Tag Archives: ιστορία

Εικόνα

HMS Terror: Συγκλονιστικές εικόνες από το ναυάγιο της κακότυχης αποστολής του 1845 στην Αρκτική

https://i1.prth.gr/images/963×541/files/2019-08-29/terror-1.jpg


Οι ερευνητές φιλοδοξούν να ρίξουν φως στους τελευταίους μήνες ζωής των 129 μελών του πληρώματος του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού, που έχασαν τη ζωή τους υπό
μυστηριώδεις συνθήκες Ένα συγκλονιστικό βίντεο με εικόνες μέσα από το εξαιρετικά καλοδιατηρημένο ναυάγιο του HMS Terror έδωσε στη δημοσιότητα η κυβέρνηση του Καναδά.
Όπως υπενθυμίζεται στο σχετικό δελτίο Τύπου, η υπηρεσία Parks Canada συνεργάζεται με εσκιμώους Ίνουιτ για την εξερεύνηση των ναυαγίων των πλοίων HMS Erebus και HMS Terror, του Βασιλικού Ναυτικού της Αγγλίας. Τα δύο πλοία με τα μάλλον δυσοίωνα ονόματα «Τρόμος» και «Έρεβος» είχαν συμμετάσχει στη θρυλική αποστολή του Σερ Τζον Φράνκλιν στην Αρκτική, που χάθηκε υπό μυστηριώδες συνθήκες μαζί με το πλήρωμά της (129 άνδρες συνολικά) το 1845.
Κατά τη διάρκεια του ετήσιου φεστιβάλ Umiyaqtutt (η λέξη σημαίνει «ναυάγιο» στη γλώσσα των Ίνουιτ) στην κωμόπολη Gjoa Haven, η κρατική υπηρεσία για την προστασία των πάρκων και της θαλάσσιας ζωής έδωσε στη δημοσιότητα εκπληκτικά πλάνα από την «εξερεύνηση» του ναυαγίου του HMS Terror, που εντάσσεται στο πλαίσιο της «μεγαλύτερης και πιο περίπλοκης υποβρύχιας αρχαιολογικής αποστολής στην ιστορία του Καναδά».
Μάλιστα, οι πρώτοι που είδαν τις απίστευτες εικόνες ήταν μαθητές του σχολείου της τοπικής κοινότητας.

Στις 7 Αυγούστου του 2019, η Ομάδα Υποβρύχιας Αρχαιολογίας της Parks Canada αναχώρησε από τον κόλπο του Κέιμπριτζ με προορισμό το σημείο που βρίσκεται το ναυάγιο του «Τρόμου». Τη φετινή χρονιά, οι ερευνητές στο σημείο εστιάζουν την προσοχή τους στην τρισδιάστατη χαρτογράφηση του ναυαγίου και στην εξερεύνηση του εσωτερικού του, με χρήση ενός τηλεχειριζόμενου οχήματος ROV.
Σε διάστημα επτά ημερών μέσα στον Αύγουστο, με τη βοήθεια των άκρως ευνοϊκών καιρικών συνθηκών, οι εσωτερικοί χώροι του HMS Terror εξευνήθηκαν συστηματικά για πρώτη φορά. Το ROV της ομάδας καταδύθηκε επτά φορές στα παγωμένα νερά, που βοήθησαν ώστε το ναυάγιο να διατηρηθεί σε εξαιρετικά κατάσταση για πάνω από ενάμιση αιώνα, και κατέγραψε 20 καμπίνες/διαμερίσματα του πλοίου, αναζητώντας περισσότερα στοιχεία για την τύχη του πληρώματος της κακότυχης αποστολής.
Η ομάδα έχει πλέον καθαρή εικόνα για το 90% του κάτω καταστρώματος του πλοίου, που περιλαμβάνει τους χώρους όπου ζούσαν τα μέλη του πληρώματος.

Η θλιβερή ιστορία των δύο ναυαγίων
Το 1845, το HMS Erebus και το HMS Terror αναχώρησαν από την Αγγλία αναζητώντας το πολυπόθητο Βορειοδυτικό Πέρασμα. Ωστόσο, η φιλόδοξη και άκρως προβεβλημένη αποστολή κατέληξε σε καταστροφή, με τα 129 μέλη του πληρώματος να υποκύπτουν στα εχθρικά στοιχεία της Αρκτικής.
Σύμφωνα με τον Guardian, πρόσφατες ανασκαφές σε κοντινά νησιά υποδηλώνουν ότι ένας συνδυασμός σκορβούτου, υποθερμίας – και ενδεχομένως κανιβαλισμού – εξόντωσε τα μέλη του πληρώματους, αφού εγκατάλειψαν τα δύο εγκλωβισμένα στον πάγο σκάφη. Πολλές αποστολές για την ανάκτηση των πλοίων και των σορών του πληρώματος αποδείχθηκαν μάταιες.

Εδώ και πολλές γενιές, η προφορική παράδοση των Ίνουιτ έκανε λόγο για τα δύο καταδικασμένα πλοία και τους εγκλωβισμένους ναύτες. Οι αφηγήσεις αυτές, που για πολύ καιρό απέρριπταν οι δυτικοί αρχαιολόγοι ως ανοησίες, δικαιώθηκαν όταν οι ιστορικοί των Ίνουιτ βοήθησαν να αποκαλυφθούν τα ναυάγια του «Ερέβους» το 2014 και του «Τρόμου» το 2016.
Μετά τις ανακαλύψεις-σταθμούς, η υπηρεσία Parks Canada ανέλαβε να μελετήσει και τα δύο πλοία λεπτομερώς, με στόχο την καλύτερη κατανόηση της ζωής των επιβατών τους αλλά και των συμβάντων που εκτυλίχθηκαν τους τελευταίους μήνες του ταξιδιού.

via Blogger anatakti.gr

Advertisements
Εικόνα

Με λίγα λόγια, καφενείον δεν υπάρχει το καλοκαίρι…

https://i1.prth.gr/images/963×541/files/2019-08-31/ch/coffee_ar.jpg

«Η βασιλεία του καφενείου αρχίζει με τον χειμώνα.
-Ό,τι και να πης, μου έλεγεν ο άνθρωπος, εις τας φλέβας του οποίου ρέει ο βαρύς, γλυκός, το
καλοκαιρινό καφενείον είνε άλλο πράγμα. Μόνο καφενείον δεν είνε…

Και μου εξήγησεν δια μακρών την αντίληψίν του αυτήν. Εις τα τραπέζια, τ’αραδιασμένα εις τα πεζοδρόμια, τας πλατείας και τους δρόμους, μέσα εις τον θόρυβον του υπαίθρου, ο άνθρωπος του καφενείου είνε χαμένος. Δεν ημπορεί ούτε ν’απολαύση, ούτε να συζητήση όπως πρέπει, ούτε να χαρή καμμίαν από τας προσφιλείς του ηδονάς.
Εν πρώτοις, οι άνθρωποι που έρχονται και κάθονται εκεί, είνε απροσδόκητοι, ενοχλητικοί και εντελώς ξένοι προς τα κοινοβουλευτικά έθιμα των μικρών αυτών ανεπισήμων βουλών.

Έπειτα, είνε αι γυναίκες, τα παιδιά, όλα τα ακατάλληλα αυτά στοιχεία, τα οποία φέρνουν τον τόνον τους εις την ομήγυριν, ένα τόνον που αποτελεί χασμωδίαν.

Έπειτα, χίλια-δύο άλλα ενοχλητικά πράγματα, κινηματογράφοι, φυστικάδες, πασσατεμπάδες, λούστροι, ανθοπώλαι, όλα τα ενοχλητικά αυτά παράσιτα, που δεν σε αφίνουν να συγκεντρωθής, να συζητήσης, ν’ακολουθήσης τον ειρμόν των ιδεών σου…

-Στο χειμωνιάτικο καφενείο όλα είνε διαφορετικά, εξηκολούθησε. Οι κρότοι όλοι σού είνε γνώριμοι και ευχάριστοι και δεν σε ξαφνιάζουν. Ο μονότονος κρότος από τα ζάρια του ταβλιού, το σύρσιμο της κιμωλίας επάνω εις το μάρμαρον, το γουργούλισμα του ναργιλέ, το κουδούνισμα των δίσκων από το βάθος, όλα αυτά αποτελούν μίαν παράδοσιν και δεν ενοχλούν τα αισθητήριά μας.

Επιτέλους στο χειμωνιάτικο καφενείο πίνεις καφέ. Αυτός δουλεύει εκεί μέσα. Το καλοκαίρι δουλεύουν η λεμονάδες, τα παγωτά, οι πάστες, όλες αυτές η αηδίες που αποκοιμίζουν το πνεύμα και αν θελήσης να ζητήσης τον καφέ σου, το πνευματικόν αυτόν ποτόν, το γκαρσόνι σε κοιτάζει παράξενα, ωσάν να σε ειδοποιή ότι δεν θα μπορέση να σ’ευχαριστήση.

Με λίγα λόγια, καφενείον δεν υπάρχει το καλοκαίρι».

ΣΚΡΙΠ, Απρίλιος 1911

Θωμάς Σιταράς, Αθηναιογράφος-Συγγραφέας (FB: Σιταράς Θωμάς)

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Βρήκαν «Έλληνες» στην Λίμνη των Σκελετών στα Ιμαλάια

https://ift.tt/2TV6jX5

Σκελετοί που αποδίδονται σε κατοίκους της Κεντρικής Ελλάδας ή της Κρήτης της εποχής
του Μινωικού Πολιτισμού εντοπίστηκαν στην μυστηριώδη Λίμνη Ρούκπαντ, σε υψόμετρο 5.000 μέτρων στα Ιμαλάια
Ελληνικό στοιχείο σε υψόμετρο 5.000 μέτρων στα Ιμαλάια κατά την Μινωική εποχή; Μέχρι τώρα δεν υπήρχαν ενδείξεις για κάτι τέτοιο, όμως οι πρόσφατες ανακαλύψεις των επιστημόνων στην μυστηριώδη «Λίμνη των Σκελετών» της μεγαλύτερης οροσειράς του κόσμου, αλλάζουν τα δεδομένα.
Η «Λίμνη των Σκελετών» δεν είναι άλλη από την λίμνη Ρούκπαντ, μια μικρής έκτασης λίμνη με διάμετρο περίπου 40 μέτρων, που βρίσκεται σε υψόμετρο 5.000 μέτρων στα Ιμαλάια και όπου έχουν ανακαλυφθεί εκατοντάδες ανθρώπινοι σκελετοί. Οι επιστήμονες δεν έχουν δώσει μέχρι τώρα εξήγηση ως προς το γιατί βρέθηκαν εκεί οι άνθρωποι αυτοί ή γιατί τοποθετήθηκαν εκεί οι σκελετοί τους.

Μία ομάδα επιστημόνων ασχολήθηκε πρόσφατα με την ταυτοποίηση 38 σκελετών της λίμνης Ρούκπαντ.
Από τους σκελετούς αυτούς, 14 θεωρήθηκε ότι ανήκαν σε ανθρώπους που έζησαν στην νοτιοανατολική Μεσόγειο. Κατόπιν, εξειδικευμένες επιστημονικές μέθοδοι χρησιμοποιήθηκαν και τελικά οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι 14 αυτοί άνθρωποι, κατά πάσα πιθανότητα γεννήθηκαν είτε στην Κεντρική Ελλάδα είτε στην Κρήτη.
Η χρονολόγηση των σκελετών αυτών τοποθετεί την ηλικία τους μεταξύ του 1900 και του 1600 προ Χριστού, χρονική περιόδος που ταυτίζεται περίπου με την ακμή του Μινωικού Πολιτισμού.
Οι 14 αυτοί «Έλληνες» φαίνεται πως χρονολογούνται την ίδια περίοδο, άρα είναι πιθανόν να ταξίδευαν όλοι μαζί και να πέθαναν όλοι μαζί. Αυτό επιβεβαιώνεται και από το ότι οι επιστήμονες καταλήγουν πως όλοι είχαν παρόμοιες διατροφικές συνήθειες.

Από τους 38 σκελετούς που μελέτησε συνολικά η ομάδα αυτή των ερευνητών, βάσει της δημοσίευσης στο Nature, οι 23 ταιριάζουν γενετικά με τους κατοίκους της νότιας Ασίας (Ινδία, Πακιστάν, Νεπάλ, Μπαγκλαντές) και υπολογίζεται ότι έχασαν την ζωή τους μεταξύ του 10ου και του 7ου αιώνα πΧ, δηλαδή περίπου 1000 χρόνια μετά τους «Έλληνες».

Εν τούτοις, δεν έχει αποκαλυφθεί καμία «λογική» εξήγηση για την παρουσία των εκατοντάδων σκελετών στην Ρούκπαντ. Θρύλοι των Ιμαλαΐων λένε πως αρχαίοι θεοί τιμώρησαν τους ανθρώπους αυτούς για την απρεπή τους συμπεριφορά. Πολλοί πιστεύουν πως ήταν έμποροι, που χτυπήθηκαν ίσως από κάποια κακοκαιρία ή ακόμα και από επηδιμίες – κάτι που όμως δεν επιβεβαιώνεται, αλλά αντίθετα μάλλον διαψεύδεται από τα ευρήματα των επιστημόνων.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Η βασίλισσα που μισήθηκε περισσότερο επειδή ήταν… σπάταλη

https://ift.tt/33OWq1T


Η καρατομημένη βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα – Το «παντεσπάνι» της που πυροδότησε μια επανάσταση!

– «Γιατί φωνάζει ο λαός;».
– «Επειδή πεινάει. Δεν έχει ψωμί, να φάει».
– «Τότε, γιατί δεν τρώει παντεσπάνι;».
– Η διάσημη φράση, με την οποία έμεινε στην ιστορία η βασίλισσα της Γαλλίας, Μαρία Αντουανέτα.

Εκτός από αυτήν τη φράση, η οποία ωστόσο δεν είναι βέβαιο, ότι πράγματι είχε ειπωθεί από την ίδια, η Μαρία Αντουανέτα έχει μείνει στην ιστορία και για κάποια άλλα χαρίσματα της προσωπικότητάς της. Πιο συγκεκριμένα, έχει χαρακτηριστεί ελαφρόμυαλη, επιπόλαιη, σπάταλη και πολύ… άπιστη. Άστατος χαρακτήρας, άτακτη γυναίκα, με πολλούς εραστές. Σύζυγος του Λουδοβίκου ΙΣΤ’, κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια, να γίνει λαομίσητη. Και οι δύο προκάλεσαν το δημόσιο αίσθημα με τις σπατάλες τους, την ώρα που ο λαός πεινούσε, με αποτέλεσμα να προκαλέσουν και την οργή τους και να επιταχύνουν την πορεία προς τη γαλλική επανάσταση.
Πρώτα χρόνια

Η Μαρία Αντουανέτα γεννήθηκε ως Μαρία Αντωνία Ιωσηφίνα Ιωάννα, δούκισσα της Αυστρίας, στις 2 Νοεμβρίου 1755 στη Βιέννη της Αυστρίας. Ήταν το 15ο και προτελευταίο παιδί της Μαρίας Θηρεσίας, αυτοκράτειρας της Αυστρίας, και του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φραγκίσκου Α’.
Η Αντουανέτα μεγαλώνει λοιπόν μέσα στη βασιλική χλιδή και λαμβάνει την τυπική αριστοκρατική εκπαίδευση του 18ου αιώνα που προσιδίαζε στα κορίτσια της βασιλικής αυλής, επικεντρωμένη δηλαδή σε θρησκευτικά και ηθικά ζητήματα.

Με το τέλος του Επταετή Πολέμου το 1763, η διατήρηση της εύθραυστης ειρήνης μεταξύ Αυστρίας και Γαλλίας έγινε άμεση προτεραιότητα για την αυτοκράτειρα Θηρεσία: έβαλε λοιπόν σκοπό να εγκαθιδρύσει την ειρήνη μέσω γαμήλιας σύνδεσης, κοινή πρακτική των βασιλικών οικογενειών της Ευρώπης την εποχή αυτή. Το 1765, ο γιος του Γάλλου αυτοκράτορα Λουδοβίκου ΙΕ’, Λουδοβίκος Φερδινάνδος, πεθαίνει, αφήνοντας τον δικό του 11χρονο γιο (Λουδοβίκο Αύγουστο) διάδοχο του θρόνου της Γαλλίας.

Η Θηρεσία και ο Λουδοβίκος ΙΕ’ κανονίζουν επομένως την ένωση των απογόνων τους μέσα σε λίγους μήνες: η Μαρία Αντουανέτα ξεκινά εντατικά μαθήματα εκμάθησης της γαλλικής για να καθίσει κάποια στιγμή στο πλευρό του μελλοντικού βασιλιά και συζύγου της.

Γάμος με τον Λουδοβίκο ΙΣΤ’

Το 1768, ο Λουδοβίκος ΙΕ’ αποστέλλει δάσκαλο στην Αυστρία για να εκπαιδεύσει τη μελλοντική σύζυγο του εγγονού του στα τυπικά της γαλλικής μοναρχίας. Ο δάσκαλος βρίσκει σε επιστολή του την ατίθαση Αντουανέτα «πιο έξυπνη απ’ ό,τι είχε γενικά υποτεθεί», προσθέτοντας ωστόσο ότι επειδή είναι «σχετικά τεμπέλα και εξαιρετικά επιπόλαιη» τα βρήκε σκούρα στην εκπαίδευσή της.

Παρόλα αυτά, το 14χρονο κορίτσι με την εύθραυστη ομορφιά ξεκινά στα τέλη Απριλίου του 1770 για το γαμήλιο ταξίδι της στη Γαλλία, με κλάματα στα μάτια, συνοδευόμενη από 57 άμαξες, 117 πεζούς και 376 άλογα! Στις 16 Μαΐου 1770 συντελείται η γαμήλια ένωση στο πολυτελές ανάκτορο των Βερσαλιών, με τον Λουδοβίκο ΙΣΤ’ να παρουσιάζει τη μέλλουσα βασίλισσα στη γαλλική αυλή.

Το νεαρό κορίτσι δεν προσαρμόζεται ωστόσο καλά στον έγγαμο βίο, όπως ήταν άλλωστε φυσικό, με τις συχνότατες επιστολές της στο σπίτι της να αποκαλύπτουν μια έντονη νοσταλγία για τη ζωή που απώλεσε. Ήταν βέβαια και το βασιλικό πρωτόκολλο της Γαλλίας -που έβρισκε αφόρητο η Αντουανέτα- που θα επιδείνωνε την καθημερινότητα στη νέα της χώρα, με την ίδια να παραπονείται διαρκώς για τα περίτεχνα τελετουργικά της γαλλικής αυλής.

Βασίλισσα της Γαλλίας

Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος ΙΕ’ το 1774, ο Λουδοβίκος Αύγουστος τον διαδέχτηκε στο στέμμα της Γαλλίας ως Λουδοβίκος ΙΣΤ’, με τη 19χρονη Μαρία Αντουανέτα να στέφεται βασίλισσα της χώρας. Η ίδια είχε εν τω μεταξύ προσαρμοστεί στη φαντασμαγορική ζωή της γαλλικής μοναρχίας, κάνοντας τις αντιθέσεις με τον σύζυγό της πιο ευδιάκριτες από ποτέ. Ο Λουδοβίκος ήταν εσωστρεφής, ντροπαλός και αναποφάσιστος, λάτρης της μοναξιάς και του διαβάσματος. Εκείνη, από την άλλη, ήταν τολμηρή, ζωηρή και εξωστρεφής, μια κοσμική κυρία που λάτρευε τα πάρτι, τον τζόγο και την προχωρημένη μόδα.

Κι όταν ο βασιλιάς έπεφτε στο κρεβάτι πριν τα μεσάνυχτα, η βραδιά της Αντουανέτας μόλις ξεκινούσε με ξέφρενη διασκέδαση ως το πρωί. Εκείνη ξυπνούσε λοιπόν το μεσημέρι, με τον βασιλιά να λείπει στις υποχρεώσεις του. Όταν οι φήμες για τη μη ολοκλήρωση του γάμου τους έφτασαν στα αυτιά της Μαρίας Θηρεσίας το 1777, ξαπέστειλε αμέσως τον γιο της, Ιωσήφ Β’, στη Γαλλία για να συνετίσει την Αντουανέτα και να λειτουργήσει ούτε λίγο ούτε πολύ ως σύμβουλος γάμου. Ό,τι κι αν τη συμβούλευσε ο αδερφός της, φαίνεται να έπιασε: έναν χρόνο μετά η Αντουανέτα γεννούσε την κόρη της, Μαρία Θηρεσία Καρλότα (Δεκέμβριος 1778). Το 1881 θα έρθει και ο πολυπόθητος γιος, που ονομάστηκε αυτόματα δελφίνος (διάδοχος του θρόνου δηλαδή), ενώ μια δεύτερη κόρη θα γεννηθεί το 1786, για να πεθάνει ωστόσο τον επόμενο χρόνο.

Ξεκινώντας ήδη από το 1780, η Μαρία Αντουανέτα περνούσε ολοένα και περισσότερο χρόνο στο Μικρό Τριανόν, τα μικρά αλλά πολυτελή προσωπικά διαμερίσματα που έχτισε στους κήπους των Βερσαλιών, σχεδόν πάντα χωρίς τον βασιλιά. Οι φήμες έδιναν και έπαιρναν βέβαια για τη σεξουαλική της ζωή και την ακόρεστη δίψα της για ρομάντζα: σύντομα θα της πρόσαπταν εξωσυζυγική σχέση με Σουηδό διπλωμάτη.

Ήταν όμως και τα προκλητικά ποσά που ξόδευε αφειδώς για ρούχα, κομμώσεις και λούσα που θα την έβαζαν στο στόχαστρο του λαού, καθώς η φτώχεια και η εξαθλίωση χτυπούσαν τη Γαλλία: η χώρα διολίσθαινε ταχύτατα σε οικονομικό αδιέξοδο, με τις πενιχρές συγκομιδές να εκτοξεύουν τις τιμές των σιτηρών και να τα κάνουν απλησίαστα στον πολύ κόσμο. Δεν θα έπαιρνε πολύ λοιπόν για να ξεσηκώσει ο απίστευτα πολυδάπανος τρόπος ζωής της τη μήνη του λαού: αναρίθμητες φυλλάδες κατηγορούσαν τη βασίλισσα για σπατάλη, εκζήτηση, άγνοια των πραγματικών προβλημάτων του κόσμου, ακόμα και για μοιχεία. Κάποια έντυπα μάλιστα δεν δίστασαν να την απαθανατίσουν με λάγνα σχέδια και να της προσάψουν γενικά κάθε δεινό που ταλάνιζε τη Γαλλία.

Το 1785, το διαβόητο σκάνδαλο για το διαμαντένιο κολιέ θα αμαύρωνε τη φήμη της αμετάκλητα: ένας κλέφτης ντυμένος σαν την Αντουανέτα υφάρπαξε ένα περιδέραιο με 647 διαμάντια και προσπάθησε να το βγάλει λαθραία στο Λονδίνο. Παρά το γεγονός ότι η Αντουανέτα δεν είχε βέβαια καμία σχέση με το περιστατικό, στα μάτια του κόσμου ήταν ένοχη: τέτοιο ήταν το μένος του γαλλικού πληθυσμού με τα καμώματα της βασίλισσας που τίποτα δεν μπορούσε να τη σώσει από την οργή του.

Παρά τις προειδοποιήσεις του Λουδοβίκου και τις αδελφικές νουθεσίες του αυτοκράτορα -πλέον- Ιωσήφ Β’, η Μαρία Αντουανέτα δεν θα άφηνε τη δημόσια κατακραυγή να της αλλάξει τον σπάταλο τρόπο ζωής της. Ούτε καν η θέα του λαού που στέναζε από τη φτώχεια και πέθαινε έξω από τα ανάκτορα δεν μπορούσε να της αλλάξει γνώμη. Κι έτσι το 1786 θα ξεκινήσει να χτίσει το νέο της παλάτι κοντά στο Μικρό Τριανόν των Βερσαλιών!

Μαρία Αντουανέτα και Γαλλική Επανάσταση

Στις 14 Ιουλίου 1789, 900 περίπου Γάλλοι εργάτες και αγρότες όρμησαν στη Βαστίλη για να εξοπλιστούν με όπλα και πυρομαχικά: ήταν η απαρχή της πολιτικής επανάστασης που θα έμενε στην Ιστορία γνωστή ως Γαλλική Επανάσταση! Στις 6 Οκτωβρίου, ένα πλήθος 10.000 ανθρώπων συγκεντρώθηκε έξω από τα ανάκτορα των Βερσαλιών απαιτώντας τη μεταφορά του βασιλιά και της βασίλισσας στο Παρίσι.

Στο βασιλικό παλάτι των Παρισίων, ο μονίμως αναποφάσιστος Λουδοβίκος ΙΣΤ’ έμοιαζε παράλυτος από τις εξελίξεις, με τη Μαρία Αντουανέτα να αναλαμβάνει αμέσως δράση: συναντιέται εκτεταμένα με συμβουλάτορες και προξένους ξένων αυλών, ξαποστέλνοντας ταυτόχρονα επείγουσες επιστολές σε ευρωπαίους ηγεμόνες ικετεύοντάς τους να σώσουν τη γαλλική μοναρχία.

Τον Ιούνιο του 1791, η ίδια -με τη βοήθεια του Σουηδού εραστή της- οργανώνει απόπειρα απόδρασης της βασιλικής οικογένειας από τη Γαλλία, με το βασιλικό ζεύγος να συλλαμβάνεται ωστόσο στο Βέλγιο και να επιστρέφει άρον-άρον στο Παρίσι. Τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, ο Λουδοβίκος συμφωνεί να επικυρώσει το Σύνταγμα που γεννήθηκε από τις εργασίες της Εθνοσυνέλευσης με αντάλλαγμα τη διατήρηση της συμβολικής έστω εξουσίας του.
Το καλοκαίρι του 1792 ωστόσο, με τη Γαλλία ήδη σε πόλεμο με την Αυστρία και την Πρωσία, η αυξανόμενη επιρροή του ριζοσπάστη ηγέτη Ροβεσπιέρου θα καλούσε στην οριστική ανατροπή του βασιλιά: τον Σεπτέμβριο, έπειτα από έναν τρομερό μήνα σφαγών στο Παρίσι, η Εθνοσυνέλευση αποφάσισε την κατάργηση της μοναρχίας και τη διακήρυξη της γαλλικής δημοκρατίας, συλλαμβάνοντας τον βασιλιά και τη βασίλισσα.

Θάνατος και κληρονομιά

Τον Ιανουάριο του 1793, ο βασιλιάς περνά από δίκη και με συνοπτικές διαδικασίες καταδικάζεται σε θάνατο για προδοσία: στις 21 Ιανουαρίου 1793 σέρνεται στην γκιλοτίνα και καρατομείται. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, με τον Μαξιμιλιανό Ροβεσπιέρο να έχει ήδη εγκαινιάσει τη διαβόητη και αιματοβαμμένη Βασιλεία του Τρόμου, που θα στερούσε τη ζωή σε δεκάδες χιλιάδες Γάλλους, η Μαρία Αντουανέτα σέρνεται σε δίκη παρωδία με κατηγορίες για κλοπή, απάτη, προδοσία, αλλά και σεξουαλική κακοποίηση του γιου της (κάτι που ήταν καταφανώς ψευδές).

Έπειτα από τη διήμερη ακροαματική διαδικασία, το δικαστήριο τη στέλνει στη λαιμητόμο στις 16 Οκτωβρίου 1793. «Είμαι ήρεμη», γράφει σε επιστολή της το βράδυ πριν από την εκτέλεσή της, «όπως οι άνθρωποι που έχουν καθαρή τη συνείδησή τους».

Κι έτσι η Γαλλία τέλειωσε μια για πάντα με τη βασιλεία. Όσο για τη Μαρία Αντουανέτα, την τελευταία βασίλισσα της χώρας, έχει διασυρθεί ως η απόλυτη ενσάρκωση των δεινών της μοναρχίας και επαινεθεί ταυτοχρόνως ως το αποκορύφωμα της μόδας και της ομορφιάς! Η ζωή και ο θάνατός της ακολούθησε λες σε συμβολικό επίπεδο το μεσουράνημα και την πτώση των ευρωπαϊκών μοναρχιών, με την προσωπική της ιστορία να συνδέεται μια για πάντα με τη συλλογική. Όπως άλλωστε διακινδύνευσε την πρόβλεψη και ο Τόμας Τζέφερσον, για το πώς θα βλέπει στο μέλλον η ανθρωπότητα τη Μαρία Αντουανέτα: «Πάντα πίστευα ότι αν δεν υπήρχε βασίλισσα, δεν θα γινόταν καμία Επανάσταση»…

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Ινδός υπουργός: Εμείς ανακαλύψαμε τον νόμο της βαρύτητας

https://ift.tt/2KHMwYs

Υπουργός της κυβέρνησης της Ινδίας ανέφερε ότι πρόγονός του ανακάλυψε τον νόμο της
βαρύτητας τον 5ο αιώνα, πολύ πριν τον Νεύτωνα – Επικαλέστηκε χειρόγραφα που περιγράφουν την ιδέα της βαρύτητας
Διένεξη για την πατρότητα του νόμου της βαρύτητας φαίνεται ότι θέλει να προκαλέσει Ινδός υπουργός, που όπως υποστηρίζει, ένας ομοεθνής του προχώρησε στη διατύπωση του σχετικού νόμου της φύσης αιώνες πριν τον Ισαάκ Νεύτωνα.

Ο υπουργός Τάμες Ποκρίγιαλ επικαλέστηκε ινδικά χειρόγραφα που περιγράφουν το σκεπτικό της βαρύτητας τον 5ο αιώνα περίπου, όπως ανέφερε σε εκδήλωση για την εκπαιδευτική πολιτική, που οργανώθηκε από θρησκευτικές ομάδες.

Ο υπουργός κάλεσε τους διευθυντές των Ινδικών Ινστιτούτων Τεχνολογίας και των Εθνικών Ινστιτούτων Τεχνολογίας να πραγματοποιήσουν περαιτέρω έρευνα για την επιστήμη των αρχαίων Ινδών.

Πάντως ο Ποκρίγιαλ φαίνεται ότι πιστεύει πολύ στον αρχαίο πολιτισμό της χώρας του, επικαλούμενος τη γιόγκα, ενώ πρόσθεσε ότι στην Ινδία επικοινωνούν λάθος τη σοφία των αρχαίων. Επίσης, ζήτησε από τα ινστιτούτα να αποδείξουν ότι τα Σανσκριτικά είναι η πιο επιστημονική γλώσσα για τους υπολογιστές.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Θύμιος και Γιάννης Ρέντζος: Οι περιβόητοι Ηπειρώτες ληστές

https://ift.tt/2KGQznJ

Πώς «βγήκαν» στην παρανομία – Οι εγκληματικές τους ενέργειες – Η αμνήστευσή τους –
Η ληστεία της Πέτρας – Η φυγή τους στο εξωτερικό – Η σύλληψή τους και η δίκη τους – Η καταδίκη τους σε θάνατο και η εκτέλεσή τους – Ποιος ήταν ο ρόλος των Ρεντζαίων στη δολοφονία Τελίνι (1923)
Με τους περιβόητους λήσταρχους Ρεντζαίους, τον Γιάννη και τον Θύμιο που έδρασαν στην Ήπειρο τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, θα ασχοληθούμε στο σημερινό μας άρθρο, φέρνοντας για πρώτη φορά στο διαδικτυακό φως, στοιχεία που πιστεύουμε ότι θα προκαλέσουν ιδιαίτερη εντύπωση. να σημειώσουμε προκαταβολικά ότι είναι αδύνατον να χωρέσει σε ένα άρθρο όλη η δράση των Ρεντζαίων, για τους οποίους έχουν γραφτεί ολόκληρα βιβλία.

Ποιοι ήταν οι Ρεντζαίοι

Ο Γιάννης και ο Ευθύμης (Θύμιος) Ρέντζος ήταν παιδιά του Κώστα και της Κωνσταντούλας Ρέντζου, κτηνοτρόφων από το ορεινό χωριό Ανώγειο (Ανώγι) Πρέβεζας (είναι χτισμένο στα 1.100 μ.). Είχαν τρία ακόμα αδέλφια: τον Βαγγέλη και δύο αδελφές. Ο Γιάννης Ρέντζος γεννήθηκε το 1896 και ο Θύμιος το 1899. Τον Μάιο του 1910, άγνωστοι τότε,ζωοκλέφτες σκότωσαν τον πατέρα των Ρεντζαίων στην τοποθεσία Μαραθιά και έριξαν το πτώμα του σε μία τρύπα πάνω από τα Αμπέλια Αμμότοπου προς το Κορφοβούνι. Σαράντα μέρες αργότερα (και όχι μερικά χρόνια όπως γράφεται στη Βικιπαίδεια),ένας βοσκός βρήκε συμπτωματικά σε μία μεγάλη τρύπα το άψυχο σώμα του άτυχου Κώστα Ρέντζου. Είχε σκαλώσει η κάπα του σε μία συκιά που υπήρχε στην τρύπα. Αν δεν είχε συμβεί αυτό, το πτώμα του Ρέντζου θα είχε πέσει στο βάθος της τρύπας και δεν θα έχει βρεθεί ποτέ. Ο Γιάννης Ρέντζος, μόλις 14 ετών τότε, ανέλαβε την προστασία της μητέρας και των αδελφών του. Από τη φτώχεια και τις κακουχίες, ο αδερφός του Βαγγέλης πέθανε.

Το 1912, η περιοχή της Πρέβεζας απελευθερώθηκε από τους Τούρκους (στις 21 Οκτωβρίου 1912, η Πρέβεζα παραδόθηκε de jure στον ελληνικό στρατό). Σύντομα παντρεύτηκαν και οι δύο αδελφές των Γιάννη και Θύμιου Ρέντζου. Η πρώτη, τον συγχωριανό της Γιώργο-Νίκο Γκάρτζο και η δεύτερη τον Σταύρο Στάθη από την Κλεισούρα.

Ο Γιάννης Ρέντζος είχε βάλει σκοπό της ζωής του να βρει και να σκοτώσει τους δολοφόνους του πατέρα του.

Το 1916, κλήθηκε να υπηρετήσει στη στρατιωτική του θητεία, στην 8η Μεραρχία στα Γιάννενα και συγκεκριμένα στο στρατόπεδο Ακραίου. Εκεί, τελείως συμπτωματικά, συνάντησε τον Γιαννακούλη Καρατζά, που άθελά του, ομολόγησε ότι ο αδελφός του ήταν ένας από τους δολοφόνους του πατέρα του. Σύντομα ο Γιάννης Ρέντζος λιποτάκτησε. Πήρε μαζί του και το στρατιωτικό του ντουφέκι και πολλές σφαίρες και ξεκίνησε να βρει τον Καρατζά. Τον ακολούθησε ο αδερφός του Θύμιος. Πρώτο τους θύμα ήταν ένας χωρικός από τη Ρόκα Άρτας από τον οποίο είχαν κλέψει αλεύρι.

Η εκδίκηση των Ρεντζαίων

Την Μεγάλη Παρασκευή του 1917, ο Γιάννης Ρέντζος, με μία σφαίρα, σκότωσε τον Βασίλη Καρατζά κοντά στον ποταμό Λούρο. Τα δύο αδέλφια είχαν βγει πλέον για τα καλά στην παρανομία. Την «τύχη» του Καρατζά είχε και ο Κώστας Βέτσος, ο δεύτερος από τους δολοφόνους του πατέρα των Ρεντζαίων. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, έπεσε σε έναν γκρεμό για να γλιτώσει από τον Γιάννη και τον Θύμιο που τον καταδίωκαν. Άλλες μαρτυρίες αναφέρουν ότι οι Ρεντζαίοι του έστησαν καρτέρι και τον σκότωσαν. Σειρά είχαν οι Γιολδασαίοι, συγγενείς του Καρατζά. Πρώτο θύμα των Ρεντζαίων ήταν ο Μήτρος Γιολδάσης, γνωστός και ως Αλίμονος. Τα δύο αδέλφια του Γιολδάση που ήταν φαντάροι στα Γιάννενα λιποτάκτησαν θέλοντας να εκδικηθούν τον φόνο του αδελφού τους. Έπεσαν στην παγίδα των Ρεντζαίων που τους σκότωσαν. Πάνω στο πτώμα του ενός βρέθηκε το σημείωμα: «Εκτελεστής Ιωάννης Ρέντζος».

Στο μεταξύ, στρατιωτικά αποσπάσματα είχαν επιδοθεί σε ένα ανελέητο κυνήγι των Ρεντζαίων. Συνέλαβαν πολλούς συγχωριανούς τους από το Ανώγειο και τους φυλάκισαν στα Γιάννενα. Περίπου 40 από αυτούς πέθαναν στις φυλακές Ακραίου από άγνωστη ασθένεια…

Οι Ρεντζαίοι βρήκαν και τον τρίτο της παρέας των δολοφόνων του πατέρα τους, τον Βαγγέλη Παππά. Είχαν μάθει ότι είχε διαφωνήσει με τον φόνο και δεν συμμετείχε. Κατάφεραν να τον βρουν και αφού βεβαιώθηκαν ότι ο Παππάς δεν είχε καμία εμπλοκή στη δολοφονία του πατέρα τους, τον άφησαν να φύγει με την υπόσχεση ότι «όσο εμείς ζούμε κανείς δεν θα σε πειράξει».

Η ληστρική – εγκληματική δράση των Ρεντζαίων

Από τότε, ουσιαστικά, ξεκινάει η εγκληματική δράση των Ρεντζαίων. Κατηγορούνται για 80 δολοφονίες, απαγωγές, ληστείες και άλλα αδικήματα. Καθοριστική ήταν η γνωριμία τους με τον Βασίλη Κολοβό, Βορειοηπειρώτη από το χωριό Σωτήρα, που ήταν οπλαρχηγός στον αγώνα για την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Όταν η πατρίδα του έμεινε εκτός των ορίων του ελληνικού κράτους, εγκαταστάθηκε στα Γιάννενα. Ο Κολοβός έτρεφε άσβεστο μίσος για τον Αλβανό αξιωματικό Μίτσι Ντούτσιε ο οποίος είχε σκοτώσει τον αδελφό του Σταύρο. Ήρθε σε συνεννόηση με τους Ρεντζαίους, πήγαν στην Αλβανία όπου σκότωσαν τον Μίτσι Ντούτσιε και τη συνοδεία του. Η ιστορία αυτή έγινε και δημοτικό ηπειρωτικό τραγούδι, ιδιαίτερα αγαπητό στα χωριά του ακριτικού Πωγωνίου:

Από Πέρα απ’ το Δερβένι, αυτοκίνητο διαβαίνει
Έχει μέσα κομπανία, πάνε για την Αλβανία
Έγινε μεγάλη μάχη κάτω απ’ το Μαρκάτι
Σκότωσαν τον Μίτσι Ντούτσιε κ’ όλη την παρέα που ‘χε…
Κολοβός με κομπανία, μπήκαν μες στην Αλβανία.

Με την επιστροφή του στα Γιάννενα, ο Γιάννης Ρέντζος γνώρισε και ερωτεύτηκε την κόρη του Κολοβού, Χαρίκλεια, την οποία και παντρεύτηκε αργότερα,όπως θα δούμε.Ο Βασίλης Κολοβός, πολιτευτής με το βενιζελικό κόμμα και με «υψηλές» γνωριμίες (βουλευτές, δικαστές κλπ.),έβγαλε σε πολλές περιπτώσεις «λάδι» τους Ρεντζαίους ενώ θεωρείται ότι ήταν αυτός που τους καθοδηγούσε. Όπως αναφέραμε, στη διάρκεια της εγκληματικής τους δράσης, οι Ρεντζαίοι σκότωσαν 80 ανθρώπους(κατά τον ανακριτή Αργυράκη 42)

Ανάμεσα στα άλλα εγκλήματα των Ρεντζαίων, ξεχωριστή θέση είχαν οι απαγωγές. Από την απαγωγή του νεαρού Τάκη Παπαγιαννόπουλου, αποκόμισαν 850.000 δραχμές. Απήγαγαν τον Ελιά Μαραμένο, γιο πλούσιου Εβραίου των Ιωαννίνων και αποκόμισαν 1.000.000 δραχμές. Μετά την απελευθέρωσή του μικρού Ελιά, καταχαρούμενος ο πατέρας του, έστειλε ευχαριστήριο γράμμα (!) στους Ρεντζαίους και τους προσκάλεσε στο σπίτι του (!), Κάτι που έγινε αργότερα… Από την απαγωγή του Αλκιβιάδη Φωρτονόπουλου, εισέπραξαν 40.000 δραχμές. Φυσικά ζωοοκλοπές, ληστείες μικρών χρηματικών ποσών, εκβιασμοί κλπ., ήταν στην ημερήσια διάταξη για τους Ρεντζαίους.

Περιττό είναι ν’ αναφέρουμε, ότι όλο αυτό το διάστημα τα στρατιωτικά αποσπάσματα προσπαθούσαν χωρίς αποτέλεσμα να εντοπίσουν και να τους συλλάβουν.Κάποια στιγμή, ο Ανώτερος Στρατιωτικός Διοικητής των Ιωαννίνων, κάλεσε τον πρόεδρο των Ανωγείων Θύμιο Παππά και με αυστηρό ύφος απαίτησε να συλλάβει τους Ρεντζαίους.

Ο πρόεδρος, σε έντονο ύφος, του απάντησε σοφά:

«Εσύ με τόσα ντουφέκια δεν μπορείς να τους συλλάβεις, εγώ με την αγκλίτσα θα τους συλλάβω;»

Ανώγειο

Η αμνηστία των Ρεντζαίων

Το 1924, η ληστεία στην Ελλάδα, αλλά ειδικότερα στην Ήπειρο, αποτελούσε μάστιγα.

Στις 19 Αυγούστου 1924, η κυβέρνηση θέσπισε το εξής διάταγμα, με την προσδοκία ότι θα δώσει λύση στο πρόβλημα:

«Όποιος ληστής σκοτώσει τον σύντροφό του παίρνει αμνηστία».

Ο πανούργος Κολοβός το διάβασε και ενημέρωσε τους Ρεντζαίους, προτείνοντάς τους να σκοτώσουν τους συντρόφους τους για να αμνηστευθούν. Οι Ρεντζαίοι αμφιταλαντεύτηκαν. Τελικά, μετά από άγρια μάχη, έπεσαν νεκροί οι «συνάδελφοι» και φίλοι των Ρεντζαίων Κοντογιώργος, Σιντόρης, Κατέρης και Σαρής. Για τον τελευταίο λέγεται ότι ήταν τόσο δεινός σκοπευτής που περνούσε μία σφαίρα μέσα από δαχτυλίδι!

Οι Ρεντζαίοι, με τα κεφάλια των συντρόφων τους ως αποδείξεις, ενημέρωσαν τον Κολοβό. Αυτός σύντομα φρόντισε για τα χαρτιά της αμνηστίας των Ρεντζαίων, ενώ τους έφερε και τα κλειδιά από το διώροφο σπίτι στο Μέγαρο Τσιγαρά που βρισκόταν απέναντι από την Ανώτερη Στρατιωτική Διοίκηση Ιωαννίνων, που είχε αγοράσει για λογαριασμό τους.

Δείτε στο έγγραφο της αμνήστευσης των Ρεντζαίων, ότι δεν αναγράφονται τα επώνυμά τους, παρά μόνο τα αρχικά τους, ενώ αναφέρονται μόνο τα αρχικά των επωνύμων των «θυμάτων» τους.

Η είσοδος των Ρεντζαίων στα Γιάννενα

Οι Ρεντζαίοι έβαλαν όμως τους δικούς τους όρους «παράδοσης». Αξίωσαν και πέτυχαν, να τους περιμένει στο χάνι της Ανατολής έξω από τα Γιάννενα, με το έγγραφο της αμνηστίας, ο Αρχηγός Χωροφυλακής Παναγιωτόπουλος που είχε σταλεί ειδικά από την κυβέρνηση. Ο Παναγιωτόπουλος, τους συνόδευσε έως τα Γιάννενα, όπου παρέδωσαν τον οπλισμό τους.

Στη διαδρομή, επικρατούσε το αδιαχώρητο! Πλήθος κόσμου, επευφημούσε τους Ρεντζαίους. Το κράτος με το υπ’ αριθ. 360-360-1924 Βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Κέρκυρας, ανέστειλε για δέκα χρόνια την ποινική δίωξη κατά των Ρεντζαίων.

Σύμφωνα με το βούλευμα, αυτοί είχαν διαπράξει μόνο πέντε ληστείες. Έτσι οι δύο, τέως, ληστές, άρχισαν την καινούργια τους ζωή, απολαμβάνοντας την ελευθερία τους.

Ως ευκατάστατοι πολίτες, συναναστρέφονται με πολιτικούς, δικαστικούς, στρατιωτικούς, εμπόρους κλπ. Τον Φεβρουάριο του 1925, έγινε ο γάμος του Γιάννη Ρέντζιου με την Χαρίκλεια Κολοβού, στον οποίο γλέντησαν όλα τα Γιάννενα. Κουμπάρος τους, ήταν ο επιστήθιος φίλος του γαμπρού Γεώργιος Βλάχος ή Διαμάντης. Οι επιφανέστεροι Γιαννιώτες, έστειλαν τις 90 τούρτες του γάμου και άλλα δώρα μεγάλης αξίας. Το καλύτερο όλων των δώρων, έκανε στους νιόπαντρους ο έμπορος Μαραμένος, τον γιο του οποίου είχαν απαγάγει οι Ρεντζαίοι όπως είδαμε.

Η ζωή τους κυλούσε ήσυχα στα Γιάννενα. Μάλιστα προσλήφθηκαν στη Χωροφυλακή, όπου ο Γιάννης Ρέντζος έφερε τον βαθμό του Ενωμοτάρχη, ενώ ο Θύμιος, που δεν παντρεύτηκε καθώς ήταν άστατος χαρακτήρας, του Αποσπασματάρχη.

Ο μόνος που δεν ήταν ικανοποιημένος από την όλη κατάσταση, ήταν ο Κολοβός. Ζητούσε από τον γαμπρό του Γιάννη να μετακομίσουν στο Κιλκίς, όπου είχε αγοράσει ένα μεγάλο κτήμα, αλλά εκείνος χρονοτριβούσε. Νωρίτερα, θέλησαν να αγοράσουν ένα κτήμα στα Σκόπια, αλλά έπρεπε για την αγορά του να γίνουν Σέρβοι πολίτες, κάτι που ο Γιάννης Ρέντζος δεν δέχτηκε.

– «Πρώτα θα κάνω μία μεγάλη δουλειά και μετά θα έρθω στο Κιλκίς», έλεγε ο Γ. Ρέντζος στον πεθερό του.

Η ληστεία της Πέτρας

Στις 12 Ιουνίου 1926, ημέρα Σάββατο, αναχώρησε από την Πρέβεζα για τα Γιάννενα, ένα επταθέσιο Fiat, το οποίο είχε ναυλωθεί από το Υποκατάστημα Εθνικής Τράπεζας Ιωαννίνων, για τη μεταφορά ενός μεγάλου χρηματικού ποσού (15.000.000 δραχμών), από την Πρέβεζα προς τα Γιάννενα.

Στο αυτοκίνητο επέβαιναν οκτώ άτομα, ενώ υπήρχε συνοδεία από τέσσερις χωροφύλακες. Ακολουθούσε και δεύτερο συνοδευτικό αυτοκίνητο της Χωροφυλακής όπου επέβαιναν πέντε άνδρες.

Στη διαδρομή από την Πρέβεζα για τα Γιάννενα, μετά από μιάμιση ώρα, στις στροφές της Πέτρας, ένας κορμός δέντρου έφραξε τον δρόμο του πρώτου οχήματος.

Πέντε ληστές, είχαν στήσει ενέδρα. Ο οδηγός του οχήματος Απόστολος Δράκος, αιφνιδιάστηκε. Πριν προλάβει να φρενάρει, δέχτηκε καταιγισμό πυροβολισμών από τρεις μεριές. Ο Δράκος και ο επικεφαλής των Χωροφυλάκων Παπασταματίου, έπεσαν νεκροί. Ακυβέρνητο το αυτοκίνητο, που είχε και σκασμένα λάστιχα από τα πυρά κύλησε σε μια κατηφόρα. Οι πυροβολισμοί από τις κάννες των Μάνλιχερ και Μάουζερ συνεχίστηκαν. Νεκροί έπεσαν οι χωροφύλακες Σπύρος Κατσούρης και Ευάγγελος Πρέτζας και οι Χαρίτων Καρπούζης, Παναγιώτης Καλλίγερος, Σπύρος Μπόλας, υπάλληλοι της Τράπεζας, καθώς και ο έμπορος υφασμάτων Βασίλης Παπαγεωργίου, που είχε συνοδεύσει τον φίλο του Διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας Ιωαννίνων Αλέξανδρο Λειβαδέα στην Πρέβεζα και επέστρεφε στα Γιάννενα. Διασώθηκαν ο Βλαδίμηρος Λαζαρίδης, που επίσης συνόδευε τον Λειβαδέα στην Πρέβεζα και ο οποίος καταπλακώθηκε από τα πτώματα των συνεπιβατών και λιποθύμησε και ο Χωροφύλακας Λειβαδίτης που τραυματίστηκε αλλά κατάφερε να ξεφύγει μέσα στην πυκνή βλάστηση προς τον ποταμό Λούρο.

(Συνεχίζεται)

Πηγή: Νίκος Ι. Πάνος, «ΡΕΝΤΖΑΙΟΙ ΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ», Β’ « Έκδοση» Φιλιππιάδα 2005.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Είχε ο Μέγας Ναπολέων «ελληνικές ρίζες»;

https://ift.tt/2MPbEhn


Οι Μανιάτες της Κορσικής


Όπως γράφει ο ίδιος στο βιβλίο του «ΟΙ ΜΑΝΙΑΤΑΙ ΤΗΣ ΚΟΡΣΙΚΗΣ», πήγε για πρώτη φορά στο Καργκέζε της Κορσικής το 1963. Ως το 1970, επισκέφθηκε την Κορσική επτά φορές, δύο με εντολή της Ακαδημίας για την καταγραφή του γλωσσικού ιδιώματος των αποίκων και άλλες πέντε με δικά του έξοδα για να μελετήσει έγγραφα από την ιστορία της αποικίας των Μανιατών εκεί, αλλά και για να συμπληρώσει το γλωσσικό υλικό.

Θα ξεκινήσουμε με μερικά πρόσθετα στοιχεία από τη φυγή των Μανιατών από την πατρίδα τους για την Κορσική. Όπως γράφει το «Βιβλίο των Στεφανόπουλων» του παπά Νικόλαου Στεφανόπουλου «εις τες τρεις Οκτωβρίου 1675 εμίσευσαν από το Βοίτυλο (Οίτυλο) 430 Στεφανόπουλοι και 300 από διάφορα άλλα χωρία και με το γαλλικό πλοίο ‘Σωτήρ’την 1η Ιανουαρίου 1676 έφτασαν στη Γένοβα. Στην Κορσική αποβιβάστηκαν στις 14 Μαρτίου 1676. Από τότε, μετά από πολλές ταλαιπωρίες και αγώνες με τους ντόπιους, κατόρθωσαν να επιζήσουν επί 294 έτη (σημ. ως το 1970 που έγραψε το βιβλίο του ο Βαγιακάκος) στο χωριό Καργκέζε και να διατηρήσουν ζωηρή τη μανιάτικη καταγωγή τους.

Πώς όμως επιλέχθηκε η Κορσική ως τόπος εγκατάστασης των Μανιατών; Όπως είδαμε στο άρθρο για τον Λιμπεράκη Γερακάρη, η κατάσταση στη Μάνη ήταν έκρυθμη. Οι Στεφανόπουλοι κυνηγημένοι σχεδόν απ’ όλους, έστειλαν ένα μέλος της οικογένειάς τους, τον Ιωάννη Κουτζίκαλη, που ήταν κοσμογυρισμένος, στη Δύση για να βρει τόπο κατάλληλο για εγκατάστασή τους. Ο Κουτζίκαλης δεν βρήκε κάποιο μέρος που να τον ικανοποιεί. Τελικά, πήγε στη Γένοβα, οι άρχοντες της οποίας τον έστειλαν στην Κορσική. Εκεί, έφτασαν περίπου 730 Μανιάτες τον Μάρτιο του 1676.

Οι Μανιάτες έφτιαξαν τα σπίτια τους και στην περιοχή της Παόμια, τόπο άγριο αλλά και καρποφόρο. Η συνύπαρξή τους με τους ντόπιους δεν ήταν εύκολη. Το 1730, έφυγαν από την Παόμια, μετά την επανάσταση των Κορσικανών και εγκαταστάθηκαν στο Αιάκειο, τη σημερινή πρωτεύουσα της Κορσικής. Το 1712, ζούσαν εκεί 812 Μανιάτες και το 1773 μόνο 428. Το 1768, οι Γενοβέζοι πούλησαν την Κορσική στους Γάλλους. Ο τότε βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ’ διόρισε Γενικό Διοικητή του νησιού τον στρατηγό Λουδοβίκο Κάρολο Ρενέ κόμητα ντε Μαρμπέφ.
Αυτή η διαμονή των Μανιατών στο Αιάκειο έγινε αφορμή να γεννηθεί ο θρύλος της καταγωγής του Μεγάλου Ναπολέοντα από την γενιά των Στεφανόπουλων.

Ο Μέγας Ναπολέων και οι Μανιάτες
Ποια είναι όμως η πραγματικότητα; Ας δούμε τι γράφει ο Δικαίος Βαγιακάκος. Η παράδοση λέει ότι ένας κλάδος της γενιάς των Στεφανόπουλων με το όνομα Καλόμερος πήγαν από την Κορσική στην Τοσκάνη. Εκεί, το όνομα Καλόμερος πήρε την ιταλική μορφή Buonoparte. Αργότερα, κάποιος από τη γενιά αυτή επέστρεψε στο Αιάκειο και έγινε γενάρχης της οικογένειας των Βοναπάρτηδων στην Κορσική.

Ο Μέγας Ναπολέων γεννήθηκε ως Napoleon Bonaparte το 1769. Το βέβαιο είναι ότι κατά την παραμονή των Μανιατών στο Αιάκειο η οικογένεια Στεφανόπουλου ήταν στενή φίλη της μητέρας του Ναπολέοντα Λετίτσια Ραμολίνο. Η Πανώρια στη συνέχεια παντρεύτηκε τον προμηθευτή του γαλλικού στρατού Περμόν. Ο Ναπολέων ορφανός πλέον όταν σπούδαζε στο Παρίσι σύχναζε στο σπίτι της Πανώριας ο αδελφός της οποίας Δημήτριος Στεφανόπουλος ήταν κηδεμόνας του στη Στρατιωτική Σχολή του Μπριέν λε Σατό. Ο Βοναπάρτης είχε επηρεαστεί πολύ από τη στρατιωτική ζωή των Μανιατών. Η πρώτη πραγματεία που έγραψε ήταν τα «Απομνημονεύματα περί της Αγωγής των Νέων Μανιατών». Η κόρη της Πανώριας Στεφανοπούλου, Laure, παντρεύτηκε τον υπασπιστή του Ναπολέοντα, στρατηγό Junot, κόμη του Αμπραντές. Αυτή, η Laure Junot d’ Abrantes, η δούκισσα με το αξιόλογο συγγραφικό έργο, είναι η πρώτη που έγραψε στα περίφημα απομνημονεύματά της, την παράδοση για την καταγωγή του Ναπολέοντα από τους Στεφανόπουλους όπως αναφέρει ο Δικαίος Βαγιακάκος. Και κλείνει το κεφάλαιο αυτό με την εξής φράση: «Τούτο βεβαίως δεν είναι αληθές».

Σε συνομιλία μας με τον κορυφαίο Έλληνα γλωσσολόγο κύριο Χριστόφορο Χαραλαμπάκη, μας είπε σχετικά: «Ο Δικαίος Βαγιακάκος ήταν ένας λαμπρός επιστήμονας και ιδιαίτερα περήφανος για τη μανιάτικη καταγωγή του. Αν είχε βρει οποιαδήποτε στοιχεία που να αποδείκνυαν τη μανιάτικη καταγωγή του Ναπολέοντα, σίγουρα θα τα είχε αναφέρει».

Κατά τον Δικαίο Βαγιακάκο λοιπόν, ο Βοναπάρτης δεν είχε «ελληνικές ρίζες». Το σίγουρο είναι ότι ενδιαφέρθηκε για τους Μανιάτες της Κορσικής και το 1797 εν όψει της σχεδιαζόμενης εκστρατείας του στα Βαλκάνια, έστειλε από την Ιταλία στη Μάνη τους Κορσικανούς, πλέον, Δήμο και Νικόλαο Στεφανόπουλο, με επιστολή προς τον μπέη της Μάνης Τζανέτ (μπέη) Γρηγοράκη, όπου έγραφε:

Ο Στρατηγός Διοικητής του εν Ιταλία στρατού

Προς αρχηγόν του ελευθέρου λαού της Μάνης,

«Πολίτα, έλαβον εκ Τεργέστης την επιστολή σας δι’ ης μοί εκφράζετε την επιθυμίαν σας να φανείτε ωφέλιμος τη Γαλλική Δημοκρατία, δεχόμενοι εις τους λιμένας σας τα πλοία της. Πιστεύω ότι θέλετε τηρήσει την υπόσχεσίν σας με πίστιν αρμόζουσαν εις τους απογόνους των Σπαρτιατών. Η Γαλλική Δημοκρατία δεν θέλει φανή αχάριστος προς το έθνος σας όσον δ’ αφορά εμέ θέλω δεχθεί ευμενώς πάντα βουλόμενον εξ υμών να έλθει προς εμέ εκ μέρους σας και ουδέν επιθυμητότερον, ει μη να υπάρχει συμφωνία μεταξύ δύο εθνών αγαπόντων εξ’ ίσου την ελευθερίαν.
Σας συνιστώ τους κομιστάς της παρούσης, οίτινες είναι επίσης απόγονοι των Σπαρτιατών! Εάν δεν εξετέλεσαν μεγάλα πράγματα, αιτία είναι ότι δεν ευρέθησαν εις μεγάλους κύκλους δράσεως».
Υγεία και αδελφότης

Βοναπάρτης.

Τι γράφει ο Νικόλαος Φαρδύς για την καταγωγή του Ναπολέοντα;

Ας δούμε όμως και μια άλλη άποψη. Ο Νικόλαος Φαρδύς, υπήρξε σπουδαίος δάσκαλος στο Καργκέζε της Κορσικής, στο χωριό όπου εγκαταστάθηκαν οι Μανιάτες το 1775. Στο διάστημα της παραμονής του εκεί, το 1886, συνέλεξε πολύτιμα στοιχεία. Γράφει σχετικά:

«Λέγεται δε ότι η οικογένεια του μεγάλου Ναπολεόντος Βοναπάρτου κατήγετο εκ των ελληνικών τούτων οικογενειών ή μάλλον εξ ελληνικών οικογενειών της αποικίας ταύτης διασπαρεισών εν τη Κάτω Ιταλία. Τίνες δε των ιστοριογράφων μάλιστα και δι’ ικανώς πειστικών επιχειρημάτων υπεστήριξαν την γνώμην ταύτων. Ούτω δε η οικογένεια Bonaparte κατ’ άλλους, δεν είναι άλλο ειμή η οικογένεια Καλομέρης ή μάλλον Καλομοίρης, εξιταλισθείσα καθ’ ον τρόπον οι Γιατριάνοι (Γιατράκοι) εξιταλίσθησαν και έγιναν Medicis» (σημ. μάλλον το αντίθετο έγινε όμως).

Πάντως ο Φαρδύς δεν δίνει περισσότερες πληροφορίες για το ποιοι ιστοριογράφοι και με ποια στοιχεία υποστήριξαν την ελληνική καταγωγή του Ναπολέοντα. Όμως, ο θρύλος αυτός δεν είναι τωρινός. Ο ποιητής Αλέξανδρος Σούτσος γράφει για τον Ναπολέοντα: «Διετήρει αίματός του εις τας φλέβας του ρανίδα ο Κορσικανός ο έχων τον Ταΰγετον πατρίδα».

Αν κάποιοι αναγνώστες διαθέτουν στοιχεία που να βεβαιώνουν ότι ο Βοναπάρτης ήταν ελληνικής καταγωγής, μπορούν φυσικά να τα παραθέσουν και θα τα μελετήσουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Πηγές:

ΔΙΚΑΙΟΥ Β. ΒΑΓΙΑΚΑΚΟΥ, «ΟΙ ΜΑΝΙΑΤΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ Α’ ΟΙ ΜΑΝΙΑΤΑΙ ΤΗΣ ΚΟΡΣΙΚΗΣ», ΑΘΗΝΑ, 1970, απ’ όπου και οι σπάνιες φωτογραφίες

Ν.Β. ΦΑΡΔΥΣ, «ΥΛΗ ΚΑΙ ΣΚΑΡΙΦΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΝ ΚΟΡΣΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΠΟΙΚΙΑΣ», Α’ έκδοση, 1888, ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ 2007, ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΝΟΤΗ ΚΑΡΑΒΙΑ.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Όλεγκ Γκορντιέφσκι: Ο κατάσκοπος που «πλήγωσε» την KGB

https://ift.tt/31hcszg


Η συναρπαστική όσο και απίστευτη ιστορία του Ρώσου πράκτορα που στρατολογήθηκε από την Βρετανική MI6 και αποκάλυψε όλα τα μυστικά του Ψυχρού πολέμου
Στις 2 Αυγούστου του 1985 ο Όλτντριτς Έιμς, στέλεχος της CIA επιφορτισμένος με την αντιμετώπιση των Σοβιετικών κατασκόπων, περίμενε ανυπόμονα στην αεροπορική βάση Άντριους την άφιξη ενός μεταγωγικού αεροσκάφους από την Ιταλία.

Μέσα σε αυτό βρισκόταν ο στρατηγός της KGB Βιτάλι Γιουρτσένκο, που μια ημέρα πριν είχε πάει στην Αμερικάνικη Πρεσβεία της Ρώμης ζητώντας πολιτικό άσυλο.

Η CIA πανηγύριζε για το «λαβράκι» που είχε παρουσιαστεί ανέλπιστα μπροστά της, αφού Γιουρτσένκο ήταν επικεφαλής της Διεύθυνσης Κ που υπαγόταν στην Α’ Γενική Διεύθυνση της διαβόητης Ρωσικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, που διερευνούσε υποθέσεις στελεχών της KGB που ήταν ύποπτοι για κατασκοπεία.

Αγνοώντας ότι ο Έιμς δούλευε για τους Ρώσους, ο Γιουρτσένκο ερωτάται για το αν γνωρίζει «συναδέλφους» του που έχουν διεισδύσει στους κόλπους της CIA.
Του λέει δύο ονόματα και στην συνέχεια του αποκαλύπτει ότι ο σταθμάρχης της KGB στο Λονδίνο Όλεγκ Γκορντιέφσκι είχε ανακληθεί στην Μόσχα ως ύποπτος για προδοσία.

Ο Έιμς δεν ταράζεται επειδή αυτός είχε «δώσει» τον Γκορντιέφσκι στους ανωτέρους του, αγνοεί όμως όπως και ο Γιουρτσένκο ότι το υψηλόβαθμο στέλεχος των Ρώσων, ο πράκτορας που τους «πλήγωσε» για έντεκα ολόκληρα χρόνια, έχει φυγαδευτεί από την χώρα.

Η Βρετανική MI6 που τον είχε στρατολογήσει το 1974 φρόντισε με μια «αόρατη» επιχείρηση που έμεινε για χρόνια άκρως απόρρητη, να σώσει από τον βέβαιο θάνατο, τον άνθρωπο που για πολλούς άλλαξε την μοίρα του Ψυχρού Πολέμου.

Η συγκλονιστική ιστορία του αποτυπώνεται με συναρπαστικές λεπτομέρειες στο εξαιρετικό βιβλίο του Μπεν Μακιντάϊαρ «Ο κατάσκοπος και ο προδότης», το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις «Κλειδάριθμος».

Μέσα από τις σελίδες του ξεδιπλώνεται ανάγλυφα, η ζωή του πράκτορα της KGB που επέλεξε να γίνει διπλός κατάσκοπος το φθινόπωρο του 1974, όταν υπηρετούσε στην ρεζιντατούρα —τον σταθμό της KGB δηλαδή— στην Κοπεγχάγη της Δανίας.

Το μήλο κάτω από την μηλιά

Με πατέρα και αδερφό στις μυστικές υπηρεσίες της Σοβιετικής Ένωσης, το μέλλον του Όλεγκ Γκορντιέφσκι φαινόταν προδιαγεγραμμένο μετά τις σπουδές του.

Η διαφορά με τους άλλους δύο, ήταν ότι ο νεαρός τότε Ρώσος δεν ήταν ο φανατικός κουμουνιστής, αλλά ένας άνθρωπος ανοιχτός σε ερεθίσματα όπως η απαγορευμένη ποίηση του Σολζενίτσιν, η όπερα, τα βιβλία δυτικών συγγραφέων και η κλασσική μουσική.

Θέλοντας να ξεφύγει από την μιζέρια της μαμάς-πατρίδας, ο Γκορντιέφσκι εντρύφησε μετά μανίας στις ξένες γλώσσες και πέτυχε να μετατεθεί στην Δανία, τον πρώτο σταθμό της κατασκοπικής διαδρομής του.

Ο Ρίτσαρντ Μπρόμχεντ έμπειρο στέλεχος της MI6 και ικανότατος στρατολόγος ήταν αυτός που ανέλαβε να γνωρίσει τον νεαρό αξιωματούχο της KGB σε κάποια κοινωνική εκδήλωση πρεσβειών.

Μετά την πρώτη επαφή και κάποιες συναντήσεις το κρίσμο ραντεβού των δύο ανδρών δόθηκε την 1η Οκτωβρίου του 1974 στο ξενοδοχείο SAS των Σκανδιναυικών Αερογραμμών.

Μετά το πρώτο ποτό, ο Μπρόμχεντ μπήκε στο ψητό και είπε στον Γκορντιέβσκι ότι η MI6 γνώριζε ότι υπηρετούσε στον τομέα Ν της KGB, που στρατολογούσε νέους πράκτορες σε ξένες χώρες.

Ζυγίζοντας την κατάσταση το στέλεχος των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών ρώτησε τον Ρώσο αν θα ήθελε την επόμενη φορά να συναντηθούν σε ασφαλές μέρος.

Ο τελευταίος είπε ναι και για τα επόμενα έντεκα χρόνια, αποδείχτηκε ότι ήταν ένα «λαβράκι» που τροφοδοτούσε συνέχεια τους Άγγλους με άκρως απόρρητες και υπερ-πολύτιμες πληροφορίες, κινούμενος στην σκιά.

Πολύτιμα μυστικά

Παρόλο που στην αρχή οι Βρετανοί αντιμετώπισαν με σκεπτικισμό την στρατολόγηση του Γκορντιέφσκι διαπίστωσαν πολύ γρήγορα ότι είχαν να κάνουν με έναν ασυνήθιστο κατάσκοπο.

Αυτό που τους εξέπληξε πιο πολύ ήταν ότι δεν ήθελε χρήματα για τις πληροφορίες που τους παρείχε λέγοντας στον «χειριστή» του ότι το έκανε επειδή αυτό του υπαγόρευαν οι πολιτικές του πεποιθήσεις.

Όταν ο Μπρόμχεντ έφυγε από την Δανία, τον Ρώσο πράκτορα ανέλαβε ο Φίλιπ Χόκινς, ένα από τα πιο έμπειρα στελέχη της MI6 σε ότι αφορούσε την KGB.

Θέλοντας να τον τεστάρει του ζήτησε μια ολοκληρωμένη ανάλυση για την δομή της Σοβιετικής Μυστικής Υπηρεσίας, για την οποία γνώριζε αρκετά πράγματα.

Η ανάλυση του Γκορντιέφσκι τον άφησε με το στόμα ανοιχτό, αφού του περιέγραψε με εκπληκτική ακρίβεια, κάθε διεύθυνση, τομέα και υποτομέα της Υπηρεσίας του καθώς και τις συμπεριφορές που επικρατούσαν στο Αρχηγείο της διαβόητης KGB στην Μόσχα.

Παντρεμένος με την άχρωμη Γελένα που δούλευε κι αυτή στην KGB, ο Ρώσος κατάσκοπος άρχισε να ζει επί χρόνια μια διπλή ζωή, ανάμεσα στην Πρεσβεία και το «κρησφύγετο» που συναντιόταν με τον «χειριστή» του για περίπου τέσσερις ώρες.

Η PET —η Υπηρεσία Πληροφοριών της Δανίας— ήξερε για τον Γκορντιέφσκι τον ρόλο του στην KGB καθώς και ότι είχε στρατολογηθεί από την ΜΙ6, με την οποία οι Δανοί είχαν άριστη συνεργασία.

Έτσι, φρόντισαν να αφήσουν «ήσυχο» τον Ρώσο, κρατώντας τις φωτογραφίες που είχαν τραβήξει οι πράκτορες της με άκρα μυστικότητα, από την καθημερινότητα του διπλού κατασκόπου με το κωδικό όνομα «Ηλιαχτίδα».

Μια φούχτα άνθρωποι

Ο Γκορντιέφσκι άρχισε να δίνει ονόματα πρακτόρων που δρούσαν στην Νορβηγία και σε άλλες Σκανδιναβικές χώρες, ενώ άρχισε με μια ειδική φωτογραφική μηχανή να φωτογραφίζει όλα τα έγγραφα που έρχονταν από την Μόσχα στον σταθμό της KGB στην Κοπεγχάγη.

Στο Λονδίνο η ηγεσία της ΜΙ6 έτριβε τα χέρια της από ικανοποίηση για την απόλυτα επιτυχημένη διείσδυση στα άδυτα της διαβόητης μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών της Σοβιετικής Ένωσης.

Γι΄αυτό φρόντισε να προστατεύσει με κάθε τρόπο τον διπλό πράκτορα, επιλέγοντας να κρατήσει άκρως απόρρητη την ταυτότητα του.
Μόνο μια φούχτα άνθρωποι ήξεραν το πραγματικό όνομα της «Ηλιαχτίδας» στα έντεκα χρόνια της δράσης του.
Και τι χρόνια ήταν αυτά.

Ο Γκορντιέφσκι χώρισε με την Γελένα, όταν ερωτεύθηκε την νεαρή Λέιλα Αλίεβα, ρισκάροντας την καριέρα του, αφού η λέξη διαζύγιο ήταν «απαγορευμένη» στα επιτελικά στελέχη της KGB.

Επέστρεψε στη Ρωσία το 1977, αγχωμένος για την καριέρα του και την εξέλιξή της μετά το διαζύγιό του με την Γιελένα, η οποία δεν τον συγχώρησε ποτέ.

Είπε όμως στον χειριστή του ότι θα μάθαινε όσα περισσότερα μπορούσε μέσα στο αρχηγείο της KGB όπου μετατέθηκε, φοβούμενος ότι ο χωρισμός του θα τελμάτωνε την καριέρα του.

Οι Βρετανοί αποφάσισαν να μην τον πιέσουν για επαφές μέσα στο στόμα του λύκου, όπου οι ξένες διπλωματικές αποστολές παρακολουθούνταν ασφυκτικά κάθε μέρα.
Τον ενημέρωσαν γι’ αυτό και του χάρισαν έναν σκληρόδετο τόμο με τα σονέτα του Ουίλιαμ Σέξπιρ, το οποίο περιείχε κρυμένο κάτω από την φόδρα το σχέδιο διαφυγής του από την Μόσχα που είχε εκπονήσει η ΜΙ6, αν χρειαζόταν να γίνει κάτι τέτοιο.

Επίσης παρόλο που διοχέτευαν φιλτραρισμένες πληροφορίες του Γκορντιέφσκι σε Δυτικές μυστικές υπηρεσίες και στην CIA, οι οποίες βοήθησαν στην εξουδετέρωση πρακτόρων και αξιωματούχων που είχαν στρατολογηθεί από την KGB, πρόσεχαν πάρα πολύ να μην θέσουν σε κίνδυνο το «λαβράκι» τους.

Ένα «λαβράκι» που περίμενε υπομονετικά να επιστρέψει σε μια δυτική χώρα για να ξεφύγει από την μιζέρια της Μόσχας με τα παγωμένα βράδια και την ανύπαρκτη κοινωνική ζωή.

Μιλούσε ήδη τρεις γλώσσες, Δανέζικα, Σουηδικά και Νορβηγικά όταν αποφάσισε να μάθει αγγλικά, ελπίζοντας σε μια μετάθεση στο Λονδίνο.

Ο σταθμάρχης «κύριος Κόλλινς»

Τα έμαθε μέσα σε δύο χρόνια και περίμενε υπομονετικά μια ευκαιρία για να μετατεθεί στο Λονδίνο, αφού είχε κάνει τις κατάλληλες διασυνδέσεις και ήταν πλέον ευτυχισμένος πατέρας δύο κοριτσιών.

Οι Βρετανοί είχαν να ακούσουν νέα του τρία ολόκληρα χρόνια, αλλά φρόντισε η PET γι΄αυτό, αφού και ο Δανοί επιθυμούσαν να μάθουν νέα για τον Ρώσο «φίλο» τους.

Ένας διπλωμάτης που ταξίδευε συχνά στην Μόσχα, πέτυχε τον Όλεγκ Γκορντιέφσκι σε μια δεξίωση και τον βρήκε σε εξαιρετική διάθεση μιλώντας μαζί του.

Το ίδιο εξαιρετικά ένοιωσαν και τα στελέχη της ΜΙ6 όταν πληροφορήθηκαν ότι ο Ρώσος είπε χαμογελαστός στον Δανό ότι μάθαινε να μιλάει αγγλικά!

Ήταν φθινόπωρο του 1981, όταν η αίτηση για χορήγηση διπλωματικής βίζας έφτασε στα χέρια του Τζέιμς Σπούνερ, υπεύθυνου της ΜΙ6 για τον Σοβιετικό τομέα, που αντιμετώπισε το θέμα ως φλεγματικός Βρετανός.

Γνωρίζοντας ότι το Υπουργείο Εξωτερικών θα ζητούσε πληροφορίες για τον Γκορντιέφσκι από τους Δανούς, ο Σπούνερ ζήτησε από τον αρχηγό της ΡΕΤ να φροντίσουν το θέμα διακριτικά, αλλάζοντας λίγο τα στοιχεία.

Η αίτηση χορηγήθηκε και ο Ρώσος κατάσκοπος έφτασε με διπλωματική ιδιότητα και την οικογένεια του στο Λονδίνο, στις 28 Ιουνίου του 1982 με πτήση της Αεροφλότ.

Πρωθυπουργός της Βρετανίας ήταν η Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία δεν έμαθε μέχρι την φυγάδευση του Γκορντιέφσκι, το όνομα του υπερ-πολύτιμου πράκτορα.

Τον αποκαλούσε απλά κύριο Κόλλινς, αγνοώντας ότι θα γινόταν ο επόμενος σταθμάρχης της KGB στο Λονδίνο, εκεί όπου μια ημέρα από τις πρώτες της παραμονής του έφυγε από την πρεσβεία για να κάνει ένα τηλεφώνημα.

Μετά από μια διαδρομή με ξαφνικές αλλαγές πορείας ώστε να είναι σίγουρος ότι δεν τον παρακολουθεί κανείς ο Ρώσος τηλεφώνησε στο νούμερο που του είχε δώσει ο Βρετανός χειριστής του τέσσερα χρόνια πριν στην Κοπεγχάγη.

Άκουσε ένα ηχογραφημένο μήνυμα που τον καλωσόρισε και μετά από ένα δεύτερο τηλεφώνημα λίγες εβδομάδες μετά, άρχισε τους επόμενους μήνες να μεταβαίνει με χίλιες προφυλάξεις σε ένα κρησφύγετο, μακριά από την Σοβιετική Πρεσβεία.

Ο όγκος πληροφοριών που έδωσε στους Βρετανούς ήταν απίστευτος.

Θυμόταν όλους τους φακέλους για την Βρετανία που είχε μελετήσει στο αρχηγείο της Υπηρεσίας στην Μόσχα, ενώ φρόντιζε να παραλαμβάνουν οι φίλοι του και όλα τα νέα απόρρητα έγγραφα της πρεσβείας.

Η ΜΙ6 θέλοντας να τον προστατέψει από την ΜΙ5-την Βρετανική Υπηρεσία Αντικατασκοπείας-μύησε ελάχιστα ανώτατα στελέχη της τελευταίας στην υπόθεση, σε μια πρωτοφανή για τις δύο υπηρεσίες στα χρονικά, συνεργασία.

Μόνο δώδεκα άτομα και στις δύο υπηρεσίες ήξεραν για τον διπλό πράκτορα, δείγμα της σοβαρότητας με την οποία αντιμετώπισαν από την αρχή οι Βρετανοί τον άνθρωπο που άλλαξε την πορεία του Ψυχρού Πολέμου.

Ήταν αυτός που τους πληροφόρησε για την στάση που θα έπρεπε να κρατήσει απέναντι στους Ρώσους κατά την κηδεία του Γιούρι Αντρόπωφ η Μάργκαρετ Θάτσερ, η οποία κέρδισε τις εντυπώσεις.

Η «σιδηρά κυρία» θα ενημερωνόταν αργότερα με μια ενδελεχή αναφορά του Γκορντιέφσκι προς την ΜΙ6, για το πως θα «χειριζόταν» τον νέο ισχυρό άνδρα της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, κατά την επίσκεψη του στο Λονδίνο.

Εκεί όπου σε ένα safe house, ο Ρώσος επιτελικός έδινε τόσα στοιχεία που απο μια συνάντηση έβγαιναν είκοσι διαφορετικές αναφορές κάθε φορά, με αμέτρητες πληροφορίες για διάφορους «πελάτες».

Η μεγάλη φυγή

Ποτέ πριν στην ιστορία της, η ΜΙ6 δεν είχε αποκτήσει τέτοιο πολύτιμο όγκο πληροφοριών για την δομή και την λειτουργία της KGB σε όλα τα επίπεδα, για στρατολογημένους πράκτορες και για Βρετανούς πολιτικούς που είχαν προσεγγιστεί θετικά από τους Ρώσους.

Στις 28 Απριλίου του 1985 ο Γκορντιέφσκι επέστρεψε μετά από μια μικρή παραμονή στην Μόσχα πίσω στο Λονδίνο ως σταθμάρχης στην ρεζιντετούρα της KGB.

Πλέον μπορούσε να δει όλους τους απόρρητους φακέλους στους οποίους δεν είχε πρόσβαση, όμως η χαρά του δεν κράτησε πολύ, αφού στις αρχές Μαϊου ο Όλντριτς Έϊμς της CIA που προσέγγισε την KGB έδωσε το όνομα του Όλεγκ στον διπλωμάτη Σεργκέι Τσουβάχιν.

Ο τελευταίος ενημέρωσε τον συνταγματάρχη Βίκτορ Ταρκάσιν, επικεφαλής του τμήματος Αντικατασκοπείας στην πρεσβεία της Ουάσιγκτον, και από εκείνη την στιγμή άρχισε το μεγαλύτερο ανθρωποκυνηγητό που εξαπέλυσε η KGB.

Το πρόβλημα των Ρώσων όμως ήταν ότι δεν αρκούσε η υπόδειξη του Εϊμς, αλλά ότι χρειάζονταν ακλόνητες αποδείξεις για την προδοσία του Γκορντιέφσκι, ο οποίος εμφανιζόταν άμεμπτος και με εξαιρετικό φάκελο.

Σε αυτό είχαν βοηθήσει τα μάλα οι Βρετανοί που έδιναν πολλές αλλά ασήμαντες πληροφορίες στο «λαβράκι» τους, ώστε να επιδεικνύει έργο στην Μόσχα, η οποία τον συνέχαιρε για τα πεπραγμένα του.

Στος 16 Μαίου ο πιο πολύτιμος πράκτορας τους έλαβε ένα μήνυμα από την υπηρεσία του, η οποία τον καλούσε πίσω στην Μόσχα για να επικυρωθεί ο διορισμός του από τον αρχηγό της KGB, Βίκτορ Τσέμπρικοφ.

Παρόλο που οι Βρετανοί του είπαν ότι δεν πρέπει να γυρίσει και ότι αυτοί θα φροντίσουν τον ίδιο και την οικογένεια του ο Γκορντιέφσκι πέταξε στις 19 του μήνα για την Μόσχα.

Λίγες εβδομάδες αργότερα το σχέδιο φυγάδευσης του από την χώρα με την κωδική ονομασία «Πιμλίκο» μπήκε σε εφαρμογή, αφού πρώτα έγινε η επαφή σε προκαθορισμένο σημείο της Ρωσικής πρωτεύουσας.

Είχε προηγηθεί μια σκληρή ανάκριση με παραισθησιογόνες ουσίες και μια συνεχής παρακολούθηση του Γκορντιέφσκι από πράκτορες της KGB, οι οποίοι όμως τον έχασαν από τα μάτια τους.

Ο Όλεγκ κατάφερε να τους ξεφύγει με συνεχείς αλλαγές πορείας και φυγαδεύτηκε τελικά από ένα κλιμάκιο Βρετανών πρακτόρων με δύο αυτοκίνητα, χωμένος στο πορτ-μπαγκάζ του ενός, φορώντας μόνο τα εσώρουχα του και έχοντας μια κουβέρτα πάνω του.

Χρειάστηκε να περάσουν τρία συνοριακά φυλάκια, μέχρι να εισέλθουν στην Φινλανδία και άλλο ένα για να μπουν στην Νορβηγία, όπου ο Γκορντιέφσκι επιβιβάστηκε στην πτήση της British Airways για Λονδίνο.

Η γυναίκα του και τα παιδιά του κρατήθηκαν τέσσερα χρόνια στην Σοβιετική Ένωση ως αντίποινα από τους Σοβιετικούς που δεν μπορούσαν να πιστέψουν την προδοσία.
Έκτοτε ο κατάσκοπος που τους πλήγωσε μένει σε κάποιο προάστιο του Λονδίνου που γνωρίζουν ελάχιστοι άνθρωποι, προστατευόμενος συνέχεια από Βρετανούς πράκτορες.

Χώρισε με την Λέιλα, έγραψε βιβλία και παραμένει persona non grata στην Ρωσία ακόμη και σήμερα, αφού ακόμη και ο Βλάντιμιρ Πούτιν δεν τον ξέχασε ποτέ.
Ίσως επειδή όταν ο Γκορντιέβσκι φυγαδεύτηκε αυτός ήταν ένας από τους πράκτορες της KGB που είχαν αναλάβει να τον βρουν ώστε να έχει το τέλος που του αρμόζει.
Να εκτελεστεί με συνοπτικές διαδικασίες, γονατιστός με μια σφαίρα στο κεφάλι…..

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Η Δίκη των Αεροπόρων (1952)

https://ift.tt/30Zhxfw


Οι «δολιοφθορές» στην Αεροπορία – Οι συλλήψεις και τα βασανιστήρια κατά τις ανακρίσεις – Η δίκη των Αεροπόρων (1952) – Οι δίκες στο Αναθεωρητικό – Η αποκάλυψη της πλεκτάνης – Η εμπλοκή του Νίκου Ακριβογιάννη στη Δίκη των Αεροπόρων
Πώς ξεκίνησε η υπόθεση των Αεροπόρων;

Η υπόθεση της «Δίκης των Αεροπόρων» άρχισε να κατασκευάζεται από τα μηδέν το καλοκαίρι του 1951 μετά το κίνημα «ΙΔΕΑ» (30/31 Μαΐου) όταν η ηγεσία της Αεροπορίας σκέφτηκε να καθιερώσει θέση Υποδιοικητή στη Σχολή και να τοποθετήσει σ’ αυτήν έναν γνωστό από παλιά και εξπέρ στη δημιουργία τέτοιων υποθέσεων: τον Αντισμήναρχο Πέτρο Μητσάκο.

Είναι όμως χαρακτηριστικό (και εντυπωσιακό) ότι το 1946 ο Μητσάκος είχε καταδικαστεί για «λαθρεμπόριο χρήματος» από το Διαρκές Στρατοδικείο Αεροπορίας, στο οποίο ήταν πρόεδρος ο μετέπειτα αρχηγός ΓΕΑ Εμμανουήλ Κελαϊδής.

Ο Μητσάκος κηρύχθηκε παμψηφεί ένοχος για παράβαση του νόμου περί προστασίας του εθνικού νομίσματος, καταδικάστηκε σε φυλάκιση 4 μηνών και 15 ημερών. Το Αεροδικείο δέχτηκε την αίτησή του και του έδωσε αναστολή τριετίας στην ποινή του ενώ στη συνέχεια απαλλάχθηκε λόγω βλακείας (!!!) (Εφημερίδα «Ελευθερία», 13/9/1952).

Και όμως ο συγκεκριμένος όχι μόνο έγινε προστατευόμενος του Εμμανουήλ Κελαϊδή, που ήταν πρόεδρος του Αεροδικείου που τον καταδίκασε αρχικά, αλλά έγινε και Υποδιοικητής της Σχολής Αεροπορίας, ενώ έπαιξε κομβικό ρόλο στη Δίκη των Αεροπόρων.

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1951 ένα από τα αεροπλάνα της Σχολής Αεροπορίας που πετούσαν εκείνη την ημέρα κατά τη διάρκεια της προσγείωσης φάνηκε να εκτρέπεται από τον διάδρομο. Το δεξί σκέλος του συστήματος προσγείωσης υποχώρησε, το φτερό ήρθε σ’ επαφή με το έδαφος και η έλικα στράβωσε. Επρόκειτο για ένα μάλλον συνηθισμένο ατύχημα. Η πτήση του αεροπλάνου δεν ήταν εκπαιδευτική, αλλά πτήση δοκιμής μετά από 50ωρη επιθεώρηση. Στο αεροπλάνο τύπου «Harvard» επέβαιναν ο Ανθυποσμηναγός Μανιάτης ως χειριστής και ο Υποσμηνίας Λάφχαρης που ήταν επικεφαλής της ομάδας που επιθεώρησε το αεροπλάνο. Και οι δύο δεν έπαθαν τίποτα.

Το περιστατικό θεωρήθηκε σαν ατύχημα. Αργότερα αιτία του ατυχήματος αναφέρθηκε ότι ήταν «τέσσαρες ταινίες κηροπάνου που βρέθηκαν κολλημένες σε ευαίσθητο σημείο του μηχανισμού ασφάλισης του συστήματος προσγείωσης». Ο Σμηναγός Χατζησάββας, διοικητής της Μοίρας Συντηρήσεως, ανέφερε ότι διερεύνησε την ύπαρξη των κηρόπανων στο σημείο ασφάλισης του σημείου προσέγγισης, αλλά δεν μπόρεσε ν’ αποφανθεί αν ήταν τυχαίο περιστατικό ή δολιοφθορά. Υποδείκνυε πάντως δυο σμηνίτες που ήταν εκτός της ομάδας επιθεώρησης ως ύποπτους, καθώς είχαν βρεθεί κοντά στο αεροσκάφος μετά την προσγείωσή του και αφαίρεσαν ορισμένα εξαρτήματα απ’ το σημείο όπου έγινε η βλάβη.

Μετά τις δύο άκαρπες Ε.Δ.Ε. του Αξιωματικού Ατυχημάτων της Σχολής Λευτέρη Ζαφειρόπουλου (μετέπειτα κατηγορούμενου) και του έμπιστου της ηγεσίας της Αεροπορίας, Επισμηναγού Απόστολου Δημακόπουλου, ο οποίος δεν εξέτασε όμως τον Υποσμηναγό Τριάντο που πρώτος είδε τις ταινίες, την τελική αλλά πλέον ποινική προανάκριση ανέλαβε με διαταγή του Αρχηγού ΓΕΑ Ε. Κελαϊδή στις 31/12/1951 ο Υποδιοικητής Αντισμήναρχος Π. Μητσάκος.

Στο μεταξύ στη Σχολή είχε δημιουργηθεί κατάσταση πανικού, καθώς άλλες τρεις παρόμοιες μη κανονικές ασφαλίσεις συστήματος προσγείωσης αεροπλάνων Harvard χωρίς όμως ταινίες, αλλά με μικρά χαλίκια και γράσο εντοπίστηκαν τον Ιούλιο, πολλές μπαταρίες αεροπλάνων άδειαζαν γιατί οι διακόπτες έμεναν ανοιχτοί, ενώ σε μαυροπίνακα της Σχολής Ικάρων γράφτηκε το «σύνθημα» Κ.Κ.Ε.!

Οι ανακρίσεις του Αντισμήναρχου Μητσάκου έγιναν σε απόλυτο σκοτάδι. Τελικά συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου (της) Αεροπορίας Αθηνών (Δ.Σ.Α.Α.), του γνωστού ως Αεροδικείου, με βούλευμα που εκδόθηκε στις 15 Ιουλίου 1952 οι εξής:

Θεοφάνης Μεταξάς, Αντισμήναρχος Ε.Α., ο οποίος φερόταν ως αρχηγός της συνομωσίας και οι Αξιωματικοί Νικόλαος Δόντζογλου, Επισμηναγός, Παναγουλάκης Ηλίας, Σμηναγός, Θεοδωρίδης Γεώργιος, Υποσμηναγός, Μαδεμλής Γ., Υποσμηναγός και Μαδεμλής Γ., Ανθυποσμηναγός.

Οι Υπαξιωματικοί: Παπαντωνίου Αθανάσιος Αρχισμηνίας, Γαλανός Γεώργιος Αρχισμηνίας, Κοντογεωργάκης Αλέξανδρος Αρχισμηνίας, Χριστοφής Αναστάσιος Αρχισμηνίας, Ντίνου Ιωάννης Επισμηνίας, Γολεμάτης Ιωάννης Σμηνίας, Καραγιάννης Ευάγγελος Αρχισμηνίας και Ακριβογιάννης Νικόλαος Δόκιμος Έφεδρος Χειριστής, ο οποίος όμως από τις 7 Απριλίου 1952 περνούσε τον γολγοθά του στην Αλβανία.

Τέλος κατηγορούμενοι ήταν και οι εξής ιδιώτες: Κοντός Αθανάσιος τέως Επισμηνίας, Κατηφόρης Γεράσιμος υπάλληλος Κ.Ε.Α., Μοσχονάς Αμφιτρύων επίσης υπάλληλος Κ.Ε.Α., Τσώκος Φανούριος αυτοκινητιστής, φίλος του Ν. Ακριβογιάννη και Δαδαλής Χρήστος, καθηγητής μαθηματικών. Στον τελευταίο αποδόθηκε μεταξύ άλλων και η κατηγορία ότι στο σπίτι του στην οδό Πουλίου 11 δόθηκε στις 6 Απριλίου 1952 η εντολή στον Ακριβογιάννη να απογειωθεί με το Harvard και να προσγειωθεί σε προκαθορισμένο σημείο στην Αλβανία.

Το κατηγορητήριο βεβαίωνε ότι οι παραπεμπόμενοι οργάνωσαν κομμουνιστική συνομωσία με αρχηγό τον Μεταξά «κεντρικός σκοπός της οποίας ήτο να εκμηδενίσει την συντελουμένην εκπαίδευσιν χειριστών εν τη Σχολή Αεροπορίας και να δημιουργήσει δυσπιστίαν εις τους συμμάχους μας Αμερικανούς ως προς την ικανότητα της Αεροπορίας μας να απορροφήσει και να αξιοποιήσει το νέον υλικόν και να κλονίσει την εμπιστοσύνην τούτων (των Αμερικανών) προς το ιπτάμενον προσωπικόν της ΕΒΑ» και συνέχιζε:

«Προς επίτευξιν του ως άνω σκοπού οι αποτελούντες την κομμουνιστικήν συνομωσίαν, έλαβον εντολήν υπό της εν τω Εξωτερικώ διαμενούσης ηγεσίας του Κ.Κ.Ε. όπως προβώσιν εις:

Α) Προπαγάνδαν και προσηλυτισμόν.

Β) Συλλογή και μετάδοση πληροφοριών (δύναμις, κίνησις, εκπαίδευσις, οργάνωσις, υλικόν πειθαρχία Μονάδων).

Γ) Επιβράδυνσιν του συντελουμένου εις την Σχολήν έργου και υποβίβασιν της αποδόσεως αυτής.

Δ) Ενεργείας επί του υλικού (σαμποτάζ) ιδία επί των σκαφών και πρόκλησιν ζημιών εκδηλουμένων είτε εις το έδαφος είτε κατά την πτήσιν ή τέλος κατά την προσγείωσιν.

Ε) Εις την εν ευθέτω χρόνω φυγάδευσιν αεροσκαφών εις χώρας του παραπετάσματος.

Οι συγκεκριμένες πράξεις για τις οποίες κατηγορούνταν οι παραπεμπόμενοι αεροπόροι και ιδιώτες ήταν:

Βλάβαι επί 9 αεροσκαφών

Μετάδοσις πληροφοριών στρατιωτικής φύσεως εις τον εχθρόν (κατασκοπεία)

Φθοραί εις ηλεκτρικούς μηχανισμούς αεροσκαφών, μείωσις της αποδόσεως της Σχολής λόγω των φθορών.

Απόρριψις εις υπερβολικόν ποσοστόν μαθητών της Σχολής

Φυγάδευσις αεροσκάφους εις εχθρικήν χώραν με χειριστήν μεμυημένον μαθητή (τον δόκιμο Ακριβογιάννη).

Οι συλλήψεις- Τα βασανιστήρια

Ένα εντυπωσιακό στοιχείο είναι ότι οι κατηγορούμενοι είχαν συλληφθεί πριν την έκδοσιν του βουλεύματος της 15/7/1952. Ο Παπαντωνίου πιάστηκε στις 31/1/1952, ο Κοντός στις 19/1/1952, ο Κοντογεωργάκης την 1/2/1952, ο Λεμπέσης, που ήταν νιόπαντρος, πιάστηκε στις 19/2/1952, ο Παναγουλάκης στις 27/3/1952, ο Ζαφειρόπουλος στις 7/4/1952, ο Θεοδωρίδης στις 10/4/1952, ο Φάνης Τσώκος επίσης στις 10/4/1952 κλπ.

Οι περισσότεροι βασανίστηκαν φρικτά στη διάρκεια της κράτησής τους για να ομολογήσουν ή να ενοχοποιήσουν και άλλους. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά μερικά απ’ όσα ειπώθηκαν στη διάρκεια της δίκης.

Αλέξανδρος Κοντογεωργάκης: «Με πίεσαν να καταθέσω και υπεβλήθην σε πολλά βασανιστήρια εις το σημείον που να μην γνωρίζω τον αρχηγό της Αεροπορίας ο οποίος με επισκέφθηκε» (Εφ. «Ελευθερία» 6/9/1952).

Αθανάσιος Παπαντωνίου: «Είχαν παρέλθει 37 ημέρες από τη σύλληψή μου και με κρέμασαν σε μία σιδερένια πόρτα. Τότε τους είπα να με κατεβάσουν κι ας γράψουν ό,τι ήθελαν» (Β. Δέδες, «Η Δίκη των Αεροπόρων»).

Ο ίδιος κατά τη διάρκεια της προανάκρισης ζήτησε να τον σκοτώσουν αφού δεν άντεχε τα βασανιστήρια.

«Βασανίστηκα σκληρά κατά την ανάκριση… Η ομολογία μου ελήφθη κατόπιν βασάνων. Για να παύσουν τα βασανιστήρια ενοχοποίησα τον Παναγουλάκη και τον Λεμπέση. Τις Απόκριες μου κρέμασαν έναν τενεκέ με χαλίκια και με υποχρέωσαν να χορέψω. Εξαντλημένος τότε δήλωσα: «Γράψτε οιανδήποτε κατάθεση θέλετε, με οιονδήποτε περιεχόμενο, διά να την υπογράψω. Προτιμώ να πεθάνω Έλλην και όχι κομμουνιστής» (Εφ. «Εμπρός», 23/8/1952).

Ελευθέριος Ζαφειρόπουλος: «Μου έβγαλαν τότε όλα τα πράγματα που υπήρχαν στις τσέπες μου. Μεταξύ άλλων ήταν και μια φωτογραφία της γυναίκας μου διά την οποίαν είπαν διάφορα προστυχόλογα».

Το μεγαλύτερο όμως θύμα των ανακρίσεων ήταν ο καθηγητής Χρήστος Δαδαλής, που πέθανε σε ηλικία μόλις 30 ετών στα απομονωτήρια 22 μέρες μετά τη σύλληψή του. Στο βιβλίο του νεκροτομείου δεν υπήρχε πλήρης εγγραφή για αίτια θανάτου του. Δεν συνοδευόταν δηλαδή από έκθεση νεκροψίας, αλλά από μια απλή βεβαίωση της Διεύθυνσης Αεροπορίας, όπου αναφερόταν ως αιτία θανάτου το πνευμονικό οίδημα. Αυτό αποτελούσε σημαντικό, δικονομικό κενό και προκάλεσε σοβαρά ερωτηματικά. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή Χρηστέα ο Δαδαλής όντως είχε πεθάνει από πνευμονικό οίδημα. Στην επιμονή όμως της υπεράσπισης ότι ο Δαδαλής είχε πεθάνει από τα βασανιστήρια ο Χρηστέας ανέφερε ότι μπορεί το οίδημα να ήταν και μετατραυματικό.

Στις 22 Αυγούστου 1952 μέσα σε ανυπόφορη ζέστη άρχισε σε μια στενή αίθουσα της οδού Σταδίου 28 η Δίκη των Αεροπόρων.

Αεροδίκες ήταν οι: Γεράσιμος Κουντούρης (Πρόεδρος) και μέλη οι: Γεώργιος Δούκας, Κωνσταντίνος Μαργαρίτης, Γεώργιος Αντωνάκος, για τον οποίο όπως γράφει ο Β. Δέδες ήταν «γνωστός ανέκαθεν και ως σπαζοαεροπλάνης» και Ελευθέριος Κανελλάκης. Βασιλικός Επίτροπος ήταν ο Αντισμήναρχος (Δικαστικός) Κανέλλος Παπαγεωργόπουλος.

Φυσικά απουσίαζε ο Νίκος Ακριβογιάννης, η δίκη του οποίου διαχωρίστηκε με ειδικό βούλευμα.

Συνήγοροι υπεράσπισης των κατηγορουμένων ήταν μερικοί από τους πλέον διαπρεπείς νομικούς της εποχής: Αβραάμ, Τσουκαλάς, που υπερασπιζόταν τον Μεταξά, ενώ υπήρξε και συνήγορος του Μπελογιάννη, ο οποίος είχε εκτελεστεί στις 30 Μαρτίου 1952, Παπακυριακόπουλος, Τούντας, Μικρουλέας, Βαρυκόπουλος, που ήταν συνήγορος του Γ. Θεοδωρίδη μετά από σύσταση στον πατέρα του από τον Αρχηγό ΓΕΑ Ε. Κελαϊδή! Μετά από μια συγκλονιστική διαδικασία στις 17 Σεπτεμβρίου 1952 εκδόθηκε η απόφαση του Αεροδικείου σύμφωνα με την οποία: Ο Γ. Παναγουλάκης καταδικαζόταν δις εις θάνατο ενώ η θανατική ποινή επιβλήθηκε και στον Γ. Θεοδωρίδη. Σε ισόβια κάθειρξη οι Μεταξάς, Μαδεμλής, Παπαντωνίου, και Κοντός. Οι Ζαφειρόπουλος, Λεμπέσης και Κοντογεωργάκης σε εικοσαετή κάθειρξη και ο Α. Κοντός σε δεκαπενταετή κάθειρξη. Οι Γαλανός και Χριστοφής σε εξαετή κάθειρξη, ενώ οι υπόλοιποι μεταξύ των οποίων και ο φίλος του Ακριβογιάννη Φάνης (Φανούριος) Τσώκος αθωώθηκαν.

Αναθεωρητικό Αεροδικείο

Όπως ήταν αναμενόμενο, η απόφαση προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις τόσο στον Τύπο όσο και στην κοινή γνώμη. Ο Γεώργιος Μαύρος που ήταν Υπουργός Εθνικής Αμύνης από τον Απρίλιο του 1952, ήδη από τότε εξέφρασε τους προβληματισμούς του ενώ παράλληλα διέταξε τον άμεσο τερματισμό της προανάκρισης, την άρση της απαγόρευσης επαφής των συνηγόρων υπεράσπισης για τους κρατούμενους αεροπόρους και τη μεταφορά τους από τα απομονωτήρια των φυλακών Τατοΐου όπου κρατούνταν, στις φυλακές «Αβέρωφ».

Η εφετειακή εκδίκαση της υπόθεσης στο Αναθεωρητικό Στρατοδικείο αποτελούσε θέμα γοήτρου της ίδιας της ελληνικής Δημοκρατίας και της ελληνικής Δικαιοσύνης.

Από τις 24/2/1953 ως τις 12/3/1953, έγινε η πρώτη δίκη στο Αναθεωρητικό Δικαστήριο. Οι κατηγορούμενοι και η υπεράσπιση κατήγγειλαν σοβαρές παραβάσεις που διαπράχθηκαν κατά την προανάκριση. Η δικαστική έδρα αγνοούσε τις εκκλήσεις των κατηγορουμένων και των συνηγόρων τους αλλά και τα δημοσιεύματα του Τύπου για τις κραυγαλέες παρατυπίες στη διαδικασία του Αναθεωρητικού. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα σύσσωμη η υπεράσπιση να αποχωρήσει από τη διαδικασία και τελικά, η δίκη διακόπηκε «λόγω σοβαρών αιτιών δια κρείσσονας (ισχυρότερες) αποδείξεις».

Η δίκη επαναλήφθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1953 και ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Εκεί, αποδείχθηκαν τα βασανιστήρια, οι προανακριτές μεταβλήθηκαν σε ανακριτές και στη συνέχεια σε μάρτυρες κατηγορίας ενώ διαπιστώθηκαν σοβαρά δικονομικά κενά αλλά και πλαστογραφίες εγγράφων!

Διάχυτη ήταν η τρομοκρατία που δέχονταν τόσο μέσα στην αίθουσα του Ανώτατου Αεροδικείου όσο και έξω από αυτήν οι μάρτυρες υπεράσπισης. Ανάμεσά τους, ο Τάσος Μήνης, γνωστός και από την αντιδικτατορική του δράση, ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, Σμήναρχος Π. Παπαπαναγιώτου, για τον οποίο ο βασιλικός επίτροπος είχε ζητήσει την κράτησή του κ.ά.

Όσο για τα βασανιστήρια, ο βασιλικός επίτροπος δήλωνε ότι ήταν επινόηση της Κομινφόρμ!

Ακόμα και κυβερνητικοί βουλευτές του Συναγερμού (πλέον στην εξουσία βρισκόταν η κυβέρνηση Παπάγου) κατήγγειλαν ότι παρακολουθούνται.

Εκτός από τους Κελαϊδή και Μητσάκο, κομβικός ήταν ο ρόλος που είχε παίξει ο Σμηναγός Σκαρμαλιωράκης, διευθυντής του Γραφείου Πληροφοριών του Υπουργείου Αεροπορίας (του περιβόητου Α2 το οποίο ο Υποστράτηγος Δημητρίου στο πόρισμά του, χαρακτήρισε «χαλκείο ψευδολογιών» και τους πράκτορές του «τζίνια»).

Οι συνήγοροι υπεράσπισης αποχώρησαν και πάλι ομαδικά από τη δίκη στις αρχές Νοεμβρίου και το Αεροδικείο διόρισε αυτεπάγγελτα συνηγόρους των κατηγορουμένων.

Η απόφαση του Αναθεωρητικού Αεροδικείου εκδόθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1952. Το Δικαστήριο δεχόταν μεν την ύπαρξη συνωμοσίας όμως αθώωσε παμψηφεί τον Γ. Θεοδωρίδη και τον Α. Χριστοφή και καταδίκασε τους Θ. Μεταξά Η. Παναγουλάκη σε ισόβια κάθειρξη, τον Γ. Μαδεμλή (που αθωώθηκε από την κατηγορία «συνοδείας» του Ν. Ακριβογιάννη) σε πενταετή φυλάκιση, τον Α. Παπαντωνίου σε εικοσαετή κάθειρξη, τον Α.Κοντό σε οκταετή κάθειρξη, τον Π. Λεμπέση σε δεκαπενταετή, τον Α. Κοντογεωργάκη σε δωδεκαετή και τον Ι. Ντίνου σε επταετή κάθειρξη.

Η αμνήστευση των κατηγορουμένων

Η απόφαση του Αναθεωρητικού Αεροδικείου ήταν νομικά ανέκκλητη αλλά ηθικά δεν ήταν βιώσιμη. Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, ο Τύπος, σχεδόν στο σύνολό του και η κοινή γνώμη είχαν πεισθεί ότι η όλη υπόθεση ήταν μια τερατώδης σκευωρία σε βάρος αθώων.

Όμως ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης, κατά την έκδοση της απόφασης του Αεροδικείου, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, δήλωνε ότι είχε πειστεί ότι στην Αεροπορία είχαν γίνει δολιοφθορές και χαρακτήρισε ορθή τη δικαστική απόφαση, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων καθώς θεωρήθηκε ότι παρενέβαινε ωμά στη δικαιοσύνη. Αντίθετα, ο Γεώργιος Παπανδρέου δήλωνε ότι ο τρόπος με τον οποίο διεξαγόταν η δίκη των Αεροπόρων δεν ήταν αντάξιος της ελληνικής Δικαιοσύνης.

Τελικά, η πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή, με το Ν.Δ. 3437/55 «περί αμνηστεύσεως και παραγραφής αδικημάτων τινών» κλπ. της 8ης Νοεμβρίου 1955, ουσιαστικά αθώωσε τους φυλακισμένους Αεροπόρους. Όπως γράφει, ο Βλάσσης Δέδες στο βιβλίο του «Η Δίκη των Αεροπόρων»: «Στις 14 Νοεμβρίου 1955, οι ΑΘΩΟΙ αεροπόροι έβγαιναν από τις φυλακές «Αβέρωφ». Τους είχε αποδοθεί η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ τους όχι όμως και η ΤΙΜΗ τους».

Η κυβέρνηση Καραμανλή αμνήστευσε τους αεροπόρους με το σκεπτικό ότι «δεν δύναται να παραγνωρίσει ότι η υπόθεση αυτή προκάλεσε συγκίνηση εις την κοινή γνώμη, εκ της οποίας είναι δυνατόν να επηρεάζεται δυσμενώς η ενότητα του λαού και των Ενόπλων Δυνάμεων». Όμως η κατάρρευση του κατηγορητηρίου σήμαινε ότι θα έπρεπε να τιμωρηθούν οι σκευωροί (με επικεφαλής τους Κελαϊδή, Μητσάκο και Σκαρμαλιωράκη ο οποίος υπήρξε και στέλεχος της Χούντας των Συνταγματαρχών και μάλιστα το πρωί της 21ης Απριλίου 1967, εμφανίστηκε σαν σοφέρ του αυτοκινήτου του Γ. Παπαδόπουλου, εφ. «Βήμα» 8/3/77).

Τελικά, με το Ν.Δ. 3555/28-2-1956, παραγράφηκαν και όλα τα αδικήματα των κατηγορουμένων για σκευωρία, βασανισμό, ψευδορκία κλπ. και γενικότερα όλων όσων συνέπραξαν σ’ αυτά.

Ο Νίκος Ακριβογιάννης στη Δίκη των Αεροπόρων

Ο μόνος που «παρέμενε αιωνίως αδικημένος» όπως εύστοχα γράφει ο Σταύρος Ντάγιος, ήταν ο Νίκος Ακριβογιάννης που αν και δεινοπαθούσε στην Αλβανία ήταν «παρών» στη Δίκη των Αεροπόρων.

Για τη φυγή του Ακριβογιάννη ενοχοποιήθηκαν κυρίως οι Μαδεμλής, λόγω βορειοηπειρωτικής καταγωγής και των σχέσεων που διατηρούσε με συγγενείς του στη Βόρειο Ήπειρο και Θεοδωρίδης, λόγω κάποιων συναναστροφών του με τον Ακριβογιάννη. Ο Σμηναγός Μπουκουβάλας δήλωνε ότι ο Μαδεμλής ήταν κομμουνιστής γιατί όταν εκτελέστηκε ο Μπελογιάννης είπε ότι η (τέως) ΕΣΣΔ θα κήρυττε πόλεμο στην Ελλάδα!

Ο Μαδεμλής ήταν στην πραγματικότητα «εθνικόφρων» και αδέκαστος. Είχε μάλιστα αιχμαλωτιστεί από τους Γερμανούς ενώ ο αδελφός του μαρτύρησε αγωνιζόμενος στην Αλβανία. Για να ενοχοποιήσουν τον Μαδεμλή, κατέθεσαν και κάποιοι Βορειοηπειρώτες πολιτικοί πρόσφυγες. Ένας από αυτούς, ο Θεόδωρος Γκρέκας, κατέθεσε ότι οι αλβανικές αρχές ενημέρωσαν τους κατοίκους της περιοχής όπου προσγειώθηκε ο Ακριβογιάννης ότι τον Έλληνα πιλότο συνόδευε και δεύτερος συνεργός του ο οποίος επέστρεψε στην Ελλάδα καθώς θα έφευγε για μυστική αποστολή στην Κορέα! Μάλιστα κατέθεσε ότι κατά την άφιξή του, ο Ακριβογιάννης παρέδωσε στις αρχές της Αλβανίας εμπιστευτικό στρατιωτικό υλικό. Οι μαρτυρίες τους προφανώς ήταν προκατασκευασμένες.

Ο φίλος του Ακριβογιάννη, Φάνης Τσώκος ενοχοποίησε τόσο στην προανάκριση όσο και στην αρχική δίκη τον Γεώργιο Θεοδωρίδη, ισχυριζόμενος ότι αυτός θα έδινε το σύνθημα να φύγει ο Ακριβογιάννης μαζί με περισσότερες οδηγίες (Εφ. «Ελευθερία» 11/9/1952).

Ο Θεοδωρίδης αρνήθηκε κατηγορηματικά όσα ισχυρίστηκε ο Τσώκος, ο οποίος στο Αναθεωρητικό Αεροδικείο αρνήθηκε τις αρχικές του καταθέσεις, με αποτέλεσμα να καταδικαστεί για ψευδορκία.

Και κάτι εντυπωσιακό που μας αποκάλυψε ο κύριος Σταύρος Ντάγιος. Ο Νίκος Ακριβογιάννης, 65 χρόνια μετά την εκτέλεσή του στην Αλβανία, δεν έχει διαγραφεί από τα μητρώα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Δηλαδή, για τον Δήμο Θεσσαλονίκης, ο Νίκος Ακριβογιάννης είναι ακόμα εν ζωή!

Επίλογος

Τον Απρίλιο του 1965, κατατέθηκε στη Βουλή για πρώτη φορά σχέδιο νόμου για την αποκατάσταση των αξιωματικών και υπαξιωματικών της Δίκης των Αεροπόρων. Αν και εγγράφηκε στην ημερήσια διάταξη στις 10,13,17,20 και 27 Μαΐου, τελικά δεν συζητήθηκε. Ακολούθησαν τα «Ιουλιανά» του 1965 και στη συνέχεια η επτάχρονη δικτατορία που προήγαγε πολλούς από τους σκευωρούς.

Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, οι Αεροπόροι συνέχισαν χωρίς επιτυχία τον αγώνα τους. Τελικά, η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στις 14 Δεκεμβρίου 1982 έφερε στη Βουλή νομοσχέδιο αποκατάστασης των Αξιωματικών και Υπαξιωματικών της «δίκης των Αεροπόρων», δικαιώνοντάς τους έτσι, έστω και μετά από 30 χρόνια.

Πηγές:
Βλάσσης Δέδες, «Η Δίκη των Αεροπόρων», εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ 1983, απ’ όπου και το σπάνιο φωτογραφικό υλικό.
Σταύρος Γ. Ντάγιος, «Ο Νίκος Ακριβογιάννης και η Δίκη των Αεροπόρων», εκδόσεις LITERATUS. Από το βιβλίο αυτό προέρχονται και οι φωτογραφίες του Νίκου Ακριβογιάννη.
Ευχαριστούμε θερμά τον κύριο Ντάγιο που μας επέτρεψε να χρησιμοποιήσουμε στοιχεία από το βιβλίο του και για όσα σημαντικά μας έχει πει στις τηλεφωνικές μας συνομιλίες.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Ταξιδιωτικός πολιτισμός στην Ελλάδα του 1935

https://ift.tt/2GAkLi2


«Εις την Ελλάδα από τουριστικής απόψεως υπάρχουν ζώναι πολιτισμού και ζώναι βαρβαρότητος. Εσχάτης βαρβαρότητος. Εδώ οδοστρώματα, ξενοδοχεία, με όλας τας
ανέσεις, καθαριότης και πολιτισμένοι άνθρωποι. Εκεί καρρόδρομοι, βρωμοξενοδοχεία, ακαθαρσία και ανθρωποφάγοι»
Κάποιος εκδρομεύς των τελευταίων ημερών μας διηγείτο πράγματα που δεν θα του συνέβαιναν διαφορετικά εις χώραν αγρίων.

-Πρώτα-πρώτα η συστηματική επαιτεία κύριοι. Μόλις γκρεμοτσακισθή κανείς στον θαυμάσιον αυτόν τόπον υφίσταται επιδρομήν ζητιάνων. Από τα μικρά παιδιά ως τους μεγάλους, όλοι οι κάτοικοι ζητιανεύουν. Ένα σμήνος αγοράκια και κοριτσάκια, αφού μας έφεραν διάφορα βρωμολούλουδα, με την απαίτησιν ν’ ακριβοπληρωθούν για την φιλοφροσύνην, όταν δεν είχαν πιά λουλούδια να μας φέρουν, μας έφερναν από ένα χαμομήλι ή μια παπαρούνα κ’ επερίμεναν το αντίτιμον.

Έπειτα ήρθαν οι μεγάλοι. Για την παραμικρότερη εκδούλευση λεφτά. Κάποιος της συντροφιάς μας, ζήτησε να του δείξουν ένα σπίτι. Δεν απείχε παρά δύο βήματα. και τον ωδήγησεν ένας μαθητής του γυμνασίου. Όταν ετελείωσεν η αποστολή του ζητούσε να πληρωθή «για τον κόπο του».

Ο κύριος διηγείτο απίστευτα πράγματα.

-Έπειτα μας γέλασε με τρόπον ληστρικώς εκβιαστικόν, ο ξενοδόχος του δήθεν ξενοδοχείου, όπου κατελύσαμεν. Αφού, ξέροντας από άλλους τι μας περίμενε, τον βάλαμε και υπέγραψε έγγραφον συμφωνίαν για τις δύο ημέρες που θα μέναμε, το άλλο πρωί μας είπε ότι έγινε λάθος, ότι αυτός εννοούσε τόσα την ημέρα και μας ζητούσε τα διπλά, δηλαδή ένα υπέρογκον ποσόν.

Όταν του είπαμεν ότι το συμφωνητικόν είνε για δύο ημέρες και ότι το υπέγραψεν ο ίδιος, τι νομίζετε πως μας απήντησεν ο αναιδέστατος: «Εγώ είμαι αγράμματος άνθρωπος. Με γελάσατε και με βάλατε και υπέγραψα». Φαντασθήτε. Τον είχαμεν εξαπατήσει εμείς.

Και έφθασεν αμέσως έπειτα στα ζητήματα της … καθαριότητος.

-Αρκεί να σας πω, ότι στο τραπέζι μας σερβίριζε ένα γκαρσόνι που άρπαζε τα κοψίδια απ’ την πιατέλα με ένα είδος τσιμπίδας που την εσχημάτιζε μ’ ένα πηρούνι και με το μεγάλο του δάχτυλο. Όταν του είπαμε να σερβίρη μόνο με το πηρούνι, μας είπε ότι αν δεν βάλη και το δάχτυλο δεν γίνεται τίποτε.

Εννοείτε ότι ύστερα απ’ όλα αυτά, περιωριστήμαμε στο γιαούρτι, που ήτανε πράγματι θαυμάσιο. Μια κυρία όμως της συντροφιάς μας, που είχε την περιέργεια να μπή στο δωμάτιο απ’ όπου έφθαναν τα γιαούρτια και που είχε την αγγλοπρεπή επιγραφήν «Μπαθ Ρούμ» είδε ένα παιδί ανασκουμπωμένον ως τους αγκώνες που βουτούσε τα χέρια του μέσα σε ένα κάδο με γιαούρτι, έπαιρνε με τις χούφτες του και γέμιζε τα πιάτα.

Όταν η κυρία ρώτησε το παιδί γιατί δεν παίρνει ένα κουτάλι, της είπε ότι το κουτάλι του είχε πέσει μέσα στο γιαούρτι κ’ έψαχνε να το βρή.

Και ο κύριος συνεπλήρωσε.

-Ευτυχώς γλυτώσαμε από τα καρφιά κ’ έτσι μπορέσαμε να φύγουμε.

-Ποια καρφιά;

-Τα καρφιά που ρίχνουν οι χωριάτες συστηματικά στο δρόμο για να τρυπούν τα λάστιχα των αυτοκινήτων.

-Και γιατί τα τρυπούν;

-Πρώτον γιατί έχουν κάποιον στο χωριό τους, που κολλάει τα λάστιχα, με μυθικές τιμές, και δεύτερον για να κρατούν περισσότερο τους ξένους στον τόπο τους.

Αυτά διηγείτο ο κύριος, που θα μπορούσαν να τα διηγηθούν και πολλοί ξένοι που περνούν από κεί…».

(«Εστία», 1935, Παύλος Νιρβάνας)

Θωμάς Σιταράς, Αθηναιογράφος-Συγγραφέας

via Blogger anatakti.gr