Tag Archives: ιστορία

Εικόνα

Φρικτά εγκλήματα που εξιχνιάστηκαν δεκαετίες αργότερα: Το τέρας του Ντένβερ και ο φονιάς που άλλαξε φύλο

https://bit.ly/2W8tpLv

Συγκλονιστικές υποθέσεις που παρέμειναν χρόνια στον φάκελο των «cold cases» μέχρι να βρεθούν οι ένοχοι – Ο άνδρας που βίασε και σκότωσε στα 23 του και καταζητείται στα 80 του, ο «ιππέας του Ιλινόις», ο επί τέσσερις δεκαετίες «ανενόχλητος» δολοφόνος της Χρυσής Πολιτείας…
Έτος 1963. Πενήντα επτά χρόνια πριν. Ένα 16χρονο κορίτσι, η Μάργκαρετ «Πέγκυ» Μπεκ βρίσκεται δολοφονημένη σε μία κατασκήνωση προσκόπων, στην κομητεία Τζέφερσον του Κολοράντο των ΗΠΑ. Λίγες ώρες μετά, το πόρισμα του ιατροδικαστή αναφέρει ότι «το θύμα είχε βιαστεί» ενώ οι δικοί της κάνουν έκκληση στις Αρχές να συλλάβει «όσο το δυνατόν γρηγορότερα το κτήνος που στέρησε τη ζωή της». Μάταια. Κανείς δεν γνωρίζει κάτι, κανένα σημάδι δεν είναι αρκετό ώστε να οδηγήσει στη σύλληψη του δολοφόνου. Σήμερα, 57 χρόνια μετά, η αστυνομία αναζητά τον 80χρονο Τζέιμς Ρέιμοντ Τέιλορ, ως ύποπτο διάπραξης βιασμού και δολοφονίας…

Cold Cases

Η εξιχνίαση της εν λόγω δολοφονίας θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει κάποιο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς «Cold Cases» (Ανεξιχνίαστες υποθέσεις) που γνώρισε μεγάλη επιτυχία επί επτά συναπτά έτη στις ΗΠΑ και αφορούσε τα έργα και τις ημέρες μιας ειδικής ομάδας ντεντέκτιβ η οποία ερευνούσε ανεξιχνίαστα εγκλήματα απονέμοντας δικαιοσύνη _ μαζί και δικαίωση _ χρόνια μετά την τέλεση τους. Η εξιχνίαση ωστόσο της δολοφονίας της Μάργκαρετ Μπεκ δεν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας αλλά μία πραγματικότητα που συνέβαλε, έστω και αργά, στη λύτρωση των συγγενών της.
Χρησιμοποιώντας γενετικό υλικό που διατηρήθηκε από τη σκηνή του εγκλήματος, οι επιστήμονες κατάφεραν να καταγράψουν το DNA του υπόπτου το 2007 και ξανά το 2019. Αυτό το προφίλ DNA οδήγησε εν συνεχεία τους ντετέκτιβ που ασχολούνται με τις επονομαζόμενες «cold cases» (ανεξιχνίαστες υποθέσεις) σε μέλη της οικογένειας του, το DNA των οποίων διατηρείται σε διαδικτυακές βάσεις δεδομένων καταναλωτών, για να οδηγηθούν τελικά στον 80χρονο σήμερα Τζέιμς Ρέιμοντ Τέιλορ.

Η άτυχη Μάργκαρετ Πέγκι Μπεκ
Η εν λόγω εξιχνίαση θεωρείται σήμερα η παλαιότερη που έχει καταφέρει να εντοπίσει έναν ύποπτο μέσω DNA, με τον Μιτς Μορεσέι , πρώην Περιφερειακό Εισαγγελέα του Ντένβερ, ο οποίος εργάζεται για τη βάση γενετικών δεδομένων των ΗΠΑ (United Data Connect) να δηλώνει: «Πουθενά στον κόσμο δεν έχουν λύσει μια υπόθεση τόσο παλιά με την επιστήμη της γενετικής γενεαλογίας».
Αν και ο Τζέιμς Τέιλορ έχει αναγνωριστεί, δεν έχει ακόμη εντοπισθεί και δεν είναι γνωστό αν βρίσκεται καν εν ζωή. Οι τελευταίες ενδείξεις της ύπαρξής του εντοπίζονται σε μια επίσκεψη του στο Λας Βέγκας το 1976 ενώ στην ίδια πόλη «διαθέτει» μεγάλο ποινικό μητρώο αδικημάτων που χρονολογείται από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι κατά την δεκαετία του 1960, όταν δηλαδή διεπράχθη η δολοφονία, ο Τζέιμς Τέιλορ ζούσε στο New Jersey, ήταν παντρεμένος και εργαζόταν ως επισκευαστής τηλεοράσεων. Εκτιμάται επίσης ότι ο Τέιλορ γνώριζε για τη κατασκήνωση των προσκόπων στο ράντσο επειδή είχε εγκαταστήσει τότε στην περιοχή μία κεραία, την οποία κατά την ημέρα της δολοφονίας είχε πάει να τεστάρει. Κανείς δεν ξέρει που βρίσκεται σήμερα ο Tέιλορ με τον Σερίφη της κομητείας του Τζέφερσον, Τζεφ Σρέιντερ να δηλώνει: «Τίποτα δεν θα μας προσέφερε μεγαλύτερη ευχαρίστηση από το να περάσουμε τις χειροπέδες στα χέρια του Τζέιμς Τέιλορ».

Η δολοφονία
Η 16χρονη Μάργκαρετ «Πέγκυ» Μπεκ ήταν ομαδάρχης στην κατασκήνωση στο Flying G Ranch Girl Scout Camp κοντά στο Deckers του Κολοράντο. Την τελευταία νύχτα της κατασκηνωτικής περιόδου, στις 18 Αυγούστου του 1963, η συγκάτοικός της, Κλαούντια Σράιντ, πήγε στο ιατρείο, αφήνοντας την να κοιμάται μόνη της στη σκηνή. Όταν η Κλαούντια επέστρεψε το επόμενο πρωί, βρήκε την Πέγκυ νεκρή μέσα στο sleeping bag της. Σύμφωνα με διάφορες πηγές, δεν βρέθηκαν αρχικά άμεσα σημάδια τραύματος και θεωρήθηκε ότι η Πέγκυ πέθανε από φυσικά αίτια. Τα υπάρχοντά της συσκευάστηκαν και μεταφέρθηκαν στο σπίτι της από την συγκάτοικό της ενώ καθαρίστηκαν ο περιβάλλων χώρος και η σκηνή. Αφού οι κατασκηνωτές είχαν γυρίσει στο σπίτι τους, και σχεδόν 8 ώρες μετά την ανακάλυψη της Πέγκυ, η αστυνομία ειδοποιήθηκε και έφτασε στον τόπο του εγκλήματος. Εκεί, οι αστυνομικοί διαπίστωσαν ότι το κορμάκι και το εσώρουχό της ήταν σχισμένα ενώ λίγες ώρες αργότερα, η ιατροδικαστική εξέταση έδειξε ότι υπήρχαν σημάδια στο λαιμό της Μάργκαρετ καθώς και δέρμα κάτω από τα νύχια της και πως επρόκειτο για δολοφονία.

Η ιατροδικαστική έκθεση κατέληξε ότι η νεαρή κοπέλα δέχτηκε σεξουαλική επίθεση και έπειτα στραγγαλίστηκε. Ο δολοφόνος της την άφησε στο sleeping bag της με ανεβασμένο το φερμουάρ. Παρόλο που η σκηνή της βρισκόταν σε απόσταση 30 μέτρων από την επόμενη κοντινότερη σκηνή και υπήρχαν πολλοί κατασκηνωτές κοντά, κανείς δεν ανέφερε ότι άκουσε κάτι εκείνο το βράδυ. Λόγω της απομάκρυνσης των αντικειμένων της Μάργκαρετ και του καθαρισμού του περιβάλλοντος χώρου, δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου αποδεικτικά στοιχεία, και ό, τι κι αν υπήρχε, ήταν πιθανότατα αλλοιωμένο. Κανένας ύποπτος δεν ταυτοποιήθηκε τη στιγμή της δολοφονίας και δεν υπήρχαν μάρτυρες. Η Πέγκυ ήταν η μεγαλύτερη από τέσσερις αδελφές. Οι τρεις αδερφές της είναι όλες ζωντανές με τον Σερίφη Σρέιντερ να αποκαλεί αυτήν την αναζήτηση δικαιοσύνης: «Οδυνηρή διαδικασία μετά από πολλά χρόνια πόνου και θλίψης…»

Ο Τζέιμς Ρέιμοντ Τέιλορ

Το τέρας του Ντένβερ και η ελευθερία των 32 ετών

Ο θάνατος με στραγγαλισμό της Πατρίτσια Μπέαρντ μέσα στο διαμέρισμά της το 1981 στο Ντένβερ αποτέλεσε την 100η δολοφονία που επιλύθηκε από την ομάδα του «Denver Cold Case Team» τον Ιούλιο του 2013.

Η 32χρονη τότε Μπέαρντ έπασχε από νοητική υστέρηση και είχε να δώσει κάποιο σημάδι ζωής αρκετές ημέρες. Βρέθηκε τελικά νεκρή, ημίγυμνη, στο κρεβάτι της. Στοιχεία DNA που είχαν συλλεχθεί από τον τόπο του εγκλήματος ανακαλύφθηκαν το 2011 (!), εισήχθησαν σε μια βάση δεδομένων και η ταυτοποίηση έγινε δύο χρόνια αργότερα. Η τελευταία, είχε ως αποτέλεσμα να απαγγελθούν κατηγορίες σε βάρος του 53χρονου Χέκτορ Μπενκόγιο Χινόγιος από την Πενσυλβάνια ο οποίος αρνήθηκε ότι γνώριζε την Μπέαρντ, αλλά τα στοιχεία του DNA έδειξαν ότι είχε έλθει σε σεξουαλική επαφή μαζί της… τις επόμενες ώρες μετά το θάνατό της. Η γυναίκα του τον χαρακτήρισε βίαιο. Τελικά παράδεχθηκε την ενοχή του και καταδικάστηκε δύο χρόνια αργότερα σε 48 χρόνια φυλάκιση.

Ο Χινόγιος σε νεαρή ηλικία Ο Χινόγιος την εποχή της σύλληψής του

Το κτήνος που διέφευγε για 55 χρόνια

Πέρασαν πενήντα πέντε χρόνια αφότου η 7χρονη Μαρία Ρίντουλφ απήχθη από τους δρόμους του Συκαμόρ του Ιλινόις και βρέθηκε στραγγαλισμένη και μαχαιρωμένη μέχρι θανάτου (1957), έως τη στιγμή που ένας 72χρονος σεκιουριτάς, ο Τζακ ΜακΚάλοου, συνελήφθη για το έγκλημα. Ωστόσο, δεν ήταν ιατροδικαστικές αποδείξεις που οδήγησαν την αστυνομία να επανεξετάσει τον ΜακΚάλοου ως πιθανό ύποπτο, αλλά η ομολογία της μητέρας του στο νεκροκρέβατό της το 1994, η οποία εξομολογήθηκε ότι του είχε προσφέρει ψεύτικο άλλοθι. Το 2008, η ετεροθαλής αδελφή του ΜακΚάλοου έδωσε αυτές τις πληροφορίες στην αστυνομία. Ο ΜακΚάλοου ήταν ένας από τους περίπου 100 πιθανούς υπόπτους, αλλά φαινόταν να έχει ένα ακλόνητο άλλοθι κατά την ώρα της δολοφονίας. Η μητέρα του τον είχε υποστηρίξει, δίνοντάς του άλλοθι για το πού βρισκόταν τη συγκεκριμένη ώρα. Ωστόσο, με την ομολογία της , η αστυνομία επανερεύνησε τον ΜακΚάλοου, ο οποίος καταδικάστηκε το 2012 σε ισόβια κάθειρξη.

Ο Τζακ ΜακΚάλοου και η 7χρονη Μαρία Ριντουλφ

Ερωμένη, δολοφόνος και ελεύθερη για 28 χρόνια…

Τον Μάιο του 1990, μια γυναίκα ντυμένη με κοστούμι κλόουν, κόκκινη μύτη, λευκό μέικ απ και πορτοκαλί περούκα, τρύπωσε στο σπίτι της συζύγου του εραστή της και την πυροβόλησε στο πρόσωπο. Στη συνέχεια μπήκε στο αυτοκίνητό της και εξαφανίσθηκε. Κατάφερε να αποφύγει τη σύλληψη για σχεδόν τρεις δεκαετίες. Το 2018, η Σίλα Κιν Γουόρεν συνελήφθη, όταν οι ερευνητές συνέδεσαν το DNA της 54χρονης με τρίχες που είχαν βρεθεί στο όχημα διαφυγής. Μια πρώην υπάλληλος στο εστιατόριο της Γουόρεν είπε επίσης στους ανακριτές ότι ένα βράδυ που είχε μεθύσει ομολόγησε ότι δολοφόνησε τη σύζυγο ενός άνδρα με τον οποίο είχε σχέση, ενώ ήταν ντυμένη με κοστούμι κλόουν. Η Γουόρεν δηλώνει μέχρι σήμερα αθώα, ωστόσο κρατείται στη φυλακή χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης με εγγύηση. «Μερικές φορές η δικαιοσύνη μπορεί να καθυστερήσει, αλλά τελικά φθάνει», δήλωσε ο εισαγγελέας Ντέιβ Άρονμπεργκ.

Η Σίλα Κιν Γουόρεν και το θύμα της

Η ντεντέκτιβ-δολοφόνος που συνελήφθη 27 χρόνια μετά

Το 1986, η Σέρι Ράσμουσεν βρέθηκε πυροβολημένη και χτυπημένη με ρόπαλο στο διαμέρισμα όπου ζούσε με τον σύζυγό της. Η αστυνομία υπέθεσε ότι δύο ληστές μπήκαν στο σπίτι και τη δολοφόνησαν . Η υπόθεση παρέμεινε ανεξιχνίαστη αλλά 27 χρόνια αργότερα αποκαλύφθηκε η πραγματική ιστορία. Η πρώην ντετέκτιβ της αστυνομίας του Λος Άντζελες, Στέφανι Λαζάρους, κρίθηκε ένοχη το 2012 για τη δολοφονία της Ράσμουσεν, αφού βρέθηκε να ταιριάζει το DNA στο σάλιο της με ένα δάγκωμα στο χέρι του θύματος. Οι εισαγγελείς ισχυρίστηκαν ότι η Λαζάρους ζήλευε διότι ο πρώην σύντροφός της είχε παντρευτεί τον Ράσμουσεν και αποφάσισε να εκδικηθεί. Δικάστηκε για δολοφονία πρώτου βαθμού και καταδικάστηκε σε 27 χρόνια κάθειρξη.

Η Στέφανι Λαζάρους

Ο «ιππέας του Ιλινόις» γυρνούσε 40 χρόνια ελεύθερος

Για περίπου 40 χρόνια, η αστυνομία δεν είχε καταφέρει να εντοπίσει τον «ιππέα του Ιλινόις» που σκότωσε τρία νεαρά αγόρια μέσα σε έναν στάβλο. Το 1955, ο άντρας πήρε τον Ρόμπερτ Πίτερσον, τον Τζον Σέσλερ και τον Άντον Σέσλερ Τζούνιορ, όταν έκαναν ωτοστόπ μετά από μια μέρα σινεμά και μπόουλινγκ. Εν συνεχεία οδήγησε τα αγόρια στο στάβλο του, κακοποίησε σεξουαλικά τουλάχιστον ένα από αυτά, τα σκότωσε και πέταξε τα πτώματά τους σε χαντάκι μέσα σε προστατευόμενο δρυμό…
Οι ερευνητές ανέκριναν ένα τεράστιο αριθμό ατόμων, συγκεκριμένα 43.740 , αλλά δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν τον δολοφόνο. Το 1994, κατά τη διάρκεια μιας έρευνας για τη μυστηριώδη εξαφάνιση της κληρονόμου Έλεν Βορίς Μπραντς, αρκετά άτομα, όπως φάνηκε, ενέπλεξαν τον 61χρονο Κένεθ Χάνσεν στην εξαφάνιση των αγοριών. Συνέληφθη τελικά το 1985 με την κατηγορία του εμπρησμού για μια φωτιά του 1972 και λίγο αργότερα, την ίδια μέρα, του ασκήθηκε δίωξη για τις δολοφονίες και των τριών αγοριών. Καταδικάστηκε τον επόμενο χρόνο και του επιβλήθηκε φυλάκιση 200 ετών. Πέθανε το 2007.

Ο «ιππέας του Ιλινόις» Κένεθ Χάνσεν

Η τσίχλα που «κάρφωσε» τον δολοφόνο 35 χρόνια μετά

Ένα κομμάτι τσίχλας οδήγησε στη σύλληψη του Όσμοντ Μπελ, ενός άνδρα που δολοφόνησε τη σύντροφό του το 1981. Η Νόβα Γουέλς δολοφονήθηκε στο σπίτι της στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας το 1981 και το σώμα της βρέθηκε μέσα σε μία ντουλάπα. Για 35 χρόνια, οι ερευνητές δε μπορούσαν να διαλευκάνουν την υπόθεση. Στη συνέχεια, κατάφεραν να ταιριάξουν το DNA στην τσίχλα, που συγκρατούσε την κλειδαριά της ντουλάπας (!), με τον Μπελ, πρώην σύντροφο της Γουέλς. Αργότερα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι υπήρχε ένα παρελθόν ενδοοικογενειακής βίας στη σχέση τους και πως η δολοφονία ήταν προφανώς αντίποινα όταν η Γουέλς ξεκίνησε μια καινούργια σχέση. Ο Μπελ κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία και καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκιση. Μετά την καταδίκη του , η μητέρα της Γουέλς, Λόρνα είπε ότι η κόρη της «θα μπορούσε πλέον να αναπαυθεί εν ειρήνη».

Ο Όσμοντ Μπελ και το θύμα του

Ο επί τέσσερις δεκαετίες «ανενόχλητος» δολοφόνος της Χρυσής Πολιτείας

Τη δεκαετία του ‘70 και του ’80, ο «Δολοφόνος της Χρυσής Πολιτείας» (“Golden State Killer”) τρομοκρατούσε τους κατοίκους της Καλιφόρνια. Εισέβαλε σε σπίτια, δολοφόνησε 13 άτομα και βίασε πάνω από 50 γυναίκες. Μετά, χλεύαζε τα θύματά του με τρομακτικές τηλεφωνικές κλήσεις και απειλές. Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, ο κατά συρροή δολοφόνος και βιαστής κατάφερνε να αποφεύγει τη σύλληψη. Στη συνέχεια, τον περασμένο Απρίλιο, ο 72χρονος πρώην αστυνομικός Τζέιμς Ντι Αντζελο συνελήφθη για τα δεκάδες παλαιά εγκλήματα. Οι ερευνητές κατάφεραν να εντοπίσουν τον βασικό ύποπτο, αντιστοιχίζοντας το DNA της σκηνής του εγκλήματος με το διαδικτυακό γενετικό προφίλ ενός από τους συγγενείς του.

Ο Ντι Άντζελο είχε καταταγεί στους Πεζοναύτες στη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, ενώ αργότερα εργάστηκε στο αστυνομικό τμήμα της πόλης Όμπερν από το 1976 ως το 1979 οπότε αποπέμφθηκε για μια κλοπή που διέπραξε σε κατάστημα. Σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης, βγήκε στη σύνταξη πέρυσι αφού εργάστηκε από το 1989 ως μηχανικός σε μια αποθήκη αλυσίδας τροφίμων, ενώ εμφανίζεται να παντρεύτηκε το 1973, αποκτώντας δύο παιδιά με τη σύζυγό του. Ο «Δολοφόνος της Χρυσής Πολιτείας» υπήρξε για σχεδόν 40 χρόνια ο νούμερο 1 στόχος των αμερικανικών διωκτικών αρχών. Η δολοφονική του μανία ξεκίνησε το 1976 και τελείωσε 10 χρόνια αργότερα, αφού είχε προλάβει να σπείρει τον τρόμο και την ανασφάλεια σε εκατομμύρια Καλιφορνέζους, που τον έβλεπαν να χτυπά ανενόχλητος, χωρίς να μπορεί κανείς να τον σταματήσει.

Ο Τζέιμς Ντι Άντζελο σε νεαρή ηλικία Ο Τζέιμς Ντι Άντζελο στο δικαστήριο

Άλλαξε φύλο διαφεύγοντας επί 23 χρόνια

Οι ντετέκτιβ άσκησαν τρεις κατηγορίες φόνου πρώτου βαθμού εναντίον της 61χρονης Ντόνα Πέρι στα τέλη Οκτωβρίου 2013 για τη δολοφονία τριών εκδιδόμενων γυναικών το 1990 στο Σποκέιν της Ουάσινγκτον, με 22άρι πιστόλι. Όλες δολοφονήθηκαν σε διάστημα τεσσάρων μηνών και τα πτώματα ξεβράστηκαν σαν σκουπίδια κοντά στον ποταμό Σποκάν. Την εποχή των δολοφονιών από την Αστυνομία είχαν γίνει σκέψεις ότι οι θάνατοι και των τριών γυναικών, της 26χρονης Γιολάντα Σαπ, της 34χρονης Νίκι Λέβε και της 38χρονης Κάθλιν Μπρισμπουά συνδέονταν μεταξύ τους , ωστόσο η σύνδεση έγινε ξεκάθαρη 23 χρόνια μετά.

Η Ντόνα Πέρι που ήταν στην πραγματικότητα ο Ντάγκλας Πέρι το 1990, πριν από μια εγχείρηση αλλαγής φύλου το 2000, συνελήφθη το 2012 με ομοσπονδιακές κατηγορίες κατοχής παράνομων πυροβόλων όπλων. Η έρευνα για τους θανάτους των τριών γυναικών είχε ανοίξει ξανά το 2005 με στοιχεία DNA που υποβλήθηκαν το 2009 και στάλθηκαν μέσω ομοσπονδιακής βάσης δεδομένων. Αυτά τα στοιχεία, που σχετίζονται με τα τρία θύματα ταυτίζονταν με τον Πέρι. Άλλα στοιχεία, όπως γυναικεία εσώρουχα που φαινόταν παλιά, βρέθηκαν στην ντουλάπα του.

Τελικά, καταδικάστηκε για τρεις δολοφονίες πρώτου βαθμού . Οι εισαγγελείς υποστήριξαν πως υπεβλήθη στην εγχείρηση αλλαγής φύλου για να αποφευχθεί η οποιαδήποτε υποψία σε βάρος του για τους θανάτους: «Ευνούχισε τον εαυτό της όπως θα έκανε κάποιος σε ένα ζώο εκτροφής», δήλωσε η αναπληρωτής εισαγγελέας Σάρον Χέντλουντ στην τελική της αγόρευση. Οι εισαγγελείς ισχυρίστηκαν ότι ο Πέρι σκότωσε τις γυναίκες επειδή ζήλευε τη δυνατότητά τους να γεννούν παιδιά. Τα πτώματα βρέθηκαν είτε γυμνά είτε με εκτεθειμένα τα στήθη και τα γεννητικά τους όργανα .

Οι δικηγόροι υπεράσπισης παραδέχτηκαν ότι το DNA και ένα δακτυλικό αποτύπωμα του αντίχειρα συνέδεαν τον Πέρι με τα θύματα αλλά υποστήριξαν πως αυτό συνέβη επειδή ο Πέρι, ως άνδρας, ήταν εκείνο το διάστημα ο προαγωγός τους. Δεν πείστηκε κανείς…

 Η Ντόνα Πέρι που σκότωσε όταν ήταν ακόμη… Ντάγκλας Πέρι

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

ΗΠΑ: Πέθανε 100χρονος βετεράνος του Β’ ΠΠ ενώ Ο δίδυμος αδερφός του…

https://bit.ly/2zqNJ2V


Ένας 100χρονος Αμερικανός, βετεράνος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, πέθανε από τον κορωνοϊό έναν αιώνα αφού ο δίδυμος αδελφός του πέθανε από την ισπανική γρίπη,
μετέδωσαν τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης.

Ο Φίλιπ Καν συμμετείχε το 1945 στη μάχη της Ίβο Τζίμα στην Ιαπωνία και στη συνέχεια στις αεροπορικές επιδρομές που εξαπολύθηκαν εναντίον της χώρας μετά τη ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, αναφέρει στη διαδικτυακή του έκδοση το περιοδικό Newsday.

Ο Φίλιπ Καν και ο δίδυμος αδελφός του Σάμιουελ γεννήθηκαν τον Δεκέμβριο του 1919. Ο Σάμιουελ πολύ γρήγορα πέθανε από την ισπανική γρίπη, σύμφωνα με την οικογένειά του, την οποία επικαλείται το περιοδικό αυτό.

Ο εγγονός του Φίλιπ Καν, ο Ουόρεν Ζίσμαν, θυμάται όλη του τη ζωή τον παππού του να φοβάται το ενδεχόμενο μιας νέας πανδημίας. “Μιλούσε για αυτό πολύ συχνά”, δήλωσε στο CNN. “Όταν το συζητούσαμε, μου έλεγε: ‘σου έχω πει ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται, 100 χρόνια δεν είναι και τόσο πολύ’”.

Ο Φίλιπ Καν εμφάνισε συμπτώματα κορωνοϊού, κυρίως βήχα, προτού πεθάνει στις 17 Απριλίου και δεν γνώριζε με βεβαιότητα αν είχε προσβληθεί απο την covid-19, πρόσθεσε ο Ζίσμαν. “Τις τελευταίες ημέρες μιλούσε πολύ για τον αδελφό του”.

Ο Φίλιπ Καν ενταφιάστηκε τη Δευτέρα στο Λονγκ Άιλαντ, σύμφωνα με το Newsday.

Μάλιστα δεν είναι ο πρώτος άνθρωπος που πεθαίνει από κορωνοϊό ο οποίος έχει χάσει αδελφό από την ισπανική γρίπη του 1918-19. Μία γυναίκα που πέθανε στις 14 Απριλίου στο Σαν Αντόνιο του Τέξας σε ηλικία 96 ετών είχε χάσει από την ισπανική γρίπη τη μεγάλη της αδελφή, την οποία όμως δεν πρόλαβε εν ζωή, σύμφωνα με το News4SA.

Από την ισπανική γρίπη, που εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο από τον Σεπτέμβριο του 1918 έως τον Απρίλιο του 1919, έχασαν τη ζωή τους περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι, σύμφωνα με εκτιμήσεις, δηλαδή αριθμός πενταπλάσιος από αυτόν των νεκρών του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Θεωρείται η πιο θανατηφόρα πανδημία σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

«Εως αν φωτισθώσιν»

https://bit.ly/359Xu1l

Το υγειονομικό περιβάλλον της Παλιάς Αθήνας έδινε πρόσφορο έδαφος στην εξάπλωση
κάθε είδους επιδημιών. Είμαστε στο 1929 και μια ακόμη επιδημία γρίπης σκορπά τον τρόμο στους ταλανισμένους κατοίκους της Πρωτεύουσας

«Το βιβλικόν ρητόν ¨έως αν φωτισθώσιν οι πολλοί και πληθυνθή η γνώσις¨ δεν διατυπώνει απλώς ένα ευσεβή πόθον. Και οι πολλοί φωτίζονται, με τον καιρόν, εις όλα τα κεφάλαια του ανθρωπίνου επιστητού, και η γνώσις πληθύνεται.

Προχθές, λόγου χάριν, μέσα στον Ηλεκτρικόν, ένας άνθρωπος φταρνίστηκε. Ή μάλλον δεν επρόφθασε να φταρνισθή –ευρίσκετο ακόμη εις το στάδιον του χασμουρήματος- και γενικά μέτρα αμύνης ελήφθησαν ολόγυρά του.
Οι άλλοι επιβάται άρχισαν να γυρίζουν αλλού τα πρόσωπά των, ν΄απομακρύνωνται από κοντά του, να τον κυττάζουν με φόβον, ως ν΄αντίκρυζαν επερχόμενον κίνδυνον. Επίι τέλους η έκρηξις επήλθεν!

Απσούου!…

-Έτσι φταρνίζονται οι άνθρωποι; Διεμαρτυρήθη κάποιος.
-Αμ΄πως θέλετε να φταρνισθώ; Ερώτησεν ο κρυολογημένος άνθρωπος.
-Να βάλετε το μαντήλι σας ή το χέρι σας μπροστά στο στόμα σας. Όχι να μας εξακοντίζετε έτσι τα σταγονίδιά σας…
-Ειδοποιούν, επί τέλους, οι άνθρωποι… του είπε κάποιος άλλος. Δεν καταλαμβάνουν τους άλλους εξ απροόπτου.
-Μήπως είχατε την απαίτησιν, κύριε, να φωνάξω ¨βάρδα φουρνέλλο¨;
-Βεβαίως, κύριε. Τι είνε το φουρνέλλο μπροστά στο φτάρνισμα; Το φουρνέλλο εξακοντίζει μερικές αθώες πέτρες. Το πολύ-πολύ, μπορεί να πληγωθή κανείς. Εσείς όμως εξακοντίζετε θανατηφόρα μικρόβια γρίππης.


Ο άνθρωπος που φταρνίσθηκε, τέλος πάντων, έγινεν ο αποδιοπομπαίος τράγος. Τον αποπήραν όλοι, τον παρέπεμψαν στο σπίτι του, όπου του είπαν, ότι μπορεί να φταρνίζεται ελευθέρως, του υπέδειξαν αγρίως, ότι δεν έχει το δικαίωμα να περιφέρεται ελεύθερος και να σκορπίζη το μικρόβιά του.
Ερωτώ λοιπόν: Επληθύνθη η γνώσις ή δεν επληθύνθη;

Άλλοτε ένας άνθρωπος, που εφταρνίζετο, εγίνετο αντικείιμενον γενικών περιποιήσεων. Το φτάρνισμα εθεωρείτο και ως ένα είδος επικυρώσεως των λεγομένων τριγύρω του.

-Με τις υγείες σας!
-Γειά σου κι΄αλήθεια λέω!…
Και εδέχοντο τα σταγονίδια, ως δρόσον εξ ουρανού! Απλούστατα δεν είχαν φωτισθή ακόμη οι πολλοί, και δεν είχε πληθυνθή η γνώσις.
(σ.σ. Να φτερνίζεσαι, να βήχεις. Να φυσάς τη μύτη σου και τανάπαλιν εθεωρείτο από τους ωραιότερους συνδυασμούς που φιλοτέχνησε η φύση. Εξ ου και η παροιμία:
Βήχας και συνάχι. Ω! χαρά στονε που τάχει)
-Το συνάχι, φίλε μου, και ο βήχας δεν είνε αρρώστεια… μου έλεγε προ ολίγων ημερών ένα οικτρό θύμα του πρώτου κρύου.
-Αλλά τι είνε; Τον ερώτησα. Υγεία;
-Ούτε υγεία, ούτε αρρώστεια… μου απήντησε. Είνε κατάστασις.
-Να χαίρεσαι την κατάστασί σου!… τον ευχήθην.

Τι άλλο μπορούσα να του ευχηθώ; Ένα μόνον λογικόν άνθρωπον εγνώρισα εις το κεφάλαιον αυτό. Κάθε φοράν που έβηχεν ή εφτερνίζετο επρόσθετε χειρονομών ενδεικτικώτατα προς τον εαυτόν του:
-Σκασμός!

Και οι άλλοι εδέοντο εν χορώ:
-Αμήν!

Εν τω μεταξύ, με το πες-πες των γιατρών, με το γράψε-γράψε των εφημερίδων, η υγιεινή άρχισε να γίνεται κοινόν κτήμα.

Άνθρωποι, που δεν επίστευαν τα μικρόβια, που τα θεωρούσαν ανοησίες, προσεχώρησαν εις την νέαν πίστιν. Φοβούνται τα λιμνάζοντα νερά, τρέμουν τα σκουπίδια, δεν επιτρέπουν πολλάς τρυφερότητας με τα βρέφη των, βλέπουν μικρόβια και εκεί, ακόμη, όπου δεν υπάρχουν.

-Έφερα έναν τεχνίτη –μου έλεγε προχθές κάποιος απλοϊκός άνθρωπος- και μούχτισε τη σκάφη μου στο πλυσταριό με τούβλα.
-Ο λόγος; Τον ερώτησα.
-Για να γλυτώσω από τις γειτόνισσες, που μου την ζητούσαν δανεική… μου εξήγησε. Ξέρω΄γω τι μικρόβια έχουν τα ρούχα του αλλουνού, που θα πλύνη στη σκάφη μου;

Έτσι γλύτωσα, τουλάχιστον. Η σκάφη δεν κουνάει απ΄τη θέσι της. Αν μπορούν ας έρθουν να την πάρουν!

Το μόνον δυσάρεστον –με το επερχόμενον μάλιστα καλοκαίρι- είνε, ότι δεν εφωτίσθησαν ακόμη τα άκρα των συμπολιτών (σ.σ. και οι μασχάλες θα προσέθετα εγώ) και δεν επληθύνθη ακόμη η γνώσις των ποδών. Ας ελπίσωμεν όμως ότι, με τον καιρόν, θα πληθυνθή και αυτή προς σωτηρίαν των ρινών ημών. Αμήν!».

(«ΠΑΤΡΙΣ», 1929, Παύλος Νιρβάνας)

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Ιστορίες της παλιάς Σοφοκλέους: Ποιοι γνωστοί επενδυτές την είχαν πληρώσει με το πετρέλαιο το μακρινό ’94

https://bit.ly/3bwLgCo

Το τηλεφώνημα στον Ανδρέα Εμπειρίκο να παραλάβει πετρέλαιο στο Corpus Cristie στο Τέξας, η ζημιά των 23 εκατ. δραχμών, τα… βόδια, η αγορά πύργου στην Ιρλανδία και ο μπογιατζής που έγινε επενδυτής
Οι επενδυτές που παγιδεύθηκαν στα συμβόλαια πετρελαίου πριν από μερικές ημέρες δεν είναι οι μοναδικοί. Η ιστορία που θα σας διηγηθούμε έγινε στην Ελλάδα το 1994 πριν ακόμα ξεκινήσει μια άνθιση του ελληνικού χρηματιστηρίου.

Οι πρώτοι ιδιώτες επενδυτές αναζητούσαν την τύχη τους στο δολάριο, στο πετρέλαιο και αργότερα και σε χοιρομέρια ή ακόμα και σε χυμούς πορτοκάλι.

Από τους πιο δραστήριους επενδυτές που διακρίθηκαν αργότερα στο χρηματιστήριο, τα εμπορεύματα και ειδικά το δολάριο, ήταν ο κ. Ανδρέας Εμπειρίκος. Είναι χαρακτηριστικό ότι, η JP Morgan Λονδίνου ζήτησε συνάντηση στην Αθήνα, η οποία πραγματοποιήθηκε, προκειμένου να γνωρίσει από κοντά τον ιδιώτη επενδυτή, ο οποίος είχε παίξει επιτυχημένα κόντρα το δολάριο αποκομίζοντας ένα σεβαστό κέρδος. Η συνάντηση έγινε σε κεντρικό ξενοδοχείο και ο τραπεζίτης είδε ότι ο επενδυτής, ένας κατσαρομάλλης με γυαλάκια, είχε έλθει με το ποδήλατο στο ξενοδοχείο, δίπλα στην Συγγρού.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στο 1994 στα παλαιά γραφεία του Εμπειρίκου, όταν επικράτησε μια αναστάτωση. Ο πιονέρος ιδιώτης επενδυτής, αλλά και μερικοί φίλοι του επενδυτές (Δημήτρης Σταματελιάς κα) έχουν αγοράσει μερικά συμβόλαια πετρελαίου Texas WTI. Τα αγόρασαν, αλλά τα είχαν αφήσει να λήξουν. Τους τηλεφωνούν και τους ενημερώνουν ότι, πρέπει να γίνει παραλαβή των βαρελιών πετρελαίου στο λιμάνι Corpus Cristie στο Τέξας με δεξαμενόπλοιο!! Το τηλέφωνο πέφτει από τα χέρια του Εμπειρίκου καθώς η παραλαβή από τον ίδιο είναι αδύνατη. Τελικώς, η παρέα γράφει μια ζημιά 23 εκατ. δραχμών η οποία ήταν τεράστια για εκείνη την εποχή.
«Ελάτε να παραλάβετε τα βόδια»

Ένας φίλος του Εμπειρίκου πιο προχωρημένος ασχολούνταν και με συμβόλαια στην αγορά βοδιών. Όπως και στο πετρέλαιο, το συμβόλαιο έληξε και έπρεπε να γίνει η παραλαβή. «Ελάτε να παραλάβετε τα βόδια σας», του είχαν πει και φυσικά η παραλαβή δεν έγινε ποτέ.
Η αγορά πύργου στην Ιρλανδία

Αργότερα, κατά την φούσκα του 1999, ο Α. Εμπειρίκος με τεράστια ρευστότητα έφθασε να αγοράσει την χρήση ενός πύργου στην Ιρλανδία. Όμως, η χρήση δεν ήταν μόνο το ποσό που κατέβαλλε, αλλά επιβαρυνόταν και με έξοδα συντήρησης. Όταν έφθασε, όμως, στον πύργο είδε να τον περιμένει μια ντουζίνα προσωπικού το οποίο ασχολούνταν με την συντήρηση του πύργου και φυσικά χρειαζόταν να καταβάλλει τους μισθούς τους. Ύστερα από μερικές εβδομάδες παραμονής στην Ιρλανδία, ακολούθησε ρευστοποίηση.
Ο μπογιατζής που αγόραζε Αλκάρ Συμμετοχών και παράγωγα

Η εταιρεία, όμως, που ζημίωσε τον Ανδρέα Εμπειρίκο ήταν η Αλκάρ Συμμετοχών. Αποκτώντας ένα μεγάλο ποσοστό στην μετοχή ήταν απο τους μεγαλομετόχους. Μαζί είχαν επενδύσει και οι φίλοι του, όπως κι ένας μπογιατζής ο οποίος παρακολουθώντας την ανοδική κίνηση της μετοχής από τον υπολογιστή ρώτησε τον Εμπειρίκο για το χρηματιστήριο. Με την μεγάλη αμοιβή (50 εκατ. δρχ για δυο δωμάτια) που είχε ζητήσει απο τον Εμπειρίκο για την βαφή του σπιτιού στην Πλάκα και ο μπογιατζής έγινε επενδυτής. Έφθασε να μην βάφει, αλλά να παρακολουθεί τα limit-up σε μετοχές και παράγωγα.

Τελικώς, οι φίλοι επενδυτές, ο Εμπειρίκος και ο μπογιατζής βρέθηκαν σε ένα φορτηγάκι πηγαίνοντας για την Γενική Συνέλευση. Η προτροπή όλων ήταν να πουληθούν οι μετοχές, αλλά ο ιδιώτης επενδυτής αρνoύνταν πεισματικά.

Οι μεγαλομέτοχοι της εταιρείας (Στέγγος κλπ) προσπάθησαν να συναντήσουν τον Εμπειρίκο και αφού δεν κατάφεραν να τον εξοβελίσουν από την εταιρεία με αυξήσεις κεφαλαίου, τελικώς, ένας από τους παλαιούς προέδρους του χρηματιστηρίου τους δίνει τη λύση και βγάζει εκτός διαπραγμάτευσης την εταιρεία με αποτέλεσμα ο Εμπειρίκος να χάσει ένα σημαντικό ποσό μέσα σε μια ημέρα, κoντά στα 2 δισ. δραχμές.

Είναι χαρακτηριστικό ότι εκείνη την ημέρα οι φίλοι του, του είχαν καλέσει ταξί για να τον πάει στο σπίτι. Η λεπτομέρεια, όμως, είναι ότι αποζημίωσε όλους τους φίλους του για την επένδυση στη εταιρεία. Αλλοι άνθρωποι, άλλες εποχές όταν υπήρχε εμπιστοσύνη σε ορισμένα πρόσωπα…

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Πώς από «αχυράνθρωπος» των ολιγαρχών έγινε ο απόλυτος κυρίαρχος της Ρωσίας

https://bit.ly/2VniVsG


Πούτιν: Στο βιβλίο της, η πρώην ανταποκρίτρια των Financial Times στη Μόσχα Κάθριν Μπέλτον περιγράφει πώς κατάφερε ο άνθρωπος που ήρθε από το πουθενά να υφαρπάξει την
απόλυτη εξουσία – Δυτικοί εμπειρογνώμονες χαρακτηρίζουν το βιβλίο της εξαιρετικά σημαντικό για την κατανόηση του φαινομένου Πούτιν

Την πορεία της Ρωσίας στη μετασοβιετική εποχή και τη μεταμόρφωσή της όχι απλώς σε ένα αυταρχικό κράτος, αλλά σε μια «κλεπτοκρατία» στην οποία βασικό ρόλο έχουν άνδρες των μυστικών υπηρεσιών οι οποίοι υπηρετούν έναν και μόνο άνθρωπο, τον Βλάντιμιρ Πούτιν εξιστορεί στο βιβλίο της η πρώην ανταποκρίτρια των Financial Times στη Μόσχα Κάθριν Μπέλτον.

Στην παρουσίαση του βιβλίου που κάνει η Daily Mail, διαγράφεται η πορεία ενός άνδρα τον οποίον επέβαλαν ως αχυράνθρωπο οι ολιγάρχες της χώρας για να μετατραπεί στον απόλυτο κυρίαρχο της Ρωσίας.

«Ευχαριστώ τον ουρανό για τον κορωνοϊό! Ξέρω ότι δεν θα έπρεπε να ακουστεί κάτι τέτοιο, αλλά υπάρχουν μερικά ευχάριστα πράγματα μέσα σε αυτήν την πανδημία. Στη Ρωσία, το δημοψήφισμα για την παράταση της παραμονής του Πούτιν για άλλα 12 χρόνια στην εξουσία, αναβλήθηκε» αναφέρεται χαρακτηριστικά στο δημοσίευμα. Όπως υπογραμμίζουν οι συντάκτες του, «λαμβάνοντας υπόψη τον τρόπο άσκησης της εξουσίας σε αυτήν την απέραντη χώρα και τη φιμωμένη αντιπολίτευση, δεν υπάρχει αμφιβολία για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Για πρώτη φορά υπάρχει μια παύση, ένα σύντομο πισωγύρισμα στην αδυσώπητη πορεία του προς την αδιαμφισβήτητη και αυταρχική κυριαρχία. Αυτό ο σκληρός «Βλαντ», «ο πατέρας» ή ο «νούμερο ένα», όπως τον αποκαλούν οι αυλικοί του θα πρέπει να υποκύψει στον ιό. Και αυτό είναι σχεδόν ανακουφιστικό.

«Διότι στα 20 χρόνια από τότε που ανέλαβε την προεδρία, κανείς στη χώρα δεν κατάφερε να σταθεί στο δρόμο του χωρίς να ανατραπεί, να απομακρυνθεί, να φυλακιστεί, να σκοτωθεί, να εξοριστεί ή να δωροδοκηθεί. Έχει μετατρέψει ένα στάσιμο μετα – κομουνιστικό έθνος σε μια φοβισμένη και επιθετική δύναμη», γράφει η συγγραφέας του βιβλίου.

Το πώς κατάφερε αυτό ο άνθρωπος που ήρθε από το πουθενά να υφαρπάξει την απόλυτη εξουσία είναι μια από τις σημαντικότερες ιστορίες του 21ου αιώνα. Ξεδιπλώνοντας αυτήν ιστορία, σαν ένας ιατροδικαστής που εξετάζει τα στοιχεία ενός εγκλήματος, η δημοσιογράφος Κάθριν Μπέλτον, πρώην ανταποκρίτρια των Financial Times στη Μόσχα, έκανε μια εξαιρετική έρευνα, γράφοντας ένα βιβλίο που οι δυτικοί εμπειρογνώμονες αναγνωρίζουν ως εξαιρετικά σημαντικό για την κατανόηση του φαινομένου Πούτιν.

Σύμφωνα με το βιβλίο της κυρίας Μπέλτον, όταν η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε το 1991 και ο κομμουνισμός εξελίχθηκε σε μια αυτοσχέδια μορφή δημοκρατίας, η KGB, ο υπόγειος στρατός κατασκόπων της Μόσχας και μυστικοί αστυνομικοί εξαφανίστηκαν από το προσκήνιο. Ωστόσο δεν είχαν ηττηθεί, απλώς περίμεναν τον κατάλληλο χρόνο. Η στιγμή τους ήρθε όταν οι ολιγάρχες, οι οποίοι στην πραγματικότητα κυβερνούσαν τη Ρωσία δημιουργώντας τεράστιες περιουσίες από δικαιώματα πετρελαίου, φυσικού αερίου και ορυκτών εν μέσω του οικονομικού και πολιτικού χάους των ετών Γέλτσιν, έφεραν έναν φαινομενικό αχυράνθρωπο στην εξουσία. Τον Πούτιν. Τον επέβαλαν ως τον άνθρωπό τους για να οδηγήσει σταδιακά τη χώρα σε μια κατάσταση περιορισμένης φιλελεύθερης δημοκρατίας. Κανείς δεν πίστευε ότι θα έμενε περισσότερα από τέσσερα χρόνια στην προεδρία.

Αυτό που δεν υπολόγιζαν ήταν ότι ο Πούτιν είχε την KGB στο αίμα του. Ανδρώθηκε ως πράκτορας στη Δύση την εποχή του κομουνισμού, κατασκοπεύοντας δυτικούς επιχειρηματίες, κλέβοντας βιομηχανικά μυστικά και κάνοντας λαθρεμπόριο. Και μόνο σε αυτούς τους παλιούς τους φίλους είχε εμπιστοσύνη. Με τον Πούτιν στο τιμόνι, υποστηρίζει η κυρία Μπέλτον, η KGB επέστρεψε στον έλεγχο της Ρωσίας και η δύναμή της ήταν μεγαλύτερη από όσο είχε υπάρξει επί κομουνισμού.

Σκοπός του ήταν να κάνει το έθνος πανίσχυρο και πάλι δημιουργώντας μια κρατική εξουσία, από πάνω προς τα κάτω. Στην πορεία ο ίδιος και οι αυλικοί του θα ενίσχυαν τις θέσεις τους μέσω της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, τη δωροδοκία, την απάτη και κρυφών τραπεζικών λογαριασμών. Η Ρωσία του Πούτιν δεν θα γίνει απλώς ένα αυταρχικό κράτος, αλλά μια κλεπτοκρατία. Στράφηκε εναντίον των ολιγαρχών που τον έφεραν στην εξουσία αναγκάζοντάς τους να δουλεύουν πλέον εκείνοι για αυτόν. Αυτό που προέκυψε, γράφει η Μπέλτον, ήταν «ένα σύστημα στο οποίο όλες οι επιχειρήσεις οποιασδήποτε κλίμακας εξαρτώνται από το Κρεμλίνο. Οι μεγιστάνες έπρεπε να υπηρετήσουν το κράτος για να διατηρήσουν τη θέση και τον πλούτο τους ».
Εκείνοι που αντιστάθηκαν είδαν την αστυνομία να χτυπά τις πόρτες τους με ένταλμα σύλληψης για φοροδιαφυγή ή απάτη ή κάποιο άλλο έγκλημα. Υποστηριζόμενος από ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό τους είχε τώρα στο έλεός του.

Κάποιοι προσπάθησαν να φύγουν από τη χώρα, όπως ο μεγιστάνας των ΜΜΕ Μπόρις Μπερέζοφσκι, για να καταλήξει τελικά να πεθάνει μυστηριωδώς στην Αγγλία. Άλλοι φυλακίστηκαν . Ο πλουσιότερος άντρας της Ρωσίας, ο μεγιστάνας του πετρελαίου Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, η περιουσία του οποίου ανερχόταν στα 12. δισ. ευρώ, επιβιβαζόταν στο ιδιωτικό του τζετ στη Σιβηρία, τη στιγμή που τον συνέλαβαν άνδρες των μυστικών υπηρεσιών. Οι περισσότεροι υποχώρησαν και δέχθηκαν τα τετελεσμένα, όπως ο Ρόμαν Αμπράμοβιτς, ο οποίος, σύμφωνα με την Μπέλτον αγόρασε την ποδοσφαιρική ομάδα Τσέλσι ακολουθώντας τις οδηγίες του Πούτιν. Ωστόσο ακόμα και όσοι βρέθηκαν δίπλα του δεν ήταν ασφαλείς. Ο Σεργκέι Πούγκατσεφ δημιούργησε μια περιουσία δισεκατομμυρίων ως ο αγαπημένος τραπεζίτης του Πούτιν πριν ο «νούμερο έναν» στραφεί εναντίον του.

Το βιβλίο της Μπελτον βασίζεται σε επαφές της με αξιόπιστες επαφές με σκοπό να σχεδιάσει μια πορεία μέσω του λαβυρίνθου των στρεβλών οικονομικών ελιγμών, τις συμφωνίες πίσω από την πόρτα, τα «δάνεια» από κρατικές τράπεζες, τα οφέλη των συμβάσεων – που ο Πούτιν και οι αυλικοί του οργάνωσαν για να μεταφέρουν πλούτο στους εαυτούς τους, όπως ένας μαγνήτης προσελκύει το σίδερο. Τα χρήματα που έχουν στο εξωτερικό εκτιμώνται σε 640 δισ. ευρώ, ενώ στη Ρωσία αγόραζαν κότερα, ιδιωτικά αεροπλάνα και τεράστια παλάτια. Ένα από αυτά διαθέτει ένα γκαράζ για 15 αυτοκίνητα και μια αποθήκη μόνο για γούνες.

Όλο αυτό το διάστημα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία και το κράτος δικαίου μειώνονταν όλο και περισσότερο. Οι τοπικοί κυβερνήτες έχασαν τις εξουσίες τους. Η διαφωνία καταργήθηκε. Τα δικαστήρια λειτουργούσαν ως παράρτημα του Κρεμλίνου.

Αν και η Ρωσία ήταν φαινομενικά δημοκρατία, η πραγματικότητα ήταν ότι η εξουσία προερχόταν από την κορυφή προς τα κάτω, με τον Πούτιν ως φεουδαρχικό μονάρχη, τύραννο, τσάρο όπως ο Μέγας Πέτρος, περιτριγυρισμένο από τους οπαδούς του, που του χρωστάνε τη φεουδαρχία τους και τον τεράστιο πλούτο τους.

Η Μπέλτον θεωρεί ντροπή που η Δύση – η οποία είχε συμβάλει και στη συνέχεια χαιρέτισε την κατάρρευση της κομμουνισμού στη Ρωσία – συνέβαλε σε αυτήν την επιστροφή στον αυταρχισμό, όπως οι τραπεζίτες στο Λονδίνο, συγκεκριμένα, για να πάρουν ένα κομμάτι της οικονομικής πίτας. Τα ρωσικά χρήματα που βρίσκονται στο Λονδίνο έχουν προσδώσει το όνομα «Londongrad» ή «Μόσχα του Τάμεση» στη βρετανική πρωτεύουσα. Στις ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ, πριν γίνει πρόεδρος, έκανε συμφωνίες με τους Ρώσους για τη διάσωση με κρατικά χρήματα και στη συνέχεια την επέκταση της αυτοκρατορίας του.

Η Μπέλτον προειδοποιεί: «Η αδυναμία του δυτικού καπιταλιστικού συστήματος, στο οποίο τα χρήματα τελικά υπερτερούν όλων των άλλων, άφησε πολλά περιθώρια στο Κρεμλίνου».

Την εποχή του κομουνισμού η KGB έβλεπε τη Δύση ως εχθρό της. Οι διάδοχοί της, με επικεφαλής τον Πούτιν, αισθάνονται το ίδιο. Με επικεφαλής αυτόν η Ρωσία, κάποτε μια αποτυχημένη δύναμη στην παγκόσμια σκηνή, έγινε ξανά παράγοντας, είτε ανοιχτά όπως στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, ή κρυφά. Με τη νέα της μορφή, η KGB υιοθέτησε τα κόλπα της παλιάς KGB, προκαλώντας αναστάτωση στη Δύση όπου κι αν μπορούσε. Τα χρήματά της υποστηρίζουν πολιτικούς εξτρεμιστές, Δεξιού και Αριστερούς, μόνο και μόνο για να προκαλούν σύγχυση.Ενθαρρύνει την αναταραχή και τη διαφωνία μόνο για να ανακατεύει την τράπουλα.

Στα μάτια του Πούτιν και των αυλικών του, ο Ψυχρός Πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ, μόλις πέρασε σε μια νέα φάση.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Τα ελληνοαλβανικά σύνορα και τα μεθοριακά επεισόδια της δεκαετίας του 1950

https://bit.ly/2K5zvXe

Τι προβλέπει το δεύτερο πρωτόκολλο της Φλωρεντίας του 1925; – Εισβολές Αλβανών σε ελληνικό έδαφος και δολοφονίες Ελλήνων – Τι γίνεται με τη μετεγκατάσταση 30.000 μεταναστών από την Τουρκία στην Αλβανία;
Μπορεί το θέμα του κορωνοϊού με όλα τα συμπαρομαρτούντα (επακόλουθα, συνέπειες) και τα ελληνοτουρκικά να μονοπωλούν το ενδιαφέρον των Μ.Μ.Ε. και της κοινής γνώμης στη χώρα μας ,ωστόσο οι ελληνοαλβανικές σχέσεις έρχονται μονίμως με κάποιον τρόπο στο προσκήνιο.
Τις τελευταίες μέρες μιλήσαμε με κάποιους ανθρώπους που γνωρίζουν περισσότερα και στο τέλος του σημερινού μας άρθρου θα παραθέσουμε περισσότερα στοιχεία. Θα ξεκινήσουμε όμως με δύο άλλα άγνωστα στο ευρύ κοινό θέματα. Πόσοι αλήθεια γνωρίζουν ότι η Ελλάδα ΔΕΝ έχει αναγνωρίσει de jure (νόμιμα, σύμφωνα με το Δίκαιο) τα χερσαία σύνορα με την Αλβανία; Και πόσο γνωστά είναι τα πολλά μεθοριακά επεισόδια που προκλήθηκαν, από Αλβανούς κυρίως ,τη δεκαετία του 1950 με εισβολές σε ελληνικό έδαφος, δολοφονίες Ελλήνων, αρπαγές κοπαδιών αιγοπροβάτων κλπ;

Τα ελληνοαλβανικά σύνορα

Σε πολλά από τα σχόλια στο άρθρο του Παναγιώτη Σαββίδη αναγνώστες προέτρεπαν ανάμεσα στα άλλα: ‘’Να κλείσουν τα σύνορα με την Αλβανία’’. Πρόκειται προφανώς για αναγνώστες που αγνοούν ότι ουσιαστικά ελληνοαλβανικά σύνορα δεν υπάρχουν, καθώς δεν είναι επίσημα καθορισμένα. Στην ελληνοαλβανική μεθόριο από τον Γράμμο ως το Ιόνιο υπάρχουν τσιμεντένια κολονάκια (πυραμίδες όπως είναι ευρύτερα γνωστά) που συνδέονται μεταξύ τους με νοητά ευθύγραμμα τμήματα. Ανάμεσα στις πυραμίδες, αυτές 80 στον αριθμό κατά το himara.gr, ίσως και περισσότερες, δεν υπάρχει τίποτα απολύτως και μπορεί ο καθένας να περάσει ανενόχλητα από τη μία χώρα στην άλλη. Και βέβαια αυτοί που περνούν είναι αποκλειστικά Αλβανοί. Μπορούν στην πράξη να κλείσουν μόνο οι μεθοριακές διαβάσεις και τα τελωνεία που βρίσκονται σε πέντε σημεία των ελληνοαλβανικών συνόρων: Μαυρομάτι Θεσπρωτίας, Κακαβιά και Μέρτζανη Ιωαννίνων, Κρυσταλλοπηγή και Νίκη Φλώρινας. Στα ελληνοαλβανικά σύνορα όπως έχουμε αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο μας, υπήρχαν ως την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη γειτονική χώρα φράχτες με ηλεκτροφόρα σύρματα ύψους 2,20 μέτρων, τους οποίους είχε τοποθετήσει η αλβανική πλευρά για να αποτρέψει τη φυγή Βορειοηπειρωτών προς την Ελλάδα. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού κατέρρευσαν και τα συρματοπλέγματα.

Έτσι είχαμε μαζικές εισόδους Βορειοηπειρωτών και Αλβανών από τα αφύλακτα πλέον σημεία των συνόρων. Ποιων συνόρων όμως;

Τα ελληνοαλβανικά σύνορα καθορίστηκαν αρχικά από το Α’ Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (17/12/1913) στο οποίο έχουμε αναφερθεί πολλές, όπου πιθανότατα για πρώτη και μοναδική φορά σε διεθνή Συνθήκη, η οροθετική γραμμή καθορίζεται με βάση την «διανομήν των υδάτων», δηλαδή το πώς χωρίζουν τα νερά της βροχής! Δεν λήφθηκε υπόψη κανένας άλλος παράγοντας: εθνολογικός, ιστορικός, γλωσσικός κλπ.

Από το 1913 όμως και έπειτα ακολούθησαν πολλά και σημαντικά γεγονότα με τα οποία θα ασχοληθούμε στη συνέχεια. Το θέμα της Βορείου Ηπείρου και των συνόρων της Αλβανίας παραπέμφθηκε για επίλυση στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Σ’ αυτή, όχι μόνο δεν επιτεύχθηκε η χάραξη των συνόρων αλλά αμφισβητήθηκε και το ενιαίο της υπόστασης του αλβανικού κράτους, η τριχοτόμηση του οποίου μεταξύ Ελλάδας, Ιταλίας και Σερβίας δεν έγινε μετά από παρέμβαση του τότε Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Woodrow Wilson. Στις 16/29 Ιουλίου 1919 ο νέος επικεφαλής της ιταλικής διπλωματίας Tommaso Tittoni που είχε αποφασίσει να δώσει προτεραιότητα στο θέμα του Φιούμε (Ριέκα), υπέγραψε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο το Σύμφωνο Βενιζέλου-Tittoni ,το οποίο προέβλεπε την υποστήριξη των ελληνικών θέσεων στη Βόρειο Ήπειρο και την παραχώρηση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα πλην της Ρόδου, οι κάτοικοι της οποίας θα αποφάσιζαν για το μέλλον τους με δημοψήφισμα ,όταν όμως η Κύπρος δινόταν στην Ελλάδα από τη Μ. Βρετανία. Σε αντάλλαγμα η Ελλάδα δεχόταν να παραχωρηθεί η Αυλώνα και η γύρω περιοχή στην Ιταλία, να ουδετεροποιηθούν τα στενά της Κέρκυρας ,ενώ η ελληνική κυβέρνηση παραιτείτο προς όφελος της ιταλικής ,από τις διεκδικήσεις επί των σαντζακίων Αϊδινίου και Μεντεσέ καθώς και επί της κοιλάδας του ποταμού Μαίανδρου, το μισό περίπου τμήμα της οποίας κατείχε τότε (1919) ο Ελληνικός Στρατός. Δυστυχώς η εφαρμογή του Συμφώνου Βενιζέλου –Tittoni τελούσε υπό την αίρεση του άρθρου 7 το οποίο έδινε τη δυνατότητα στη Ρώμη να υπαναχωρήσει εφόσον δεν ικανοποιούνταν οι βλέψεις της στη Μ. Ασία.
Ηλεκτροφόρα σύρματα στα ελληνοαλβανικά σύνορα
Τον Μάρτιο του 1920 η αμερικανική Γερουσία αποφάσισε ομόφωνα (Resolution 324 17/3/1920) την απόδοση της Βορείου Ηπείρου στην Ελλάδα. Στα τέλη Απριλίου οι Ιταλοί ξεκίνησαν την αποχώρησή τους από την περιοχή την οποία έσπευσαν να καταλάβουν οι Αλβανοί κατά παράβαση του Συμφώνου Βενιζέλου- Tittoni. Οι Γάλλοι που κατείχαν την Κορυτσά δήλωναν και εύχονταν ανεπίσημα να αναλάβει ο Ελληνικός Στρατός τον έλεγχο της περιοχής. Ως τα τέλη Μαΐου 1920 συγκροτήθηκε μια Ταξιαρχία από ελληνικής πλευράς για την οριστική απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου. Δυστυχώς ο Βενιζέλος διέταξε την προσωρινή αναβολή της απελευθερωτικής πορείας των ελληνικών στρατευμάτων και οι Αλβανοί βρήκαν την ευκαιρία να συγκροτήσουν ένοπλα τμήματα. Οι Γάλλοι μάταια περίμεναν για τρεις μέρες τα ελληνικά στρατεύματα για να τους παραδώσουν την Κορυτσά. Τελικά την παρέδωσαν στους Αλβανούς. Στις 28 Μαΐου 1920 Ελλάδα και Αλβανία υπέγραψαν το Σύμφωνο της Καπεστίτσας, με βάση το οποίο η χώρα μας δεν προχωρούσε στην κατάληψη της Κορυτσάς παρά τη γαλλική και την ιταλική συναίνεση ,υπό τον όρο ότι οι Αλβανοί θα σέβονταν τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών.

Το Σύμφωνο αυτό υπογράφτηκε από τον Υποστράτηγο Νικόλαο Τρικούπη και τον Γενικό Διοικητή Μακεδονίας Ιωάννη Ηλιάκη, εκ μέρους της Ελλάδας. Στο άκουσμά της είδησης αυτής, οι Έλληνες κάτοικοι της Κορυτσάς και των γύρω περιοχών αντέδρασαν έντονα και απείλησαν με τη σύσταση ένοπλων τμημάτων. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία απογραφής της Διεθνούς Επιτροπής Ελέγχου (1913-1914), στον καζά της Κορυτσάς, ζούσαν 40.080 Έλληνες και 28.600 Αλβανοί, ενώ λειτουργούσαν 126 ελληνικά σχολεία και μόνο 2 αλβανικά.

Δυστυχώς, η πολιτική Βενιζέλου στη Βόρειο Ήπειρο, δεν δικαιώθηκε. Στις 22 Ιουλίου 1920, ο νέος Ιταλός Υπουργός Εξωτερικών Carlo Sforza, αποδέσμευσε τη χώρα του από το Σύμφωνο Βενιζέλου – Tittoni. Παράλληλα, οι αλβανικές ανταρτικές ομάδες που δρούσαν από τον Αύγουστο του 1919 ενώθηκαν και εκδίωξαν τους Ιταλούς από την περιοχή (εκτός από τη Σάσωνα), με τη Συμφωνία των Τιράνων (20 Αυγούστου 1920). Στις 17 Δεκεμβρίου 1920, η Αλβανία έγινε δεκτή ως μέλος της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ), γεγονός που αποτελούσε τεράστια επιτυχία της. Στις 29/4/1921 και 15/6/1921, η αλβανική κυβέρνηση προσέφυγε στην ΚτΕ, καλώντας την να παρέμβει κατά της Αθήνας και του Βελιγραδίου, οι στρατιωτικές δυνάμεις των οποίων κατείχαν αλβανικές περιοχές.

Το θέμα συζητήθηκε στο Συμβούλιο της ΚτΕ στις 25 Ιουνίου 1921. Σε μια θυελλώδη συνεδρίαση, ο Αλβανός αντιπρόσωπος που υποστήριζε ότι έπρεπε να ισχύσουν τα σύνορα του 1913, ήρθε σε ρήξη με τον Έλληνα αντιπρόσωπο Φραγκούλη και τον Σέρβο ομόλογό του Jovanovic, που αντέτειναν ότι είχαν μεσολαβήσει πολλά γεγονότα από το 1913 και ότι το θέμα έπρεπε να παραπεμφθεί στην Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη.

Η Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη, ήταν ένα όργανο της προπολεμικής διπλωματίας, που λειτουργούσε δίκην Διευθυντηρίου των Μεγάλων Δυνάμεων. Ελλάδα και Σερβία, υπολόγιζαν στην υποστήριξη της Μ. Βρετανίας, ενώ η Σερβία είχε και τη γαλλική συνδρομή.

Όπως γράφει ο Δρ Ιωάννης Παπαφλωράτος: “Επρόκειτο για το πρώτο σοβαρό ελληνικό σφάλμα στην υπόθεση εφόσον στο μέλλον- και μάλιστα στο εγγύς- το Συμβούλιο (της ΚτΕ) θα απέφευγε να παρέμβει σε μια υπόθεση, η οποία είχε παραπεμφθεί στην Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη”. Πραγματικά, η Πρεσβευτική συνέστησε στις 29 Ιουνίου 1921 μία επιτροπή ειδικών. Η απόφαση αυτή δέχτηκε σφοδρή κριτική, γιατί η αρμοδιότητα της Πρεσβευτικής δεν μπορούσε να βασιστεί στις Συνθήκες, καθώς η Αλβανία δεν ήταν συμβεβλημένο μέλος σε καμία απ’ αυτές. Η Πρεσβευτική αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Αλβανίας και το “ιδιαίτερο ενδιαφέρον” της Ιταλίας για την περιοχή. Παράλληλα, όρισε μια νέα επιτροπή για τη διαχάραξη των αλβανικών συνόρων in loco (επί τόπου), σύμφωνα με την επί χάρτου διακήρυξη του 1913. Επικεφαλής της επιτροπής, τοποθετήθηκε ο Ιταλός Στρατηγός Enrico Tellini. Σ’ αυτήν, συμμετείχαν Βρετανοί και Γάλλοι αξιωματικοί και, φυσικά αντιπρόσωποι της Ελλάδας, της Νοτιοσλαβίας (Γιουγκοσλαβίας) και Αλβανίας. Επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας, ήταν ο ηπειρωτικής καταγωγής Αντισυνταγματάρχης Δήμος Νότης Μπότσαρης και μέλη ο Ταγματάρχης Κοσμάς, οι Λοχαγοί Λαμπρόπουλος και Παπαηλιού και ο νομάρχης Φλώρινας Μόδης. Οι εργασίες αυτής της Επιτροπής, έληξαν άδοξα με τη δολοφονία του Tellini και των μελών της ιταλικής αντιπροσωπείας, στις 27 Αυγούστου 1923, στη θέση Ζέπι, κοντά στην Κακαβιά από αγνώστους.

Περισσότερα για το θέμα αυτό και όσα ακολούθησαν (βομβαρδισμός και προσωρινή κατάληψη Κέρκυρας από τους Ιταλούς κλπ.), μπορείτε να βρείτε σε σχετικό μας άρθρο στις 28/8/2016, ενώ όλες τις λεπτομέρειες του ζητήματος στο εξαιρετικό (ένα από τα πολλά…) βιβλίο του Ι.Σ.Παπαφλωράτου, “Η ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ 1923-ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ TELLINI”, που κυκλοφορεί σε Γ’ ΕΚΔΟΣΗ, εμπλουτισμένο με νέα στοιχεία.

Σχετικά σύντομο το επεισόδιο αυτό ξεχάστηκε, αλλά οι ελληνοαλβανικές σχέσεις παρέμειναν τεταμένες. Σ’ αυτό συντέλεσαν και τα αυστηρά μέτρα εναντίον των Βορειοηπειρωτών, που πήρε η αλβανική κυβέρνηση και παρατάθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όπως γράφουν στο κείμενο “Έκθεσις περί του διωγμού του ελληνικού πληθυσμού εν. Β. Ηπείρω”, ο δημοδιδάσκαλος Β. Ζαπάρας και ο Β. Παναγιώτου: “… εξ αφορμής του ελληνοϊταλικού επεισοδίου τα παραμεθόρια χωρία Άνω Δροπόλεως και Δελβίνου και συγκεκριμένως τα Σελλετί, Κλεισάρι, Λεσενίτσα κλπ. Διατελούσιν εν πλήρει αποκλεισμόν τοποθετηθέντων εις αυτά στρατιωτικών φυλακίων ων οι άνδρες τροφοδοτούνται υποχρεωτικώς παρά των κατοίκων, τους οποίους πιέζουσιν εις τρόπου μη περιγραφόμενον…».

Τελικά η διαχάραξη των ελληνοαλβανικών συνόρων, συνεχίστηκε χωρίς άλλα απρόοπτα. Ολοκληρώθηκε δε, με την υπογραφή του (δεύτερου) Πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας, που υπογράφτηκε στις 27 Ιανουαρίου 1925.

Παραθέτουμε ένα απόσπασμά του. Ολόκληρο το Πρωτόκολλο αυτό, υπάρχει στο βιβλίο του Δρα Ι.Σ. Παπαφλωράτου «Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΡΙΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΓΝΩΣΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ».

Στις 30 Ιουλίου 1926, υπογράφτηκε στο Παρίσι η τελική πράξη για τη διαχάραξη των συνόρων της Αλβανίας.

Όμως: “Πάντως, αξίζει να σημειωθεί ότι η Αθήνα δεν έχει αποδεχθεί και δεν έχει κυρώσει το προαναφερθέν Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας του 1925 αν και είχε ενθαρρυνθεί από τις Μεγάλες Δυνάμεις. Το θέμα δεν έκλεισε ούτε με την τελική πράξη των Παρισίων του 1926, καθώς αυτή υπεγράφη μεν από τους Έλληνες αντιπροσώπους αλλά ουδέποτε εκυρώθη από την ελληνική Βουλή. Συνεπώς τα χερσαία σύνορα μεταξύ των δύο κρατών δεν έχουν οριστικοποιηθεί και αναγνωρισθεί de jure από την Ελλάδα. Γεγονός που θα επέτρεπε στην Αθήνα – αν υποτεθεί ότι το επιδιώκει και το επιθυμεί – να παραμείνει στην πάγια θέση της περί της μη αναγνωρίσεως του Πρωτοκόλλου, της Φλωρεντίας του 1925. Η ρητή του αναγνώριση είναι διακαής πόθος της Αλβανίας» (Ι.Σ. Παπαφλωράτος, «Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΓΝΩΣΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΡΑ»)

‘Η όπως μας είπε απλά ο κύριος Σταύρος Ντάγιος: «Τα ελληνοαλβανικά σύνορα, είναι χαραγμένα μόνο επί χάρτου και όχι επί εδάφους (in loco)».

Για την ιστορία, το Β’ Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, υπογράφτηκε από τους: Αντισυνταγματάρχη Χρήστο Αβραμίδη, Στρατηγό Pierto Gazzera (Ιταλός), Συνταγματάρχη F. Giles (Βρετανός). Δυστυχώς, το 1924 η χώρα μας είχε παραχωρήσει στην Αλβανία 14 χωριά της Μακεδονίας (Φλώρινα- Καστοριά), τα οποία πέντε χρόνια αργότερα ζήτησε πίσω, χωρίς βέβαια να της δοθούν.

(Περισσότερα στο άρθρο μας της 14/5/2017).

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, είχε ανακινήσει το θέμα των ελληνοαλβανικών συνόρων. Κάποιες περίεργες δηλώσεις του Ευρωπαίου Επιτρόπου Χαν (Αυστριακός), του Αλβανού ΥΠΕΞ, Μπουσάτι, του τότε Έλληνα ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά, («πριν φύγω για διακοπές θα λύσω και το Αλβανικό», αφού «έλυσε» το Μακεδονικό), αλλά και του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, προκάλεσαν εύλογες και έντονες ανησυχίες. Τελικά, ευτυχώς, δεν έγινε καμία ενέργεια από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (ίσως δεν πρόλαβε…) και τα πράγματα έμειναν όπως ήταν…

Μεθοριακά επεισόδια από τους Αλβανούς τη δεκαετία του ’50

Αμέσως μετά τη λήξη του Εμφυλίου, η Ελλάδα διαμαρτυρήθηκε έντονα στον Ο.Η.Ε και εγκάλεσε την Αλβανία για συνέχιση της βοήθειας προς τους αντάρτες αλλά και για πρόκληση συνοριακών επεισοδίων. Έλληνες κομμουνιστές αντάρτες που στρατοπέδευαν και προετοιμάζονταν στην Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία, έμπαιναν από την Αλβανία στην Ελλάδα, με τη στήριξη όχι μόνο των Τιράνων αλλά και της Ουγγαρίας! Η Αλβανία κατηγορούσε την Ελλάδα για την κατάσταση στα σύνορα των δύο χωρών, λέγοντας ότι στόχος της είναι η κατάληψη της «Νότιας Αλβανίας».

Εμφανίζονταν μάλιστα, συνεπικουρούμενη από τις άλλες κομμουνιστικές χώρες ως θύμα! Οι αλβανικές καταγγελίες, ήταν σχεδόν στο σύνολό τους αβάσιμες. Ο Ο.Η.Ε απ’ την πλευρά του, διατύπωνε την άποψη ότι τα μεθοριακά επεισόδια οφείλονταν στη μη τοποθέτηση συνοριακής γραμμής και άλλων τεχνικών παραλείψεων της μεθορίου.

Τον Αύγουστο του 1950, στη Διποταμιά Καστοριάς, ελληνική διμοιρία δέχθηκε πυρά από το αλβανικό έδαφος, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν 2 οπλίτες.
Τον Ιούλιο του 1951 Αλβανοί συνέλαβαν 3 Έλληνες αλιείς, τους οποίους απήγαγαν και στη συνέχεια οδήγησαν στις αλβανικές ακτές.

Αλβανοί μεθοριακοί φρουροί, «κατέλαβαν» το 1954 το αλιευτικό «Άγιος Νικόλαος» και το οδήγησαν στις αλβανικές ακτές. Μετά από έντονες ελληνικές πιέσεις, το πλοιάριο επιστράφηκε τον Απρίλιο του 1956! Τον Αύγουστο του 1951, Αλβανοί οπλίτες μπήκαν σε ελληνικό έδαφος και σκότωσαν τον Ηλία Σαγιάννη από τους Ποντικάτες Ιωαννίνων (δείτε χάρτη Πωγωνίου). Ακολούθησε σκληρή συμπλοκή. Στις 16 Ιουλίου 1952, αλβανική περίπολος σκότωσε τον βοσκό Παντελή Τριαντάφυλλο και τραυμάτισε έναν ακόμα. Η Βαλκανική Υποεπιτροπή που ερεύνησε το θέμα, συμπέρανε ότι οι Αλβανοί μπήκαν στο ελληνικό έδαφος και πυροβόλησαν τους άμαχους και άτυχους Έλληνες, για να τους αρπάξουν τα γιδοπρόβατα!

Στις 5 Απριλίου 1960, Αλβανοί στρατιώτες σκότωσαν κοντά στην Κρυσταλλοπηγή έναν Έλληνα λοχία, που μετείχε σε τριμελή περίπολο και έσυραν τη σορό του σε αλβανικό έδαφος. Η ελληνική πλευρά αντέδρασε έντονα, ωστόσο οι Αλβανοί κατηγόρησαν τους Έλληνες στρατιώτες, ότι είχαν μπει σε αλβανικό έδαφος. Ο ελληνικός Τύπος χαρακτήρισε την αλβανική ενέργεια «προμελετημένη δολοφονία».

Στις 14 Δεκεμβρίου 1956, Έλληνες οπλίτες σκότωσαν τον Αλβανό στρατιώτη Llesh Pal Cupi, στο μεθοριακό φυλάκιο της Κακαβιάς, ο οποίος ασχημονούσε προκλητικά σε βάρος τους. Μαρτυρίες χωρικών αλλά και Αλβανών αξιωματικών συνόρων, έχει στη διάθεσή του ο κύριος Σταύρος Ντάγιος. Οι Αλβανοί διαμαρτυρήθηκαν έντονα, χαρακτήρισαν το γεγονός «εγκληματική ενέργεια», ενώ ταυτόχρονα ισχυρίζονταν ότι ελληνικά αεροσκάφη παραβίαζαν τον εθνικό εναέριο χώρο τους, από το Δέλβινο ως τη Χιμάρα!

Η ελληνική πλευρά, έδειχνε προβληματισμένη, καθώς ο Σοβιετικός ΥΠΕΞ Dmitri Trofimovich Shepilov, είχε επισημάνει το ενδιαφέρον της χώρας του για βελτίωση των ελληνοαλβανικών σχέσεων και μια όξυνση των ελληνοαλβανικών σχέσεων, ίσως είχε επίδραση στη στάση της ΕΣΣΔ στο Κυπριακό. Πάντως, μετά το 1960, τα επεισόδια στο ελληνοαλβανικά σύνορα, σχεδόν σταμάτησαν.

Τι συμβαίνει με τους 30.000 «μετανάστες» που θέλει να στείλει ο Ερντογάν στην Αλβανία;

Κλείνουμε το σημερινό, σπονδυλωτό μας άρθρο, με μερικά στοιχεία με την (μετ)εγκατάσταση 30.000 Ασιατών και Αφρικανών προσφύγων, από την Τουρκία στην Αλβανία. Γράφουν πολλοί στα σχόλιά τους, στο άρθρο του Π. Σαββίδη, ότι είναι δικαίωμα της Αλβανίας να κάνει ό,τι θέλει στο έδαφος της.

Οι περιοχές όπου προτίθεται η κυβέρνηση Ράμα να εγκαταστήσει όλους αυτούς τους «μετανάστες», είναι επίσημα χαρακτηρισμένες ως μειονοτικές και θα πρέπει να σεβαστεί όλες τις συμφωνίες που έχει υπογράψει η Αλβανία, με πρώτο και καλύτερο το «Πρωτόκολλο της Κέρκυρας» του 1914. Πρόσφατη είναι και η διαμαρτυρία της Βουλγαρίας, για τη δημιουργία δομής φιλοξενίας μεταναστών από τη χώρα μας στο νομό Σερρών, 8 χιλιόμετρα μακριά από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Χωρίς φυσικά να υπάρχει καμία βουλγαρική μειονότητα, πουθενά στην Ελλάδα.

Η Αλβανία προσπάθησε επανειλημμένα να αλλοιώσει την εθνολογική σύσταση της Β. Ηπείρου. Το 1928, ο βασιλιάς Ζώγου, επιχείρησε να εγκαταστήσει εκεί Κοσοβάρους. Είναι ο ίδιος, που το 1939, μετά την ιταλική εισβολή στην Αλβανία, βρήκε, οικογενειακώς, καταφύγιο στην Ελλάδα.

Το 1945, ο Ενβέρ Χότζα θέλησε να εγκαταστήσει εκεί τους Τσάμηδες. Κάτι τέτοιο δεν έγινε όμως.

Ο Χότζα, προσπάθησε και το 1969 να αλλοιώσει τον πληθυσμό της Β. Ηπείρου, χρησιμοποιώντας ως δούρειο ίππο τους γεωργικούς συνεταιρισμούς, δεν τα κατάφερε όμως και πάλι.

Αν ο Έντι Ράμα, υποκύψει τελικά στις πιέσεις Ερντογάν, θα υπονομεύσει σίγουρα την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας του. Έχουμε μιλήσει με αρκετούς ανθρώπους που γνωρίζουν καλά τα γεγονότα και αν χρειαστεί θα επανέλθουμε. Οι ελληνικές Αρχές, που μέχρι τώρα δεν έχουν εκδώσει κάποια επίσημη ανακοίνωση, οφείλουν να παρακολουθούν στενά το θέμα, να επαγρυπνούν και να μην επιτρέψουν, οποιαδήποτε αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης της Β. Ηπείρου. Αποτελεί όχι απλά αυτονόητο, αλλά ύψιστο καθήκον και χρέος τόσο στους ομογενείς μας όσο και στην Ιστορία…

Πηγές: Ιωάννης Σ. Παπαφλωράτος, «Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΓΝΩΣΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΡΑ, Εκδόσεις Πελασγός, 2018.

ΣΤΑΥΡΟΣ Γ. ΝΤΑΓΙΟΣ, «ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΑ-50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΜΟΙΒΑΙΑΣ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑΣ», Εκδόσεις Literatus, 2015.

ΒΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ «ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ- Η συνεχιζόμενη ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ».

Ευχαριστούμε θερμά τον Δρα Ι.Σ. Παπαφλωράτο και τον κύριο Σ. Ντάγιο, που μας επέτρεψαν να χρησιμοποιήσουμε στοιχεία από τα έργα τους, καθώς και για τις πρόσθετες πληροφορίες που μας έδωσαν.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Βίντεο του Μουσείου της Ακρόπολης Tο ιερό του Ασκληπιού

https://ift.tt/2HYvba6

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Η ίδρυση του Σ.Ε.Κ.Ε. (Κ.Κ.Ε.) και οι διαγραφές των κορυφαίων στελεχών του

https://bit.ly/2JPE7k9

Η Φεντερασιόν της Θεσσαλονίκης – Η ίδρυση του Σ.Ε.Κ.Ε. – Η μετονομασία του σε Κ.Κ.Ε – Η κρίση στους κόλπους του κόμματος και οι διαγραφές κορυφαίων στελεχών του –
Οι περιπτώσεις Σαργολόγου και Πετσόπουλου
Με την ίδρυση του Κ.Κ.Ε (αρχικά ως Σ.Ε.Κ.Ε.) και την κοινή μοίρα πολλών σημαντικών στελεχών του τη δεκαετία του 1920, που ήταν η διαγραφή τους από το κόμμα, θα ασχοληθούμε στο σημερινό μας άρθρο.
Επειδή πολλοί θα αναρωτηθούν πώς ξαφνικά αποφασίσαμε να γράψουμε για το συγκεκριμένο θέμα, να τους ενημερώσουμε ότι όλα ξεκίνησαν από τη δήλωση της βουλευτού του Κ.Κ.Ε. Λιάνας Κανέλλη, ότι δεν θα δώσει μέρος του μισθού της στο “ταμείο” για την αντιμετώπιση του κορονοϊού και ότι “πρέπει να σταματήσει αυτό το αστειάκι να γίνονται οι βουλευτές χορηγοί των ψηφοφόρων”. Το μόνο που έχουμε να γράψουμε σχετικά με το θέμα αυτό, είναι ότι αποτελεί, φυσικά, αναφαίρετο δικαίωμα της καθεμίας και του καθενός να προσφέρουν χρήματα ή άλλου είδους βοήθεια για κάποιον σκοπό ή όχι. Βέβαια, άπαντες κρίνονται…
Όσο για το “βουλευτές-χορηγοί των ψηφοφόρων”, στην Ελλάδα, οι ψηφοφόροι είναι μονίμως οι χορηγοί και οι βουλευτές, μονίμως οι χορηγούμενοι και δεν πρέπει αυτό ν’ αλλάξει… Τέρμα τα αστειάκια, όπως λέει η κυρία Κανέλλη…
Θα αναφερθούμε λοιπόν περιληπτικά στο πώς ιδρύθηκε το Κ.Κ.Ε (αρχικά ως Σ.Ε.Κ.Ε.) και πώς πρωτεργάτες του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα και ιδρυτικά του στελέχη, διαγράφηκαν, ο ένας μετά τον άλλο, από το κόμμα.

Η Φεντερασιόν της Θεσσαλονίκης
Σημαντικό ρόλο στο εργατικό κίνημα στη χώρα μας, έπαιξε η Φεντερασιόν (Federacion Sosialista Laboradera=Σοσιαλιστική Εργατική Ομοσπονδία), που ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1909.
Το κίνημα των Νεότουρκων που οργανώθηκε και ξέσπασε στην τουρκοκρατούμενη Θεσσαλονίκη το 1908, είχε σαν αποτέλεσμα να ιδρυθούν στην πολυπολιτισμική τότε πόλη, μια σειρά από πολιτικές οργανώσεις.
Ένα χρόνο αργότερα, στις 24 Ιουλίου 1909, η εβραϊκή σοσιαλιστική εργατική λέσχη με την ονομασία Εργατικός Σύνδεσμος Θεσσαλονίκης, συνενώθηκε με τη Βουλγαρική Σοσιαλδημοκρατική Ομάδα, δημιουργώντας τη Φεντερασιόν. Ιδρυτής και ηγέτης της, ήταν ο ισπανοεβραϊκής καταγωγής δάσκαλος Αβραάμ Μπεναρόγια (1887-1979), που γεννήθηκε στο Βιδίνιο της Βουλγαρίας. Η Φεντερασιόν είχε ως κεντρικό στόχο τη συγκρότηση οργανώσεων σε εθνικό επίπεδο, οι οποίες σταδιακά θα ενοποιούνταν και θα επιτύγχαναν τη σοσιαλιστική αλλαγή στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Η οργάνωση βασίστηκε κυρίως στο εβραϊκό εργατικό στοιχείο και δεν βρήκε ιδιαίτερη ανταπόκριση στις άλλες εθνότητες (Έλληνες, Βούλγαρους και Τούρκους). Μάλιστα, οι Νεότουρκοι οι οποίοι σταδιακά, έβγαλαν το φιλελεύθερο προσωπείο και διολίσθησαν σε σοβινιστικές διακηρύξεις και πρακτικές την αντιμετώπισαν εχθρικά. Ωστόσο, η Φεντερασιόν ανέπτυξε πλούσια συνδικαλιστική και πολιτική δράση και επηρέασε καταλυτικά τις γενικότερες εξελίξεις στο εργατικό-σοσιαλιστικό κίνημα της υπό κατάρρευση Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο, στράφηκε εναντίον όλων των εμπόλεμων πλευρών, θεωρώντας τη σύγκρουση καταστροφική για την ενότητα των εργαζομένων, ενώ άσκησε σφοδρή κριτική και αντιπολίτευση στην ελληνική διοίκηση της πόλης, μετά τον πόλεμο.

Δημοσιογραφικό της όργανο ήταν η εφημερίδα “Αβάντι” (“Εμπρός”). Η Φεντερασιόν σταδιακά έπεσε σε παρακμή, το μεγαλύτερος μέρος της ενσωματώθηκε στο ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα και από το 1918-19, στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος (μετέπειτα Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος).

Η ίδρυση του Σ.Ε.Κ.Ε. (Νοέμβριος 1918)

Στις 4-10 (17-23 με το νέο ημερολόγιο) Νοεμβρίου 1918, ένα χρόνο μετά την επανάσταση στη Ρωσία και υπό την επίδρασή της, αντιπρόσωποι ανεξάρτητων σοσιαλιστικών ομάδων, πήραν μέρος στο ιδρυτικό 1ο Συνέδριο του Σ.Ε.Κ.Ε. (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος). Την ηγεσία του Κόμματος, ανέλαβε μια πενταμελής Κεντρική Επιτροπή (ΚΕ), από τους Νίκο Δημητράτο, Άριστο Αρβανίτη, Δημοσθένη Λιγδόπουλο, Μιχάλη Σιδέρη και Σταμάτη Κόκκινο και Εξελεγκτική Επιτροπή από τους Γ. Πισπινή, Σ. Κομιώτη και Α. Μπεναρόγια. Δημοσιογραφικό όργανο του νέου κόμματος ήταν η εφημερίδα “Εργατικός Αγών”, με διευθυντή τον Δημοσθένη Λιγδόπουλο και από το 1921, επίσημα, ο “Ριζοσπάστης”, που κυκλοφορούσε από το 1917.

Σκοπός του Σ.Ε.Κ.Ε. κατά το καταστατικό του, ήταν η «μεταβολή της παραγωγής από πλουτοκρατικής εις σοσιαλιστικήν», με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και άμεσοι στόχοι του προγράμματός του, η κατάργηση της βασιλείας, ο εκδημοκρατισμός των τριών εξουσιών με την εγκαθίδρυση λαϊκής δημοκρατίας “ως μεταβατικού σταδίου προς την πραγματοποίησιν της σοσιαλιτικής πολιτείας”, ψήφος στις γυναίκες, οκτάωρη εργασία, κρατικά ταμεία συντάξεων, εθνικοποίηση των τσιφλικιών και των μοναστηριακών κτημάτων κλπ.

Στο 2ο Συνέδριο (1920), το Σ.Ε.Κ.Ε εξέλεξε Γραμματέα τον Νίκο Δημητράτο, υιοθέτησε τη «δικτατορία του προλεταριάτου» μέχρι την «οικοδόμηση του σοσιαλισμού», αποφάσισε την προσχώρηση στην Γ’ Διεθνή (Κομμουνιστική Διεθνή) και τροποποίησε στον τίτλο του κόμματος σε Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδος (Κομμουνιστικό) (ΣΕΚΕ(Κ)). Η Συνδιάσκεψη του Φεβρουαρίου του 1922 εξέλεξε γραμματεία της ΚΕ από τους Γ. Γεωργιάδη, Γ. Πετσόπουλο και Γ. Κορδάτο, η οποία ανασχηματίστηκε από το Εθνικό Συμβούλιο (Κεντρική Επιτροπή) με τους Γιάνη Κορδάτο, Θωμά Αποστολίδη και Σεραφείμ Μάξιμο. Το 2ο Συνέδριο, ακολούθησαν τέσσερα έκτακτα: το 1ο (Σεπτέμβριος 1920), που εξέλεξε Γραμματέα τον Ν. Σαργολόγο, το 2ο (Οκτώβριος 1922), που εξέλεξε στη θέση αυτή τον Θ. Αποστολίδη, το 3ο (Σεπτέμβριος 1923) και το 4ο (Νοέμβριος 1924). Σημαντικότερο από αυτά, ήταν το 3ο Έκτακτο, το οποίο εξέλεξε Γραμματέα τον Παντελή Πουλιόπουλο, αποδέχθηκε τους «21 όρους» για την εισδοχή στην Κομμουνιστική Διεθνή και μετονόμασε το κόμμα σε «Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας-Ελληνικό Τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς». Σ’ αυτό το Συνέδριο, έγινε το τεράστιο ατόπημα για τη Μακεδονία. Στον υπέρμετρο ζήλο τους να διατρανώσουν το διεθνιστικό πνεύμα του κόμματος στο πλαίσιο της ΚΔ, τα μέλη του τάχθηκαν υπέρ μιας «ενιαίας ανεξάρτητης Μακεδονίας» και «ενιαίας ανεξάρτητης Θράκης».

Οι θέσεις αυτές, είχαν την προέλευσή τους στην πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα (Β’ Διεθνής), πριν τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή των πληθυσμών στη Μακεδονία και τη Θράκη και ευνοούνταν από τη λεγόμενη Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία. Τις θέσεις αυτές, απέσυρε το Κ.Κ.Ε. με απόφαση της Κ.Ε. στις 23/3/1935 και τις αντικατέστησε με τη θέση «πλήρης εθνική και πολιτική ισοτιμία σε όλες τις εθνικές μειονότητες που ζουν στην Ελλάδα», ωστόσο τις επανέφερε για ένα διάστημα η ηγεσία Ζαχαριάδη (5η Ολομέλεια της ΚΕ, Ιανουάριος 1949).

Το 3ο Τακτικό Συνέδριο (Μάρτιος 1927), αποδοκίμασε τον λικβινταρισμό (πρόταση διάλυσης και εκλεκτικής ανασυγκρότησης του κόμματος) του Π. Πουλιόπουλου τον οποίο διέγραψε και αντικατέστησε ως Γραμματέα με τον Ανδρόνικο Χαϊτά, τον οποίο επανεξέλεξε το 4ο Τακτικό Συνέδριο (Δεκέμβριος 1928). Ακολούθησε εσωτερική διαμάχη ανάμεσα στις παρατάξεις («φράξιες») Σιάντου – Θέου («αριστερή») και Χαϊτά-Ευθυμιάδη («δεξιά») που διευθετήθηκε με την «Έκκληση» της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Η 4η Ολομέλεια, εξέλεξε Γραμματέα τον Νίκο Ζαχαριάδη, τον οποίο υπέδειξε η «Έκκληση» και ο οποίος παρέμεινε στη θέση αυτή, παίρνοντας αργότερα και τον τίτλο του «Αρχηγού», ως το 1956. Τέλος, η 6η Ολομέλεια (Ιανουάριος 1934), προσδιόρισε με πιο ήπιο και μετριοπαθή τρόπο την «επερχόμενη επανάσταση» ως αστικοδημοκρατική, σε πρώτο στάδιο, με προοπτική τη μετατροπή της σε σοσιαλιστική. Η ηγεσία του ΣΕΚΕ(Κ) είχε συλληφθεί με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας για την αντίθεσή της στη μικρασιατική εκστρατεία. Το Κ.Κ.Ε. υπέστη διώξεις από τη δικτατορία του Θ. Πάγκαλου (1925-1926) αλλά και την κυβέρνηση Βενιζέλου, που κήρυξε τη δράση του ως «ιδιώνυμο αδίκημα».

Οι διαγραφές κορυφαίων στελεχών του Κ.Κ.Ε.

Εκείνο που προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση, είναι οι διαγραφές κορυφαίων στελεχών του Κ.Κ.Ε. στα πρώτα κιόλας χρόνια της ύπαρξής του. Πρωτοπόροι του σοσιαλιστικού κινήματος στη χώρα μας, αγνοί ιδεολόγοι και υψηλόβαθμα στελέχη, διαγράφονταν με ιδιαίτερη ευκολία. Θα παραθέσουμε εδώ όσες περιπτώσεις εντοπίσαμε (ομολογούμε ότι γνωρίζαμε ελάχιστες από αυτές…)
Πιθανότατα υπάρχουν και άλλα στελέχη του Κ.Κ.Ε. που διαγράφηκαν και είναι, φυσικά, ευπρόσδεκτες οι πληροφορίες που θα μεταφέρουν οι αναγνώστες μας.

Ο Αβραάμ Μπεναρόγια, διαγράφηκε το 1924 ως οπορτουνιστής (καιροσκόπος με μικροαστικές αντιλήψεις).

Ο Νίκος Δημητράτος, διαγράφηκε το 1924, επίσης ως οπορτουνιστής.

Ο Άριστος Αρβανίτης, αποχώρησε από το Σ.Ε.Κ.Ε. το 1920, διαφωνώντας με την ένταξή του στην Κομμουνιστική Διεθνή.

Ο Δημοσθένης Λιγδόπουλος και ο Ελληνορώσος Ωρίωνας Αλεξάκης, αντιπρόσωπος της Κομιντέρν για την Ελλάδα και τα Βαλκάνια, δολοφονήθηκαν στα τέλη Οκτωβρίου 1920, κατά τη διάρκεια ταξιδιού στη Μαύρη Θάλασσα. Επέστρεφαν από τη Ρωσία, όπου είχαν μεταβεί για να διευθετήσουν το θέμα της ένταξης του ΣΕΚΕ στην Κομμουνιστική Διεθνή Επίσημη εκδοχή, είναι ότι δολοφονήθηκαν από Τούρκους λαθρέμπορους λαζικής καταγωγής με κίνητρο τη ληστεία (;) και τα πτώματά τους ρίχτηκαν κοντά στις βουλγαρικές ακτές. Όπως είναι φυσικό, έχουν γραφτεί διάφορα για τις δολοφονίες των Λιγδόπουλου και Αλεξάκη, όπως ότι σχεδιάστηκαν και εκτελέστηκαν από πράκτορες της Αντάντ.

Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης (ή Ασημίδης), έγινε μέλος της ΚΕ της ΟΚΝΕ το 1927 και το 1928 Γραμματέας της. Φοίτησε στην KUTV της Μόσχας. Το 1934, διαγράφτηκε για «οπορτουνιστική θέση». Στη διάρκεια των Δεκεμβριανών, συνελήφθη από την Πολιτοφυλακή Γκύζη και εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ τις επόμενες ημέρες (Δεκέμβριος 1944).

Ο Παντελής Πουλιόπουλος και ο Παστιάς Γιατσόπουλος, διαγράφηκαν από το ΚΚΕ το 1927 (Σεπτέμβριος), ως λικβινταριστές.

Ο Γιάνης (όπως ο ίδιος ήθελε να γράφεται το όνομά του) Κορδάτος, αποχώρησε από το Κ.Κ.Ε. στα τέλη του 1924-αρχές του 1925, διαφωνώντας με την πλήρη ευθυγράμμισή του με τις αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς, ιδιαίτερα τις θέσεις της στο Μακεδονικό. Το ΚΚΕ τον διέγραψε το 1927. Τις ίδιες θέσεις με τον Κορδάτο,υποστήριξαν ο Θωμάς Αποστολίδης,που επίσης διαγράφηκε και ο Λευτέρης Σταυρίδης,μετέπειτα βουλευτής,που διαγράφηκε το 1928 λόγω «φιλοαστικής παρέκκλισης».

Ο εξαίρετος οικονομολόγος Σεραφείμ Μάξιμος,διαγράφηκε το 1928.

Και κάποιοι άλλοι όμως,είχαν χειρότερη τύχη.Οι Ανδρόνικος Χαϊτάς,Μάρκος Μαρκοβίτης,Γιώργος Κολοζώφ και Κώστας Ευτυχιάδης,που ήταν ανάμεσα σε αυτούς που δραπέτευσαν από τις φυλακές Συγγρού το 1931,όπου είχαν εγκλειστεί από την κυβέρνηση Βενιζέλου,πήγαν στη Ρωσία,όπου και εκτελέστηκαν κατά τις σταλινικές εκκαθαρίσεις(1936-38).

Γιάννης Πετσόπουλος-Νίκος Σαργολόγος: Δυο ξεχωριστές περιπτώσεις.

Για τον Γιάννη Πετσόπουλο, διαβάζουμε στο marxistikiskepsi.gr: «Ο Γιάννης Πετσόπουλος (1891-1965), ήταν ο πρώτος εκδότης του Ριζοσπάστη και ηγετική μορφή του ΣΕΚΕ στα 1919-1922. Μεγαλέμπορος χάρτου αργότερα συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση από τις γραμμές του ΕΑΜ και του ΚΚΕ από όπου διαγράφτηκε με συκοφαντικές κατηγορίες για την εναντίωση στη Συμφωνία της Βάρκιζας και την κριτική που είχε ασκήσει με πολυσέλιδα σημειώματα του τα οποία έστελνε στο τότε Πολιτικό Γραφείο του Κ.Κ.Ε.». Ο Γ. Κορδάτος, γράφει γι’ αυτόν: «Ο Πετσόπουλος που ήταν ταμίας (σημ: το 1922), κατηγορήθηκε για οικονομικές ανωμαλίες και έγιναν ακόμα υπαινιγμοί ότι τον καιρό που μέλη της Κεντρικής Επιτροπής ήταν προφυλακισμένα στις φυλακές Συγγρού, ήρθε σε επαφή με τη (βασιλική) Αυλή». Στο βιβλίο του «Ιστορία της Κατοχής» (Β’ Τόμος), ο Δημοσθένης Κούκουνας γράφει:

«Οι Κλεμ και Σβέρμπελ (στρατιωτικός ακόλουθος και ακόλουθος Τύπου της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα το 1940), που συνδέονταν φιλικά με τον ισχυρό παράγοντα του Τύπου στην Αθήνα Γιάννη Πετσόπουλο, ιδιοκτήτη μεγάλου τυπογραφείου τότε και έναν από τους μεγαλύτερος εισαγωγείς χαρτιού τόσο προπολεμικά όσο ΚΑΙ κατά τη διάρκεια της Κατοχής, τον συνέστησαν θερμά στους Γερμανούς για να φιλοξενηθεί στη Γερμανία μόλις άρχισε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος… Τα συχνά ταξίδια αινιγματική παραμονή του στο Βερολίνο από τον Σεπτέμβριο του 1939 μέχρι τον Μάιο του 1940, συνδέονται με το αντίκρισμα που παρείχε στους Γερμανούς, δίνοντας τις πληροφορίες που τον απαιτούσαν… Κατά την Κατοχή και μέχρι το καλοκαίρι του 1944, ο Πετσόπουλος διατηρούσε τους άριστους δεσμούς του με τον Σβέρμπελ και παράλληλα ήλεγχε και διακινούσε το μονοπώλιο της εισαγωγής χαρτιού στην Ελλάδα, ένα μέρος από το οποίο διοχέτευε- για χάρη του διπλού ρόλου του- για τα αντιστασιακά έντυπα».

Στον Νίκο Σαργολόγο (Σύρος 1895-Η.Π.Α. 1974), έχουμε κάνει μια μικρή αναφορά σε προηγούμενο άρθρο μας. Ήταν Γραμματέας του Κ.Κ.Ε από τον Οκτώβριο του 1922 ως τον Σεπτέμβριο του 1923. Στο 6ο Συνέδριο της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ) στη Μόσχα τον Δεκέμβριο του 1923, υπερψήφισε την πρόταση των Βούλγαρων Κολάροφ και Δημητρόφ για αυτονόμηση της Μακεδονίας και της Θράκης, χωρίς να έχει τέτοια εξουσιοδότηση. Επιστρέφοντας μαζί με τη Γερμανίδα σύζυγό του από τη Μόσχα στην Αθήνα, κράτησαν για λογαριασμό τους τα 7.500 δολάρια που του είχε δώσει η Κομιντέρν για ενίσχυση του ΚΚΕ, ισχυριζόμενοι ότι έπεσαν θύματα ληστείας. Παράλληλα, συνεργάστηκαν με την κυβέρνηση δίνοντας πληροφορίες για τη δράση του κόμματος. Τελικά το 1925-26, τους δόθηκε άδεια να μεταναστεύσουν στις Η.Π.Α. Ο Γ. Κορδάτος, γράφει γι΄αυτόν:

«Ο Σαργολόγος ήταν ρήτορας και πολύ επιθετικός και ανυπόμονος επαναστάτης. Αργότερα, το 1925-26,γυρίζοντας από τη Μόσχα, μέσον Βερολίνου, έφερε μαζί του μια «κομμουνίστρια» Γερμανίδα και σε λίγο καιρό είχαμε αποδείξεις πώς ήταν πράχτορας του ΙΙ γραφείου του Α’ Σώματος Στρατού και της Αστυνομίας. Όταν κατάλαβε πως ήταν σε γνώση της Κ. Επιτροπής η χαφιεδοποίησή του, έφυγε για τη Βόρεια Αμερική, παίρνοντας μαζί του και χρήματα του κόμματος».

Πηγές: Γ. ΚΟΡΔΑΤΟΥ, «ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ 20ος ΑΙΩΝΑΣ
Γ. Κορδάτου, «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ».
Εγκυκλοπαίδεια ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ (λήμμα Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος) και ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ Δημοσθένης Κούκουνας, «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ», ΤΟΜΟΣ Β’

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Κατά φαντασία ασθενείς

https://bit.ly/2wbW4X1

Είμαι σίγουρος ότι ο Μολιέρος δεν θα φανταζόταν ποτέ ότι ο ¨κατά φαντασία ασθενής¨ του θα απασχολούσε τις κοινωνίες 347 ολόκληρα χρόνια μετά.
Παρόλο που τα ΜΜΕ ασχολούνται –και είναι φυσικό αυτό- με την ιατρική πλευρά της πανδημίας που μαστίζει την υφήλιο, και τα θλιβερά επακόλουθά της, όταν θα περάσει και αυτή η ¨μπόρα¨ θα βγούνε στην επιφάνεια τα οικονομικά, αλλά και, κυρίως, τα κοινωνικά της επακόλουθα. Ένα από αυτά θα είναι σίγουρα και η ραγδαία αύξηση κρουσμάτων ¨κατά φαντασία ασθενειών¨ αναμεμιγμένα με τρόμο και φόβο για το μέλλον. Οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι δουλεύουν και αυτοί υπερωρίες αυτή την περίοδο…
Είμαστε στο 1939 και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται προ των πυλών. Η έγκριτη εφημερίδα ¨ΤΥΠΟΣ¨ θίγει το θέμα, που φαίνεται πως και τότε απασχολούσε τον ιατρικό κόσμο…
«Εις τους προθαλάμους των αθηναϊκών ιατρείων συνωστίζονται καθημερινώς μερικαί αξιολύπηται υπάρξεις, με την απόγνωσιν ζωγραφισμένην εις τα πρόσωπά των.

Έχουν το βλέμμα απλανές, αι κινήσεις των ενθυμίζουν, με την ατονίαν των, κατηγορουμένους, αναμένοντες με αγωνίαν την έκδοσιν της αποφάσεως.
Αλλά θα διαλογισθήτε ασφαλώς: ¨Πολύ καλά, κύριε. Δεν είναι ανάγκη να μας πήτε, ότι εις τους προθαλάμους των ιατρείων συνωστίζονται αξιολύπηται υπάρξεις, εφ΄’οσον πρόκειται περί ασθενών¨. Δεν πρόκειται, όμως, περί των συνηθισμένων ασθενών…

Υπάρχει μία ειδική κατηγορία αρρώστων, οι οποίοι δεν έλλειψαν ποτέ από τον προθάλαμον του ιατρείου, του επαρχιακού προ παντός. Δεν έχουν καμμίαν οργανικήν πάθησιν και δεν τους ωδήγησε προ του ιατρού καμμία ασθένεια. Είναι οι κατά φαντασίαν ασθενείς.

-Γιατρέ μου, είμαι δυστυχισμένη. Έχω αυτή την αδιαθεσία. Πονώ εκεί.

Και ο γιατρός την εξετάζει εξαντλητικά, με εντεταμένην την προσοχήν, καταβάλλει όλας τας δυνατάς προσπαθείας, διά να ανακαλύψη κάτι, αλλά δεν το κατορθώνει.

-Αλλά, κυρία μου, εάν πάσχετε από κάτι, αυτό το κάτι είναι ευτυχώς η απόλυτη υγεία. Μακάρι να ήμουν και εγώ καλά σαν και σας!

Και από της στιγμής αυτής αρχίζει το παράδοξον φαινόμενον. Περιμένει κανείς να αστράψουν τα μάτια της κυρίας από χαράν, να επαναληφθή ίσως το κλασσικόν παράδειγμα της γυναικός, που, ενθουσιασθείσα από την καθησυχαστικήν απάντησιν του ιατρού, ότι δεν έχει τίποτε, ήρχισε να τον φιλή με θορυβοδέστατον ενθουσιασμόν, ασυναισθήτως φυσικά.

Και όμως. Διαπιστώνει με έκπληξιν, ότι εντείνεται εις το πρόσωπον της επισκέπτριας η απόγνωσις. Τα χέρια της κρέμωνται άτονα, το κεφάλι γέρνει προς τον έτερον εκ των ώμων, και η πελάτις απομακρύνεται με βήματα κουρασμένα.

-Και όμως κάτι έχω! Σάμπως ξέρουν τίποτα κι΄οι γιατροί;
Την επομένην την ευρίσκει κανείς εις τον προθάλαμον άλλου ιατρείου, περίλυπον, απογοητευμένην, περισσότερον ασθενή. Και η περιπλάνησις συνεχίζεται, έως ότου χρησιμοποιηθή η γνωστή μέθοδος της θεραπείας δια της υποβολής.
Αυτός είναι ο χαρακτηριστικώτερος τύπος του κατά φαντασίαν ασθενούς. Μεταξύ των γυναικών κυρίως υπάρχουν πολλές υπάρξεις της κατηγορίας αυτής.
***
Διαπρεπής Αθηναίος ιατρός, του οποίου δεν αναφέρομεν το όνομα δι΄ευνοήτους λόγους, διηγείται το εξής χαρακτηριστικόν περιστατικόν, που του συνέβη, όταν ειργάζετο εις επαρχίαν:

Μία ηλικιωμένη γυναίκα τον επισκέπτετο τακτικά, και του έλεγεν ότι είναι πάντοτε αδιάθετη, χωρίς να υπάρχη λόγος, ότι κάποτε την έπιαναν και πονοκέφαλοι, ότι δεν μπορούσε, συνεπεία όλων αυτών να φάη, και άλλα τοιαύτα. Ο ιατρός δεν εύρισκε τίποτε εις την ασθενή, η οποία ήτο υγιεστάτη. Και όμως τον ηνόχλει τακτικά, σχεδόν κλαίουσα, όταν εκείνος εσκέφθη το εξής. Καθώς την εξήταζε της είπε:

-Ά! Έχετε δίκηο. Μια μικρή αδυναμία του νευρικού συατήματος.

Εκείνη έλαμψεν από χαράν. Είχεν ευρεθή επί τέλους η πάθησίς της. Επήρε το φάρμακον.που της ετοίμασε, τον εχαιρέτισε και απήλθε. Την επομένην εισήλασεν ορμητική: ¨Γιατρέ, μ΄έσωσες. Είμαι καλά τώρα. Τελείως καλά!¨ του είπε διθυραμβικά.

-Τι νομίζετε λοιπόν ότι της είχα δώσει για φάρμακο; Σκέτο ζαχαρονέρι, που ημπορούσε να το φτιάξη και μόνη της εις απεριορίστους ποσότητας. Με αυτό έγινε καλά, διότι, φυσικά, δεν είχε τίποτε. Από τότε με ευγνωμονεί. Δεν της απεκάλυψα ποτέ το μυστικόν αυτό, όχι διότι της προσέφερα ζαχαρονέρι, δωρεάν άλλωστε, αλλά διότι ήτο δυνατόν και πάλιν να περιέλθη εις την ιδίαν κατάστασιν, την του ¨κατά φαντασίαν ασθενούς¨.
Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν πολλοί. Είναι υπάρξεις αδυνάτου κράσεως, οι οποίες όταν τους ειπούν ¨μα γιατί είσαι ωχρή σήμερα;¨ ανησυχούν. Η φαντασία τους αναζητεί επιμόνως την αιτίαν, και την αναζητεί εισχωρούσα παντού, εις την καρδιάν, εις τους πνεύμονας, εις το μυαλό.

Επακολουθεί μία μόνιμος κατάστασις ψυχικής στενοχώριας, αδικαιολογήτου νευρικής διεγέρσεως, η οποία, εάν παραταθή, δεν αποκλείεται φυσικά να προκαλέση και οργανικάς ασθενείας, εκτός των ψυχικών, Ο ¨κατά φαντασίαν ασθενής¨, τον οποίον τόσον ωραία μας έδωκεν ο Μολιέρος, είναι τακτικός πελάτης των ιατρείων.

Αι βεβαιώσεις των ιατρών, ότι δεν έχει τίποτε, δεν φέρουν κανένα αποτέλεσμα, διότι ακράδαντος είναι η πεποίθησις του περίεργου αυτού ασθενούς, ότι κάτι έχει, το οποίον και αισθάνεται. Ο ιατρός πρέπει κάτι να εύρη, έστω και φανταστικόν και να πείση τον ¨κατά φαντασίαν ασθενή¨ ότι αυτό είναι το αίτιον της καταστάσεώς του, και ότι αυτό το αίτιον ημπορεί να εξαλειφθή με τούτο το φάρμακον ή με εκείνην την θεραπείαν. Πρέπει να του εμπνεύση την πίστιν, την βεβαιότητα ότι θα θεραπευθή, εάν συμμορφωθή προς τας οδηγίας του.

***
Εις τα ιατρεία των ψυχιάτρων προ παντός και των νευρολόγων οι ¨κατά φαντασίαν ασθενείς» είναι πελάτες τακτικοί. Ο ένας αισθάνεται περιέργους κτύπους εις την κεφαλήν, ο άλλος βοήν, την οποίαν ησθάνθη κάποτε εις περίπτωσιν ατυχίας, και την οποίαν εμονιμοποίησεν η φαντασία.

Οι ασθενείς αυτοί υπέστησαν κάποτε μίαν ανωμαλίαν της καταστάσεως της ψυχικής ή σωματικής των υγείας, η οποία ήτο και έπρεπε να είναι παροδική, και εν τούτοις εμονιμοποιήθη. Η φαντασία του ανθρώπου κατορθώνει να αναζωογονή παρελθόντας πόνους, να τους μονιμοποιή, χωρίς να υπάρχη πάθησις καθεστηκυϊα. Όπως απαράλλαχτα γίνεται ανάπλασις των παραστάσεων, έτσι γίνεται και ανάπλασις του πόνου.

Ο ¨κατά φαντασίαν ασθενής¨ λοιπόν είναι παλαιός, αλλά και σύγχρονος ασθενής. Θα τον ευρίσκωμεν πάντοτε μπροστά μας. Αι ιδικαί μας γενεαί θα τον παραδώσουν εις τας μελλούσας και ούτω καθ΄εξής. Και οι ιατροί θα τον δέχονται πάντοτε εις ακρόασιν. Όσοι θα τον διώχνουν, με την βεβαίωσιν ότι δεν έχει τίποτε, δεν θα κάνουν τίποτε άλλο από το να τον στέλλουν εις έτερον συνάδελφόν των».

(ΤΥΠΟΣ, 1939, Γ. Μανιατάκος)
Θωμάς Σιταράς, Αθηναιογράφος-Συγγραφέας, FB: Σιταράς Θωμάς

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Γερμανοί κατάσκοποι στην Ελλάδα πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

https://bit.ly/2QVaIck

Το τεράστιο δίκτυο κατασκόπων που δρούσε στην Ελλάδα πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για λογαριασμό της χιτλερικής Γερμανίας Ένα θέμα διαφορετικό από τα συνηθισμένα θα
μας απασχολήσει στο σημερινό μας άρθρο. Θα ασχοληθούμε με το άριστα οργανωμένο δίκτυο κατασκόπων της χιτλερικής Γερμανίας στη χώρα μας. Πρόκειται πραγματικά για ένα τεράστιο θέμα άγνωστο στο ευρύ κοινό, το οποίο μελετάμε ενδελεχώς εδώ και καιρό. Θα χρειάζονταν πολλά άρθρα για να το καλύψουμε ικανοποιητικά. Θα ξεκινήσουμε σήμερα με αναφορές στα πρόσωπα που διαδραμάτισαν τον σημαντικότερο ρόλο στον τομέα της κατασκοπίας πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και θα επανέλθουμε.

Η κατασκοπία πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Ο πόλεμος των κατασκόπων εντάθηκε πριν την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η χώρα μας ως την ιταλική επίθεση ήταν ουδέτερη ενώ η γεωγραφική της θέση προκαλούσε πάντα το ενδιαφέρον των ξένων μυστικών υπηρεσιών. Όλες οι πλευρές είχαν φροντίσει να έχουν δίκτυα κατασκοπίας στη χώρα μας τη δεκαετία του 1930. Υπήρχε μάλιστα και προϊστορία, όταν για τρία περίπου χρόνια κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η Αθήνα και αρκετές επαρχιακές πόλεις είχαν γίνει πεδίο έντονης κατασκοπευτικής δράσης και διαμάχης από ξένες υπηρεσίες. Δυστυχώς για την περίοδο εκείνη δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία από ελληνικής πλευράς παρά μόνο καταγραφές από ξένους πρωταγωνιστές της κατασκοπευτικής δράσης στη χώρα μας.
Οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες αποτελούνταν από ένα πλήθος ετερόκλητων στρατιωτικών, κομματικών και αστυνομικών υπηρεσιών ασφαλείας οι αρμοδιότητες των οποίων επικαλύπτονταν σε μεγάλο βαθμό. Στο Υπουργείο Πολέμου που καταργήθηκε το 1938 λειτουργούσε η υπηρεσία Abwehr I Κλάδος I(που σήμαινε Άμυνα, εννοείται κατά των κατασκόπων). Ο Κλάδος II της Abwehr οργάνωνε δολιοφθορές και υποκινούσε γερμανικές μειονότητες σε εξεγέρσεις. Ο Κλάδος III της Abwehr είχε καθήκοντα αντικατασκοπίας. Με την κατάργηση του Υπουργείου Πολέμου το 1938 η Abwehr εντάχθηκε στην Ανώτατη Διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων την OKW (Ober Kommandoder Wermacht) επικεφαλής της οποίας ανέλαβε ο ίδιος ο Χίτλερ. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 η Abwehr είχε οργανώσει ένα δίκτυο μυστικών πρακτόρων στην Αθήνα. Οι Γερμανοί κατάσκοποι ενδιαφέρονταν κυρίως για οικονομική κατασκοπία κατά ελληνικών και οικονομικών συμφερόντων και ανήκαν στον κλάδο Abwehr I Wirtschaft (Wi) Οικονομίας.

Επικεφαλής της Abwehr ήταν ο Ναύαρχος Βίλχελμ φον Κανάρις (Wilhelm von Kanaris 1887-1945) ο οποίος δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τον θρυλικό Ψαριανό μπουρλοτιέρη Κωνσταντίνο Κανάρη, του οποίου όμως γνώριζε την ηρωική δράση και κατά κάποιον τρόπο προσπαθούσε να εκμεταλλευθεί τη συνωνυμία μ’ αυτόν.
Ο φον Κανάρις είχε δείξει έντονο ενδιαφέρον για τα ελληνικά πράγματα και μάλιστα είχε προσωπικές φιλίες με πολλούς επιφανείς Έλληνες. Με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία συγκροτήθηκε στην Ελλάδα παράρτημα του κόμματός του, το οποίο έγινε παντοδύναμο ανάμεσα στους Γερμανούς που ζούσαν στη χώρα μας.
Στα χρόνια πριν την Κατοχή η ισχυρότερη κατασκοπευτική δράση στην Ελλάδα σημειώθηκε από τη γερμανική πλευρά. Ήταν περισσότερο μεθοδευμένη και αποδοτική. Μάλιστα το ίδιο δίκτυο που λειτουργούσε ήδη από τα προπολεμικά χρόνια στη χώρα μας συνέχισε τη λειτουργία του ακόμα και μετά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την Ελλάδα! Ας δούμε μερικούς από τους κατασκόπους που έδρασαν στη χώρα μας για λογαριασμό της Γερμανίας πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κατάσκοποι της Γερμανίας στην προπολεμική Ελλάδα
Αρχηγός του κόμματος του Χίτλερ στην Ελλάδα, στο οποίο αναφερθήκαμε ήταν ο αρχαιολόγος Βάλτερ Βρέντε και υπαρχηγός ο Φριτς Λέι μηχανικός κλωστοϋφαντουργίας. Ως στρατιωτικός ακόλουθος της γερμανικής πρεσβείας εμφανίστηκε το 1938 ο Κρίστιαν Κλεμ φον Χόχενμπεργκ. Είχε τον βαθμό του Συνταγματάρχη της Βέρμαχτ. Ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για τη θέση αυτή, καθώς γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1891 και είχε φιλικές σχέσεις με πολλούς συνομίληκούς του Έλληνες που μετά τη μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκαν στη χώρα μας. Έχοντας φοιτήσει στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης γνώριζε άριστα ελληνικά. Φιλικός και προσηνής ,ανέπτυξε έντονη κινητικότητα στην Αθήνα και ερχόταν σε επαφή τόσο με στελέχη της κυβέρνησης Μεταξά όσο και με επιφανείς οικονομικούς και κοινωνικούς παράγοντες της χώρας μας. Εκτός από στελέχη της πρεσβείας συνεργαζόταν και με κατασκοπευτικές ομάδες που είχαν δημιουργηθεί σε ελληνικές πόλεις από τους κατά τόπους προξένους της Γερμανίας όπως τον Βαλεντίνο Φίσερ στη Θεσσαλονίκη, τον Χέλμουτ Σόφελ στον Βόλο κ.α. Φίλοι του φον Χόχενμπεργκ ήταν ο αντιπρόσωπος της Siemens στην Ελλάδα Ιωάννης Βουλπιώτης, ο διευθυντής της Λουφτχάνσα Χρήστος Νικολόπουλος, ο επιχειρηματίας Ανδρέας Καρπαθάκης κ.α.
Ο ΈρνεστΤζιόμπεκ ήρθε στην Ελλάδα ως υψηλόβαθμο διευθυντικό στέλεχος της ΑΕΤΕ (Ανώνυμης Ελληνικής Τηλεφωνικής Εταιρείας) προδρόμου του ΟΤΕ. Δήλωνε ότι ήταν ειδικευμένος στις τηλεπικοινωνίες και ότι ήταν διευθυντής στα κεντρικά της Telefunken στο Βερολίνο, ωστόσο στην πραγματικότητα ήταν λοχαγός της Gestapo. Μαζί με την όμορφη σύζυγό του είχαν έντονη κοσμική ζωή και γνωρίζονταν με πολλούς επιφανείς Αθηναίους. Ο Τζιόμπεκ ήταν προϊστάμενος του Έγκον Κοντουμά που υπηρετούσε κι αυτός ως διευθυντικό στέλεχος της ΑΕΤΕ και ήταν επίσης πράκτορας της Abwehr. Συνεργαζόταν επίσης με τον Αυστριακό Βάλτερ Ντέτερ που του έδινε πολλές χρήσιμες πληροφορίες πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος. Ο Ντέτερ εκπροσωπούσε στην Ελλάδα τη γερμανική εξοπλιστική βιομηχανία Rheinmetal AGκαι ήταν κουνιάδος του μεγαλοεπιχειρηματία Μποδοσάκη -Αθανασιάδη.

Ο Άρθουρ Ζάιτς τοποθετήθηκε στη γερμανική πρεσβεία στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1938 ως προξενικός υπάλληλος και η επίσημη εργασία του ήταν η διεκπεραίωση της γραμματείας της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα ενώ επίσης ήταν και επικεφαλής του γραφείου διαβατηρίων. Στην πραγματικότητα ο Ζάιτς 28 ετών μόλις τότε, εκπροσωπούσε ανεπίσημα βέβαια τις γερμανικές υπηρεσίες κατασκοπείας στην Ελλάδα.

Ο Άγγλος ευπατρίδης Άρθουρ Άλμπερτ Τέστερ γεννήθηκε το 1895 στην Στουτγάρδη και ήταν γιος του εκεί Βρετανού προξένου και της Γερμανίδας συζύγου του. Μετά από πολλές περιπέτειες ίδρυσε το 1938 στις Βρυξέλλες το ειδησεογραφικό πρακτορείο «EuropeanNews»,το οποίο είχε σαν αποστολή να στέλνει αντικομμουνιστικά κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά σε όλο τον κόσμο.

Στα τέλη Νοεμβρίου 1939, ο Τέστερ έφτασε στην Αθήνα με την ιδιόκτητη θαλαμηγό του. Ίδρυσε την εισαγωγική-εξαγωγική εταιρεία “Άρθουρ Τέστερ και Σία”, νοικιάζοντας πολυτελή γραφεία στο μέγαρο της οδού Αμερικής 8. Προσέλαβε ωραιότατες Ελληνίδες ως υπαλλήλους και πολλούς πλασιέ, δημιούργησε ένα ιδιότυπο κατασκοπευτικό δίκτυο που συγκέντρωνε πληροφορίες και τις διοχέτευε στον προϊστάμενο του, τον Ναύαρχο φον Κανάρις.

Ο Ούγγρος υπήκοος Μπέλα Νέμερε με το πολυμελές και ιδιαίτερα δραστήριο δίκτυό του, ήταν μία εμβληματική φυσιογνωμία στον χώρο των κατασκόπων. Το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Γιόχαν Προχάτσκο και ήρθε στην Ελλάδα με τη σύντροφο και συνάδελφό του Λουίζα Σβαρτς, που εμφανιζόταν ως γραμματέας του, την άνοιξη του 1940. Με τη συνδρομή των Κλέωνα Ζαφείρη και του Μιχαήλ Βοϊβόνδα, ίδρυσε μία Ανώνυμη Εταιρεία εισαγωγών εξαγωγών με κεφάλαιο 1.000.000 δραχμές, από τα οποία το 25% διέθεσε ο ίδιος. Ο Νέμερε είχε τη θέση του διευθυντή της εταιρείας αυτής, που με την επωνυμία “Κλ. Ζαφείρης & Μιχ. Βοϊβόνδας”, επισήμως, αναλάμβανε την κατασκευή υδροηλεκτρικών έργων στην Ελλάδα, την εξαγωγή διαφόρων ελληνικών προϊόντων, κυρίως καπνών, προς τη Γερμανία και την εισαγωγή από αυτή μηχανημάτων.

Ξεχωριστή περίπτωση, ήταν ο Χανς Ρίγκλερ, Γερμανός κατάσκοπος με το κωδικό όνομα “147” και το προσωνύμιο “Πορφυρός Λύκος”, από το κόκκινο φουλάρι που φορούσε. Έχοντας κάνει πλαστικές επεμβάσεις στο πρόσωπο, εμφανιζόταν στην Αθήνα ως κινηματογραφιστής με το όνομα Ουίλιαμ Λάιονς και έχοντας βρετανική υπηκοότητα. Κατόρθωσε μάλιστα να αποκτήσει την αμέριστη συμπαράσταση της βρετανικής πρεσβείας στη χώρα μας!

Όλες οι απόρρητες αναφορές του, ήταν κρυμμένες στον σκοτεινό θάλαμο μιας κινηματογραφικής κάμερας!

Υπόθεση Έλλης Ροδοκανάκη

Ιωάννης Μεταξάς Μια ιστορία κατασκοπείας που συγκλόνισε την Ελλάδα το 1938, ήταν η υπόθεση της Έλλης Ροδοκανάκη. Γόνος ιστορικής ελληνικής οικογένειας (θυμίζουμε τον Δημήτριο Ροδοκανάκη λογοτέχνη, τον Πλάτωνα Ροδοκανάκη, δημοσιογράφο, ιστορικό ερευνητή και λογοτέχνη, τον ιστορικό Εμμανουήλ Ροδοκανάκη και τον Χιώτη γιατρό και λογοτέχνη Κωνσταντίνο Ροδοκανάκη που έζησε από το 1635 ως το 1685 και υπήρξε προσωπικός γιατρός του βασιλιά της Αγγλίας Κάρολου Β’), ήταν έμπιστη υπάλληλος του Υπουργείου Εξωτερικών, υπεράνω πάσης υποψίας. Πατέρας της ήταν ο Κωνσταντίνος Ροδοκανάκης, που εθεωρείτο αγγλόφιλος και ήταν διευθυντής της Εταιρείας Κωπαΐδος και επί Κατοχής μέλος της διοίκησης του ΕΔΕΣ Αθηνών. Η Έλλη ή Βέτα Ροδοκανάκη, ήταν ιδιαιτέρα γραμματέας του πρεσβευτή Βασίλειου Παπαδάκη, στενού φίλου του Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος μάλιστα κατείχε και το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών. Στο κτίριο του Υπουργείου μάλιστα, είχε εγκαταστήσει το γραφείου του και απ΄αυτό κυβερνούσε τη χώρα.

Η Ροδοκανάκη, ως άτομο απολύτου εμπιστοσύνης, χειριζόταν διαβαθμισμένα έγγραφα και είχε πρόσβαση στα διπλωματικά αρχεία. Όταν ο Μεταξάς διαπίστωσε ότι διέρρεαν άκρως απόρρητες πληροφορίες, ζήτησε από τον Υπουργό Ασφαλείας Μανιαδάκη, να ανακαλύψει τι συμβαίνει.

Η ελληνική υπηρεσία αντικατασκοπίας, δεν κατάφερε να βρει κάτι. Έτσι, οι Μεταξάς, Μανιαδάκης και Παπαδάκης, παγίδευσαν τη Ροδοκανάκη διοχετεύοντας ψεύτικες πληροφορίες τις οποίες αυτή φρόντισε να μεταφέρει σε κατασκόπους της Γερμανίας.

Μανιαδάκης Kωνσταντίνος Η Έλλη Ροδοκανάκη συνελήφθη, ανακρίθηκε και ομολόγησε ότι έγινε κατάσκοπος σε βάρος της χώρας της, λόγω του έρωτά της για τον Εσθονό συγγραφέα Γιοχάνες Χόρνικ. Με τη συνεργασία της, ο Χόρνικ που είχε έρθει στην Ελλάδα το 1935 συνελήφθη και αποκαλύφθηκε ότι ήταν Γερμανός κατάσκοπος, το πραγματικό επώνυμο του οποίου ήταν Μπουργκ ή Μπούργκερ. Για να εξαναγκάσει τη Ροδοκανάκη να του δίνει πληροφορίες, την άφησε έγκυο και της υποσχέθηκε γάμο, τον οποίο μετέθετε συνεχώς.

Η δίκη του ζευγαριού, έγινε στο Στρατοδικείο Αθηνών κεκλεισμένων των θυρών. Ο Μπούργκερ καταδικάστηκε σε επταετή φυλάκιση και η Ροδοκανάκη, που γέννησε το παιδί της στη φυλακή, σε πενταετή. Μόλις οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα και οι δύο απελευθερώθηκαν.

Ο Μπούργκερ ήταν πλέον Ταγματάρχης του γερμανικού στρατού και φρόντισε να συλλάβει τους αστυνομικούς που τον είχαν πιάσει ή τον ανέκριναν! Μεταπολεμικά, δικάστηκε για την κατοχική δράση του και καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο,ενώ η Ροδοκανάκη προσλήφθηκε στον Ο.Τ.Ε.

Όπως υπολόγιζε ο Βρετανός στρατιωτικός ακόλουθος στην Αθήνα Τζάσπερ Μπλαντ, οι Γερμανοί πράκτορες που δρούσαν στη χώρα μας ήταν μεταξύ 5.000 και 7.200!

Οι Γερμανοί πιλότοι, οι πολιτικοί μηχανικοί- ξυλοκόποι και ο ταχυδακτυλουργός

Κλείνουμε αυτό το σύντομο, σχετικά, άρθρο για τους Γερμανούς κατασκόπους στην Ελλάδα πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με ορισμένα εντυπωσιακά, κατά την άποψή μας, γεγονότα.

Η γερμανική αεροπορική εταιρεία Λουφτχάνσα, είχε ιδρύσει σε διάφορα μέρη της Γερμανίας σχολές κατασκόπων στις οποίες εκπαιδεύονταν οι πιλότοι και το υπόλοιπο πλήρωμα των αεροσκαφών. Στα πρακτορεία της Λουφτχάνσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, διατέθηκαν περίπου 1.000 από αυτούς!

Επίσης στα πληρώματα της Λουφτχάνσα, ενσωματώθηκαν και επίλεκτα στελέχη της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας της Λουφτβάφε, με σκοπό να φωτογραφήσουν από αέρος και να σχεδιάσουν ναύσταθμους, αγκυροβόλια, απόκρημνες ακτές για κάλυψη υποβρυχίων, δρόμους γέφυρες, οχυρωματικά έργα, δεξαμενές βενζίνης και πετρελαίου, αποθήκες εφοδιασμού και πολεμικούς στόχους.

Σύντομα όμως οι ελληνικές Αρχές, αντιλήφθηκε ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει και ζητούσαν από τη Λουφτχάνσα τα πλήρη στοιχεία των πληρωμάτων και λεπτομέρειες για τα μέλη τους, αναγκάζοντας τους Γερμανούς να σταματήσουν την πρακτική αυτή.

Ένας Ούγγρος ταχυδακτυλουργός, περιόδευε περιοχές της Κρήτης προπολεμικά, ψυχαγωγώντας, με το αζημίωτο βέβαια, τους κατοίκους της. Είχε γίνει μάλιστα πολύ συμπαθής στους Κρητικούς και είχε μάθει ελληνικά.

Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν τη Μεγαλόνησο, αποκαλύφθηκε ότι ο ταχυδακτυλουργός που λεγόταν Πίντερ, ήταν συνεργός τους και μάλιστα προσλήφθηκε ως διερμηνέας τους!

Δύο νεαροί πολιτικοί μηχανικοί, ο Αθανάσιος και ο Γεώργιος Χαραλάμπους, στρατολογήθηκαν από τις μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας ως κατάσκοποι στα τέλη του 1940. Άρχισαν να πραγματοποιούν ταξίδια σε διάφορες περιοχές της χώρας μας, κυρίως στη Μακεδονία, συλλέγοντας πληροφορίες.

Wilhelm Canaris Η ελληνική αντικατασκοπία, αντιλήφθηκε την δράση τους, αλλά δεν μπόρεσε να στοιχειοθετήσει κατηγορίες σε βάρος τους. Τα δύο αδέλφια, στις αρχές του 1941 έφυγαν για τη Γερμανία, επέστρεψαν ωστόσο στην κατεχόμενη Ελλάδα αργότερα και ανέλαβαν την κατασκευή μιας σειράς από οχυρωματικά έργα, μαζί με τον πατέρα τους Μιχαήλ, κερδίζοντας έτσι μεγάλα ποσά.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας μας όμως, περιήλθαν σε δεινή θέση. Προσπαθώντας να ξεφύγουν από τις ελληνικές Αρχές που τους αναζητούσαν, μεταμφιέστηκαν σε ξυλοκόπους και άρχισαν να περιφέρονται σε χωριά της Αττικής με μια σούστα. Συνελήφθησαν ωστόσο και καταδικάστηκαν για κατασκοπία σε βάρος των ελληνικών και εθνικών συμφερόντων.

Ο Δωδεκανήσιος Γεώργιος Φανούρης, που υπηρέτησε ως πράκτορας των Γερμανών στο Άντεν (σήμερα στην Υεμένη), έχοντας ως κάλυψη την ιδιότητα του αποθηκάριου φαρμακευτικών ειδών, εξισλαμίσθηκε (!) για να αποφύγει τη δίκη του στη χώρα μας από τα δικαστήρια δωσιλόγων. Άγνωστο πώς, κατόρθωσε να γίνει γιατρός του εμίρη τον Χατερούν, ενός από τα πλουσιότερα μικρά εμιράτα της Νότιας Αραβίας! (εφημ. «Ακρόπολις» (27/1/1962).

Σπυρίδων Παξινός: ο αστυνομικός που ήξερε πολλά

Ηγετικό ρόλο στην ελληνική αντικατασκοπία, κατείχε ο Σπυρίδων Παξινός (1895-1958). Εντάχθηκε αρχικά στη Χωροφυλακή και στη συνεχεία στην Αστυνομία Πόλεων.

Το 1935, στάλθηκε για εκπαίδευση στη δίωξη του κομμουνισμού, στην Γκεστάπο. Επέστρεψε το 1937 και πέτυχε τη σύλληψη της ομάδας καθοδήγησης του Κ.Κ.Ε. (1938-1939). Έπειτα, τοποθετήθηκε στην Υπηρεσία Αλλοδαπών, η οποία έλεγχε όλους τους ξένους που ζούσαν στην Ελλάδα.

Ήταν άριστος στα καθήκοντά του και έγινε στόχος των Γερμανών αλλά και των Βρετανών. Το 1941, ακολούθησε τη βασιλική κυβέρνηση στο Κάιρο. Το 1942, στη διάρκεια δεξίωσης της Βρετανικής πρεσβείας εκεί, εκμυστηρεύτηκε σε Βρετανό διπλωμάτη την επιθυμία του να γράψει ένα βιβλίο όπου θα αποκάλυπτε τα πάντα για τον θάνατο του Ιωάννη Μεταξά και το οποίο θα εξέδιδε μετά τον πόλεμο.

Την επόμενη μέρα, οι Άγγλοι τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν σε φυλακές στο Άκρον της Συρίας ως κατάσκοπο των Γερμανών! Λίγο πριν το τέλος του πολέμου, μεταφέρθηκε σε φυλακές στην Ινδία.

Μετά την αποφυλάκιση του, δεν επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά έμεινε στο Καράτσι του Πακιστάν, όπου εργαζόταν ως ναυλομεσίτης. Μάλιστα για κάποιο διάστημα υπήρξε πρόξενος της χώρας μας στο ασιατικό κράτος. Δολοφονήθηκε στις 24/11/1958 υπό μυστηριώδης συνθήκες. Συγκεκριμένα βρέθηκε κατακρεουργημένος από μαχαίρι στο διαμέρισμά του… Ο Παξινός, πλήρωσε πολύ ακριβά το λάθος του να εκμυστηρευθεί στον Άγγλο διπλωμάτη ότι ήξερε πολλά για τον θάνατο του Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος, ακόμα και σήμερα, δεν έχει ξεκαθαριστεί πλήρως αν πέθανε από φυσικά αίτια ή δολοφονήθηκε.

Πηγές: ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΟΥΚΟΥΝΑΣ, «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ», ΤΟΜΟΣ Β’ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ 2013.
ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ, «ΠΟΡΦΥΡΟΣ ΛΥΚΟΣ», ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ, 2019.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ, «Οι Γερμανικές Μυστικές Υπηρεσίες στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου και της Κατοχής» (1937-1945)», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΝΑΛΙΟΣ 2009.

via Blogger anatakti.gr