Tag Archives: Ηπείρος

Εικόνα

Νεκρός οδηγος που καταπλακώθηκε από το αυτοκίνητό του

https://ift.tt/2Ox57sC

Το αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο στην αυλή έξω από το σπίτι και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες άρχισε να μετακινείται – Ο άτυχος άντρας προσπάθησε να το σταματήσει, με τραγικές, για τον ίδιο συνέπειες

Ένας 74χρονος συνταξιούχος καταπλακώθηκε από το αυτοκίνητό του το μεσημέρι στην αυλή του σπιτιού του, στη Γότιστα Ιωαννίνων.

Το αυτοκίνητο, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ήταν σταθμευμένο στην αυλή έξω από το σπίτι και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες άρχισε να μετακινείται.

Στην προσπάθειά του να το σταματήσει, ο άτυχος άνδρας παρασύρθηκε από το αυτοκίνητο και καταπλακώθηκε.

Αμέσως ενημερώθηκαν η Πυροσβεστική Υπηρεσία και το ΕΚΑΒ. Όταν οι πυροσβέστες κατάφεραν να τον απεγκλωβίσουν ήταν ήδη νεκρός.

via Blogger anatakti.gr

Advertisements
Εικόνα

Βιαστής ανηλίκων συνελήφθη στην Κακαβιά

https://ift.tt/2M1bouV


Προσπάθησε να φύγει από την Ελλάδα, αλλά ο έλεγχος των στοιχείων του αποκάλυψε ότι
ήταν φυγόποινος  Ένας επικίνδυνος αλλοδαπός παιδεραστής, σε βάρος του οποίου είχαν εκδοθεί δυο καταδικαστικές αποφάσεις για βιασμό και αποπλάνηση παιδιών αλλά εξακολουθούσε να κυκλοφορεί ελεύθερος, επιχείρησε να διαφύγει στην Αλβανία αλλά τον πρόλαβαν οι άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. στην Κακαβιά!
Ο 49χρονος αλλοδαπός προσπάθησε να φύγει από την Ελλάδα, αλλά ο έλεγχος των στοιχείων του αποκάλυψε στους αστυνομικούς του Τμήματος Διαβατηριακού Ελέγχου Ιωαννίνων ότι ήταν φυγόποινος. Συγκεκριμένα, σε βάρος του εκκρεμούσαν αποφάσεις του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Εύβοιας με τις οποίες καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης εννέα ετών και ενός μηνός για βιασμό και αποπλάνηση παιδιών και του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θήβας με την οποία καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης δύο ετών και έξι μηνών για αποπλάνηση παιδιών και παράνομη οπλοφορία κατ’ εξακολούθηση!
Ο Αλβανός παιδεραστής συνελήφθη και οδηγήθηκε στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ιωαννίνων, ο οποίος έδωσε εντολή να μεταχθεί άμεσα στις φυλακές του Σταυρακίου για να εκτίσει τις ποινές που του είχαν επιβληθεί.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Βασίλειος Έξαρχος: Ο παντοπώλης που έδωσε το όνομά του στα Εξάρχεια

https://i1.prth.gr/images/963×541/files/2019-09-29/eksarxos.jpg

 Ένας σπουδαίος «κρίκος» στην «πολύτιμη» αλυσίδα των Ηπειρωτών ευεργετών, που από
νεαρός μόχθησε και εργάστηκε για όλη του τη ζωή
Την 14η Ιουλίου του 1910 στην Αθήνα, την πόλη όπου από νεαρός μόχθησε και εργάστηκε για όλη του τη ζωή, πεθαίνει ο Βασίλειος Έξαρχος, ένας σπουδαίος «κρίκος» στην «πολύτιμη» αλυσίδα των Ηπειρωτών ευεργετών.
Από τις πλαγιές του Σμόλικα, αναζήτησε την τύχη του στην ελεύθερη Αθήνα, στη συνοικία Πινακωτά της άλλοτε Νεάπολης, δημιούργησε περιουσία, εκεί στην οδό Θεμιστοκλέους, και έδωσε το όνομα του στα Εξάρχεια.
Ο Βασίλειος Έξαρχος, γεννήθηκε στην Σταρίτσιανη της Κόνιτσας, την σκοτεινή εποχή της Τουρκοκρατίας, ξενιτεύτηκε, όμως δεν ξέχασε ποτέ το χωριό του, το οποίο δια διαθήκης, έγινε κάτοχος στην περιουσία του και σήμερα είναι αυτοδύναμη οικονομικά τοπική κοινότητα.
Την ιδιόχειρη διαθήκη του, συνέταξε στις 17 Μαρτίου του 1899. Η επιθυμία του ήταν, μετά τον θάνατο του, να περιέλθει όλη η περιουσία του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, «το χωρίον Σταρίτσιανη της Επαρχίας Κονίτσης της Ηπείρου του Οθωμανικού Κράτους», την σημερινή Πουρνιά.

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο του δάσκαλου Χριστόδουλου Χρηστίδη, από την Πουρνιά, μετά τον θάνατο τού Βασίλειου Εξάρχου και με την 5226/1900 απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών, η διαθήκη κηρύχτηκε κυρία και η κοινότητα, αφού αποδέχτηκε την ευεργεσία, έγινε κάτοχος της περιουσίας του.

Η σπουδαιότητα του κληροδοτήματος για το χωριό, είναι πολύ μεγάλη, τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Χρήστος Μάντζιος, μέλος της 3μελους Διαχειριστικής Επιτροπής, «καθώς αποτελεί ένα σημαντικό έσοδο».

Όπως εξηγεί, για τη διαχείριση της περιουσίας, των χρηματικών ποσών από τα ενοίκια και τους τόκους των καταθέσεων, αναφέρεται ρητά στην διαθήκη ότι ορίζεται 3μελης Διαχειριστική Επιτροπή καθώς και 3μελης Εξελεγκτική της Διαχειριστικής, οι οποίες εκλέγονται ανά τρία χρόνια από τους κατοίκους του χωριού.

Στην Πουρνία, αναφέρει ο κ. Μαντζιος, έγιναν κοινωφελή έργα, με σημαντικότερο το Δημοτικό Σχολείο στην πλατεία του χωριού. Παράλληλα οι οικονομικοί πόροι διατίθενται για την κατασκευή δρόμων, τοιχίων αντιστήριξης, κατασκευή και επισκευή νέων και παλιών καλντεριμιών, τοιχοποιίες και αλλά, που βελτίωσαν την διαβίωση των κατοίκων. Ο Βασίλειος Έξαρχος δεν ξέχασε τους αναξιοπαθούντες συγχωριανούς του. Η Διαχειριστική Επιτροπή ενισχύει οικονομικά από τα έσοδα του κληροδοτήματος, τους χρονίως πάσχοντες .

Το πορτρέτο του Βασίλειου Έξαρχου, παρουσιάζει στο βιβλίο, «Πουρνιά Κονίτσης -Ιωαννίνων. Το χωριό μου», ο Χριστόδουλος Χρηστίδης. Μέσα στις σελίδες του ο συγγραφέας με στοιχεία και ντοκουμέντα, αποκαλύπτει τον προσωπικό αγώνα του νεαρού Έξαρχου για την επιβίωση και τελικά την επαγγελματική επιτυχία.

Στο χωριό του, όπως αναφέρει στην διαθήκη του ο ευεργέτης, «κατά πρώτον είδον το φως, ανετράφην και ηνδρώθην», και κατόπι πήρε το δρόμο της ξενιτιάς, ως παραγιός σε μπουλούκι μαστόρων.

Ήταν νέος ανήσυχος, με φιλοδοξίες. Εγκατέλειψε το μπουλούκι και κατέβηκε στην ελεύθερη Ελλάδα, στην Αθήνα και άρχισε να δουλεύει σε μπακάλικο. Με την εργατικότητα του, με στερήσεις, αλλά και την εκτίμηση του αφεντικού του, ο νεαρός Βασίλειος, έβαλε τα θεμέλια της δικής του δουλειάς και περιουσίας.

Κατόπιν πολλών προσπαθειών και με την βοήθεια της Εθνικής Τράπεζας, αγόρασε ένα οικοδομημένο οικόπεδο στην θέση Πινακωτά, της άλλοτε συνοικίας Νεάπολη Αθηνών, ενώ αργότερα ένα οικόπεδο στην συνοικία Κυψέλη.

Στη θέση Πινακωτά, το ακίνητο, περιελάμβανε έναν φούρνο, δύο μαγαζιά, εκ των οποίων το ένα είχε υπόγειο, ένα παντοπωλείο, το οποίο επίσης είχε υπόγειο, και ένα μικρό μαγειρείο. Πάνω από το παντοπωλείο υπήρχαν 3 δωμάτια, όπου διέμενε με την σύζυγο του Μαρία. Το παντοπωλείο το δούλευε ο ίδιος, ενώ τα άλλα μαγαζιά τα ενοικίασε.
Όπως περιγράφει, πολύ γλαφυρά, στο βιβλίο ο δάσκαλος Χρηστίδης, ο Βασίλειος Έξαρχος αν και ο ίδιος δεν είχε παιδιά αγκάλιασε με μεγάλη αγάπη τους ηπειρώτες φοιτητές στην Αθήνα. Το παντοπωλείο είχε γίνει εντευκτήριο των ηπειρωτών φοιτητών. Εκεί, έβρισκαν συμβουλές αλλά και οικονομική βοήθεια.

Μετά τον θάνατο του, και καθώς τα χρόνια περνούσαν η ανάγκη κατεδάφισης των παλιών οικοδομημάτων ήταν μεγάλη. Οι επιτροπές του κληροδοτήματος, κατάφεραν ύστερα από μεγάλη προσπάθεια προς όλες τις κατευθύνσεις, το 1969, να πάρουν δάνειο από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Μαζί με χρήματα από το αποθεματικό του «Εξάρχειου» κληροδοτήματος, ανεγέρθη το νέο κτήριο, έργο που τελείωσε το 1972. Πρόκειται, για ξενοδοχείο και δυο μαγαζιά στο ισόγειο.

Ο Βασίλης Έξαρχος ανέδειξε τα χωράφια, σε μια από τις πλέον κεντρικές συνοικίες της Αθήνας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Έφιπποι Αλβανοί έκοβαν δέντρα σε δάσος της Φλώρινας!

https://i1.prth.gr/images/963×541/files/2019-02-25/dasos.jpg

Οι αστυνομικοί που περιπολούσαν στην περιοχή εντόπισαν τους αλλοδαπούς την στιγμή που
είχαν ήδη υλοτομήσει δυο κυβικά μέτρα δρυός και ετοιμάζονταν να τα φορτώσουν στα άλογα για να επιστρέψουν στην πατρίδα τους
Όχι με ένα και δυο, αλλά με πέντε άλογα, είχαν περάσει παράνομα στο ελληνικό έδαφος τρεις Αλβανοί λαθροϋλοτόμοι, για να φορτώσουν σε αυτά την ξυλεία που θα εξασφάλιζαν αποψιλώνοντας μια ορεινή δασική περιοχή της Φλώρινας στην οποία έκοβαν βελανιδιές με δυο τσεκούρια που είχαν μαζί τους!
Οι αστυνομικοί της Ομάδας Δίωξης Διασυνοριακού Εγκλήματος Κρυσταλλοπηγής που περιπολούσαν στην περιοχή εντόπισαν τους αλλοδαπούς την στιγμή που είχαν ήδη υλοτομήσει δυο κυβικά μέτρα δρυός και ετοιμάζονταν να τα φορτώσουν στα άλογα για να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Μάλιστα, διαπίστωσαν ότι σε βάρος του 45χρονου εκκρεμούσε ήδη καταδικαστική απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Καστοριάς, για παράβαση της δασικής νομοθεσίας και της νομοθεσίας περί αλλοδαπών.
Οι τρεις δράστες ηλικίας 23, 45 και 51 χρόνων συνελήφθησαν και σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία με τις ίδιες κατηγορίες, με την οποία οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Καστοριάς. Η παράνομα υλοτομημένη ξυλεία, τα τσεκούρια και τα άλογά τους κατασχέθηκαν.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Πάπιγκο: Επιχείρηση της ΕΜΑΚ για Βρετανό τουρίστα που αγνοείται

https://i1.prth.gr/images/963×541/files/2019-09-10/emak_papigo.jpg

 Το αυτοκίνητο του 26χρονου βρέθηκε κοντά στο χωριό Μικρό Πάπιγκο
Επιχείρηση για τον εντοπισμό ενός 26χρονου Βρετανού τουρίστα, ο οποίος χάθηκε ενώ έκανε ορειβασία κοντά στο Μικρό Πάπιγκο, οργάνωσε η ειδική μονάδα της Πυροσβεστικής (ΕΜΑΚ).
Ο νεαρός φυσιολάτρης αγνοείται από το απόγευμα της Κυριακής, οπότε και αναχώρησε από το ξενοδοχείοσ στο οποίο διέμενε, στην Κόνιτσα.
Την Πυροσβεστική ειδοποίησε ο πατέρας του 26χρονου, ο οποίος προσπαθούσε να επικοινωνήσει μαζί του και αδυνατούσε.

Το αυτοκίνητο του νεαρού Βρετανού εντοπίστηκε κοντά στο Μικρό Πάπιγκο, γύρω από το οποίο έχει στηθεί η επιχείρηση διάσωσης.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Καταγγελία σοκ από το Άργος Ορεστικό: «Ρίχνουν αδέσποτα σκυλιά στον Γράμμο για να τα φάνε οι λύκοι»

https://ift.tt/2PkLplI

Τι απαντά στις καταγγελίες ο αντιδήμαρχος Άργους Ορεστικού –
Τον δρόμο της εισαγγελίας έχει πάρει η υπόθεση
Μία καταγγελία που έχει ήδη τραβήξει τον δρόμο της δικαιοσύνης και που αν αποδειχθεί βάσιμη, η τιμωρία των υπευθύνων θα πρέπει να είναι κάτι παραπάνω από παραδειγματική. Σύμφωνα με το περιεχόμενό της, στις αρχές Αυγούστου δημοτικοί υπάλληλοι από το Άργος Ορεστικό μάζεψαν από το χωριό Βογατσικό γύρω στα 10 αδέσποτα σκυλιά τα οποία εν συνεχεία τα άφησαν στο Νεστόριο, πάνω στα βουνά «για να τα φάνε οι λύκοι»: «Είμαι κάτοικος Βογατσικού και ήμουν μπροστά στο σκηνικό. Δημοτικοί υπάλληλοι, που εργάζονται στον τομέα της καθαριότητας, έφτασαν στην πλατεία του χωριού απ’ όπου μάζεψαν γύρω στα δέκα αδέσποτα σκυλιά με την αιτιολογία ότι η περιοχή έχει γεμίσει ψύλλους», λέει η κυρία Αναστασία Χουλουιλίδου και συνεχίζει:

«Τα καημένα τα ζωντανά τα πέταξαν μέσα σε ένα τρέιλερ με κάγκελα κι όταν κάποιος συγχωριανός ρώτησε έναν υπάλληλο πού θα τα πάνε, εκείνος του απάντησε: “Στα βουνά του Γράμμου θα τα πάμε και δεν θα ξαναγυρίσουν ποτέ πίσω… Θα τα φάνε οι λύκοι. Δεν είναι η πρώτη φορά…”. Εκείνη τη στιγμή τρελάθηκα, τηλεφώνησα στον αρμόδιο αντιδήμαρχο και η απάντησή του ήταν: “Ποια είστε εσείς κυρία μου; Άμα θέλετε ας κάνετε μήνυση!” Έτσι κι έκανα! Πήγα στην εισαγγελία, μου είπαν ότι πρέπει πρώτα να κάνω καταγγελία στην αστυνομία, την έκανα, και έχει ήδη υποβληθεί στον εισαγγελέα πρωτοδικών Καστοριάς με αριθμό πρωτοκόλλου 1016/23/315-α’. Ελπίζω ότι η δικαιοσύνη θα πράξει τα δέοντα. Το κακό ωστόσο δεν σταματά εδώ. Παρόλο που καταγγείλαμε τον Δήμο και κάθε υπεύθυνο της πράξης αυτής για την παράνομη περισυλλογή των αδέσποτων σκύλων του χωριού και ζητήσαμε την τιμωρία αυτών με τα όσα ορίζει ο νόμος 4039/2012, η θρασύτητα τους ξεπέρασε κάθε όριο στέλνοντας εκ νέου συνεργείο άσχετων δημοτικών υπαλλήλων να περισυλλέξουν για άλλη μια φορά όσα αδέσποτα είχαν απομείνει και να τα πετάξουν στον Γράμμο ως τροφή για τους λύκους. Με την παρέμβαση ενός πολίτη του χωριού παρενέβη άμεσα περιπολικό της άμεσης δράσης με άντρες της αστυνομίας και παρεμπόδισαν τους δημοτικούς υπαλλήλους να αγγίξουν έστω και ένα σκυλί διώχνοντας τους από το χωριό και υπενθυμίζοντάς τους τις ποινές που ορίζει ο νόμος 4039/2012: 5 χρόνια φυλάκιση συν 30.000 πρόστιμο για κάθε σκύλο που κακοποιείται! Σ’ αυτό το σημείο θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους αστυνομικούς του Άργους Ορεστικού για την άμεση παρέμβασή τους. Αυτό που γίνεται είναι κάτι παραπάνω από καταδικαστέο. Ντρέπομαι για λογαριασμό τους και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου προκειμένου να σωθούν τα αθώα αυτά πλάσματα. Θέλω κλείνοντας να πω ότι όταν ρώτησα τον δήμαρχο τι θα κάνει με τα αδέσποτα εκείνος μου απάντησε: ¨Είχα σκοπό να κάνω στο Βογατσικό κυνοκομείο αλλά τελικά δεν θα το κάνω”».

Το protothema.gr επικοινώνησε και με τον αρμόδιο αντιδήμαρχο κ. Τ. Ζέζο, ο οποίος ανέφερε χαρακτηριστικά: «Εμείς δεν έχουμε δώσει ποτέ σκυλιά για τροφή στους λύκους. Κάθε βδομάδα φροντίζουμε τα αδέσποτα δίνοντάς τους τροφή. Τα σκυλιά τα εμβολιάζουμε και εν συνεχεία τα αφήνουμε ελεύθερα. Όντως μαζέψαμε αδέσποτα σκυλιά από το Βογατσικό το οποίο είχε γεμίσει ψύλλους, τα οποία τα φιλοξενήσαμε στο αμαξοστάσιο του Δήμου και μετά τα αφήσαμε ελεύθερα, τα ελευθερώσαμε σε άλλο χωριό… Όλοι αυτοί που μιλάμε και κάνουν καταγγελίες είναι φιλόζωοι του καναπέ! Πολλές φορές έχουμε βγάλει ανακοινώσεις για υιοθεσίες αδέσποτων και κανείς δεν έχει ανταποκριθεί. Θέλω τέλος να σημειώσω ότι αυτό το διάστημα ετοιμάζουμε και χώρο φύλαξης για τα αδέσποτα στο Βογατσικό…»

Η καταγγελία

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Τα όρια της Βορείου Ηπείρου: Τι γράφουν οι αρχαίου συγγραφείς και οι χαρτογράφοι των νεότερων ετών

https://ift.tt/324uhlQ

Γραικοί και Έλληνες – Τι γράφουν ο Αριστοτέλης, ο Στράβωνας κ.ά. – «Νέα» και «Παλαιά»
Ήπειρος – Αρχαίοι και νεότεροι χάρτες Ηπείρου και Αλβανίας  Στα χρόνια της Κατοχής, ο Νικόλαος Β. Πατσέλης, έγραψε μια μελέτη 180 περίπου σελίδων, με τίτλο «Η ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΡΑ». Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έθεσε το πόνημά του στη διάθεση της Κεντρικής Επιτροπής Ελληνικών Δικαίων για να το αξιοποιήσει κατάλληλα.

Σε απάντησή της στις 30/4/1945, μετά από εισήγηση του καθηγητή της ιστορίας Μ. Βολανάκη, η επιτροπή έκρινε τη μελέτη «κατάλληλον προς έκδοσιν και κυκλοφορίαν μεταξύ κυρίως των διανοουμένων, λόγω του επιστημονικού χαρακτήρος και του μεγέθους αυτής». Πρόσθετε όμως ότι «δια την διαφώτισιν ευρύτερου κύκλου ανθρώπων η Επιτροπή έκρινε ότι δέον να γίνει παρ’ υμών περίληψις αυτής εις 15-20 σελίδας, η οποία να εκτυπωθεί εις πολλάς χιλιάδας αντιτύπων…».

Η δε Επιτροπή των εθνικών δημοσιευμάτων, αφού μελέτησε για 4 μήνες τα χειρόγραφα του Ν. Πατσέλη, κατέληξε στο εξής συμπέρασμα για το έργο του: «Εγκλείει επιμέλειαν μελίσσης, παραθέτει εκ παντοίων βιβλίον παν χρήσιμον δια τας διαφόρους εποχάς του ιστορικού βίου της Ηπείρου», ωστόσο «…είναι πάρα πολύ εκτενές και εξέρχεται των ορίων του ενδιαφέροντος και των οικονομικών δυνάμεων της Επιτροπής».

Έτσι, σε μια εποχή όπου άλλες χώρες, προσπαθούσαν να τεκμηριώσουν, συχνά με ανακρίβειες, τις θέσεις τους, εν όψει των ανακατατάξεων που δρομολογούνταν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Ελλάδα κάποιοι ήθελαν με «φυλλάδια» 15-20 σελίδων, να διαφωτίσουν την ελληνική αλλά και την παγκόσμια κοινή γνώμη για το βορειοηπειρωτικό.

Έχουμε στη διάθεσή μας το βιβλίο του Νικόλαου Πατσέλη και θα αναφέρουμε ορισμένα, ενδιαφέροντα θεωρούμε, στοιχεία για την Ήπειρο, ιδιαίτερα για τα όρια της Βορείου Ηπείρου. Κάποια από τα στοιχεία αυτά, πιθανότατα, δεν υπάρχουν όχι μόνο στο διαδίκτυο, αλλά ούτε και σε κάποιο άλλο βιβλίο.

Η Ήπειρος από την αρχαιότητα ως την τουρκοκρατία– Γραικοί και Έλληνες

Ο Πτολεμαίος, θεωρεί την Ήπειρο λίκνο και κοιτίδα του πολιτισμού, γράφει δε χαρακτηριστικά: «Αρχέγονος Ελλάς Ήπειρος» και ότι «Αρχά Ελλάδος από Ωρικίας». Κατά τον Πτολεμαίο λοιπόν, η Ελλάδα άρχιζε από την Ωρικία, δηλαδή την περιοχή μεταξύ της Χιμάρας και της Αυλώνας. Αλλά και ο περιηγητής Διονύσιος (στίχος 399), αναφέρει ως όριο της Ελλάδας τον Ωρικόν, όπου εγκαταστάθηκαν στα γεράματά τους ο Κάδμος και η σύζυγός του Ερμιόνη από τη Θήβα.

Ο μεγάλος αρχαίος γεωγράφος Στράβωνας, χωρίζει την Ήπειρο από την Ιλλυρία με την Εγνατία Οδό, η οποία από την Απολλωνία και την Επίδαμνο (σημ. Δυρράχιο) φτάνει μέσω της Οχρίδας και του Πυλώνος στη Θεσσαλονίκη. Η Εγνατία Οδός, ήταν χαραγμένη παράλληλα προς τον ποταμό Γενούσο (ή Σκούμπη). Και συνεχίζει ο Στράβωνας: «Ταύτην (δηλ. την Εγνατία) δη τη οδόν εκ των περί την Επίδαμνον και την Απολλωνίαν ιούσιν, εν δεξιά μεν εστί τα Ηπειρωτικά έθνη, κλυζόμενα τω Σικελικώ πελάγει μέχρι του Αμβρακικού κόλπου, εν αριστερά δε τα όρη των Ιλλυριών».

Σε άλλο σημείο, γράφει: «Ηπειρώται δ’ εισί και Αμφίλοχοι και οι υπερκείμενοι και συνάπτοντες τοις Ιλλυρικοίς όρεσι τραχείαν οικούντες χώραν». Και τέλος προσθέτει: «Λοιπή δ’ εστί της Ευρώπης η εντός Ίστρου και της κύκλω θαλάττης αρξαμένη από του μυχού του Αδριατικού μέχρι του ιερού στόματος του Ίστρου (Δούναβη), εν η έστιν η τε Ελλάς και τα των Μακεδόνων και Ηπειρωτών Έθνη».

Εκτός όμως από τον Στράβωνα, τα όρια της Ηπείρου τοποθετούνται στον ποταμό Γενούσο και από τον Σκύλακα, τον Πλίνιο, τον Πομπώνιο Μέλα (Pomponius Mela), τον Θουκυδίδη και τον Πτολεμαίο, όπως είδαμε. Στα χρόνια του Πύρρου μάλιστα, ο οποίος ένωσε όλα τα ηπειρωτικά έθνη σε μια διοίκηση, η Ήπειρος έφτανε ως τον ποταμό Μάτ(ι), στο κέντρο της σημερινής Αλβανίας. Βέβαια οι Αλβανοί, θεωρούν τον Πύρρο Αλβανό και τον εμπλέκουν, όπως βλέπετε και στο έμβλημα που ανακαλύψαμε, στο θέμα της Τσαμουριάς.

Για την Ήπειρο, γράφει και ο μεγάλος Αριστοτέλης: «…και γάρ ούτος (ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα), περί τον ελληνικόν εγένετο μάλιστα τόπον και τούτου περί την Ελλάδα την αρχαίαν αύτη δ’ έστιν η περί Δωδώνην και τον Αχελώον, ούτος γαρ πολλαχού το ρεύμα μεταβέβληκεν. Ώκουν γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δε Έλληνες».

Ο κορυφαίος Έλληνας γλωσσολόγος, ομότιμος καθηγητής του ΕΚΠΑ, κύριος Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, σε συνέντευξή του τον Ιούλιο του 2018, είπε μεταξύ άλλων: «Στον Αριστοτέλη εμφανίζεται ένας μικρός λαός, οι γράες (με περισπωμένη) οι οποίοι ζούσαν γύρω από το μαντείο της Δωδώνης και είναι ίσως οι πρώτοι Έλληνες. Επίσης στη σημερινή Μαγνησία, κοντά στον βόλο, υπήρχαν οι Ελλάνες (με περισπωμένη) που έγιναν μετά Έλληνες, όπου το α δωρικό γίνεται η, ανέβηκε ο τόνος και έγινε Έλληνες. Στον Όμηρο εμφανίζεται η λέξη Πανέλληνες, που σημαίνει ότι είχαμε από πολύ νωρίς την αίσθηση της κοινής καταγωγής. Και οι δύο μαρτυρίες είναι αρχαίες και θα λέγαμε και ισότιμες…».

Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή, ότι η λέξη «Έλληνες», προέρχεται από τους κατοίκους της περιοχής γύρω από τη Δωδώνη, τους «Σελλούς» ή «Ελλούς». Παρεμπιπτόντως και την περιοχή της Δωδώνης οι Αλβανοί τη θεωρούν ως δική τους από την αρχαιότητα…

Ο Ησύχιος γράφει χαρακτηριστικά: «Ελλοί»: Έλληνες οι εν Δωδώνη και οι Ιερείο. Ο λαός αυτός των (Σ)Ελλών, επεκτάθηκε αργότερα μέσω της Πίνδου προς τη Θεσσαλία και την πεδιάδα του Σπερχειού και ίδρυσε το πρώτο ελληνικό κράτος, φθάνοντας ως την Εύβοια που ονομάστηκε Ελλοπία, όπως γράφει ο Στράβων.

Φαίνεται δε ότι η κυριολεκτική έννοια του «Σελλός», είναι ίδια με εκείνη του «Έλλην», δηλαδή λαμπρός, ευγενής, ψηλός, είτε ως προς το ανάστημα, είτε ως κάτοικος τόπων που βρίσκονται ψηλά, είτε αυτός που ήλθε από ψηλότερα ή βορειότερα εδάφη.

Στα μεταγενέστερα χρόνια, επικράτησε ο όρος Γραικός. Μετά την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους, το 1830, καθιερώθηκε το «Έλληνας», το οποίο στο παρελθόν είχε την έννοια ‘εθνικός, ειδωλολάτρης’.

Φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα, ο ελληνικός χαρακτήρας της Ηπείρου, η οποία πιθανότατα αποτελεί την κοιτίδα των Ελλήνων. Ορισμένοι αρχαίοι ιστορικοί και συγγραφείς, χαρακτηρίζουν μερικά από τα ηπειρωτικά φύλα ως βαρβάρους. Έτσι, ο μεν Ηρόδοτος θεωρεί τους Μολοσσούς και τους Θεσπρωτούς Έλληνες, ο δε Θουκυδίδης βάρβαρους. Ο Στράβων αντίθετα, θεωρεί βάρβαρους τους Αθαμάνες, τους οποίους όμως ο Πλάτωνας συγκαταλέγει μεταξύ των Ελλήνων.

Όπως όμως συμβαίνει και με τους αρχαίους Μακεδόνες, έτσι και οι αρχαίοι κάτοικοι της Ηπείρου, δεν χαρακτηρίζονται «βάρβαροι» ως αλλοεθνείς και απολίτιστοι, αλλά επειδή μιλούσαν μια ακατέργαστη και τραχιά γλώσσα, ειδικά για τους Αθηναίους, όπως ο Θουκυδίδης.

Αν και οι Ηπειρώτες ποτέ δεν είχαν ισχυρό ναυτικό, πήραν μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας με 7 τριήρεις (Ηρόδοτος Η 45). Στα χρόνια του Πύρρου, η Ήπειρος έφτασε στο απόγειο της ακμής της κατά την αρχαιότητα. Τις εκστρατείες όμως του Πύρρου στην Ιταλία, δεν τις ξέχασαν ποτέ οι Ρωμαίοι. Το 168 π.Χ., ο ύπατος Αιμίλιος Παύλος εκπόρθησε 70 πόλεις της Ηπείρου τα τείχη των οποίων κατέστρεψε από τα θεμέλια και υποδούλωσε μυριάδες Ηπειρώτες.

Σύντομα όμως η εύανδρος Ήπειρος, επανέκτησε την παλιά της αίγλη και δόξα (περιοδικό Νέος Ελληνομνήμων, Τεύχος Δ.1913, σ. 369-443). Τους επόμενους αιώνες, παρά τις επιδρομές και τις λεηλασίες βάρβαρων στιφών, η Ήπειρος παρέμεινε ακραιφνώς ελληνική, διατήρησε ακμαίο το φρόνημα και διαφύλαξε ως ιερή παρακαταθήκη τις παραδόσεις των προγόνων της.

Το 1204, με την ίδρυση του «Δεσποτάτου της Ηπείρου», που είχε πρωτεύουσα την Άρτα και εκτεινόταν από τη Ναύπακτο ως το Δυρράχιο, η Ήπειρος αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες εστίες του ελληνισμού. Αργότερα, η Ήπειρος πέρασε στα χέρια των Σέρβων. Στο «Ιστορικόν» που έγραψαν τον 14ο αιώνα οι μοναχοί Κομνηνός και Πρόκλος, αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι η πόλη των Ιωαννίνων είχε μεταβληθεί από «πολυθρύλητος» σε «πολυθρήνητος» και οι κάτοικοι των πόλεων, κατέφευγαν στα βουνά και τα σπήλαια για να σωθούν.

Η σύντομη σερβοκρατία της Ηπείρου, άφησε ως ενθύμια κάποια τοπωνύμια που σώζονται μέχρι σήμερα, δεν μπόρεσε όμως να αλλοτριώσει την ελληνικότητα των κατοίκων της, τα ήθη και τα έθιμα, τη γλώσσα και τις παραδόσεις τους.



Σύνορα Ηπείρου και Αλβανίας

Όπως είδαμε, στα χρόνια του Πύρρου, η Ήπειρος έφτανε ως τον ποταμό Μάτ(ι). Από το βασίλειο εκείνο, το μεν τμήμα από τις εκβολές του Αώου και της οροσειράς του Γράμμου ως τον Ματ, ονομάστηκε «Νέα Ήπειρος» (Epirus Nova) ή «Ελληνική Ιλλυρία» (Illyria Graeca), σε αντιδιαστολή της υπόλοιπης Ηπείρου που ονομάστηκε από τότε «Παλαιά Ήπειρος» (Epirus Vetus) (Μ. Δήμιτσα, «Μακεδονικά»).

Αργότερα, η «Παλαιά Ήπειρος», περιλάμβανε το τμήμα της Ηπείρου που ανήκει σήμερα στη χώρα μας και μέρος της επαρχίας Αργυροκάστρου, η δε «Νέα Ήπειρος», τις επαρχίες Κορυτσάς, Βελεγράδων, Δυρραχίου, Διβρών και την πόλη της Αχρίδας.

Η διαίρεση αυτή, έγινε στα χρόνια του Μεγάλου Θεοδόσιου, αναγράφεται δε στην «Notitia dignitatum utriusdue Imperii», επίσημη ρωμαϊκή ορολογία για τα τότε σύνορα της Ηπείρου. Η διαίρεση αυτή, διατηρήθηκε ως τα χρόνια της φραγκοκρατίας.

Αλλά και στον «Συνέκδημον» του Ιεροκλή (6ος αι.), όπου αριθμούνται «αι πάσαι επαρχίαι και πόλεις αι υπό τον βασιλέα των Ρωμαίων, τον εν Κωνσταντινουπόλει», η Ήπειρος κατέχει την 12η επαρχία.

«Δωδεκάτη Επαρχία Παλαιάς Ηπείρου υπό ηγεμόνα πόλεις δώδεκα: μητρόπολις Νικόπολις, Δωδώνη, Εύροια (πιθανότατα τα σημερινά Γιάννενα), Άκτιον, Αδριανούπολις, Άππων, Φοινίκη, Αγχίασμος, Βουθρωτός, Φωτική, Κέρκυρα νήσος, Ιθάκη νήσος. Δεκάτη Τρίτη επαρχία Νέας Ηπείρου υπό κονσουλάριον, πόλεις εννέα: Δυρράχιον, Σκάμπα, Απολλωνία, Βούλις, Αμαντία, Πουλχεριούπολις, Αυλών, Λυχνιδός μητρόπολις, Λιστρών και Σκεπών».

Η δωδέκατη επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας λοιπόν, η «Παλαιά Ήπειρος» άρχιζε από τον Αμβρακικό Κόλπο και το Ιόνιο Πέλαγος και έφτανε ως τη Σκόδρα. Όπως βλέπουμε, δεν γίνεται καμία αναφορά ούτε σε Βόριο Ήπειρο. Ούτε σε Αλβανία φυσικά…

Όπως γράφει ο Ν. Πατσέλης, ο όρος «Νότια Αλβανία», πρωτοχρησιμοποιήθηκε κατά τον Bianconi από το αυστριακό επιτελείο, για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας.

Τι δείχνουν οι χάρτες – Από την αρχαιότητα ως τα τέλη του 19ου αιώνα

Οι χάρτες της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, απεικονίζουν την Ήπειρο και την Ιλλυρία, να χωρίζονται από το Δυρράχιο (αρχ. Επίδαμνος). Ο χάρτης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του 40 μ.Χ., σημειώνει Αχαΐα, Μακεδονία, Θράκη, Ήπειρο και Ιλλυρία, οι οποίες χωρίζονται από το Δυρράχιο. Οι χάρτες των χρόνων των σταυροφοριών (1095-1270) στη Βαλκανική, σημειώνουν μόνο τη Βυζαντινή αυτοκρατορία. Ιλλυρία ή Αλβανία δεν υπάρχουν πουθενά…

Ο γεωγραφικός άτλας του P. Mariette (Παρίσι 1645), χωρίζει την Ήπειρο από την Αλβανία με τη Χιμάρα και την Αυλώνα και συμπεριλαμβάνει στην Ελλάδα όλη τη Β. Ήπειρο. Το ίδιο συμβαίνει με τους χάρτες του Dancherus (1650), του R. Randolph (Graecia 1650), του G. Blan (1650), του F. de Wit (Άμστερνταμ 1680), του J.B. Nolin (Παρίσι 1699), του Philip Sea (A new map of the world 1690-1701) και του J.B. Homann (Νυρεμβέργη 1740).

Από τους μεταγενέστερους, ο Πουκεβίλ συμπεριλαμβάνει στην Ήπειρο, την υποδιοίκηση Δέλβινου, το Βεράτι και τη Μοσχόπολη.

Ο Bianconi, στον «Εθνογραφικό και Οροϋδρογραφικό χάρτη της Ευρωπαϊκής Τουρκίας», τοποθετεί τη νότια μεθόριο της Αλβανίας στα δυτικά του Αώου, αφήνοντας όλη την περιοχή της Κορυτσάς στην Ελλάδα. Στον «Εθνογραφικό χάρτη της Ευρωπαϊκής Τουρκίας και Ελλάδας», του γεωγραφικού ιδρύματος Stanford του Λονδίνου(1877), η ΝΔ γραμμή της Αλβανίας ακολουθεί την γραμμή του κόλπου της Αυλώνας, βόρεια της Κλεισούρας – δυτικά της Μοσχόπολης και Οχρίδας, που περιλαμβάνει στην Ελλάδα.

Αλλά κι ο χάρτης του Ιταλού Giovanni Amadore Virgilj (1908), αφήνει στην Ελλάδα ολόκληρη την περιοχή της Χιμάρας και του Δέλβινου, το ανατολικό και κεντρικό τμήμα του Αργυρόκαστρου, το ανατολικό τμήμα του Τεπελενίου, ολόκληρο το δυτικό τμήμα της Πρεμετής, με την πόλη και τα 2/3 της διοίκησης Κορυτσάς.

Τέλος, ο μεγάλος Γερμανός γεωγράφος Kiepert, τοποθετεί τα ελληνοαλβανικά σύνορα στον ποταμό Γενούσο και γράφει «ότι δεν γνωρίζει επαρχίαν περισσότερον ελληνικήν από την Ήπειρον ως προς τον αριθμό του πληθυσμού, της γλώσσης, την διάνοιαν, την εμπορικήν, ναυτικήν και βιομηχανικήν κίνησιν, με μιαν λέξιν ό,τι αποτελεί τα αληθινά χαρακτηριστικά μιας ζωηράς εθνότητας».

Μια σειρά από χάρτες, χωρίζουν την ήπειρο από την Αλβανία με τον ποταμό Άψο:

i. Χάρτης της ελληνικής χερσονήσου σχεδιασμένος το β’ μισό του 16ου αι.(Πολιτικό μουσείο Βενετίας)
ii. Ναυτικός χάρτης της Μεσογείου, του Κερκυραίου Ιωάννη Ξενοδοσίου (Πολιτικό Μουσείο Βενετίας)
iii. Ναυτικός χάρτης της Μεσογείου, του Γεωργίου Καλαπόδα (16ος αι.)
Τέλος, η Ήπειρος από την Αλβανία, χωρίζονται με τον ποταμό Γενούσο στους εξής χάρτες:
i. Χάρτης της Μεσογείου, του Βισκόντε Μάτζιολο από τη Γενεύη (1524, Αμβροσιανή βιβλιοθήκη Μιλάνου)
ii. Χάρτης της Α. Μεσογείου, του E. A. Nordenskjold (16ος αι.)
Τα στοιχεία που παραθέσαμε, είναι κατά την άποψή μας, συγκλονιστικά, αδιαμφισβήτητα και ατράνταχτα. Δυστυχώς, δεν αξιοποιήθηκαν όταν έπρεπε από την ελληνική πολιτική ηγεσία. Τα φέρνουμε στο φως, για πρώτη φορά, προκειμένου να διαλύσουμε κάθε ψευδαίσθηση ορισμένων, που ορέγονται Μεγάλη Αλβανία και παρουσιάζουν τους ανάλογους απαράδεκτους χάρτες. Η συντριπτική πλειοψηφία των παραπάνω χαρτών, τοποθετεί τα φυσικά σύνορα Ηπείρου και Αλβανίας, στον ποταμό Γενούσο(Σκούμπη).

Ο Ν. Πατσέλης για τους Αλβανούς.

Ο Ν. Πατσέλης, γράφει βέβαια πολλά και για τους Αλβανούς, τα οποία, ίσως, μας απασχολήσουν άλλη φορά. Σχετικά με την καταγωγή τους, κατά τον Virgilj, αυτή είναι άγνωστη. Σύμφωνα με το «Ηπειρωτικό Χρονικό» του Ι. Βογιατζίδη (1926), ανώνυμος ιστορικός του 14ου αιώνα, γράφει γι’ αυτούς:

«Νομαδικόν γαρ το γένος και λυπρόβιον (που ζει σε άθλιες συνθήκες), ου φρουρίοις, ου κώμαις, ουκ αγροίς, ουκ αμπελώσιν, αλλ’ όρεσι γαίρον και πεδιάσιν».
Όσο για το όνομα «Σκιπετάρ», κατά τους Αλβανούς προήλθε από το σκιπ = αετός, γι’ αυτό αποκαλούνται Αετιδείς. Άλλοι, θεωρούν ότι σκιπετάρ = ορεινός και άλλοι ότι σημαίνει τον φρόνιμο, τον συνετό (από το λατινικό excipio = αισθάνομαι, εννοώ).

Ο Α. Χατζής, δίνει μία άλλη εκδοχή. Ότι η λέξη «Σκιπετάρ», προέρχεται από τη ρίζα σκιπέτ (ιταλική λέξη schipetto), που σημαίνει όπλο, πυροβόλο. Είναι γνωστό από πολλούς αιώνες πριν, ότι οι Αλβανοί οπλοφορούσαν, όσοι μάλιστα δεν είχαν όπλο χλευάζονταν και περιφρονούνταν. Φαίνεται λοιπόν, ότι οι Αλβανοί έγιναν γνωστοί στους Έλληνες ως μισθοφόροι, που είχαν σκιπέτο (όπλο). Την άποψη αυτή, φαίνεται ότι ενστερνίζεται και η Ακαδημία Αθηνών, σύμφωνα με τα πρακτικά της οποίας του 1929 (σελ.102-108), το όνομα Σκιπετέρης, και τα συναφή, χρονολογούνται από την εποχή της εμφάνισης των πυροβόλων.

Πηγή:
Νικόλαου Β. Πατσέλη, «Η ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΡΑ», ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ Μ.Γ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ & ΣΙΑ, Αθήνα, χ.χ.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Θύμιος και Γιάννης Ρέντζος: Οι περιβόητοι Ηπειρώτες ληστές

https://ift.tt/2KGQznJ

Πώς «βγήκαν» στην παρανομία – Οι εγκληματικές τους ενέργειες – Η αμνήστευσή τους –
Η ληστεία της Πέτρας – Η φυγή τους στο εξωτερικό – Η σύλληψή τους και η δίκη τους – Η καταδίκη τους σε θάνατο και η εκτέλεσή τους – Ποιος ήταν ο ρόλος των Ρεντζαίων στη δολοφονία Τελίνι (1923)
Με τους περιβόητους λήσταρχους Ρεντζαίους, τον Γιάννη και τον Θύμιο που έδρασαν στην Ήπειρο τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, θα ασχοληθούμε στο σημερινό μας άρθρο, φέρνοντας για πρώτη φορά στο διαδικτυακό φως, στοιχεία που πιστεύουμε ότι θα προκαλέσουν ιδιαίτερη εντύπωση. να σημειώσουμε προκαταβολικά ότι είναι αδύνατον να χωρέσει σε ένα άρθρο όλη η δράση των Ρεντζαίων, για τους οποίους έχουν γραφτεί ολόκληρα βιβλία.

Ποιοι ήταν οι Ρεντζαίοι

Ο Γιάννης και ο Ευθύμης (Θύμιος) Ρέντζος ήταν παιδιά του Κώστα και της Κωνσταντούλας Ρέντζου, κτηνοτρόφων από το ορεινό χωριό Ανώγειο (Ανώγι) Πρέβεζας (είναι χτισμένο στα 1.100 μ.). Είχαν τρία ακόμα αδέλφια: τον Βαγγέλη και δύο αδελφές. Ο Γιάννης Ρέντζος γεννήθηκε το 1896 και ο Θύμιος το 1899. Τον Μάιο του 1910, άγνωστοι τότε,ζωοκλέφτες σκότωσαν τον πατέρα των Ρεντζαίων στην τοποθεσία Μαραθιά και έριξαν το πτώμα του σε μία τρύπα πάνω από τα Αμπέλια Αμμότοπου προς το Κορφοβούνι. Σαράντα μέρες αργότερα (και όχι μερικά χρόνια όπως γράφεται στη Βικιπαίδεια),ένας βοσκός βρήκε συμπτωματικά σε μία μεγάλη τρύπα το άψυχο σώμα του άτυχου Κώστα Ρέντζου. Είχε σκαλώσει η κάπα του σε μία συκιά που υπήρχε στην τρύπα. Αν δεν είχε συμβεί αυτό, το πτώμα του Ρέντζου θα είχε πέσει στο βάθος της τρύπας και δεν θα έχει βρεθεί ποτέ. Ο Γιάννης Ρέντζος, μόλις 14 ετών τότε, ανέλαβε την προστασία της μητέρας και των αδελφών του. Από τη φτώχεια και τις κακουχίες, ο αδερφός του Βαγγέλης πέθανε.

Το 1912, η περιοχή της Πρέβεζας απελευθερώθηκε από τους Τούρκους (στις 21 Οκτωβρίου 1912, η Πρέβεζα παραδόθηκε de jure στον ελληνικό στρατό). Σύντομα παντρεύτηκαν και οι δύο αδελφές των Γιάννη και Θύμιου Ρέντζου. Η πρώτη, τον συγχωριανό της Γιώργο-Νίκο Γκάρτζο και η δεύτερη τον Σταύρο Στάθη από την Κλεισούρα.

Ο Γιάννης Ρέντζος είχε βάλει σκοπό της ζωής του να βρει και να σκοτώσει τους δολοφόνους του πατέρα του.

Το 1916, κλήθηκε να υπηρετήσει στη στρατιωτική του θητεία, στην 8η Μεραρχία στα Γιάννενα και συγκεκριμένα στο στρατόπεδο Ακραίου. Εκεί, τελείως συμπτωματικά, συνάντησε τον Γιαννακούλη Καρατζά, που άθελά του, ομολόγησε ότι ο αδελφός του ήταν ένας από τους δολοφόνους του πατέρα του. Σύντομα ο Γιάννης Ρέντζος λιποτάκτησε. Πήρε μαζί του και το στρατιωτικό του ντουφέκι και πολλές σφαίρες και ξεκίνησε να βρει τον Καρατζά. Τον ακολούθησε ο αδερφός του Θύμιος. Πρώτο τους θύμα ήταν ένας χωρικός από τη Ρόκα Άρτας από τον οποίο είχαν κλέψει αλεύρι.

Η εκδίκηση των Ρεντζαίων

Την Μεγάλη Παρασκευή του 1917, ο Γιάννης Ρέντζος, με μία σφαίρα, σκότωσε τον Βασίλη Καρατζά κοντά στον ποταμό Λούρο. Τα δύο αδέλφια είχαν βγει πλέον για τα καλά στην παρανομία. Την «τύχη» του Καρατζά είχε και ο Κώστας Βέτσος, ο δεύτερος από τους δολοφόνους του πατέρα των Ρεντζαίων. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, έπεσε σε έναν γκρεμό για να γλιτώσει από τον Γιάννη και τον Θύμιο που τον καταδίωκαν. Άλλες μαρτυρίες αναφέρουν ότι οι Ρεντζαίοι του έστησαν καρτέρι και τον σκότωσαν. Σειρά είχαν οι Γιολδασαίοι, συγγενείς του Καρατζά. Πρώτο θύμα των Ρεντζαίων ήταν ο Μήτρος Γιολδάσης, γνωστός και ως Αλίμονος. Τα δύο αδέλφια του Γιολδάση που ήταν φαντάροι στα Γιάννενα λιποτάκτησαν θέλοντας να εκδικηθούν τον φόνο του αδελφού τους. Έπεσαν στην παγίδα των Ρεντζαίων που τους σκότωσαν. Πάνω στο πτώμα του ενός βρέθηκε το σημείωμα: «Εκτελεστής Ιωάννης Ρέντζος».

Στο μεταξύ, στρατιωτικά αποσπάσματα είχαν επιδοθεί σε ένα ανελέητο κυνήγι των Ρεντζαίων. Συνέλαβαν πολλούς συγχωριανούς τους από το Ανώγειο και τους φυλάκισαν στα Γιάννενα. Περίπου 40 από αυτούς πέθαναν στις φυλακές Ακραίου από άγνωστη ασθένεια…

Οι Ρεντζαίοι βρήκαν και τον τρίτο της παρέας των δολοφόνων του πατέρα τους, τον Βαγγέλη Παππά. Είχαν μάθει ότι είχε διαφωνήσει με τον φόνο και δεν συμμετείχε. Κατάφεραν να τον βρουν και αφού βεβαιώθηκαν ότι ο Παππάς δεν είχε καμία εμπλοκή στη δολοφονία του πατέρα τους, τον άφησαν να φύγει με την υπόσχεση ότι «όσο εμείς ζούμε κανείς δεν θα σε πειράξει».

Η ληστρική – εγκληματική δράση των Ρεντζαίων

Από τότε, ουσιαστικά, ξεκινάει η εγκληματική δράση των Ρεντζαίων. Κατηγορούνται για 80 δολοφονίες, απαγωγές, ληστείες και άλλα αδικήματα. Καθοριστική ήταν η γνωριμία τους με τον Βασίλη Κολοβό, Βορειοηπειρώτη από το χωριό Σωτήρα, που ήταν οπλαρχηγός στον αγώνα για την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Όταν η πατρίδα του έμεινε εκτός των ορίων του ελληνικού κράτους, εγκαταστάθηκε στα Γιάννενα. Ο Κολοβός έτρεφε άσβεστο μίσος για τον Αλβανό αξιωματικό Μίτσι Ντούτσιε ο οποίος είχε σκοτώσει τον αδελφό του Σταύρο. Ήρθε σε συνεννόηση με τους Ρεντζαίους, πήγαν στην Αλβανία όπου σκότωσαν τον Μίτσι Ντούτσιε και τη συνοδεία του. Η ιστορία αυτή έγινε και δημοτικό ηπειρωτικό τραγούδι, ιδιαίτερα αγαπητό στα χωριά του ακριτικού Πωγωνίου:

Από Πέρα απ’ το Δερβένι, αυτοκίνητο διαβαίνει
Έχει μέσα κομπανία, πάνε για την Αλβανία
Έγινε μεγάλη μάχη κάτω απ’ το Μαρκάτι
Σκότωσαν τον Μίτσι Ντούτσιε κ’ όλη την παρέα που ‘χε…
Κολοβός με κομπανία, μπήκαν μες στην Αλβανία.

Με την επιστροφή του στα Γιάννενα, ο Γιάννης Ρέντζος γνώρισε και ερωτεύτηκε την κόρη του Κολοβού, Χαρίκλεια, την οποία και παντρεύτηκε αργότερα,όπως θα δούμε.Ο Βασίλης Κολοβός, πολιτευτής με το βενιζελικό κόμμα και με «υψηλές» γνωριμίες (βουλευτές, δικαστές κλπ.),έβγαλε σε πολλές περιπτώσεις «λάδι» τους Ρεντζαίους ενώ θεωρείται ότι ήταν αυτός που τους καθοδηγούσε. Όπως αναφέραμε, στη διάρκεια της εγκληματικής τους δράσης, οι Ρεντζαίοι σκότωσαν 80 ανθρώπους(κατά τον ανακριτή Αργυράκη 42)

Ανάμεσα στα άλλα εγκλήματα των Ρεντζαίων, ξεχωριστή θέση είχαν οι απαγωγές. Από την απαγωγή του νεαρού Τάκη Παπαγιαννόπουλου, αποκόμισαν 850.000 δραχμές. Απήγαγαν τον Ελιά Μαραμένο, γιο πλούσιου Εβραίου των Ιωαννίνων και αποκόμισαν 1.000.000 δραχμές. Μετά την απελευθέρωσή του μικρού Ελιά, καταχαρούμενος ο πατέρας του, έστειλε ευχαριστήριο γράμμα (!) στους Ρεντζαίους και τους προσκάλεσε στο σπίτι του (!), Κάτι που έγινε αργότερα… Από την απαγωγή του Αλκιβιάδη Φωρτονόπουλου, εισέπραξαν 40.000 δραχμές. Φυσικά ζωοοκλοπές, ληστείες μικρών χρηματικών ποσών, εκβιασμοί κλπ., ήταν στην ημερήσια διάταξη για τους Ρεντζαίους.

Περιττό είναι ν’ αναφέρουμε, ότι όλο αυτό το διάστημα τα στρατιωτικά αποσπάσματα προσπαθούσαν χωρίς αποτέλεσμα να εντοπίσουν και να τους συλλάβουν.Κάποια στιγμή, ο Ανώτερος Στρατιωτικός Διοικητής των Ιωαννίνων, κάλεσε τον πρόεδρο των Ανωγείων Θύμιο Παππά και με αυστηρό ύφος απαίτησε να συλλάβει τους Ρεντζαίους.

Ο πρόεδρος, σε έντονο ύφος, του απάντησε σοφά:

«Εσύ με τόσα ντουφέκια δεν μπορείς να τους συλλάβεις, εγώ με την αγκλίτσα θα τους συλλάβω;»

Ανώγειο

Η αμνηστία των Ρεντζαίων

Το 1924, η ληστεία στην Ελλάδα, αλλά ειδικότερα στην Ήπειρο, αποτελούσε μάστιγα.

Στις 19 Αυγούστου 1924, η κυβέρνηση θέσπισε το εξής διάταγμα, με την προσδοκία ότι θα δώσει λύση στο πρόβλημα:

«Όποιος ληστής σκοτώσει τον σύντροφό του παίρνει αμνηστία».

Ο πανούργος Κολοβός το διάβασε και ενημέρωσε τους Ρεντζαίους, προτείνοντάς τους να σκοτώσουν τους συντρόφους τους για να αμνηστευθούν. Οι Ρεντζαίοι αμφιταλαντεύτηκαν. Τελικά, μετά από άγρια μάχη, έπεσαν νεκροί οι «συνάδελφοι» και φίλοι των Ρεντζαίων Κοντογιώργος, Σιντόρης, Κατέρης και Σαρής. Για τον τελευταίο λέγεται ότι ήταν τόσο δεινός σκοπευτής που περνούσε μία σφαίρα μέσα από δαχτυλίδι!

Οι Ρεντζαίοι, με τα κεφάλια των συντρόφων τους ως αποδείξεις, ενημέρωσαν τον Κολοβό. Αυτός σύντομα φρόντισε για τα χαρτιά της αμνηστίας των Ρεντζαίων, ενώ τους έφερε και τα κλειδιά από το διώροφο σπίτι στο Μέγαρο Τσιγαρά που βρισκόταν απέναντι από την Ανώτερη Στρατιωτική Διοίκηση Ιωαννίνων, που είχε αγοράσει για λογαριασμό τους.

Δείτε στο έγγραφο της αμνήστευσης των Ρεντζαίων, ότι δεν αναγράφονται τα επώνυμά τους, παρά μόνο τα αρχικά τους, ενώ αναφέρονται μόνο τα αρχικά των επωνύμων των «θυμάτων» τους.

Η είσοδος των Ρεντζαίων στα Γιάννενα

Οι Ρεντζαίοι έβαλαν όμως τους δικούς τους όρους «παράδοσης». Αξίωσαν και πέτυχαν, να τους περιμένει στο χάνι της Ανατολής έξω από τα Γιάννενα, με το έγγραφο της αμνηστίας, ο Αρχηγός Χωροφυλακής Παναγιωτόπουλος που είχε σταλεί ειδικά από την κυβέρνηση. Ο Παναγιωτόπουλος, τους συνόδευσε έως τα Γιάννενα, όπου παρέδωσαν τον οπλισμό τους.

Στη διαδρομή, επικρατούσε το αδιαχώρητο! Πλήθος κόσμου, επευφημούσε τους Ρεντζαίους. Το κράτος με το υπ’ αριθ. 360-360-1924 Βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Κέρκυρας, ανέστειλε για δέκα χρόνια την ποινική δίωξη κατά των Ρεντζαίων.

Σύμφωνα με το βούλευμα, αυτοί είχαν διαπράξει μόνο πέντε ληστείες. Έτσι οι δύο, τέως, ληστές, άρχισαν την καινούργια τους ζωή, απολαμβάνοντας την ελευθερία τους.

Ως ευκατάστατοι πολίτες, συναναστρέφονται με πολιτικούς, δικαστικούς, στρατιωτικούς, εμπόρους κλπ. Τον Φεβρουάριο του 1925, έγινε ο γάμος του Γιάννη Ρέντζιου με την Χαρίκλεια Κολοβού, στον οποίο γλέντησαν όλα τα Γιάννενα. Κουμπάρος τους, ήταν ο επιστήθιος φίλος του γαμπρού Γεώργιος Βλάχος ή Διαμάντης. Οι επιφανέστεροι Γιαννιώτες, έστειλαν τις 90 τούρτες του γάμου και άλλα δώρα μεγάλης αξίας. Το καλύτερο όλων των δώρων, έκανε στους νιόπαντρους ο έμπορος Μαραμένος, τον γιο του οποίου είχαν απαγάγει οι Ρεντζαίοι όπως είδαμε.

Η ζωή τους κυλούσε ήσυχα στα Γιάννενα. Μάλιστα προσλήφθηκαν στη Χωροφυλακή, όπου ο Γιάννης Ρέντζος έφερε τον βαθμό του Ενωμοτάρχη, ενώ ο Θύμιος, που δεν παντρεύτηκε καθώς ήταν άστατος χαρακτήρας, του Αποσπασματάρχη.

Ο μόνος που δεν ήταν ικανοποιημένος από την όλη κατάσταση, ήταν ο Κολοβός. Ζητούσε από τον γαμπρό του Γιάννη να μετακομίσουν στο Κιλκίς, όπου είχε αγοράσει ένα μεγάλο κτήμα, αλλά εκείνος χρονοτριβούσε. Νωρίτερα, θέλησαν να αγοράσουν ένα κτήμα στα Σκόπια, αλλά έπρεπε για την αγορά του να γίνουν Σέρβοι πολίτες, κάτι που ο Γιάννης Ρέντζος δεν δέχτηκε.

– «Πρώτα θα κάνω μία μεγάλη δουλειά και μετά θα έρθω στο Κιλκίς», έλεγε ο Γ. Ρέντζος στον πεθερό του.

Η ληστεία της Πέτρας

Στις 12 Ιουνίου 1926, ημέρα Σάββατο, αναχώρησε από την Πρέβεζα για τα Γιάννενα, ένα επταθέσιο Fiat, το οποίο είχε ναυλωθεί από το Υποκατάστημα Εθνικής Τράπεζας Ιωαννίνων, για τη μεταφορά ενός μεγάλου χρηματικού ποσού (15.000.000 δραχμών), από την Πρέβεζα προς τα Γιάννενα.

Στο αυτοκίνητο επέβαιναν οκτώ άτομα, ενώ υπήρχε συνοδεία από τέσσερις χωροφύλακες. Ακολουθούσε και δεύτερο συνοδευτικό αυτοκίνητο της Χωροφυλακής όπου επέβαιναν πέντε άνδρες.

Στη διαδρομή από την Πρέβεζα για τα Γιάννενα, μετά από μιάμιση ώρα, στις στροφές της Πέτρας, ένας κορμός δέντρου έφραξε τον δρόμο του πρώτου οχήματος.

Πέντε ληστές, είχαν στήσει ενέδρα. Ο οδηγός του οχήματος Απόστολος Δράκος, αιφνιδιάστηκε. Πριν προλάβει να φρενάρει, δέχτηκε καταιγισμό πυροβολισμών από τρεις μεριές. Ο Δράκος και ο επικεφαλής των Χωροφυλάκων Παπασταματίου, έπεσαν νεκροί. Ακυβέρνητο το αυτοκίνητο, που είχε και σκασμένα λάστιχα από τα πυρά κύλησε σε μια κατηφόρα. Οι πυροβολισμοί από τις κάννες των Μάνλιχερ και Μάουζερ συνεχίστηκαν. Νεκροί έπεσαν οι χωροφύλακες Σπύρος Κατσούρης και Ευάγγελος Πρέτζας και οι Χαρίτων Καρπούζης, Παναγιώτης Καλλίγερος, Σπύρος Μπόλας, υπάλληλοι της Τράπεζας, καθώς και ο έμπορος υφασμάτων Βασίλης Παπαγεωργίου, που είχε συνοδεύσει τον φίλο του Διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας Ιωαννίνων Αλέξανδρο Λειβαδέα στην Πρέβεζα και επέστρεφε στα Γιάννενα. Διασώθηκαν ο Βλαδίμηρος Λαζαρίδης, που επίσης συνόδευε τον Λειβαδέα στην Πρέβεζα και ο οποίος καταπλακώθηκε από τα πτώματα των συνεπιβατών και λιποθύμησε και ο Χωροφύλακας Λειβαδίτης που τραυματίστηκε αλλά κατάφερε να ξεφύγει μέσα στην πυκνή βλάστηση προς τον ποταμό Λούρο.

(Συνεχίζεται)

Πηγή: Νίκος Ι. Πάνος, «ΡΕΝΤΖΑΙΟΙ ΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ», Β’ « Έκδοση» Φιλιππιάδα 2005.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Ήπειρος: Αλβανοί κυνηγούν αγριόγιδα στο Γράμμο!

https://ift.tt/2Mq9mWE

Η ομάδα Βalkan Chamois Society δημοσίευσε φωτογραφίες που δείχνει την εισβολή
λαθροκυνηγών από την Αλβανία – Καμία κινητοποίηση από τους αρμόδιους
Μόνιμα χαρακτηριστικά αποκτά το πρόβλημα της λαθροθηρίας του αγριόγιδου στα Ηπειρωτικά βουνά.
Όπως αναφέρει το epiruspost.gr, αν και το ζώο είναι προστατευόμενο, ασυνείδητοι συνεχίζουν να θανατώνουν τα πανέμορφα ζώα.
Η ομάδα Balkan Chamois Society δημοσίευσε φωτογραφίες με αφορμή την εισβολή λαθροκυνηγών από την Αλβανία στον βιότοπο του Γράμμου.
Ωστόσο, αν και από τις 10 Αυγούστου μέχρι σήμερα έχουν σημειωθεί τέσσερις περιπτώσεις με κυνήγι αγριόγιδου και έχουν γίνει και ερωτήσεις στη βουλή, οι αρμόδιοι δεν έχουν κινητοποιηθεί.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Έσωσαν κατσικάκι που είχε πέσει σε πηγάδι

https://ift.tt/2TpucWI

Τυχερό μέσα στην ατυχία του στάθηκε ένα κατσικάκι που έσκυψε να πιεί νερό από ένα
πηγάδι στην περιοχή της Πρέβεζας, αλλά γλίστρησε και έπεσε μέσα. Ευτυχώς, η στάθμη του νερού δεν ήταν υψηλή και κρατήθηκε ζωντανό ώσπου να επέμβουν διασώστες!

Για τον απεγκλωβισμό του ζώου στήθηκε επιχείρηση από την Πυροσβεστική και τη Λέσχη Ελλήνων Καταδρομέων που εκτελούσαν υπηρεσία για την προστασία από πυρκαγιές. Το κατσικάκι ανασύρθηκε σώο και αβλαβές από το πηγάδι που βρίσκεται κοντά στις αποθήκες του Δήμου Πρέβεζας και, σύμφωνα με το atpreveza.gr, παραδόθηκε στον ιδιοκτήτη του.

*** Δεν ήταν το ίδιο τυχερός, όμως, ένας μικρός πελαργός που παρέμενε εγκλωβισμένος στη φωλιά του στην περιοχή Μελισσάτικα της Νέας Ιωνίας Βόλου, καθώς το πόδι του είχε μπλεχτεί και τραυματιζόταν επιχειρώντας να πετάξει. Οι πυροσβέστες ανέβηκαν το μεσημέρι του Σαββάτου σε ύψος 18 μέτρων με καλαθοφόρο της Δ.Ε.Η. και απεγκλώβισαν το όμορφο πουλί, όμως λίγες ώρες αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του.

*** Αναζητώντας λίγη δροσιά, έκανε την εμφάνισή του στην αίθουσα αναχωρήσεων του αεροδρομίου της Νάξου ένα… άλογο, αφήνοντας σύξυλους υπαλλήλους και τουρίστες που δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι θα είχαν μαζί τους έναν ασυνήθιστο συνταξιδιώτη! Το χαριτωμένο ζώο ήταν ήρεμο, δεν προκάλεσε ζημιές και λίγο αργότερα απομακρύνθηκε από τους εργαζόμενους

via Blogger anatakti.gr