία συγγραφέας Άλκη Ζέη

http://bit.ly/3cjyRCm

Ξεκίνησε από το Γυμνάσιο να γράφει τα πρώτα της έργα – Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου της
Την τελευταία της πνοή σε ηλικία 97 ετών άφησε η σπουδαία συγγραφέας Άλκη Ζέη, κάνοντας φτωχότερο τον κόσμο της λογοτεχνίας στην Ελλάδα.
Η Άλκη Ζέη γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας της καταγόταν από την Κρήτη και η μητέρα της από τη Σάμο, όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια. Παντρεύτηκε τον θεατρικό συγγραφέα και σκηνοθέτη Γιώργο Σεβαστίκογλου, που πέθανε το 1991. Απέκτησαν δύο παιδιά.
Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και στο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο της Μόσχας, στο τμήμα σεναριογραφίας.
Από το 1954 έως το 1964 έζησε σαν πολιτική πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση. Το 1964 επιστρέφει οικογενειακώς στην Ελλάδα, για να ξαναφύγουν πάλι όλοι μαζί με τον ερχομό της Χούντας το 1967. Αυτήν τη φορά ο τόπος διαμονής τους είναι η Γαλλία, και συγκεκριμένα το Παρίσι, απ’ όπου επιστρέφουν μετά τη δικτατορία.
Από πολύ μικρή ασχολήθηκε με το γράψιμο. Στις πρώτες ακόμη τάξεις του Γυμνασίου άρχισε να γράφει κείμενα για το κουκλοθέατρο. Ένας από τους ήρωες που δημιούργησε, ο Κλούβιος, έγινε κατοπινά ο ήρωας του γνωστού κουκλοθέατρου «Μπαρμπα-Μυτούσης», εμπνεύστρια του οποίου ήταν η Ελένη Θεοχάρη-Περάκη. Πρώτο της μυθιστόρημα είναι Το καπλάνι της βιτρίνας (1963), που το έχει εμπνευστεί από τα παιδικά της χρόνια στη Σάμο και είναι σχεδόν αυτοβιογραφικό. Ακολουθεί μια σειρά μυθιστορημάτων για παιδιά, και το 1987 κυκλοφορεί το πρώτο της βιβλίο για μεγάλους Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα. Το 2013 κυκλοφόρησε το αυτοβιογραφικό της βιβλίο Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, και το 2017 το Πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά.

Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου της.

Ο καθαρός τρόπος γραφής της, η γλωσσική αρτιότητα, η κριτική στάση απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις, το χιούμορ και η διεισδυτική ματιά στα γεγονότα, είναι τα χαρακτηριστικά των έργων της Άλκης Ζέη που το έχουν κάνει να αγαπηθεί από το ελληνικό και το ξένο αναγνωστικό κοινό. Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα , Το καπλάνι της βιτρίνας και Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου, συμπεριλαμβάνονται στα διαχρονικά ευπώλητα βιβλία της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Τα βιβλία της απευθύνονται κυρίως στα παιδιά και τους εφήβους, πάντα όμως διαβάζονται με μεγάλη ευχαρίστηση και από τους ενήλικες. Εμπνέονται από προσωπικές της εμπειρίες υφαίνοντας την υπόθεσή τους παράλληλα με ιστορικά γεγονότα. Τα θέματα που πραγματεύονται είναι καθημερινά και πανανθρώπινα.

Το Καπλάνι της βιτρίνας, το πρώτο της μυθιστόρημα, υπήρξε έργο – σταθμός για την ελληνική παιδική λογοτεχνία και θεωρείται πλέον ένα κλασικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας για παιδιά, με συνεχείς επανεκδόσεις από το 1963 που πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα και πολλές μεταφράσεις και διακρίσεις στο εξωτερικό. Η Άλκη Ζέη αποτελεί πρέσβειρα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό, καθώς το σύνολο του έργου της είναι μεταφρασμένο και κυκλοφορεί σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο. Η ίδια έχει επίσης μεταφράσει από τα γαλλικά, τα ιταλικά και τα ρωσικά αρκετά βιβλία.

Το 2012 αναγορεύτηκε επίτιμη διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Κύπρου.

Το 2014 αναγορεύτηκε επίτιμη διδάκτωρ του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ το 2015 απέσπασε την ίδια τιμή από το Πανεπιστήμιο Πατρών της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών.

Τον Ιανουάριο του 2015 έλαβε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής, διάκριση που αποδίδεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε διαπρεπείς προσωπικότητες των τεχνών, των επιστημών και των γραμμάτων, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2015 τιμήθηκε από τη Γαλλία με τον τίτλο του Ταξιάρχη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων (Commandeur de l’Ordre des Arts et des Lettres).

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Πέθανε ο Κώστας Βουτσάς: Ένας αειθαλής εραστής της σκηνής και της ζωής

http://bit.ly/2PsV8nw

Κοσμαγάπητος καλλιτέχνης επί δεκαετίες ολόκληρες, δημοφιλής πρωταγωνιστής της μεγάλης οθόνης, που σφράγισε ανεξίτηλα τους ρόλους που ερμήνευσε, χαρίζοντας άφθονο
γέλιο, ηθοποιός με απίστευτο μπρίο και μεγάλες δυνατότητες στον αυτοσχεδιασμό, ευρηματικός ατακαδόρος που άφησε εποχή με τις αξέχαστες κινηματογραφικές ατάκες του -ποιος δεν θυμάται τα αμίμητα «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;» ή το «Κάτινααα σαλαμάκι…»-, αθεράπευτος λάτρης των γυναικών στο πανί αλλά και στη ζωή. Μα πάνω απ’ όλα εραστής της ίδιας ζωής την οποία φρόντισε να ρουφήξει μέχρι το μεδούλι…

Αυτός ήταν ο Κώστας Βουτσάς, που έφυγε από κοντά μας σήμερα, τα 88 του χρόνια, έχοντας δώσει σκληρή μάχη, επί πολλές μέρες, στη μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείο «Αττικόν». Η καρδιά του, αυτή η μεγάλη καρδιά που χωρούσε μέσα της τόση αγάπη, δεν άντεξε. Λύγισε και σταμάτησε να χτυπά ρίχνοντας την αυλαία της ζωής ενός από τους μακροβιότερους, τους πλέον λαοφιλείς και ταλαντούχους ηθοποιούς αυτού του τόπου και σκορπίζοντας τεράστια συγκίνηση στους κόλπους του θεάτρου και του κινηματογράφου, που τόσο πιστά υπηρέτησε, αλλά στους αμέτρητους απλούς ανθρώπους που τον λάτρεψαν μέσα από τους ρόλους του. Γιατί ο Βουτσάς ήταν από τους τελευταίους ζωντανούς θρύλους της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά και το φευγιό του, σηματοδοτεί, με έναν τρόπο, το τέλος της εποχής της αθωότητας!

Από τους πρώτους που ανακοίνωσαν την τραγική είδηση ήταν η ηθοποιός Χριστίνα Αλεξανίαν με ανάρτησή της στο Facebook.

Μιας αθωότητας που μάς χάρισε απλόχερα ο ίδιος, όμως, δεν είχε την ευκαιρία να την βιώσει ως παιδί. Γιατί οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πέρασε τα πιο τρυφερά χρόνια της ζωής του ήταν δύσκολες, σκληρές. Ούτε καν κανονικό σπίτι δεν είχε η οικογένειά του όταν γεννήθηκε. Ζούσαν σ’ ένα μικρό άδειο μαγαζί, στον Βύρωνα, κι είχαν καλύψει με χαρτιά τη βιτρίνα για να μην τούς βλέπουν. Ο πατέρας δούλευε σκληρά ως οδοποιός, η μητέρα στο σπίτι, τα χρήματα δεν επαρκούσαν ούτε για τα απαραίτητα. Γι΄ αυτό, κι όταν λίγα χρόνια αργότερα μετακόμισαν στη Θεσσαλονίκη, όλα τα παιδιά της οικογένειας βγήκαν στο δρόμο, κάνοντας διάφορες δουλειές του ποδαριού για να βοηθήσουν την κατάσταση.

Στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής ο 10χρονος τότε Κώστας γυρνούσε με τις ώρες στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης, κρατώντας στα χέρια του ένα κασελάκι με τσιγάρα τα οποία πουλούσε στους περαστικούς. Επειδή όμως τα χρήματα ήταν λίγα και οι ανάγκες πολλές, ο πανέξυπνος πιτσιρικάς σκέφτηκε έναν τρόπο να αυξήσει τα έσοδά του. Αντάλλασσε τσιγάρα με τους Άγγλους αιχμαλώτους. Έδινε 100 ελληνικά έναντι πολύ λιγότερων αγγλικών καθώς τα εγχώρια ήταν κακής ποιότητας και φθηνά ενώ πουλώντας τα ξένα έβγαζε πολύ περισσότερα… Η ευστροφία, η αξιοσύνη, το πείσμα, η αποφασιστικότητα τον χαρακτήριζαν από τότε. Δεν το έβαζε κάτω, όσες δυσκολίες κι αν έβρισκε μπροστά του. Φαινόταν πως αυτό το παιδί θα την βρει την άκρη στη ζωή του.

Η αλλαγή ονόματος
Το πραγματικό όνομα του Κώστα Βουτσά ήταν Κώστας Σαββόπουλος. Λίγο πριν μπει επισήμως στον χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου όμως ένας παραγωγός τού εξήγησε ότι έπρεπε να αλλάξει το επίθετό του και τού πρότεινε το Βέσελης. Εκείνος δεν φάνηκε να ικανοποιείται και επέλεξε αντ’ αυτού το παρατσούκλι του παππού του που τον φώναζαν Βουτσά επειδή ήταν βαρελοποιός. Με αυτό το επώνυμο έμελλε να γράψει λαμπρή ιστορία.
Στην ταινία «Κατήφορος» ο Γιάννης Δαλιανίδης του εμπιστεύθηκε έναν απαιτητικό ρόλο Από τους πρώτους ρόλους μέχρι την εκτόξευση
Τούς πρώτους του ρόλους τούς έπαιξε στη Θεσσαλονίκη, σε τοπικές σκηνές της πόλης. Στην Αθήνα ήρθε σε ηλικία 21 ετών. Συμμετείχε αρχικά σε κάποιες παραστάσεις του θεάτρου «Ακροπόλ». Λίγο αργότερα μπήκε στη ζωή του ο κινηματογράφος. Έκανε την παρθενική του εμφάνιση το 1953 στην ταινία «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται» για να ακολουθήσουν, το 1961, οι συμμετοχές του στις ταινίες της ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜ «Η Αλίκη στο Ναυτικό» του Αλέκου Σακελλάριου και «Ο Σκληρός Άνδρας» του Γιάννη Δαλιανίδη. Ο τελευταία διακρίνει το ταλέντο του και τού εμπιστεύεται έναν απαιτητικό δραματικό ρόλο στην ταινία του «Κατήφορος».
Κώστας Βουτσάς – Μάρθα Καραγιάννη: Από τα πιο θρυλικά κινηματογραφικά ζευγάρια
Κάπου εκεί ξεκινά η απογειωτική του πορεία και έρχονται οι μεγάλοι πρωταγωνιστικοί ρόλοι, εκείνοι που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους κορυφαίους και πιο δημοφιλείς ηθοποιούς της γενιάς του. Ποιο ρόλο του να πρωτοθυμηθεί κανείς από τις 70 συνολικά ταινίες στις οποίες έπαιξε; Τον μικροαστό στο «Ανθρωπάκι» που προσπαθούσε να ισορροπήσει μεταξύ γυναίκας και μάνας, τον νιόπαντρο μαμάκια στη «Νύχτα Γάμου», τον ποδοσφαιριστή Μασούρο στο «Μια κυρία στα μπουζούκια», τον ψεύτικο κύριο Ράμογλου στο «Κορίτσια για φίλημα», τον τεμπέλη γιο στη «Χαρτοπαίχτρα», τον Άραβα – γιαλαντζί στον «Ξυπόλητο Πρίγκηπα» ή τον μπουζουκσή Κώστα Πίττουρα στις «Θαλασσιές τις Χάντρες»…;


Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα ο Κώστας Βουτσάς συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα αστέρια του ελληνικού κινηματογράφου, από την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τη Ζωή Λάσκαρη μέχρι τον Νίκο Κούρκουλο και τη Ρένα Βλαχοπούλου. Στο μυαλό και στις καρδιές του περισσότερου κόσμου, ωστόσο, καταγράφηκε ως ιδανικό ζευγάρι με την Μάρθα Καραγιάννη με την οποία συμπρωταγωνίστησε σε έναν μεγάλο αριθμό ταινιών.

Με την παρακμή του ελληνικού κινηματογράφου συνέχισε παίζοντας σε αρκετές βιντεοταινίες των οποίων η ποιότητα μπορεί να μην ήταν καλή οι ερμηνείες του, ωστόσο παρέμεναν χαρακτηριστικές. Ανάμεσά τους και οι «Είναι γάτα ο γιατρός», «Ο ιππότης της λακούβας», «Η ζωή αρχίζει στα 40», « Ο υπαλληλάκος πάει στον παράδεισο» κ.α.


Στο Θέατρο και στην Τηλεόραση
Ο Κώστας Βουτσάς υπηρέτησε με επιτυχία και συνέπεια και το θέατρο παίζοντας ρόλους σε παραστάσεις διαφορετικών ειδών, από πρόζα μέχρι επιθεώρηση και μιούζικαλ. Ο πρώτος του πρωταγωνιστικός θεατρικός ρόλος ήταν το 1969 στο έργο του Τσιφόρου «Αγάπη μου παλιόγρια» το οποίο γυρίστηκε αργότερα και σε ταινία με τον ίδιο και την Ξένια Καλογεροπούλου. Ανάμεσα στις μεγαλύτερες θεατρικές του επιτυχίες συγκαταλέγονται η «Πούπσι», που ανέβασε το 1986 στο θέατρο «Γκλόρια», «Ο Αρχοντοχωριάτης» του Μολιέρου, «Οι Απάνω και οι Κάτω» των Τσιφόρου – Βασιλειάδη, «Η γλυκιά Ούτσι» κ.α. Η τελευταία φορά που πάτησε το θεατρικό σανίδι ήταν στην παράσταση «Η Σταχτοπούτα» που φιλοξενεί τον φετινό χειμώνα το θέατρο «Μπρόντγουαιη».


Άφησε όμως ανεξίτηλη τη σφραγίδα του και στην τηλεόραση συμμετέχοντας, μέχρι προσφάτως, σε κάποιες από τις πιο γνωστές τηλεοπτικές σειρές των τελευταίων 40 χρόνων. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 άφησε εποχή παίζοντας στο κωμικό σίριαλ της ΕΡΤ «Ο Ηρακλής και τα λιοντάρια του» , πρόσθεσε το ιδιαίτερο ερμηνευτικό στίγμα του στον «Γιούγκερμαν», προκάλεσε άφθονο γέλιο με τη συμμετοχή τους στις σύγχρονες σειρές «Το κόκκινο δωμάτιο», «Η Πολυκατοικία», «Επτά θανάσιμες πεθέρες», «Το σόι σου» κ.α.

Οι γυναίκες της ζωής του
Ο Κώστας Βουτσάς είχε μεγάλη αδυναμία στις γυναίκες και αυτό ήταν κάτι το οποίο ο ίδιος δεν έκρυψε ποτέ. Ο έρωτας τον έτρεφε, τον ανανέωνε γι’ αυτό κι εκείνος δεν αντιστεκόταν στα καλέσματά του. Ερωτεύτηκε και τον ερωτεύτηκαν με πάθος, παντρεύτηκε, χώρισε, αρκετές φορές, απέκτησε παιδιά….Το εντυπωσιακό ωστόσο ήταν πώς πάντα φρόντιζε τις πρώην συντρόφους του κι εκείνες μιλούσαν για αυτόν τα καλύτερα λόγια! Πώς τα κατάφερνε;

Ο ίδιος έδινε την παρακάτω χαρακτηριστική απάντηση: «Εγώ με τις γυναίκες ήμουν ο σκλάβος τους. Σκεφτόμουνα πάντα τι να κάνω για να την ευχαριστήσω χωρίς να το ξέρει. Και λέω πως με όλες μου τις γυναίκες είμαι πάρα πολύ αγαπημένος. Και όλες με αγαπάνε, όχι γιατί τις έκανα δώρα, αλλά γιατί τις πρόσεχα και τις θεωρούσα ιερό σημείο στην ζωή μου»
Ο Κώστας Βουτσάς με την Σπεράντζα Βρανά έζησαν έναν ένα παράφορο έρωτα
Από τις πρώτες σχέσεις του που έγιναν γνωστές ήταν αυτή με την ηθοποιό Αλέκα Στρατηγού η οποία, ωστόσο, έγινε παρελθόν από τη στιγμή που ο Κώστας Βουτσάς γνώρισε και ερωτεύτηκε παράφορα την πληθωρική Σπεράντζα Βρανά, το καλοκαίρι του 1959, στο Θέατρο Ακροπόλ. Η ίδια είχε εξομολογηθεί στην αυτοβιογραφία της πως αρχικά δεν ήταν ερωτευμένη μαζί του αλλά θέλησε να εκδικηθεί τη Στέλλα Στρατηγού επειδή υποψιαζόταν πως φλέρταρε με τον πρώην σύντροφό της. Η σχέση τους λοιπόν ξεκίνησε ως παράνομη αλλά ο Βουτσάς εγκατέλειψε την Στρατηγού και ζήτησε από τη Βρανά να τον παντρευτεί. Εκείνη δεν είχε πεισθεί πως την ήθελε πραγματικά και πως δεν την εκμεταλλευόταν για επαγγελματικούς λόγους. Ο έρωτάς τους υπήρξε εκρηκτικός, συνοδεύτηκε από μπόλικους καυγάδες και επισφραγίστηκε με αρραβώνα την άνοιξη του ’61. Ούτε η επισημοποίηση όμως έφερε την ηρεμία. Οι σκηνές ζηλοτυπίες συνεχίζονταν ακάθεκτες και από τις δύο πλευρές, χώριζαν συνέχεια και λίγο μετά τα ξανάβρισκαν. Ένα βράδυ μάλιστα, λίγο μετά από έναν ακόμη μεγάλη καυγά, εκείνος πήγε μεθυσμένος έξω από το σπίτι της και την παρακαλούσε να τον δεχθεί πίσω. Οι ίδιες σκηνές επαναλαμβάνονταν επί 4,5 ολόκληρα χρόνια κι ενώ είχαν πλέον αποφασίσει να παντρευτούν η Σπεράντζα τα διάλυσε όλα καθώς δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να εγκαταλείψει το θέατρο όπως απαιτούσε ο αγαπημένος της.
Με την πρώτη σύζυγο Έρρικα Μπρόγιερ και την κόρη τους Σάντρα
Αμέσως μετά ήρθε στη ζωή του η πανέμορφη χορεύτρια και ηθοποιός Έρρικα Μπρόγιερ που υπήρξε και η πρώτη σύζυγός τους. Ο έρωτάς τους ολοκληρώθηκε με τη γέννηση της κόρης τους Σάντρας. Οι δυο τους παρέμεναν αγαπημένοι μέχρι το τέλος. Ακολούθησαν δύο ακόμη γάμοι, με την Θεανώ Παπασπύρου με την οποία απέκτησε δύο ακόμη κόρες, την Θεοδώρα και την Νικολέτα και με το πρώην μοντέλο – ηθοποιό Εύη Καραγιάννη της οποίας τον γιο, επίσης ηθοποιό, Άνθιμο μεγάλωσε σαν δικό του παιδί.
Με την σύζυγός του Αλίκη Κατσαβού και τον μικρό τους γιο
Το 2015 ο Κώστας Βουτσάς ερωτεύτηκε ξανά, μια γυναίκα πολύ νεώτερή του, την ηθοποιό Αλίκη Κατσαβού. Οι δυο τους παντρεύτηκαν το 2016 ενώ λίγους μήνες αργότερα υποδέχτηκαν στη ζωή τους τον μικρό Φοίβο με τον οποίο ο ηθοποιός ήταν πραγματικά ξετρελαμένος. Για χατίρι του εξάλλου, ήθελε να ζήσει όσο το δυνατόν περισσότερα χρόνια, για να τον δει να μεγαλώνει…

Το ιατρικό ανακοινωθέν για το θάνατο του Κώστα Βουτσά
Το νοσοκομείο «Αττικόν» εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση για το θάνατο του αγαπημένου ηθοποιού Κώστα Βουτσά, που άφησε την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα (26.02), μετά από 19 ημέρες νοσηλείας.

Ο Κώστας Βουτσάς εισήχθη στο Π.Γ.Ν. «ΑΤΤΙΚΟΝ» στις 7 Φεβρουαρίου 2020 με λοίμωξη του αναπνευστικού και σημαντική καρδιακή και αναπνευστική δυσλειτουργία, που οδήγησαν σε διασωλήνωση και εισαγωγή στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Ετέθη σε μηχανική υποστήριξη της αναπνοής και της νεφρικής λειτουργίας. Η κατάστασή του σταθεροποιήθηκε αρχικά αλλά την 24η Φεβρουάριου το βράδυ παρουσίασε σημαντική επιδείνωση, που εξελίχθηκε σε πολυοργανική ανεπάρκεια και κατέληξε πάρα τις γενόμενες θεραπευτικές παρεμβάσεις, στις 26/02/2020 στις 02:24.

Ο Διοικητής του Π.Γ.Ν. «ΑΤΤΙΚΟΝ»
Σπυρίδων Αποστολόπουλος

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Helloween: Οι Γερμανοί πρωπάτορες του ευραπαϊκού μέταλ έρχονται στην Αθήνα

http://bit.ly/32rMqez

Θα δώσουν μια συναυλία στις 14 Νοεμβρίου 2020, στο Κλειστό Παλαιού Φαλήρου, στο πλαίσιο του AthensRocks
Ένα μεγάλο όνομα της παγκόσμιας μέταλ σκηνής, οι Helloween θα παίξει σε λίγους μήνες στην Αθήνα. Θα δώσουν μια μεγάλη συναυλία 14 Νοεμβρίου 2020, στο Κλειστό Παλαιού Φαλήρου – Tae Kwon Do, στο πλαίσιο του AthensRocks, του μεγαλύτερου μέταλ φεστιβάλ που έχει διοργανωθεί ποτέ σε εσωτερικό χώρο.

Οι Helloween είναι οι Γερμανοί προπάτορες του ευρωπαϊκού power metal. Στο Αμβούργο κάπου στα 1984, έμελλε να αλλάξει μια για πάντα η ιστορία του σκληρού ήχου. Οι Kai Hansen, (κιθάρα φωνή). Michael Weikath (κιθάρες), Markus Grosskopf (μπάσο) κι ο ‘Ingo Schwichtenberg (drums) έγιναν Metal Invaders συστήνοντας στο παγκόσμιο κοινό τη σπινταριστή εκδοχή της αγαπημένης τους μουσικής. To “Walls of Jericho”, παρθενικό άλμπουμ των Helloween, στέκει μέχρι και σήμερα αγέρωχο τοτέμ, μετρώντας μόνο οπαδούς κι εθισμένους στην ακρόασή του.
Κάπου εκεί οι δρόμοι του συγκροτήματος συναντιούνται με τον Michael Kiske, βρίσκοντας μια πελώρια φωνή κι ένα ανυπέρβλητο performance. Το κοντέρ γράφει δύο “Keeper of the Seven Keys” κι αμέτρητους οπαδούς να παραληρούν στο άκουσμά του, όσο τα “I Want Out”, “Future World” & “Eagle Fly Free” γίνονται ύμνοι μιας γενιάς. Και της επόμενης κι αυτής που θα έρθει μετά. Οι δρόμοι με τον Hansen χωρίζουν, όμως η δημιουργικότητα των Helloween δεν σταματά, όσο χαιρετίζονται από κοινό και κριτικούς ως η πλέον εμβληματική μπάντα του power metal!

“Pink Bubbles Go Ape” & “Chameleon” ακολουθούν, μέχρι να αποχωρήσει κι ο Μichael Kiske, ενώ ο Schwichtenberg αποχωρεί δύο χρόνια πριν βρει τραγικό θάνατο. Ανακατατάξεις στις Κολοκύθες, με τον Andy Deris να εμφανίζεται σαν από μηχανής θεός, καταφέρνοντας να χωρέσει στα παπούτσια του αποχωρήσαντα frontman της μπάντας. Φτάνουμε 22 χρόνια μετά, με τον Deris να είναι ο μακροβιότερος τραγουδιστής των Helloween, τραγουδώντας συγκλονιστικά σε κάθε ένα από τα δέκα albums! Άλλοτε πιο πειραματικά (“Better than Raw”), άλλοτε σκοτεινά (“Dark Ride”), άλλοτε τιμώντας τις power metal ρίζες τους (“7 Sinners” & “Straight out of Hell”), το συγκρότημα δεν έριξε ποτέ νερό στο κρασί του, κυκλοφορώντας δίσκους που αγαπήθηκαν πολύ.

Είχε φτάσει όμως η ώρα κάπου στο 2016 για αυτό που προσεύχονταν οι απανταχού οπαδοί τους! Οι Michael Kiske & Kai Hansen επιστρέφουν στο συγκρότημα και η Pumpkins United περιοδεία με όλους τους τραγουδιστές της μπάντας επί σκηνής, γίνεται απολύτως δικαιολογημένα το talk of the town των metal heads του πλανήτη! Το AthensRocks λοιπόν φοράει τα χειμωνιάτικά του και δίνει σάρκα και οστά στο κρυφό όνειρο χιλιάδων fans που ορκίζονται αιώνια πίστη στους Helloween, σε ένα λυσσαλέο show που θα αγγίξει τις 2,5 ώρες! Το Σάββατο 14 Νοεμβρίου στο Κλειστό Παλαιού Φαλήρου – Tae Kwon Do, ξέρουμε που θα σε βρούμε, γιατί όλοι οι δρόμοι οδηγούν εκεί!

Οι My Dying Bride θα παίξουν την ίδια βραδιά
Οι My Dying Bride, ένα από τα πιο αγαπημένα συγκροτήματα του ελληνικού κοινού θα πλαισιώσει το line up του AthensRocks, το Σάββατο 14 Νοέμβρη!

Κάπου εκεί στις αρχές του 1990, στο Ηνωμένο Βασίλειο, ξεπήδησε η Αγία Τριάδα του ατμοσφαιρικού doom death με τους Paradise Lost, Anathema & My Dying Bride, να θεωρούνται απόλυτα δικαιολογημένα, μέχρι και σήμερα, οι προπάτορες του είδους.

Στο τιμημένο Bradford, o Aaron Stainthorpe (φωνητικά) κι ο Andrew Craighan (κιθάρες) με αέρα από το Halifax, όπου και κατάγεται το συγκρότημα, δημιούργησαν μια από τις πλέον επιδραστικές μπάντες του ήχου! Τριάντα χρόνια μετά, με αμέτρητες συναυλίες στην πλάτη τους και 14 επίσημες κυκλοφορίες, αρκούν και περισσεύουν, ώστε να τους αντιμετωπίζουμε σαν μια από τις σπουδαιότερες μπάντες που έβγαλε ποτέ το ακραίο ιδίωμα.

“As The Flowers Withers”, “Turn Loose the Swans”, “The Angel and the Dark River”, “Like Gods of the Sun”, “34.788%…Complete” & “Light at the End of the World”, έβαλαν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους κάτω από τη δεκαετία του ’90, που ήταν η πιο παραγωγική του γκρουπ! Ανατριχιαστικοί στίχοι, σπαραξικάρδιες μελωδίες, στοιχειωτική ατμόσφαιρα και βρυχηθμοί που εθίζουν τον ακροατή στα ηχοτόπια των My Dying Bride, έγιναν το σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος.

Αυτό που έκαναν οι Βρετανοί, ήταν ομολογουμένως μοναδικό, συγκεντρώνοντας hardcore οπαδούς από την αρχή τη καριέρας τους. Η φυγή του έτερου αρχικού κιθαρίστα Calvin Robertshaw, το 1999, συνοδεύτηκε με μια δημιουργική στροφή στο “Τhe Dreadful Hours”, ενσωματώνοντας πιο progressive αναφορές, για να ακολουθήσουν τα “Songs of Darkness Words of Light” & “Α Line of Deathless Kings”, πριν κλείσουν τη δεκαετία των ’00s με το “For Lies I Sire”! Η βρετανική μουντίλα λειαίνεται με το βιολί να παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, σκαρώνοντας έναν εξαιρετικό δίσκο.

Ευφυείς και πρωτοπόροι φτάνουν στο AthensRocks, έχοντας έναν από τους πολυαναμενόμενους δίσκους του 2020 στις αποσκευές τους κι ένα show που δεν πρέπει να χάσει κανείς.
Οι Domination Inc θα εκπροσωπήσουν την ελληνική μέταλ σκηνή
Μαζί τους οι Domination Inc
Η ελληνική σκηνή του σκληρού ήχου, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Τα κατορθώματα της, μιλάνε από μόνα τους άλλωστε. Μια από τις μπάντες εμπροσθοφυλακής της νέας γενιάς είναι σίγουρα κι οι Domination Inc, που παρά το νεαρό της ηλικίας τους, δίνουν από τώρα μαθήματα, οργισμένου thrash metal, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο δρόμο του. Μας συστήθηκαν με το “Infants of Thrash”, κάνοντας εξαρχής ξεκάθαρο το σκοπό και το μουσικό τους μήνυμα. Η μπάντα εξελίχθηκε μουσικά, δίχως να σταματήσει να δουλεύει στιγμή, πράγμα που εξαργύρωσε μέσα από την κυκλοφορία του δεύτερου album τους “Memoir 414”.

Ένωσαν δυνάμεις με τη θρυλική εταιρεία SPV/Steamhammer κυκλοφορώντας έναν από τους καλύτερους thrash δίσκους του 2019, που δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα την αμερικανική σκηνή στα μάτια, με μνημειώδες groove, σαγονοπεσιματικό artwork και παραγωγή που πρέπει να διδάσκεται σε σεμινάρια. H περιοδεία τους με τους Malevolent Creation, ήταν απλά το επιστέγασμα των προσπαθειών τους! Επιβάλλεται να έρθετε νωρίς στο AthensRocks και να απολαύσετε μια από τις σημαντικές μπάντες του σήμερα, τα δικά μας παιδιά, τους Domination Inc.

Πληροφορίες
General Admission Tickets
Στην πρώτη φάση προπώλησης τα εισιτήρια θα κοστίζουν
45 ευρώ

Σημεία Προπώλησης
http://bit.ly/2vdBPYr
http://bit.ly/38WuOtS
Τηλεφωνικό Kέντρο Ticketmaster 210 893 8111
Δίκτυο καταστημάτων Public
* Για αγορές μέσω internet και Public υπάρχει επιβάρυνση 10% στην τιμή του εισιτηρίου

Φυσικά σημεία προπώλησης
Reload Stores
Ακαδημίας 81, Αθήνα
Ωράριο λειτουργίας:
Δευτέρα έως Παρασκευή 09:30-21:00
Σάββατο 10:00-20:00

Metal Era
Εμμανουήλ Μπενάκη 22, Αθήνα
Τηλέφωνο: 2103304133
Ωράριο λειτουργίας:
Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο: 09:30-15:15
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 09:30-20:30

No Remorse Records
Γαμβέτα 4, Αθήνα
Τηλέφωνο: 2103830981
Ωράριο λειτουργίας:
Δευτέρα, Τετάρτη, Σάββατο: 09:30-15:30
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 09:30-20:30

Για περισσότερες πληροφορίες και πλήρη δημοσιογραφική ενημέρωση απευθυνθείτε στο: press@highpriority.gr & στο ssmyrnis@yahoo.gr (+306932526436)

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Κική Δημουλά: Η ιστορία της ζωής της μεγάλης ποιήτριας που «έφυγε», όπως την έγραψε η ίδια

http://bit.ly/2vRQ2ud

«Δεν νιώθω δημιουργός. Πιστεύω ότι είμαι ένας έμπιστος στενογράφος μια πολύ βιαστικής πάντα ανησυχίας…» σημείωνε η μεγάλη ποιήτρια που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών, σήμερα το απόγευμα
Δεν υπήρξε ποτέ συνηθισμένη. Ούτε ως άνθρωπος ούτως ως ποιήτρια. Απλή, ναι. Συνηθισμένη όμως όχι. Γιατί η Κική Δημουλά κατάφερνε να συνδυάζει αριστοτεχνικά τα χαρακτηριστικά μιας καθημερινής γυναίκας, μητέρας κι αργότερα γιαγιάς με την πνευματικότητα ενός σοφού λογοτέχνη. Την λατρεία και τον θαυμασμό της συζύγου προς τον άντρα της με την επιθυμία να μην ζει στη σκιά του. Τη λογική της τραπεζικής υπαλλήλου με την αχαλίνωτη ποιητική φαντασία…Και οι λέξεις που επέλεγε να πει τις μεγάλες αλήθειες της ήταν βαλμένες στη σειρά μαγικά, έτσι ώστε να συνθέτουν, κάθε φορά, ένα μικρό έργο τέχνης απ’ αυτά που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά.

Ακόμη και την ιστορία της ζωής της φρόντισε να την διηγηθεί με τα δικά της λόγια, τον δικό της άμεσο τρόπο, χωρίς υπερβολές και μεγαλοστομίες, έννοιες που ουδέποτε συμπάθησε

«Ένα βιογραφικό σημείωμα πρέπει, αφού γραφτεί, να μείνει επ’ αρκετόν καιρό κρεμασμένο στον αέρα από ένα τσιγκέλι αυστηρότητας, ώστε να στραγγίξουν καλά τα στερεότυπα, οι ωραιοποιήσεις, η ρόδινη παραγωγικότης και ο πρόσθετος ναρκισσισμός, πέραν εκείνου που ενυπάρχει στη φύση μιας αυτοπαρουσίασης. Μόνον έτσι βγαίνει το καθαρό βάρος: το ήθος που επέβαλες να τηρεί η προσπάθειά σου.

Τα πόσα βιβλία έγραψε κανείς, πότε τα εξέδωσε, ποιες μεταφράσεις τα μεταναστεύουν σε μακρινές ξένες γλώσσες και ποιες διακρίσεις τα χειροκροτούν είναι τόσο τρέχοντα, όσο το να πεις ότι μέσα σ’ έναν βαρύτατο χειμώνα υπήρξαν και κάποιες μέρες με λαμπρή λιακάδα.

Ωστόσο, επειδή αυτό είναι το υλικό της πεπατημένης, που δεν μπορεί να συνεχίσει τη χάραξή της με συνεσταλμένες καινοτόμες επιφυλάξεις,
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1931. Η παιδική ηλικία πέρασε χωρίς να αναδείξει το “παιδί θαύμα”. Το 1949, τελειώνοντας το Γυμνάσιο, υπέκυψα εύκολα στο “πρέπει να εργαστείς”, και εργάστηκα στην Τράπεζα της Ελλάδος είκοσι πέντε χρόνια.

Ανώτερες σπουδές: η μακρά ζωή μου κοντά στον ποιητή Άθω Δημουλά. Χωρίς εκείνον, είμαι σίγουρη ότι θα είχα αρκεστεί σε μια ρεμβαστική, αμαθή τεμπελιά, προς την οποίαν, ίσως και σοφά, ακόμα ρέπω. Του οφείλω το λίγο έστω που της ξέφυγα, την ατελή έστω μύησή μου στο τι είναι απλώς φωνήεν στην ποίηση και τι είναι σύμφωνον με την ποίηση, του οφείλω ακόμα την πικρότατη δυνατότητα να μπορώ σήμερα, δημόσια, να τον μνημονεύω εις επήκοον της πολυπληθούς λήθης.

Αυταπαρνητική, παραχωρήθηκα στο ρόλο της μητέρας και με τρυφερή γενναιότητα άκουσα να προσφωνούμαι “γιαγιά”. Κυλώ τώρα με ψυχραιμία και χωρίς βλέψεις διαιωνίσεως μέσα σ΄ αυτές τις νέες παρακαμπτήριες του αίματός μου. Κυλώ και, όσο πλησιάζω στις εκβολές, όλο και ονειρεύομαι ότι θα μου πετάξει η ποίηση ένα σωσίβιο ποίημα.

Δεν νιώθω δημιουργός. Πιστεύω ότι είμαι ένας έμπιστος στενογράφος μια πολύ βιαστικής πάντα ανησυχίας, που κατά καιρούς με καλεί και μου υπαγορεύει κρυμμένη στο ημίφως ενός παραληρήματος, ψιθυριστά, ασύντακτα και συγκεκομμένα, τις ακολασίες της με έναν άγνωστο τρόπο ζωής.

Όταν μετά αρχίζω να καθαρογράφω, τότε μόνον, παρεμβαίνω κατ’ ανάγκην: όπου λείπουν λέξεις, φράσεις ολόκληρες συχνά και το νόημα του οργίου, προσθέτω εκεί δικές μου λέξεις, δικές μου φράσεις, το δικό μου όργιο στο νόημα, ότι τέλος πάντων έχει περισσέψει από δικές μου ακολασίες με έναν άλλον, άγνωστο τρόπο ζωής.

Τόσο μεταχειρισμένη και υπηρεσιακή είναι η ανάμειξή μου στη δημιουργία. Φύσει ολιγογράφος, εξέδωσα οκτώ ποιητικές συλλογές μέσα σε σαράντα πέντε χρόνια. Η σημασία τους είναι ακόμα συμβατική. Είναι γραμμένη στη λίστα αναμονής των μεγάλων επερχόμενων κυμάτων του μετα-κριτή χρόνου»

Λόγια και σκέψεις της που έχουν εκφραστεί δημόσια
Τί είναι ποίημα: «Είναι από τα πιο επηρμένα μυστήρια, τα πιο αχανή, και μόνο ικανοποίηση στις παρομοιώσεις δίνεις αν πεις ότι η ποίηση είναι ένα μείγμα εύγευστων δηλητηρίων σε χρυσά δελεαστικά ποτήρια, ή ότι είναι ο πειρασμός, ο δαίμονας που μπαίνει ξαφνικά στο σώμα του κανονικού, προκαλώντας ένα σεληνιασμό γόνιμο, ή ακόμα ότι είναι ένα είδος ευθανασίας των πραγμάτων που υποφέρουν μέσα μας, είτε ως ανικανοποίητα είτε ως προδομένα…»

Πώς ορίζεται η έννοια ποιητή: «Ο ποιητής είναι ο συναγερμός που έχει τοποθετήσει η ποίηση στα τρωτά της σημεία για να μην την διαρρήξουν. Είναι το κόκκινο ματάκι που αρχίζει να βαράει δαιμονισμένα, μόλις περάσει μπροστά από την ακτίνα του ύποπτος, γάτα, κουνούπι ή και κάποια σωματώδης αδιαφορία. Ο ποιητής εξαπολύει αμέσως όλες τις αστυνομικές του δυνάμεις που τρέχουν να συλλάβουν το ερέθισμα»

Πώς γράφεται ένα ποίημα: Με τόσους τρόπους όσοι και οι ποιητές στον κόσμο. Τώρα, πώς γράφεται ένα καλό ποίημα, ε! αυτό πια πραγματικά μόνον ένας θεός το ξέρει. Πάντως με σκληρή δουλειά και εσωτερικές αιμορραγίες. Με άγρυπνη τη δυσπιστία του ποιητή απέναντι σ’ αυτό που γράφει. Με γενναιότητα αυτοκριτικής. Σκίζοντας.
Τα καλά ποιήματα που γράφτηκαν ανεμπόδιστα απ’ την αρχή ως το τέλος μονορούφι, πιστεύω ότι είναι τόσο σπάνια όσο και η ευτυχία. Ο μύθος της έμπνευσης, που στα φέρνει όλα μασημένα, που την μυρίζεις ως κρίνο και γεννάται θείον ποίημα, έχει καταρριφθεί. Η έμπνευση είναι μόνο η κατάλληλη χρονική στιγμή, ένα ανήσυχο ξυπνητήρι, που εγείρει τη διάθεσή σου από τη μακάρια αφασία της.Από κει και πέρα γίνεται ένας χειρώναξ που κουβαλάει τόνους άμορφο υλικό, από τη μια λύση στην άλλη, από τη μια αστοχία στην άλλη, χτίζει γκρεμίζει, κινείται κάθε φορά σαν αρχάριος, βάζει στη θέση της πόρτας το παράθυρο. Το ανεξήγητο και το θαυμαστό μυστήριο της τέχνης είναι ότι, συχνά αυτή
η λάθος κίνησή σου, να βάλεις δηλαδή στη θέση της πόρτας το παράθυρο,αυτή αποβαίνει να είναι η ευτυχισμένη τελείωση του ποιήματος…»

Για τον έρωτα:« Ο έρωτας είναι η επιμονή μας. Αυτό θα πει ανάγκη για έρωτα. Γιατί ενώ έχουμε την πείρα και του ανεκπλήρωτου, και της μικρής του διάρκειας, και της ταλαιπωρίας που μας γεννά αυτή η αγωνία αν είναι έρωτας ή δεν είναι, όμως επανερχόμαστε σ’ αυτό το θέμα».

Για το θάνατο: «Τον θάνατο τον τρέμω. Πραγματικά τον τρέμω. Γιατί ξέρω ότι τότε δεν θα συμβαίνει τίποτα απ’ αυτά που συμβαίνουν τώρα. Αυτός είναι ο παντοδύναμος τελικά και όχι άλλος τις. Σκέψου ότι από τη στιγμή που γεννιέσαι, είσαι ετοιμοθάνατος. Διότι περί αυτού πρόκειται. Αυτό εγώ δεν το συνήθισα και δεν το συγχώρησα. Και είμαι ακόμα πεινασμένη για ζωή. Ισως και η κίνηση να γράφω ακόμα ποιήματα στα ογδόντα πέντε μου να είναι η έκφραση αυτής της απροθυμίας μου να πεθάνω, της αδυναμίας μου να φανταστώ τι μπορεί να υπάρξει όταν ένα σώμα νεκρωθεί. Διότι, κακά τα ψέματα, ποια ψυχή χωρίς σώμα; Χωρίς σώμα ποια ψυχή; Το σώμα είναι το επιχείρημα της ψυχής για να υπάρχει».

via Blogger anatakti.gr