Tag Archives: αθήνα

Εικόνα

Η Ερμού επιστρέφει στην παγκόσμια 20άδα των πιο ακριβών εμπορικών δρόμων

http://www.newmoney.gr/media/k2/items/cache/ec83d60c6f22cc991f892f0138a86f1d_XL.jpg?t=-62169984000

Η Ερμού επιστρέφει στην παγκόσμια 20άδα των πιο ακριβών εμπορικών δρόμων

Με ένα ενοίκιο της τάξεως των 2.640 ευρώ ανά τ.μ. κατ’ έτος ή 220 ευρώ ανά τ.μ. το μήνα ο ακριβότερος εμπορικός δρόμος της Ελλάδας, η οδός Ερμού…επιστρέφει στην παγκόσμια 20άδα των πιο ακριβών εμπορικών δρόμων στις μεγαλουπόλεις όλου του κόσμου.
Παγκοσμίως για το 2017 την πρωτιά διατηρεί η 5th Avenue της Νέας Υόρκης με το εντυπωσιακό νούμερο των 28.260 ευρώ ανά τ.μ. κατ’ έτος ή αλλιώς κάτι περισσότερο από 2.355 ευρώ ανά τ.μ. το μήνα και ακολουθεί στο Χόνγκ Κόνγκ η Causeway Bay με 25.670 ευρώ ανά τ.μ. το χρόνο. New Bond Street στο Λονδίνο, Via Montenapoleone στο Μιλάνο και η Λεωφόρος των Ηλυσσίων Πεδίων στο Παρίσι συμπληρώνουν την πεντάδα.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Τα στοιχεία προέρχονται από την ετήσια έκδοση της διεθνούς εταιρείας συμβούλων Cushman & Wakefield ακινήτων για τους μεγαλύτερους εμπορικούς δρόμους σε όλο τον κόσμο. Η φετινή, 29η κατά σειρά έκδοση, εξετάζει τις τιμές των ενοικίων καταστημάτων σε 451 βασικούς εμπορικούς δρόμους σε 68 χώρες σε όλο τον κόσμο, απομονώνοντας τα ενοίκια των μεγαλύτερων, πληθυσμιακά πόλεων ανά χώρα.

Η οδός Ερμού …σκαρφάλωσε για φέτος έξι θέσεις και βρίσκεται στην 19η θέση της λίστας από 25η την περασμένη χρονιά και 27η το 2015. Πέρυσι το ετήσιο ενοίκιο στον ακριβότερο εμπορικό δρόμο της Ελλάδας υπολογιζόταν για τις «πρωτοκλασάτες» βιτρίνες στα 2.340 ευρώ ανά τ.μ. κατ’ έτος ή 195 ευρώ ανά τ.μ. το μήνα. Φέτος,
Σημειώνεται ότι την περίοδο προ κρίσης, εν έτει 2006, η ακριβότερη εμπορική πιάτσα της Ελλάδας βρισκόταν στο νούμερο 10 της παγκόσμιας λίστας, ενώ στο peak της αγοράς τα ενοίκια έφθασαν ακόμη και τα 360 ευρώ ανά τ.μ. για τα πολύ ακριβά καταστήματα στα πέριξ της πλατείας Συντάγματος.

Τώρα, ειδικά για την Αθήνα, η Cushman & Wakefield, η οποία συνεργάζεται για τη χώρα μας με την Proprius, καταγράφει αύξηση των ενοικίων όχι μόνο στην Ερμού αλλά και σε άλλους εμπορικούς δρόμους. Για την Ερμού η άνοδος διαμορφώνεται 12,8%, για τη Μεταξά στη Γλυφάδα στο +4,3%, για την Κολοκοτρώνη στην Κηφισιά στο +4,5% και για την Σωτήρος στον Πειραιά στο 7,1%. Αύξηση κατά 3,8% έχουν σημειώσει από τις αρχές του 2017 και τα ενοίκια των καλών καταστημάτων στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Τσιμισκή.

Η φετινή έρευνα της Cushman επισημαίνει την άνοδο των ενοικίων παρά το γεγονός του αυξανόμενου μεριδίου των on line πωλήσεων. Μάλιστα από τις 451 εμπορικές πιάτσες που εξετάζονται οι 136 είχαν ρεκόρ ανόδου, με τη συνολική αύξηση των ενοικίων παγκοσμίως για το πρώτο εξάμηνο του 2017 να αντιστοιχεί σε 0,5%, ενώ μόνο 90 αγορές σημείωσαν πτώση. Ως προς τις τάσεις τα φυσικά και τα ηλεκτρονικά καταστήματα φαίνεται να λειτουργούν σε μεγάλο βαθμό συμπληρωματικά, ενώ η επιλογή των μεγάλων αλυσίδων κατευθύνεται σε λιγότερα μεν αλλά πολύ μεγαλύτερα καταστήματα με τις λεγόμενες «ναυαρχίδες» να κερδίζουν συνεχώς έδαφος. Τα on line καταστήματα μάλιστα αυξάνουν σημαντικά τις πωλήσεις των «ναυαρχίδων» (flagship store). Αυξανόμενο είναι και το μερίδιο των αγορών από τους τουρίστες στις μεγάλες εμπορικές πιάτσες, ενώ ως προς τις κατηγορίες των νέων καταστημάτων που ανοίγουν εστίαση, lifestyle και ευ ζην κερδίζουν συνεχώς μερίδιο.

Στην Ευρώπη, ο πιο ακριβός εμπορικός δρόμος είναι στο Λονδίνο η New Bond Street με 16.200 ευρώ ανά τ.μ. το χρόνο, ενώ η υψηλότερη αύξηση σημειώθηκε στη λεωφόρο Μακαρίου της Λευκωσίας με ένα +67%! Στον αντίποδα, η μεγαλύτερη μείωση σημειώθηκε στην Αγκυρα, στην οδό Tunali Hllml με μία πτώση,σε ετήσια βάση κατά 40,6%.

Της Στεφανίας Σούκη

via Blogger anatakti.gr

Advertisements
Εικόνα

Οδοντιατρικές περιπέτειες απίστευτου κάλλους

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.protothema.gr%2FImages%2FImageHandler.ashx%3Fm%3DAnchoredFit%26f%3DLy8xMC4xNTAuMC40L3B0d2VibC9maWxlcy8xLzIwMTcvMTEvMTEvc2l0YXJhc19tZXNhLmpwZw%253d%253d%26t%3D0%26w%3D820%26h%3D457%26a%3DCenter&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*

Όταν οι απατεώνες διέθεταν τόλμη και φαντασία…
«Πολλοί οδοντοϊατροί των Αθηνών έπεσαν τις ημέρες αυτές θύματα ενός πρωτοτύπου λωποδύτου, που έμπαινε στα ιατρεία τους
ως πελάτης και έβγαινε, παίρνοντας μαζί του όσες τεχνητές οδοντοστοιχίες εύρισκε πρόχειρες μπροστά του.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Αυτό όμως δεν είνε τίποτα μπροστά στα όσα έπαθε ένας οδοντοϊατρός, την περιπέτεια του οποίου διηγούνται τα οδοντοϊατρικά περιοδικά:

Ένα πρωϊ του παρουσιάσθη κάποιος πελάτης για να βγάλη το δόντι του. -Θέλετε να σας το βγάλω με αναισθησία –του είπεν ο οδοντοϊατρός – ή χωρίς; Αν σας κάνω ένεσι, θα πληρώσετε τόσα, κατά την διατίμησιν, αν δεν σας κάνω τόσα…

-Με αναισθησία φυσικά του είπεν ο πελάτης. Και όσο μπορείτε δυνατότερη μάλιστα, γιατί δεν αντέχω καθόλου στους πόνους.
Εκάθισε στο σκαμνί και του έγινεν η ένεσις. Αλλά είχε μίαν παράκλησιν ακόμη ν’ απευθύνη στον οδοντοϊατρόν:

-Γιατρέ μου είμαι ζαλισμένος από την ένεσι … του είπε. Αφήστε με, σας παρακαλώ, λιγάκι να συνέλθω και κατόπιν μου το βγάζετε.

Ο οδοντοϊατρός τον παρεκάλεσε να περάση εν τω μεταξύ στην αίθουσα της αναμονής ως που να συνέλθη. Ο πελάτης επέρασε, αλλά όταν τον εζήτησεν ο οδοντοϊατρός δεν τον ξαναβρήκε. Είχεν εξαφανισθή. Απλούστατα είχε πάει τρέχοντας σε άλλο οδοντοϊατρό.

-Γιατρέ μου, το δόντι μου παρακαλώ. Να μου το βγάλετε όμως γρήγορα γιατί δεν μπορώ να υποφέρω τους πόνους…

-Με ένεσι θέλετε ή χωρίς ένεσι; Τον ερώτησε και ο νέος οδοντοϊατρός.
Και του ανέφερε την διατίμησιν.

-Χωρίς ένεσι γιατρέ μου. Να μη χασομερούμε, σας παρακαλώ. Άλλως τε εγώ, ξέρετε, δεν αισθάνομαι κανένα πόνο όταν βγάζω δόντι.

Ο οδοντοϊατρός δεν τον επίστεψε. Όταν όμως του έβγαλε το δόντι παρετήρησε, πράγματι, κατάπληκτος, ότι ούτε ο παραμικρότερος σπασμός πόνου δεν είχε σημειωθή στο πρόσωπό του.
Αλλά το πάθημα των δύο οδοντοϊατρών δεν ήτο αυτό μόνον. Τους συνέβη και κάτι χειρότερον ακόμα. Ο δεύτερος οδοντοϊατρός έσπευσε να ανακοινώση την σπανίαν περίπτωσιν της ειδικής αναισθησίας του πελάτου του εις την Οδοντοϊατρικήν Εταιρειάν!

-Υπάρχουν άτομα, κύριοι συνάδελφοι –άρχισε να ομιλή- προικισμένα με ειδικήν αναισθησίαν των νεύρων και των οδόντων. Προ ολίγων ημερών ενήργησα μίαν δύσκολον εξαγωγήν ενός γομφίου οδόντος εις κάποιον πελάτην μου, ο οποίος χωρίς καμμίαν χρήσιν αναισθητικών δεν εδοκίμασε, παραδόξως, τον ελάχιστον πόνον…

Ο πρώτος οδοντοϊατρός που παρευρίσκετο εις την συνεδρίασιν και ο οποίος τώρα μόλις είχεν αντιληφθή ότι έπεσε θύμα ενός απατεώνος, έσπευσε να διακόψη τον αγορεύοντα.

-Απατάσθε κύριε συνάδελφε… του είπε. Αν ο πελάτης σας, που αναφέρατε, δεν αισθάνθηκε κανένα πόνον, όταν του βγάλατε το δόντι, ήτο απλούστατα διότι προ ολίγων στιγμών του είχα κάνει εγώ ένεσιν νοβοκαϊνης!

Οι σύνεδροι, όπως ήτο επόμενον, εγέλασαν εις βάρος και των δύο συναδέλφων των, που την είχαν πάθει από τον ίδιον απατεώνα.

Και αυτή μεν είνε μία αστεία αλλά κοινή ιστορία. Η τραγική απορία είνε η εξής: Πόσες άραγε επιστημονικές ανακοινώσεις, ενωπιον σοφών σωματείων, δεν στηρίζονται εις αναλόγου σοβαρότητος παρατηρήσεις; Και αυτό είνε το απελπιστικόν».

(Από την μόνιμη στήλη του Παύλου Νιρβάνα στην εφημερίδα «Πολιτεία» ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΟΓΟΙ, 1932)

Θωμάς Σιταράς (Αθηναιογράφος)

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Τοπωνύμια Δήμων και συνοικιών της Αττικής – Συνέχεια…

http://www.protothema.gr/Images/ImageHandler.ashx?m=AnchoredFit&f=ZmlsZXMvMS8yMDE3LzEwLzIyL1RPUE9OLzE5MzZfbWFyb3Vzc2lfcGVudGVsaS5qcGc%3d&t=636442543710334719&w=820&h=457&a=Center

Τοπωνύμια Δήμων και συνοικιών της Αττικής (Β' μέρος)

Συνεχίζουμε και ολοκληρώνουμε σήμερα, το αφιέρωμα στα τοπωνύμια Δήμων και συνοικιών της Αττικής.
Με τα τοπωνύμια των Δήμων και των συνοικιών του Πειραιά και των Δήμων που ανήκουν στην εκλογική Περιφέρεια Αττικής (τέως Υπόλοιπο Αττικής).
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Το Καματερό, πήρε το όνομά του σύμφωνα με μια εκδοχή, από το τιμάριο του Βυζαντινού άρχοντα Καματηρού, εισπράκτορα των εσόδων του Δημοσίου (τέλη 12ου αιώνα). Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, το όνομα προέρχεται από τους πρώτους κατοίκους του. Αυτοί είχαν το επώνυμο Καματερός και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μεταξύ 1816 και 1818. Ίδρυσαν μάλιστα κτηνοτροφικό συνεταιρισμό που πήρε το όνομα Καματερό. Στην αρχαιότητα, στη θέση του Καματερού, βρισκόταν πιθανότατα ο Δήμος Ευπηρίδων.

Κατά την επανάσταση του 1821, έγινε στο Καματερό, με επίκεντρο τη διασταύρωση των σημερινών οδών Καματερού και Φυλής, σφοδρή μάχη μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων (27 Ιανουαρίου 1827). Οι Τούρκοι επικράτησαν. Ανάμεσα στους νεκρούς, ήταν ο συνταγματάρχης Διονύσιος Βούρβαχης, αξιωματικός του γαλλικού στρατού και Γάλλοι φιλέλληνες που πολεμούσαν μαζί του.

Το 1836, το Καματερό ανήκε στον Δήμο Χασιάς. Το 1845, εντάχθηκε στον Δήμο Αχαρνών και το 1912 στον Δήμο Αθηναίων. Το 1934, αποσπάστηκε από τον Δήμο Αθηναίων και έγινε ανεξάρτητη κοινότητα. Δήμος έγινε το 1972. Από το 2010 αποτελεί ενιαίο καλλικρατικό Δήμο με τους Αγίους Αναργύρους.

Μια από τις περιοχές του Καματερού, είναι το Γεροβουνό. Πρόκειται για ύψωμα, που οφείλει το όνομά του σε κάποιον ηλικιωμένο αναχωρητή που είχε εγκατασταθεί εκεί.

Το ρέμα της Χελιδονούς, σύμφωνα με την παράδοση, πήρε το όνομά του ως εξής: Στην περιοχή συγκρούστηκαν το 1770 οι Αθηναίοι με τους Τουρκαλβανούς που έκαναν επιδρομές στην Αττική. Οι Έλληνες ήταν συγκεντρωμένοι στη μια πλευρά της ρεματιάς, όπου βρίσκεται κι ένα εκκλησάκι της Παναγίας και οι Τουρκαλβανοί στην απέναντι. Ξαφνικά, από τη σκεπή του ναού, βγήκε ένα χελιδόνι που πέταξε προς την πλευρά των Ελλήνων, οι οποίοι το θεώρησαν καλό οιωνό. Επιτέθηκαν στους αντιπάλους τους και τους κατατρόπωσαν.

Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, το ρέμα βρίσκεται σε περιοχή όπου κατά την αρχαιότητα εκτεινόταν ο Δήμος της Χελιδωνίας.

Για το όνομα της Λυκόβρυσης, υπάρχουν πολλές εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη, εδώ υπήρχαν πολλές βρύσες και στέρνες, όπου κατέβαιναν και έπιναν νερό λύκοι από τα γύρω βουνά. Κάποτε μάλιστα, ένας κυνηγός είδε ένα λύκο σε μια βρύση. Έτσι η περιοχή ονομάστηκε Λυκόβρυση και Λυκότρυπα. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα προήλθε από τη λέξη «Γλυκόβρυση», που σήμαινε τον τόπο με πολλές βρύσες με γλυκό νερό.

Η Λυκόβρυση αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητη κοινότητα το 1949, ενώ το 1994 έγινε Δήμος.
Τα Μελίσσια, «σημαίνουν» την περιοχή όπου οι μελισσοκόμοι είχαν τις κυψέλες τους. Το 1946 έγιναν κοινότητα, αφού αποσπάστηκαν από τον Δήμο Αμαρουσίου και το 1990 Δήμος (δείτε και άρθρο της 16/10/2016). Σήμερα, αποτελούν τμήμα και έδρα του Δήμου Πεντέλης.

Η Μεταμόρφωση (Κουκουβάουνες ως το 1957, δείτε σχετικά στο άρθρο της 16/10/2016), πήρε το όνομά της από τον μητροπολιτικό ναό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.

Το Μοσχάτο, κατά την αρχαιότητα αποτελούσε το κύριο μέρος του Δήμου της Ξηπέτης. Από τους κλασικούς χρόνους γινόταν εδώ εκτεταμένη καλλιέργεια αμπελιών. Η ομώνυμη ποικιλία σταφυλιού, έδωσε το όνομά της στο Μοσχάτο.

Ένας Αυστριακός αξιωματικός του 17ου αιώνα, ονόμασε το Μοσχάτο Weingarden (σταφυλόκηπο). Το 1925 το Μοσχάτο αποσπάστηκε από τον Δήμο Αθηναίων και έγινε ανεξάρτητη κοινότητα, ενώ το 1943 έγινε Δήμος.

Η Νέα Ερυθραία, τμήμα της Κηφισιάς παλαιότερα, πήρε το όνομά της από την χερσόνησο της Ερυθραίας που βρίσκεται απέναντι από τη Χίο, στη Μικρά Ασία, καθώς απ’ αυτήν προέρχονταν, στη συντριπτική πλειοψηφία, οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν σ’ αυτή μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Το 1934 αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητη κοινότητα και το 1982 έγινε Δήμος.

Η Νέα Σμύρνη, πήρε το όνομά της από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας, καθώς σ’ αυτήν εγκαταστάθηκαν πολλοί Σμυρνιοί πρόσφυγες. Άρχισε να οικοδομείται το 1926. Το 1928 είχε 210 κατοίκους. Το 1934 αποσπάστηκε από τον Δήμο Αθηναίων και έγινε ανεξάρτητη κοινότητα και το 1943 έγινε Δήμος.

Η Νέα Φιλαδέλφεια, ονομάστηκε έτσι ύστερα από πρόταση του νομικού και βουλευτή Πάνου Διαμαντόπουλου. Η ονομασία αυτή, εμφανίζεται για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1924. Παλιότερα (δείτε άρθρο της 16/10/2016), λεγόταν Ποδονίφτης. Η Φιλαδέλφεια, που έδωσε το όνομά της στη Νέα Φιλαδέλφεια, είναι πόλη της Δυτικής Μικράς Ασίας. Η Νέα Φιλαδέλφεια, κατοικήθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες μετά το 1923. Το 1934 έγινε ανεξάρτητη κοινότητα και το 1947 Δήμος.

Η Νέα Χαλκηδόνα, που από το 2010 αποτελεί ενιαίο καλλικρατικό Δήμο με τη Νέα Φιλαδέλφεια, κατοικήθηκε αρχικά από πρόσφυγες που ήρθαν από τη Χαλκηδόνα του Βοσπόρου. Το όνομα Χαλκηδόνα, προέρχεται από το κάλχη ή χάλκη (πορφύρα).

Η περιοχή του Παπάγου, πήρε το όνομά της από τον στρατάρχη και πολιτικό Αλέξανδρο Παπάγο, ο οποίος είχε μεριμνήσει για την κατάρτιση του νόμου που προέβλεπε την παροχή ιδιόκτητης στέγης στους αξιωματικούς. Η θεμελίωση του πρώτου σπιτιού στην περιοχή του Παπάγου, που από το 2010 αποτελεί ενιαίο καλλικρατικό Δήμο με τον Χολαργό, έγινε το 1952.

 Η μονή Πεντέλης, ιδρύθηκε το 1576 από τον επίσκοπο Ευρίπου Τιμόθεο. Στις υπόγειες στοές της παλαιάς μονής, πιστεύεται ότι λειτουργούσε ένα από τα «κρυφά σχολειά» στα χρόνια της τουρκοκρατίας (Βύρων Πολύδωρας, «Η ΜΕΙΖΩΝ ΑΘΗΝΑ»).

Η μονή Νταού Πεντέλης, παλαιότερα ονομαζόταν Ταώ. Από παραφθορά της λέξης Ταώ, προήλθε το όνομα Νταού.

Για την προέλευση του ονόματος Περιστέρι, υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Κατά μία άποψη, προήλθε από τα κτήματα της μεσαιωνικής αθηναϊκής οικογένειας Περιστέρη. Κατ’ άλλη εκδοχή, από τον αρχαίο αττικό Δήμο Σποργίλο. Μια Τρίτη εκδοχή, είναι ότι η ονομασία είναι αρβανίτικης προέλευσης, από τη λέξη pelistare, που σημαίνει περιστέρι. Στον μεγάλο αυτό Δήμο της Αττικής, στα τέλη του 18ου – αρχές του 19ου αιώνα, είχε δημιουργηθεί ένα μικρό χωριό το οποίο σύντομα επεκτάθηκε.

Μετά τη μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκαν στο Περιστέρι πολλοί πρόσφυγες, στην αρχή σε ξύλινες παράγκες και αργότερα σε πλινθόχτιστα σπίτια. Το 1934 το Περιστέρι αποσπάστηκε από το Δήμο Αθηναίων και αναγνωρίστηκε απευθείας σαν Δήμος.

Ας δούμε μερικές από τις συνοικίες του.

Η Ανθούπολη, γνωστή και από το «Κάρβουνο» το οποίο μας είχε απασχολήσει σε εκτενές άρθρο στο protothema.gr, πήρε το όνομά της από τους επιχειρηματίες λουλουδιών που υπήρξαν οι πρώτοι οικιστές της.

Ο Λόφος Αξιωματικών, ονομάστηκε έτσι γιατί οι οικογένειες δυο αξιωματικών ήταν οι πρώτες που εγκαταστάθηκαν εκεί πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Νέα Ζωή, ονομαζόταν παλαιότερα Άσπρα Χώματα. Στην περιοχή βρισκόταν κατά την αρχαιότητα ο Δήμος Λευκονόης. Η αργιλώδης και «λευκόφαιος» τοποθεσία έδωσε το όνομά της στον αρχαίο Δήμο.

Το Μπουρνάζι, γνωστό κυρίως…από τις πολλές καφετέριες που υπάρχουν εκεί, οφείλει το όνομά του στην παλιά αθηναϊκή οικογένεια Μπουρνάζου που είχε κτήματα στην περιοχή.
Η Πετρούπολη, άρχισε να οικοδομείται το 1933. Η πρώτη φορά που αναφέρεται με το όνομα αυτό, είναι στις 18 Μαΐου 1933. Η Πετρούπολη, δημιουργήθηκε από τον δημοσιογράφο και εκδότη (!) Πέτρο Γιάνναρο (προφανώς από το όνομά του Πέτρος, πήρε και το όνομά της…). Ο Γιάνναρος, πρόσφερε στους αναγνώστες της εφημερίδας του «Εσπερινή», τη δυνατότητα με 300 κουπόνια να αποκτήσουν οικόπεδο στην περιοχή της Πετρούπολης, πληρώνοντας μηνιαίες δόσεις των 50 δραχμών για 10 χρόνια! Συνολικά δηλαδή 6.000 δρχ. και 300 κουπόνια της «Εσπερινής», αρκούσαν για ένα οικόπεδο στην Πετρούπολη!

Το σχέδιο της Πετρούπολης είχε εκπονήσει ο αρχιτέκτονας-μηχανικός Αλέξανδρος Μεταξάς. Το 1946, η Πετρούπολη αποσπάστηκε από τα Νέα Λιόσια (Ίλιον), όπου ανήκε. Το 1972 αναγνωρίστηκε ως Δήμος.

Ο Ταύρος, που λεγόταν στο παρελθόν Νέα Σφαγεία (δείτε και άρθρο της 16/10/2016), «φιλοξενούσε» παλιότερα τις φυλακές πριν αυτές μεταφερθούν στον Κορυδαλλό! Για το πώς προήλθε το όνομα Ταύρος, υπάρχουν διάφορες εκδοχές.

i. Προέρχεται από την εκκλησία του Άι-Γιάννη του Ταύρου. Κατά μία άποψη, το όνομα αυτό προέκυψε κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας από έναν άγριο ταύρο στον οποίο έριχναν οι Τούρκοι τους επαναστάτες.

ii. Προέρχεται από κάποιο αρχαίο γλυπτό που βρισκόταν στην περιοχή του Ταύρου ως τα μεσαιωνικά χρόνια.

iii. Σύμφωνα με μία, μάλλον ακραία εκδοχή, ο Άι-Γιάννης μεταμορφωνόταν σε μικρό ταύρο που τριγύριζε κοντά στο εκκλησάκι.

iv. Τέλος, οι κάτοικοι της περιοχής υποστήριζαν παλαιότερα ότι ένας μανιασμένος ταύρος μπήκε κάποτε μέσα στο μικρό εκκλησάκι και ηρέμησε.

Όσο για τα σφαγεία, βρισκόταν ως το 1915 στην περιοχή Χαροκόπου, επί της σημερινής λεωφόρου Θησέως. της Καλλιθέας. Το 1915 μεταφέρθηκαν στην περιοχή του σημερινού Ταύρου. Την μεταφορά εκεί, ίσως ευνοούσε η ύπαρξη ενός μικρού ρέματος που λεγόταν Πλατύ Φρέαρ, κυλούσε μεταξύ Πετραλώνων και Ταύρου και δεν υπάρχει σήμερα. Από το 1966-1967 τα σφαγεία άρχισαν να εγκαταλείπονται και από το 1968 περιέπεσαν σε πλήρη αχρηστία.

Ο Ταύρος (ως Νέα Σφαγεία), αποσπάστηκε το 1934 από τον Δήμο Αθηναίων και έγινε ανεξάρτητη κοινότητα. Το 1936 μετονομάστηκε σε κοινότητα Ταύρου και το 1943 έγινε Δήμος Ταύρου.

Ο Υμηττός, που μαζί με τη Δάφνη αποτελούν ενιαίο καλλικρατικό Δήμο από το 2010, πήρε το όνομά του από τον Υμηττό, το τραγουδισμένο βουνό της Αττικής. Η λέξη Υμηττός, προέρχεται από την πελασγική λέξη υμήτ ή ουμαΐτ, που σημαίνει τραχύς, βραχώδης τόπος ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή «με τη βροχή».

Η Δάφνη, το παλιό Κατσιπόδι (δείτε και άρθρο της 16/10/2016), δεν είναι ξεκάθαρο γιατί ονομάστηκε έτσι. Ο Χαράλαμπος Β. Συμεωνίδης, στο δίτομο «Ετυμολογικό Λεξικό των Νεοελληνικών Οικωνυμίων», απλά αναφέρει ότι πρόκειται για λόγια μετονομασία της περιοχής Κατσιπόδι (<κατσιπόδης=κατσικοπόδαρος;). Γράφει επίσης, ότι το τοπωνύμιο Δάφνη, δίνεται σε περιοχές όπου υπάρχουν νερά. Πραγματικά, παλαιότερα μεταξύ Δάφνης και Αγίου Δημητρίου, υπήρχε το «ρέμα των Καλογήρων». Οι…Καλόγηροι, ήταν οι αδελφοί Τριανταφύλλου, που είχαν κτήματα κοντά στο ρέμα και επειδή ήταν άγαμοι, ο λαός τους αποκαλούσε «καλόγηρους». Το τοπωνύμιο, υπάρχει ως σήμερα.

Η Φιλοθέη, πήρα το όνομά της από την Αγία Φιλοθέη (1522-1589), κόρη του Αθηναίου προύχοντα Άγγελου Μπενιζέλου. Το όνομά της ήταν Ρηγούλα. Χήρεψε σε νεαρή ηλικία και έγινε μοναχή με το όνομα Φιλοθέη. Ανέπτυξε έντονη χριστιανική και φιλανθρωπική δράση. Οι Τούρκοι τη συνέλαβαν και τη βασάνισαν μέχρι θανάτου (19 Φεβρουαρίου 1589). Η οικοδόμηση της Φιλοθέης ξεκίνησε γύρω στο 1930. Το 1934, αναγνωρίστηκε ανεξάρτητη κοινότητα με το όνομα Νέα Αλεξάνδρεια, από τον Αλεξανδρινό αρχιτέκτονα Γ. Αρχοντούλη ο οποίος το 1907 ήταν ιδιοκτήτης της περιοχής και είχε εκπονήσει και ρυμοτομικό σχέδιο. Το 1936, η Φιλοθέη πήρε το σημερινό όνομά της.

Το Χαϊδάρι, πήρε το όνομά του από τον Τούρκο κτηματία Χαϊντάρ Πασά, ο οποίος κατοικούσε εκεί που βρίσκεται σήμερα το σημερινό Παλατάκι.

Το Παλατάκι (παλαιότερα και Έπαυλη), έχει μεγάλη ιστορία η οποία όμως δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρη. Ίσως υπήρχε αρχικά εκεί ένας μικρός πύργος. Το σημερινό κτίσμα, είναι δημιούργημα του Σταμάτη Κλεάνθη ή του Γάλλου Γκιστάβ Μπουλανζέ. Το 1880, το Παλατάκι πέρασε στα χέρια του τραπεζίτη Νικόλαου Νάζου και στη συνέχεια στην ιδιοκτησία του εφοπλιστή Αντώνη Παληού.

Το Δαφνί, που υπάγεται στο Χαϊδάρι, είναι γνωστό κι από την βυζαντινή μονή που βρίσκεται εκεί. Στη θέση της κατά την αρχαιότητα, πιστεύεται ότι υπήρχε ο ναός του Δαφναίου ή Δαφνηφόρου Απόλλωνος που έδωσε και το όνομά του στο Δαφνί. Κατά μία άλλη εκδοχή, το Δαφνί οφείλει το όνομά του στη βασίλισσα Δάφνη που σώθηκε από μεγάλη τρικυμία βγαίνοντας στην παραλία του Σκαραμαγκά με δώδεκα βαρέλια φλουριά. Μεγάλο μέρος τους έδωσε για να χτιστεί η μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (μονή Δαφνίου), ενώ τα υπόλοιπα τα έθαψε! Η μονή φαίνεται ότι χτίστηκε τον 5ο-6ο αιώνα, αργότερα εγκαταλείφθηκε για να χτιστεί εκ νέου τον 8ο-9ο αιώνα. Λίγο μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, χρησιμοποιήθηκε και ως δημόσιο ψυχιατρείο (φρενοκομείο!!!). Το 1893 ανακαινίστηκε από τον Ιταλό Νόβο καθώς είχε υποστεί μεγάλες φθορές.

Ο Σκαραμαγκάς, που επίσης ανήκει στο Χαϊδάρι, οφείλει το όνομά του στη βυζαντινή οικογένεια Σκαραμαγκά, η οποία είχε καθήκον και αποστολή, τη φύλαξη του σκαραμαγκίου, του πολυτελούς υφάσματος από το οποίο κατασκευαζόταν ο αυτοκρατορικός χιτώνας.

Στην ευρύτερη περιοχή του Χαλανδρίου, υπήρχε στην αρχαιότητα ο δήμος της Φλύας (=εύφορη γη), που είχε κατοικηθεί από τους πρωτοελλαδικούς χρόνους (2.600 π.Χ.-2.000 π.Χ.). Η ονομασία Χαλάνδρι, προήλθε κατά μια εκδοχή από το κτήμα (τουρκικά ντερέ) του Τούρκου Χαλά (Χαλά-ντερέ = Χαλάνδρι). Ο Τούρκος περιηγητής Εβλιά Τσελεμπή που επισκέφθηκε την περιοχή το 1667, τοποθετεί το κτήμα του Χαλά στη θέση «Ρεματιά» του Χαλανδρίου.

Άλλη εκδοχή, αναφέρει ότι το όνομα Χαλάνδρι προέρχεται από παραφθορά της αρχαίας λέξης ακαλανθίς = καρδερίνα. Ο Αριστοφάνης («Όρνιθες»), αναφέρει ότι υπήρχε η «Ακαλανθίς Άρτεμις», προς την οποία γινόταν επικλήσεις και θυσίες. Στις αρχές του 19ου αιώνα το Χαλάνδρι, ονομαζόταν Καλάνδρα (Calandra = το πτηνό κορυδαλλός, η γαλιάντρα). Τέλος, μία άλλη εκδοχή, αναφέρει ότι η ονομασία Χαλάνδρι προέρχεται από τη βυζαντινή λέξη χαράδρι (=ρεματιά, χαράδρα).

Το Χαλάνδρι έγινε ανεξάρτητη κοινότητα το 1925 και το 1943 αναγνωρίστηκε ως Δήμος.
Η περιοχή του Χολαργού κατοικείται από τους προϊστορικούς χρόνους. Αντικείμενα και εργαλεία που χρονολογούνται μεταξύ 2.500 π.Χ. και 2.100 π.Χ, έχουν εντοπιστεί στην ευρύτερη περιοχή του Χολαργού. Το όνομα Χολαργός, είναι αρχαίο. Χολαργός < χολή +  αργός = πράος, απαλλαγμένος από οργή. Η περιοχή του Χολαργού στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν ακατοίκητη. Μετά το 1917 άρχισε η οικοδόμησή της. Το 1933 ο Χολαργός έγινε ανεξάρτητη κοινότητα και το 1963 Δήμος.

Το Ψυχικό, πήρε το όνομά του από το πηγάδι που είχε ανοίξει η Αγία Φιλοθέη στην περιοχή που ανήκε στην ιδιοκτησία της τον 16ο αιώνα, για να ξεδιψούν οι διαβάτες σαν «ψυχικό» προς αυτούς. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το όνομα του Ψυχικού οφείλεται στο ότι εκεί σταμάτησε για να ξεκουραστεί, να «πάρει αναψυχή», ο πολεμιστής-δρομέας που έφερε στους Αθηναίους τη χαρμόσυνη είδηση της νίκης στον Μαραθώνα. Τέλος κατά μία άλλη εκδοχή, η ονομασία Ψυχικό οφείλεται στο πηγάδι που άνοιξαν κοντά στο Γηροκομείο οι ιδιοκτήτες του, σαν «ψυχικό» για να ξεδιψούν οι διαβάτες.

Ο Φάρος του Ψυχικού, πήρε το όνομά του από τον φωτεινό σηματοδότη (φανάρι), που ρύθμιζε την κυκλοφορία των αυτοκινήτων που διέσχιζαν τη λεωφόρο Κηφισίας και των τρένων της σιδηροδρομικής γραμμής Αθηνών-Λαυρίου, που διασταυρώνονταν στο σημείο εκείνο.

Οι Τρεις Γέφυρες, είναι νεότερο τοπωνύμιο, της πρώτης δεκαετίας του 20ου αιώνα. Μετά την κατασκευή των σιδηροδρομικών γραμμών, φτιάχτηκαν κοντά στην (τότε) «Βασιλική Γέφυρα», οι δύο σιδερένιες γέφυρες των σιδηροδρόμων Πελοποννήσου και Λαρίσης.

Κλείνουμε το αφιέρωμα αυτό, με μία μάλλον άγνωστη αλλά σίγουρα θλιβερή ιστορία. Η γέφυρα Ροσινιόλ, βρίσκεται στο Περιστέρι. Ο Σομπλάν Ροσινιόλ, ήταν ένας νεαρός Γάλλος διανοούμενος που είχε έρθει προπολεμικά στο Περιστέρι από τη Λιόν της Γαλλίας. Έκανε παρέα με κάποιους Περιστεριώτες (Γλυκοφρύδης, Κολομβούνης και Πέτας σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια), οι οποίοι έπαιζαν ποδόσφαιρο και μάλιστα αργότερα ήταν οι ιδρυτές του Ατρόμητου Περιστερίου. Παρόλο ότι ο Σομπλάν ήξερε ποδόσφαιρο, προτιμούσε να βλέπει τους Έλληνες φίλους του να παίζουν (κυρίως στη σημερινή Πλατεία Βικτωρίας). Οι φίλοι του, που είχαν στα σκαριά την ίδρυση μιας ομάδας, σκεφτόταν να την ονομάσουν Ροσινιόλ Περιστερίου. Δυστυχώς, στις 11 Σεπτεμβρίου 1936, ο Σομπλάν Ροσινιόλ, αυτοκτόνησε πέφτοντας από την (τότε υπάρχουσα) γέφυρα, η οποία στη συνέχεια πήρε το όνομά του. Αργότερα, στην περιοχή υπήρχε και κέντρο διασκέδασης με το όνομα «Ροσινιόλ». Δυστυχώς το «αηδόνι» (γαλλ. «rossignol»=αηδόνι), ο Σομπλάν Ροσινιόλ, έφυγε πολύ πρόωρα και έμεινε ένα τοπωνύμιο στο Περιστέρι να θυμίζει το πέρασμά του από την Ελλάδα και τη ζωή…

Πηγές:
ΒΥΡΩΝ Γ. ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ, «Η ΜΕΊΖΩΝ ΑΘΗΝΑ», εκδόσεις Καστανιώτη 2002
ΚΩΣΤΑΣ Η. ΜΠΙΡΗΣ, «ΑΙ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ», Γ’ Έκδοση, 2006
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙΡΟΦΥΛΑΣ, «ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ», Εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα 1995

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Τοπωνύμια δήμων και συνοικιών της Αττικής

http://www.protothema.gr/Images/ImageHandler.ashx?m=AnchoredFit&f=Ly8xMC4xNTAuMC40L3B0d2VibC9maWxlcy8xLzIwMTcvMTAvMTQvYXRoZW5zLmpwZw%3d%3d&t=0&w=820&h=457&a=Center

Τοπωνύμια δήμων και συνοικιών της Αττικής - Α' Μέρος

Περιοχές με αναλλοίωτα ονόματα από την αρχαιότητα ως σήμερα – Κοινότητες που έγιναν Δήμοι ή αποσπάστηκαν από άλλους Δήμους
Περιοχές με αναλλοίωτα ονόματα από την αρχαιότητα ως σήμερα – Κοινότητες που έγιναν Δήμοι ή αποσπάστηκαν από άλλους Δήμους.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Με ένα από τα αγαπημένα μας θέματα, που απ’ ότι φαίνεται έχει μεγάλη απήχηση και στους αναγνώστες του protothema.gr, τα τοπωνύμια Δήμων και συνοικιών της Αττικής, θα ασχοληθούμε στο σημερινό μας άρθρο.

Σχετικό θέμα, είχαμε γράψει και στις 16 Οκτωβρίου 2016.
Τώρα θα αναφερθούμε, κυρίως σε όσους Δήμους δεν μας είχαν «απασχολήσει» τότε.

Η Αγία Βαρβάρα, πήρε το όνομά της από τον ομώνυμο ναό, ο οποίος κτίστηκε στη θέση όπου βρέθηκε η εικόνα της Αγίας Βαρβάρας.  Ο ναός, στη σημερινή του μορφή, ολοκληρώθηκε το 1904. Στο μεσαίο κλίτος του βρίσκεται ο πρώτος ναΐσκος, που σήμερα αποτελεί το κυρίως Άγιο Βήμα. Ονομάζεται Εύρεσις, επειδή εκεί βρέθηκε η θαυματουργή εικόνα της Αγίας Βαρβάρας και αποτελεί ιστορικό μνημείο του 17ου αιώνα.

Σύμφωνα με την παράδοση, υπήρχε στη θέση αυτή μοναστήρι που πιστεύεται ότι είχε ιδρυθεί στα βυζαντινά χρόνια.

Στην Αγία Βαρβάρα, άρχισαν να εγκαθίστανται Ρομά από το 1936. Το 1941, είχε μόλις 42 κατοίκους.

Αρχικά ανήκε στον Δήμο Αιγάλεω. Το 1949, αναγνωρίστηκε ανεξάρτητη κοινότητα και το 1963, έγινε Δήμος.

Η Αγία Παρασκευή στην αρχαιότητα, αποτελούσε τμήμα του μεγάλου δήμου Φλύας, του σημερινού Χαλανδρίου. Γύρω στα τέλη του 12ου αιώνα, χτίστηκε στην περιοχή της Αγίας Παρασκευής η μονή του Άι – Γιάννη του Κυνηγού, γνωστή και ως Μονή των Φιλοσόφων .
Στις αρχές του 19ου αιώνα, η Αγία Παρασκευή ανήκε στον Τούρκο Χαλίλ Μπέη που την πούλησε στον κόμη Αμπότιο Μπότσαρη. Αυτός με τη σειρά του το 1850, πούλησε μεγάλη έκταση της περιοχής σε 9 κατοίκους του Χαλανδρίου. Το πρώτο σπίτι στην Αγία Παρασκευή χτίστηκε το 1894 και ανήκε στον Παναγιώτη Δάβαρη. Στις αρχές του 20ου αιώνα, στην περιοχή υπήρχαν λιγοστά σπίτια και 4 χάνια, όλα γύρω από το μικρό, τότε, εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Το εκκλησάκι αυτό το… διεκδικούσαν και άλλες περιοχές (Μαρούσι, Χαλάνδρι, Λιόπεσι, η νυν Παιανία). Το 1933 αποφασίστηκε να χτιστεί νέος, μεγαλύτερος ναός. Τα θυρανοίξια της εκκλησίας έγιναν το 1936.

Η Αγία Παρασκευή, αποσπάστηκε από την, τότε, κοινότητα Χαλανδρίου, το 1931 και αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητη κοινότητα. Το 1963 έγινε Δήμος.

Στην Αγία Παρασκευή, υπάρχει και η γνωστή τοποθεσία Σταυρός. Πρόκειται για μεσαιωνικό τοπωνύμιο που προήλθε από τον μαρμάρινο σταυρό που κατά την παράδοση είχε τοποθετήσει κάποιος μοναχός Αθανάσιος κοντά στο σημείο όπου βρίσκεται το Κιόνιο του Νεοφύτου. Ο Νεόφυτος ήταν ηγούμενος της Μονής των Φιλοσόφων, που αναφέραμε παραπάνω και με δικές του ενέργειες φτιάχτηκε ο δρόμος που συνέδεε την περιοχή του σημερινού Σταυρού με τα Μεσόγεια.

Οι Άγιοι Ανάργυροι, αποτελούσαν κατά την αρχαιότητα ένα τεράστιο ελαιώνα. Κατά την τουρκοκρατία, τα κτήματα της περιοχής ανήκαν σε Τούρκους ιδιοκτήτες, οι οποίοι μετά την Επανάσταση του 1821, τα πούλησαν σε Έλληνες και Άγγλους.

Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής, ήταν νησιώτες και πρόσφυγες από την Μικρά Ασία. Το 1927, η περιοχή αυτή αποσπάστηκε από τα Νέα Λιόσια (σήμερα Ίλιον) και αποτέλεσε ανεξάρτητη κοινότητα με την ονομασία Άγιοι Ανάργυροι, από τον ομώνυμο ναό που βρίσκεται εκεί. Το 1963, αναγνωρίστηκαν ως ανεξάρτητος Δήμος.

Μια από τις συνοικίες των Αγίων Αναργύρων, είναι η Ανάκασα.

Το όνομά της προέρχεται πιθανότατα από παραφθορά του παλιού τοπικού επιρρήματος «ανάκασι» ή «ανακαίασι» και δήλωνε την Ανακαίαν. Η αρχαία Ανακαία, βρισκόταν κατά πάσα πιθανότητα στη θέση της σημερινής Ανάκασας.

Το Αμαρούσιο (Μαρούσι), ήταν Δήμος της αρχαίας Αττικής με το όνομα Αμαρύσιον Άθμονον.

Εκεί, λατρευόταν πανηγυρικά η Άρτεμις της Αμαρύνθου, η Αμαρυσία Άρτεμις. Οι αρχαιολογικές έρευνες, έδειξαν ότι τα αρχαία ευρήματα στη ΝΔ πλευρά του σημερινού Δήμου, κοντά στις μεσαιωνικές εκκλησίες της Νερατζιώτισσας και των Αγίων Θεοδώρων, δείχνουν ότι το ιερό της θεάς βρισκόταν στο ύψωμα της πλευράς εκείνης, ενώ ο οικισμός του αρχαίου Δήμου, βρισκόταν στη βόρεια πλευρά του ναού. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, το Μαρούσι είχε λίγους κατοίκους, γεωργούς και βοσκούς. Ως το 1925, ανήκε στον Δήμο Αθηναίων. Τότε αποσπάστηκε απ’ αυτόν και έγινε ανεξάρτητη κοινότητα. Το 1943, αναγνωρίστηκε ως Δήμος. Μια από τις περιοχές του, είναι και τα Ανάβρυτα, που σημαίνει «άφθονα νερά».

Η Αργυρούπολη, στην οποία αναφερθήκαμε και στο άρθρο της 16/10/2016, αποτελούσε στην αρχαιότητα μέρος του μεγάλου δήμου Ευωνύμου που ανήκε στην Ερεχθηίδα φυλή. Το 1961 μετονομάστηκε σε Αργυρούπολη (από Νέα Αργυρούπολη) και το 1972 έγινε Δήμος.
Οι Τράχωνες, μία από τις συνοικίες του Δήμου Αλίμου, πήραν το όνομά τους από το άγονο, πετρώδες και τραχύ έδαφος της περιοχής.

Τα Βριλήσσια, αποτελούσαν παλιά τμήμα της τοποθεσίας γνωστής με το όνομα Πάτημα, το οποίο σχετίζεται πιθανότατα με κάποιο πατητήρι σταφυλιών που βρισκόταν εκεί. Το όνομά τους προέρχεται από το Πεντελικό(ν) Όρος, το οποίο κατά την αρχαιότητα λεγόταν Βριλησσός ή Βριληττός. Σύμφωνα με μια εκδοχή, την ονομασία Βριλήσσια την έδωσε πρώτος ο λογοτέχνης και αρχίατρος του Πολεμικού Ναυτικού Παύλος Νιρβάνας (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Πέτρου Αποστολίδη, 1866-1937). Τα Βριλήσσια αρχικά ανήκαν στον Δήμο Χαλανδρίου. Το 1949 αναγνωρίστηκαν ως ανεξάρτητη κοινότητα και το 1990 έγιναν Δήμος. Σχετικά με το αν η Πεντέλη στην αρχαιότητα ονομαζόταν Βριλησσός (ή Βριληττός) όμως, δεν συμφωνούν όλοι. Στο σπουδαίο και δυσεύρετο έργο του «Αι Τοπωνυμίαι Αθηνών και Περιχώρων των», ο Κώστας Μπίρης, αφιερώνει στο θέμα αυτό περισσότερες από 5 σελίδες και καταλήγει:

«Οπωσδήποτε, και κατά τας δύο εκδοχάς, δεν τίθεται εν αμφιβόλω ότι ο Βριλησσός είναι τα λεγόμενα σήμερον Τουρκοβούνια». Παραθέτει δε, απόσπασμα άρθρου του Σμυρνιού λόγιου και γλωσσολόγου Αριστοτέλη Σταυρίτση, στην «Καθημερινή» της 2ας Σεπτεμβρίου 1952, στο οποίο, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι: «η κατάληξη –ηττός είναι η πελασγική λέξις εττού, σημαίνουσα ύψωμα. Όντως όλαι αι λέξεις, αι λήγουσαι εις –ηττός αναφέρονται εις υψώματα, όπως, επί παραδείγματι, Υμηττός (Χιουμ – εττού = άγονον ύψωμα), Λυκαβηττός (Λούκ – αμπ – εττού = μαστοειδές ύψωμα), Αρδηττός και κατ’ ακολουθίαν Βριληττός».

Και ο Γιάννης Καιροφύλας, αμφισβητεί το ότι Βριλησσός (ή Βριληττός), ονομαζόταν στην αρχαιότητα το Πεντελικό Όρος. Πρόκειται για ισχυρισμό του λόγιου Διονύσιου Σουρμελή, τον οποίο αντέκρουσαν και ξένοι επιστήμονες (John Stuart, Forchhammer).

Ο Βύρωνας, αναπτύχθηκε ως οικισμός αρχικά γύρω από το παραποτάμιο πεδίο ενός μικρού ρέματος που λεγόταν «Πήδημα της Γριάς» και δεν υπάρχει σήμερα, καθώς τη δεκαετία του ’60 δημιουργήθηκε στη θέση του ένα μεγάλο πάρκο. Το όνομά του Δήμου, οφείλεται στον μεγάλο Άγγλο ποιητή και φιλέλληνα λόρδο Βύρωνα και δόθηκε το 1924, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από τον θάνατό του.

Ο Βύρωνας αναγνωρίστηκε ως Δήμος το 1934. Μια από τις συνοικίες του, είναι και η Νέα Ελβετία που ονομάστηκε έτσι γιατί θεωρήθηκε ότι έχει υγιεινό κλίμα.

Άλλη συνοικία του Δήμου Βύρωνα, είναι ο Καρέας. Πήρε το όνομά του από τη μονή του Αγίου Ιωάννη Καρέα που βρίσκεται εκεί. Η ονομασία Καρέας, προέρχεται, κατά τον Βύρωνα Πολύδωρα, είτε από τη βυζαντινή Καρέα Πύλη είτε από τον κτήτορα της Μονής. Η μονή Καρέα, θεωρείται ότι χτίστηκε τον 11ο αιώνα, αλλά πιθανότατα είναι πολύ παλαιότερη.
Θυμίζουμε και τη μεγάλη χορεύτρια Ισιδώρα Ντάνκαν, που το 1903 έχτισε σπίτι στον λόφο Κοπανά του Βύρωνα.

Το Γαλάτσι, πήρε το όνομα αυτό ήδη από τον Μεσαίωνα, από τα κτήματα της αθηναϊκής οικογένειας Γαλάκη που βρισκόταν εκεί. Το όνομα της οικογένειας, προφερόταν κατά το παλιό αθηναϊκό ιδίωμα «Γαλάτση».
Η περιοχή, η οποία στην αρχαιότητα αποτελούσε τμήμα του Δήμου Βατής, στα σημερινά Πατήσια, άρχισε να κατοικείται μετά το1905 από Ναξιώτες που δούλευαν στα λατομεία που λειτουργούσαν στο Γαλάτσι από το 1850.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι στο Γαλάτσι στις αρχές του 20ου αιώνα, οργάνωνε η, τότε, βασιλική οικογένεια, κυνήγι αλεπούς!

Στο Γαλάτσι υπάρχει και η Όμορφη Εκκλησία ή Ομορφοκκλησιά που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο τον Τροπαιοφόρο. Στη θέση της Ομορφοκκλησιάς, υπήρχε παλαιοχριστιανικός ναός. Νότια της εκκλησίας, θεωρείται ότι βρισκόταν ο αρχαίος αττικός Δήμος Περγασή. Το 1954, το Γαλάτσι αποσπάστηκε από τον Δήμο Αθηναίων και έγινε ανεξάρτητη κοινότητα και το 1964 Δήμος.
Στη θέση της Γλυφάδας, υπήρχε στην αρχαιότητα ο Δήμος Αιξωνής. Οι κάτοικοι της Αιξωνής ασχολούνταν κυρίως με την αιγοτροφία (αιξωνή = γιδοπάζαρο).

Το σημερινό της όνομα η Γλυφάδα, το πήρε στις αρχές του 20ου αιώνα εξαιτίας του γλυκού και υφάλμυρου νερού των πηγαδιών της. Γύρω στο 1920 δημιουργήθηκε ο πρώτος οικισμός στην περιοχή. Το ρυμοτομικό σχέδιο της Γλυφάδας εκπονήθηκε από τον Γάλλο πολεοδόμο Ερνέστ Εμβράρ. Η Γλυφάδα έγινε ανεξάρτητος Δήμος το 1945.

Η Εκάλη, ονομάστηκε έτσι από τη «βασίλισσα» ή γραία «μητριάρχη» Εκάλη, που φιλοξένησε τον Θησέα όταν αυτός πήγαινε στον Μαραθώνα για να εξοντώσει τον μαραθώνιο ταύρο. Όταν ο Θησέας επέστρεψε, η Εκάλη είχε πεθάνει. Τότε, ο μυθικός ήρωας καθιέρωσε θυσίες προς τιμήν της και προς τιμήν του Δία, τα Εκαλήσια. Ίδρυσε το ιερό του Εκαλίου Διός και ονόμασε τον Δήμο Εκάλη. Στα νεότερα χρόνια, η Εκάλη καλυπτόταν από πυκνά δάση και ήταν περιοχή που επισκέπτονταν κυρίως κυνηγοί. Τα πρώτα σπίτια στην Εκάλη, χτίστηκαν μετά το 1922. Μια από τις περιοχές της Εκάλης, ΒΑ του δρόμου Κηφισίας – Τατοΐου, είναι το Φασίδερι. Το όνομα προέρχεται ή από το επώνυμο Φάση, ιδιοκτητών κτημάτων της περιοχής τον Μεσαίωνα ή από το αρχαίο τοπωνύμιο Φάσις-έμφασις του Κηφισού που περνά από εκεί, μαζί με το συνθετικό «ντερέ» (ρέμα) που χρησιμοποιήθηκε επί τουρκοκρατίας.

Το Ελληνικό, παλαιότερα Χασάνι, πήρε το όνομά του από τον αρχαίο πρωτοελλαδικό οικισμό που υπήρχε στον χώρο του παλιού αεροδρομίου (Βύρων Γ. Πολύδωρας, «Η Μείζων Αθήνα»). Η εκδοχή ότι ο Δήμος (από το 1982), Ελληνικού ονομάστηκε έτσι από το αεροδρόμιο, μάλλον δεν ευσταθεί.

Η περιοχή του Ζωγράφου, πήρε το όνομά της από τον οικονομολόγο και πολιτικό Ιωάννη Ζωγράφο (1844-1927), ιδρυτή του συνοικισμού. Ο Ι. Ζωγράφος, που υπήρξε και καθηγητής πανεπιστημίου, το 1902 αγόρασε από τη χήρα Βουρνάζου μεγάλη έκταση στην περιοχή και από το 1918 άρχισε να χτίζει σπίτια.

Ο αρχικός «πυρήνας» του Ζωγράφου, δημιουργήθηκε γύρω από τον Ιλισό και τον παραπόταμό του Χουσεΐν Μπέη, που περνούσε από την περιοχή που βρίσκεται σήμερα το νοσοκομείο «Συγγρού» και οφείλει το όνομά του σε Τούρκο κτηματία που ζούσε εκεί. Η περιοχή του Ζωγράφου, όπου βρίσκεται και η Πανεπιστημιούπολη, αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητη κοινότητα το 1929 και το 1947 έγινε Δήμος.

Η περιοχή της Ηλιούπολης, στα χρόνια της τουρκοκρατίας, ανήκε στον Μουσταφά Καρά Αλή. Το 1890, υπήρχαν εκεί λίγα σπίτια. Ο οικισμός ονομαζόταν Καράς. Μεγάλη οικιστική ανάπτυξη, γνώρισε η Ηλιούπολη μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την άφιξη στην Αθήνα χιλιάδων προσφύγων. Το 1924, η Ελληνική Εταιρεία Αστικών και Αγροτικών Συνοικισμών «Δρανδάκης, Πάγκαλος και Σία», αγόρασε από τον κτηματία Αλέξανδρο Νάστο 1.030 στρέμματα στην περιοχή και ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Αριστομένη Βάλβη την εκπόνηση ρυμοτομικού σχεδίου για την οικοπεδοποίηση της περιοχής, στην οποία δόθηκε το όνομα Ηλιούπολη, από την ομώνυμη πόλη της Αιγύπτου στην οποία είχε σπουδάσει ο Παύλος Δρανδάκης.

Υπάρχει και μία άλλη εκδοχή για το όνομα Ηλιούπολη, σύμφωνα με την οποία, η περιοχή οφείλει την ονομασία της στο ότι πάνω απ’ αυτήν, στον Υμηττό, ανατέλλει ο ήλιος. Το 1928 η Ηλιούπολη αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητη κοινότητα και το 1963 έγινε Δήμος.
Το Ηράκλειο, οι Χαλκωματάδες των βυζαντινών χρόνων, πήρε το όνομά του από το ιερό του Ηρακλή που βρισκόταν εκεί στην αρχαιότητα. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας, το Ηράκλειο(ν) μετατράπηκε σε Αράκλι. Εκεί ο Όθωνας ίδρυσε το 1837 τη «Στρατιωτική Αποικία Ηρακλείου» (Militar Colonie Arakly), όπου εγκαταστάθηκαν Βαυαροί αξιωματικοί. Στο διάστημα μεταξύ 1885-1920, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πολλοί υπάλληλοι των σιδηροδρόμων. Το 1925 το Ηράκλειο έγινε ανεξάρτητη κοινότητα και το 1948 Δήμος.

Στο Ίλιον, για το οποίο γράψαμε και στο άρθρο της 16/10/2016, υπάρχει ο Πύργος Βασιλίσσης. Χτίστηκε στη θέση παλαιού πύργου που υπήρχε εκεί, με οδηγίες του Γάλλου αρχιτέκτονα Φλοριμόν Μπουλανζέ, κατ’ απομίμηση του πύργου του Χόχεν Σβάνγκαου όπου γεννήθηκε ο Όθωνας.
Το Ίλιον, ανεξάρτητη κοινότητα από το 1925 και Δήμος από το 1963, ονομαζόταν πριν το 1994 Νέα Λιόσια και παλαιότερα Κάτω Λιόσια, σε αντιδιαστολή με τα Παλαιά (σήμερα Άνω) Λιόσια.

Μία από τις περιοχές του Ιλίου, είναι και ο συνοικισμός Δραγουμάνο, που πήρε το όνομά του από κάποιον (Έλληνα ή Τούρκο) διερμηνέα που είχε κτήματα εκεί. Τον Σεπτέμβριο του 1821, έγινε στο Δραγομάνο μεγάλη μάχη μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων, που είχαν επικεφαλής τον Ομέρ Βρυώνη. Οι Τούρκοι κατατροπώθηκαν . Ο Ομέρ Βρυώνης θα σκοτωνόταν από τα πυρά του αγωνιστή Δήμου Ρουμπέση, αν δεν έμπαινε μπροστά του ο σωματοφύλακάς του που έχασε τη ζωή του!
Η Καισαριανή, πήρε το όνομά της από τη βυζαντινή μονή που βρίσκεται σ’ αυτή. Για τη προέλευση του ονόματος της Μονής της Καισαριανής, η οποία ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα, υπάρχουν οι εξής εκδοχές:

i. προέρχεται από κάποιον ηγούμενο Καισάριο, ιδρυτή της
ii. προέρχεται από την εικόνα της Θεοτόκου που μεταφέρθηκε από την Καισάρεια
iii. προέρχεται από κάποιον Καίσαρα που ίδρυσε τη μονή
iv. προέρχεται από το επίθετο καισαριανός (καισαρ(γ)ιανή κτήση)
v. προέρχεται από τη Σαισάρα ή Συριανή ή Σαιργιανή, κόρη του βασιλιά της Ελευσίνας Κελεού, πρώτη ιέρεια του ναού της Δήμητρας που βρισκόταν στην αρχαιότητα εκεί.
Υπάρχει και μία άλλη, λαϊκή (παρ)ετυμολογία: Λόγω του ότι η περιοχή της Καισαριανής ήταν τόπος περιπάτου των Αθηναίων, η μονή ονομάστηκε Σεργιανή από το σεργιάνι, τον περίπατο. Το Σεργιανή έγινε Σαισαριανή και κατόπιν Καισαριανή.

Όπως και να’ χει, ως τις αρχές του 20ου αιώνα, η περιοχή της Καισαριανής ήταν ερημική με πολλά αγρίμια. Το 1920, κατοικούσαν εκεί 11 άτομα (!) Με την εγκατάσταση προσφύγων μετά το 1922, η περιοχή αναπτύχθηκε οικιστικά και το 1934 έγινε Δήμος.
Τέλος, η Καλλιθέα, «βαφτίστηκε» από τον Ευθύμιο Κεχαγιά, που ήταν τότε υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας. Μια άλλη εκδοχή, αποδίδει το όνομα σε μια βασιλοπούλα η οποία βλέποντας την περιοχή αναφώνησε «τι καλλίστη θέα»!

Πρώτος οικιστής της ήταν ο Γεώργιος Φιλάρετος (1848-1929), νομομαθής, δημοσιογράφος και πολιτικός. Το 1908, εξέδωσε στην Αθήνα την εφημερίδα «Ριζοσπάστης», τον τίτλο της οποίας παραχώρησε αργότερα στο Κ.Κ.Ε.

Στην Καλλιθέα, βρίσκονται οι Τζιτζιφιές, που πήραν το όνομά τους από την έπαυλη «Ζιζιφιές» του δικηγόρου Παναγιώτη Πολίτη, αδελφού του Νικόλαου Πολίτη, στον κήπο της οποίας ήταν φυτεμένες τζιτζιφιές.

Η περιοχή του Χαροκόπου, οφείλει το όνομά της στην «Χαροκόπειο Οικοκυρική και Επαγγελματική Σχολή Θηλέων», που ιδρύθηκε από τον Κεφαλλονίτη εθνικό ευεργέτη Παναγή Χαροκόπο (1835-1911). Η Καλλιθέα έγινε ανεξάρτητη κοινότητα το 1925 και το 1933 Δήμος.
Κάπου εδώ, τελειώνει το Α’ μέρος του αφιερώματός μας στα τοπωνύμια των δήμων της Αττικής. Θα επανέλθουμε την ερχόμενη εβδομάδα με τα υπόλοιπα.

Πηγές:

ΒΥΡΩΝ Γ. ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ, «Η ΜΕΙΖΩΝ ΑΘΗΝΑ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ 2002
ΚΩΣΤΑΣ Η. ΜΠΙΡΗΣ «ΑΙ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ», Α’ ΕΚΔΟΣΗ 1971, Β’ ΕΚΔΟΣΗ 2005, Γ’ ΕΚΔΟΣΗ 2006.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙΡΟΦΥΛΑΣ, «ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΙΠΠΟΤΗ, 1995.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Εγκαίνια για την νέα Εθνική Λυρική Σκηνή

http://www.protothema.gr/Images/ImageHandler.ashx?m=AnchoredFit&f=Ly8xMC4xNTAuMC40L3B0d2VibC9maWxlcy8xLzIwMTcvMTAvMTYvZWdrYWluaWEtbHlyaWtpcy1lbmEuanBn&t=0&w=820&h=457&a=Center

Εντυπωσιακά εγκαίνια για την νέα Εθνική Λυρική Σκηνή με Ηλέκτρα

Η Λυρική Σκηνή στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος άνοιξε επίσημα τις πύλες της με πλήθος επισήμων και με ένα έργο που έκλεψε τις εντυπώσεις
Μαγική βραδιά από τις λίγες: Τα φώτα του Κέντρου Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος όλα αναμμένα να σημαίνουν την πανηγυρική πρώτη για την Εθνική μας Όπερα που αποκτά πια τον δικό της, επιβλητικό χώρο.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Το κόκκινο της φωτιάς τραβούσε το βλέμμα στα καθίσματα αλλά και στη σκηνή, καθώς ο κύκλος του αίματος στην Ηλέκτρα του Στράους δεν είχε τέλος δίνοντας την αφορμή στις πρωταγωνίστριες να κλέψουν την παράσταση: Εντυπωσιακή η Ζαμπίνε Χογκρέφε στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Ηλέκτρας και η Αγνή Μπάλτσα, η οποία συνεργάζεται για πρώτη φορά με τη Λυρική, σε αυτόν της Κλυταιμνήστρας. Εξαιρετικός, επίσης, ο Δημήτρης Τηλιακός στον ρόλο του Ορέστη σε ένα απρόσμενα εντυπωσιακό ντεπούτο-αλλά και ο Αίγισθος του Φρανκ Βαν Άκεν. Και ίσως είναι η πρώτη φορά που ακουγόταν τόσο έντονα σε χώρο η ορχήστρα – ίσως σε αυτό να συνέβαλε το πολυπληθές σχήμα της που κατάφερε να ανταποκριθεί με αρτιότητα στις εξπρεσιονιστικές απαιτήσεις της μοντέρνας σύνθεσης του Ρίχαρντ Στράους.

Η απαιτητική «Ηλέκτρα» του Στράους ήταν η καλύτερη επιλογή για επίσημα εγκαίνια – και φάνηκε στο ευχάριστο κλίμα: Καιρό είχαν να φανούν τόσοι επίσημοι σε έναν χώρο. «Νομίζω πως είμαι στο Λίνκολν Σέντερ στη Νέα Υόρκη» ακούστηκε να λέει νεαρή θαμώνας που αδυνατούσε να πιστέψει ότι λίγο πιο κάτω βρίσκεται ο μολυσμένος Σαρωνικός.

Το «παρών» έδωσαν πολιτικοί όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του Μαρέβα, η υπουργός Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου, ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος, η Ντόρα Μπακογιάννη, η Όλγα Κεφαλογιάννη αλλά και άνθρωποι των μίντια.

Το παρατεταμένο χειροκρότημα στο τέλος κρατούσε τους πάντες μέσα στην κατάμεστη αίθουσα με τα τέσσερα θεωρία και τα κόκκινα βελούδινα καθίσματα. Όσο για το κοκτέιλ που ακολούθησε στα υψηλά πατώματα, με θέα όλη την Αθήνα συγκέντρωσε στον ίδιο χώρο ανθρώπους του πνεύματος, συγγραφείς, υπαλλήλους πρεσβειών – και φυσικά τους συντελεστές της παράστασης που έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό σε μια όπερα που έχει καταγραφεί ως μια από τις απαιτητικότερες του είδους.

Μένοντας πιστός στα προστάγματα του Στράους που θέλησε με την «Ηλέκτρα» του να οδηγήσει τη μουσική έκφραση στα άκρα ο σκηνοθέτης φρόντισε ταυτόχρονα να ακούσει, όπως έκανε τότε ο Στράους τότε τα προστάγματα του εμβληματικού λιμπέρτου, ξαναζωντανεύοντας έναν κόσμο που είχε αναφορές στην Αρχαία Τραγωδία αλλά ήταν βουτηγμένος στο βιεννέζικο κλίμα. Ήταν προφανείς έτσι οι διαρκείς αναφορές στον κύκλο των Ατρειδών αλλά όλα άλλαζαν όταν οι δυο γυναίκες συνομιλούσαν μεταξύ τους, αλλά και στην κρίσιμη εκείνη συνάντηση της Ηλέκτρας με τον Ορέστη ύστερα από τα απανωτά ερωτήματα για την καταγωγή της: «Δεν έχω το ίδιο αίμα! Εγώ είμαι το αίμα/του βασιλιά Αγαμέμνονα που χύσανε κάποια σκυλιά!» τονίζει, αντιστρέφοντας τους όρους της Αρχαίας Τραγωδίας.

Το αίμα που διψάει για εκδίκηση δικαιώνεται στο τέλος καθώς ενώνει τα μέλη της οικογένειας παρά διχάζει: Είναι ένα αίμα σχεδόν τελετουργικό που δίνει στους θνητούς της Αρχαίας Τραγωδίας θεϊκή υπόσταση – τουλάχιστον αυτό κάνει η συγκεκριμένη εκδοχή του έργου του Σοφοκλή. Το λιμπρέτο ενός από τους σημαντικότερους συγγραφείς της γερμανικής γραμματείας, όπως ήταν αναμφίβολα ο Χόφμανσταλ, ακούστηκε απόλυτα υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Κόκκου δίνοντας σε αυτή την τελευταία σκηνή τον χαρακτήρα ενός χορού, ενός διονυσιακού πανηγυριού που άνοιγε τον δρόμο στον νιτσεικό υπεράνθρωπο. Έντονες και οι αναφορές στον Φρόιντ καθώς το έργο επιστρέφει διαρκώς στα όνειρα λειτουργώντας σε ένα φασματικό επίπεδο και αποπνέοντας τις θεωρητικές ανησυχίες της εποχής: Ποια είναι, όμως, πραγματικά η Ηλέκτρα; Ποιοι είμαστε εμείς και τι φανταζόμαστε για το μέλλον;

Όποια και αν είναι η απάντηση το σίγουρο είναι ότι τη βραδιά των επίσημων εγκαινίων, ήμασταν από τους τυχερούς που βρεθήκαμε σε μια από τις πιο όμορφες βραδιές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, τη βραδιά που ήταν αποκλειστικά δική της.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Μια βόλτα στην Κυψέλη… με το κεφάλι ψηλά

http://www.protothema.gr/Images/ImageHandler.ashx?m=AnchoredFit&f=Ly8xMC4xNTAuMC40L3B0d2VibC9maWxlcy8xLzIwMTcvMDkvMTgva3lwc2VsaS5qcGc%3d&t=0&w=820&h=457&a=Center

Μια βόλτα στην Κυψέλη… με το κεφάλι ψηλά

«Έβλεπα στις σελίδες περίτεχνα μπαλκόνια, χρωματιστά αστικά σπίτια της εποχής του Μεσοπολέμου κι αναρωτιόμουν πού να βρίσκονται και πώς να είναι σήμερα.
Οι διευθύνσεις τους ήταν γνωστές, δρόμοι που συχνά-πυκνά περπατούσα, αλλά ποτέ δεν τα είχα προσέξει»
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Γεννήθηκα και έζησα στην Κυψέλη από τα χρόνια που δεν θυμάται ο νους μέχρι τα χρόνια της ωρίμανσης.

Η Κυψέλη έντυσε με τις εικόνες της τις παιδικές και εφηβικές μου αναμνήσεις, τις πρώτες συνειδητές φιλίες, το πρώτο φιλί, την πρώτη μου δουλειά, αγωνίες και διαφωνίες της νιότης. Τόσα χρόνια και δεν είχα περπατήσει με το κεφάλι ψηλά…

Αφορμή ήταν όταν έπεσε στα χέρια μου η μελέτη της εκπαιδευτικού Μαριάνθης Μπέλλα «Η ζωντανή αστική αρχιτεκτονική της Κυψέλης» (την οποία μπορείτε να δείτε εδώ). Έβλεπα στις σελίδες περίτεχνα μπαλκόνια, χρωματιστά αστικά σπίτια της εποχής του Μεσοπολέμου κι αναρωτιόμουν πού να βρίσκονται και πώς να είναι σήμερα. Οι διευθύνσεις τους ήταν γνωστές, δρόμοι που συχνά-πυκνά περπατούσα, αλλά ποτέ δεν τα είχα προσέξει.

Η βόλτα το φθινοπωρινό απόγευμα ήταν μια απόλαυση. Τα σχολεία δεν είχαν ανοίξει ακόμα και πολλοί εκδρομείς δεν είχαν επιστρέψει στο κλεινόν άστυ. Οι κενές θέσεις στάθμευσης και οι άδειοι δρόμοι μου έκαναν χώρο να θαυμάσω ολόκληρα τα σπίτια και να περπατήσω κοιτώντας ψηλά, χωρίς να αγχώνομαι για τα διερχόμενα οχήματα. Νεοκλασικές και εκλεκτιστικές επαύλεις με κομψά μπαλκόνια, κεραμοσκεπές με ακροκέραμα και έρκερ («τζούμπαλι» ήξερα ότι λέγονταν οι εξώστες στα ρωμέικα σπίτια στην Πόλη και τη Σμύρνη)… Μπλεκόταν ο φωτογραφικός φακός στο πράσινο, θέαμα απρόσμενο! Μύριζε έντονα το γιασεμί… [Φαίνεται, πέραν του λιγότερου καυσαερίου, η όσφρηση βρίσκεται σε απόλυτη συνάφεια με την όραση. Όταν βλέπει το μάτι συνειδητά, είναι σε θέση το μυαλό να αντιληφθεί το υπαρκτό με όλες του τις αισθήσεις. Σάμπως τα γιασεμιά δεν υπήρχαν τόσα χρόνια…]
Το ίδιο και οι επαύλεις. Το σίγουρο είναι ότι έστεκαν εδώ πολύ πριν γεννηθώ εγώ και η γενιά μου. Χτίστηκαν -διαβάζω- στις αρχές του 20ού αιώνα, κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, ως κατοικίες της εύπορης μεσαίας και ανώτερης τάξης, καθιστώντας την Κυψέλη (από την πλατεία Αμερικής-που τότε ονομαζόταν πλατεία Αγάμων- μέχρι και τις παρυφές της Φωκίωνος Νέγρη που τότε μετατράπηκε από ρέμα σε πεζόδρομο) ανερχόμενη συνοικία της μπουρζουαζίας και κέντρο της νυχτερινής ζωής. Στα βόρεια της συνοικίας ήταν εγκατεστημένα χαμηλότερου εισοδήματος κοινωνικά στρώματα και είχαν λαχανόκηπους και περιβόλια. Μέχρι και το 1980 η Κυψέλη αποτελούσε κέντρο της αστικής τάξης και της καλλιτεχνικής ζωής της Αθήνας. Μετά άρχισε να αλλάζει παράλληλα με την αλλαγή που συντελούταν στο πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο στην Ελλάδα. Οι αστοί μετακινήθηκαν στα προάστια, η αξία των ακινήτων έπεσε και άρχισαν να εγκαθίστανται μετανάστες από τις νέες χώρες των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης, που προέκυψαν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ιδιαίτερα μετά το 2000, η Πατησίων από την «καλύτερη αγορά της Αθήνας» έγινε ένας δρόμος σκοτεινός, με ερειπωμένα μαγαζιά και με απλωμένες πραμάτειες στα πεζοδρόμια.

Από την Τροίας στην Ιθάκης: σαν το ταξίδι του Οδυσσέα
Κατέβηκα από το τρόλεϊ στη στάση Αγγελοπούλου, Πιπίνου και Πατησίων γωνία, εκεί που περίμενα κάθε πρωί το σχολικό λεωφορείο για 14 χρόνια. Θυμήθηκα τα χειμωνιάτικα πρωινά με τα ωραία χρώματα, που μοιραζόμουν τη νύστα και τη γκρίνια με τη Μαριάντζελα. Είχε στην οδό Πιπίνου ένα ψιλικατζίδικο και μπορεί να παίρναμε κάτι. Ενίοτε μας έμπαινε η «πονηρή σκέψη» της κοπάνας, η οποία σβηνόταν μόλις πλησίαζε το σχολικό.

Στη γωνία Τροίας και Πατησίων, σε ένα όμορφο νεοκλασικό, ήταν ένα πολυκατάστημα καλλυντικών. Το πρώτο που είχα μπει στη ζωή μου. Περπάτησα στην Τροίας για λίγο: στο νούμερο 30, βρίσκεται μια πολυκατοικία του μεσοπολέμου. Οικοδομήθηκε -διαβάζω- από τον αρχιτέκτονα (Λαζαρίδη) που σχεδίασε το Άγαλμα του Αγνώστου Στρατιώτη και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Φτάνοντας στη Δροσοπούλου, το βλέμμα μου τραβάει ένα ρημάδι νεοκλασικό που περιμένει να αγοραστεί, να βρεθούν οι κληρονόμοι, να γίνει κάτι, τέλος πάντων, για να ομορφύνει κι αυτό.

Στη συμβολή Επτανήσου και Άνδρου, βρίσκονται άλλα δύο εγκαταλειμμένα κομψοτεχνήματα της αρχιτεκτονικής: Στο νούμερο 18, το αριστοκρατικό ερείπιο ήταν το πρώτο κτίριο του Κολλεγίου Αθηνών, ενώ ακριβώς δίπλα βρίσκεται η γνωστή ως οικία Ζαρίφη, που οι πρώτες της ιδιοκτήτες ανήκαν κατά πάσα πιθανότητα στο γνωστό σόι των Ζαρίφηδων εμπόρων από την Κωνσταντινούπολη. Διαβάζω ότι η οικία χρησιμοποιήθηκε ως το Παλλάδιο Λύκειο-Φιλίππου Δούκα, ότι τη δεκαετία του ’80 φιλοξένησε ρεμπετάδικο και ότι φέτος, μετά από 40 χρόνια ερημιάς, θα φιλοξενηθεί η έκθεση «Άγνωστοι προορισμοί» του Κώστα Πράπογλου.

Βγαίνω ξανά στη Δροσοπούλου. Στο 29 βρίσκεται ένα υπέροχο μεσοπολεμικό κτίριο με πιο μοντέρνα έρκερ. Λίγο πιο κάτω, Δροσοπούλου και Ιθάκης ένα πιο περίτεχνο νεοκλασικό. Η Δροσοπούλου έχει εξελιχθεί σε δρόμο με πολλές αντιθέσεις. Καπνισμένες από το καυσαέριο πολυκατοικίες στέκουν δίπλα σε νεοκλασικά. Διαμερίσματα με απλωμένη μπουγάδα γειτονεύουν με μπαλκόνια και εξώστες με φροντισμένες κεραμικές γλάστρες. Παραδοσιακά καφενεία δίπλα-δίπλα με καφενεία μεταναστών. Καφέ Ethiopia λέει η ταμπέλα. Λίγο πιο κάτω, γωνία με Κεφαλληνίας, μου αγόραζαν παιδικά παπούτσια και από τη Cinderella, τις σχολικές ποδιές και τις φόρμες για το σχολείο.

Από την Ιθάκης στην Κεφαλληνίας: στην καρδιά της γειτονιάς μου
Στην Ιθάκης μεγάλωσα. Καταιγισμός χρονικά ασυνάρτητων εικόνων σε κάθε μου βήμα. Απέναντι από το πατρικό μου, υπάρχει ακόμα ένα ροζ παλ νεοκλασικό με εσωτερική ταράτσα! Ώρες περνούσα στο μπαλκόνι μου να φαντάζομαι πώς μπορεί να είναι το εσωτερικό του. Μια φορά, η φαντασία μου είχε οργιάσει τόσο, που νόμιζα πως άκουσα πλατσουρίσματα, ότι έχει δηλαδή πισίνα. Από το νούμερο 31 της Ιθάκης, όπου έμενε ο Οδυσσέας Ελύτης τα χρόνια της Κατοχής, έβγαινε κάθε πρωί ένα κοριτσάκι που πήγαινε στο σχολείο μου, αλλά ποτέ δε γίναμε φίλες. Κοντά στην πλατεία Αγίου Γεωργίου, στον τελευταίο όροφο ενός νεοκλασικού έκανα μαθήματα αργεντίνικου τάνγκο. Στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου, τρώγαμε με τους γονείς μου στις «Νοστιμιές της Μαίρης» ή στο «Διόνυσο» σουβλάκια (εγώ έπαιρνα το «μεξικάνικο» με το μπόλικο κόκκινο πιπέρι), εξοχικό και φριγαδέλι σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο. Και μετά παγωτό Δωδώνη δίπλα, όπου έφαγα την πρώτη μου βάφλα! Όταν μεγάλωσα, έδινα ραντεβουδάκια στο «Αλλοτινό» για να μην αργήσω να γυρίσω σπίτι.

Άλλαξε πολύ η γειτονιά μου. Με τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, γύρω στο ’90, ήρθαν πολλοί μετανάστες από τα Βαλκάνια και τις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Πρώτοι-πρώτοι οι πολύ καλοστεκούμενοι από την Αλβανία. Καθόμουν μια μέρα στην πλατεία με ένα φίλο χορευτή που είχε έρθει μικρό παιδί από την Αλβανία και μας πλησίασε ένα Αφρικανός για να μας πουλήσει CD. Θυμάμαι το σχόλιό του καθώς απομακρυνόταν: «Δεν μπορώ πια αυτούς τους ξένους». Τέτοιες τοποθετήσεις μου κέντριζαν πάντα το ενδιαφέρον.

Εκτός από την Πολιτική, το ενδιαφέρον μου κέντριζε πάντα και η Φωτογραφία, ως τέχνη, ως μνήμη, ως συλλεκτικό αντικείμενο. Ο συνειρμός αυτός ήταν αναμενόμενος, καθώς πλησίαζα στην Τήνου, στο πανέμορφο νεοκλασικό που έδρευε η ιστορική Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία (ΕΦΕ) μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Δεν είχα προσέξει ποτέ όμως στο νούμερο 43, Τήνου και Κυκλάδων, την έπαυλη με την καμπυλωτή γωνία και στο 57, το κατακόκκινο και καλοδιατηρημένο νεοκλασικό του μεσοπολέμου.

Φτάνοντας στην Κεφαλληνίας, ξύπνησαν πολλές μνήμες -κυρίως του ουρανίσκου. Θυμάμαι την ταβέρνα του Καρακατσάνη με τα υπέροχα ντολμαδάκια. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκα αναφορές για το μουσακά της στη «Νέα Ελληνική Κουζίνα» και στη «Γεύση της Μνήμης». Από την κάτω μεριά της Πατησίων, υπήρχε το “Croissant” -νομίζω λεγόταν- από όπου κάθε πρωί μύριζαν τα κρουασάν με κακάο. Από τη γωνία, που ήταν το ανθοπωλείο «Μαμάης», αγοράζαμε ανθοδέσμες για τις επισκέψεις και τα καλέσματα και γενικώς από εκεί γύρω αγοράζαμε ό,τι χρειαζόμασταν, μιας και τα είχε όλα η γειτονιά μας. Πηγαίναμε στα θέατρα και τα σινεμά κάθε Σαββατοκύριακο: Μπρόντγουαιη, Αελλώ στην Πατησιών και Κεφαλληνίας… Πιο μετά άνοιξε και το Zara και γινόταν πανζουρλισμός κάθε μέρα. Πιο μεγάλη, είχα κάνει μια Πρωτοχρονιά στο “Au Revoir”. Η Κεφαλληνίας εκτός από επίκεντρο όλων των αγορών και της νυχτερινής μας ζωής, ήταν ο δρόμος που μας γύριζε σπίτι από κάποια μακρινή βόλτα μας με το αυτοκίνητο. Σηματοδοτούσε λοιπόν, πάντα το τέλος της βόλτας. Στη συμβολή των οδών Κεφαλληνίας και Κόμνα Τράκα τελείωσε και μια σχέση -τώρα που το σκέφτομαι.

Από την Κεφαλληνίας στη Φωκίωνος Νέγρη: τα πρώτα χρόνια της νιότης
Ανεβαίνοντας την Κεφαλληνίας, στη συμβολή με την Κυκλάδων στεγάζεται η «θεατρική Εταιρεία Πράξη» και η «Νέα Σκηνή», που ήταν η καπνοβιομηχανία Καπερνάρου. Απέναντι, βρίσκεται το θέατρο Τόπος Αλλού – Αερόπλοιο, που το επισκέφτηκα πρόσφατα με αφορμή ένα παιδικό πάρτι. Το οίκημα αυτό στέγασε στο παρελθόν ταβέρνα, ζαχαροπλαστείο, τσαγκαράδικο και σχολείο. Στη γωνία Κεφαλληνίας και Κυψέλης βρίσκεται το Λύκειο που ονειρευόμουν να πάω. Το όμορφο κτίριό του, στέγασε την Ιταλική Σχολή Καλογραιών, στην Κατοχή ήταν νοσοκομείο των κατοχικών δυνάμεων και το 1945 έγινε Νοσοκομείο της «Βασιλικής Αεροπορίας». Μπορεί να μη φοίτησα ποτέ σε αυτό το σχολείο, αλλά έκανα φίλους από εκεί κι έζησα λίγο τις ιστορίες του.

Περπάτησα την Κυκλάδων. Στο 28, ένα πανέμορφο νεοκλασικό. Μετά πήρα την Σποράδων. Στο νούμερο 41, ακόμα μια όμορφη έπαυλη με επιρροές art nouveau. Κι έτσι έφτασα στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης. Το κτίριο χτίστηκε το 1935 και είχε πολλή ζωή μέχρι τη δεκαετία του 1980 που ξεφύτρωσαν τα σούπερ μάρκετ. Το 2005 συζητήθηκε η κατεδάφισή της αλλά τελικά κηρύχτηκε διατηρητέο, που περιμένει την αναβίωσή του! Στη μπυραρία που στεγαζόταν στη γωνία του κτιρίου, δούλεψα σερβιτόρα ως φοιτήτρια. Θυμήθηκα εκείνο το βράδυ, που αναμεταδιδόταν ένας σημαντικός αγώνας του Παναθηναϊκού και δεν είχαμε κόσμο. Πίναμε μαύρες μπίρες με τον ιδιοκτήτη από το βαρέλι, περιμένοντας να περάσει η ώρα και να κλείσουμε. Όταν τέλειωσε ο αγώνας, ήρθε μια παρέα. Παραπάτησα από το πολύ αλκοόλ και τους έφερα όλο το δίσκο στο κεφάλι!

Περπάτησα για ώρα στη Φωκίωνος Νέγρη. Μπορώ να πω με ασφάλεια ότι εκεί γνώρισα τον κόσμο όλο! Τα παιδικά μου χρόνια, ο κόσμος τελείωνε στην «αράχνη» -που λέγαμε μικροί. Αυτό σήμαινε φαγητό στον Παεζάνο με τη μαϊμού ή στη «Θράκα», ή λίγο μεγαλύτερη κι αν άφηναν οι γονείς στα Goody’s, μετά καφέ για τους γονείς και πάστα σοκολατίνα για εμάς, στου «Φλόκα» ακριβώς απέναντι, και μια περατζάδα μέχρι την «αράχνη», όπου παίζαμε για λίγο σκαρφαλώνοντας στα σίδερα. Θυμάμαι από μικρή να θαυμάζω τις δύο μακρόστενες και «διαγώνιες» πολυκατοικίες στη Φωκίωνος Νέγρη και Επτανήσου (η πολυκατοικία «Κανάκη» στο νούμερο 21 και η πολυκατοικία «Λαναρά» -μάλλον από τη γνωστή οικογένεια επιχειρηματιών της κλωστοϋφαντουργίας- στο νούμερο 23).

Αργότερα, ο «Φλόκας» έγινε Flocafe κι άρχισε να σερβίρει παγωτό σε πιάτο όλο το χρόνο. Η πάστα σοκολατίνα αντικαταστάθηκε από τις πιο «μοντέρνες» Black Venus και Black Forest (το ότι μας δινόταν η δυνατότητα να τρώμε παγωτό όλο το χρόνο δεν μπορώ να το ξεχάσω). Μετακόμισαν και οι μεγάλες αλυσίδες στη γειτονιά μας: KFC, Haagen Dazs, Pizza Hut… Έγιναν πολλές οι επιλογές, και σήμερα η Φωκίωνος Νέγρη σε πείσμα των καιρών, της «προαστιοποίησης των Αθηναίων» και της μετανάστευσης διατηρεί ένα πολύ καλό επίπεδο κόσμου, αλλά και μεγάλη ποικιλία εστιατορίων, καφέ και ζαχαροπλαστείων με προσωπικότητα για όλα τα γούστα. Έχουν εμφανιστεί πολλά καφέ με ναργιλέ, αυθεντικά ή μη, μαζί με αυτά και η καινούρια μυρωδιά του καπνού με άρωμα συνήθως μήλο.

Η «άνω» Φωκίωνος και η Κυψέλη «πέρα» από την Φωκίωνος σήμαινε τα πάντα για την εφηβεία και την ενηλικίωσή μου. Το ροκάδικο «Όναρ», το «Σπιτικό», η μπυραρία της Δημοτικής Αγοράς, το σουβλατζίδικο «Κάτι Άλλο» με τα υπέροχα καλαμάκια κοτόπουλο στη Σποράδων, η πλατεία με τα αγάλματα-σκύλους όπου ξενυχτούσαμε….

Κατέβηκα την Τενέδου. Είχα ένα φίλο που έμενε εκεί, δίπλα από τον κινηματογράφο «Στέλλα». Το όνομά του σινεμά -διαβάζω- είναι εμπνευσμένο από την ταινία με τη γνωστή ατάκα «Στέλλα κρατάω μαχαίρι». Εγώ πάντα κλειστό τον θυμάμαι. Στη συμβολή με την Επτανήσου, στο νούμερο 26 και πιο κάτω στο 21Β και το 9 τρία κομψά κτίρια. Το τελευταίο στέγασε για πολλά χρόνια το παράρτημα Πατησίων του Γαλλικού Ινστιτούτου. Κάνω μια παράκαμψη να δω και ένα ακόμα του 1920 -με επιρροές από το γαλλικό εκλεκτικισμό- στο 54 της Επτανήσου και Μηθύμνης.

Από την Ίμβρου στην Κύπρου και την Αγίας Ζώνης: τα όρια της δικής μου Κυψέλης
Κάθε φορά που περπατώ στην Ίμβρου, θυμάμαι την Ίμβρο την ίδια ελλείψει άλλης εικόνας από την ομώνυμη οδό! Αυτή τη φορά όμως, παρατήρησα ότι η Ίμβρου είναι ένας από τους πιο ωραίους δρόμους της Κυψέλης! Εντυπωσιακά νεοκλασικά στη σειρά που πνίγονται στα δέντρα και στο βάθος, πέρα από την Πατησίων, να δύει ο ήλιος. «Κλείνουμε» λέει το χαρτί στην πόρτα της αντικερί στη γωνία.

Άρχισα να κατεβαίνω από τη Λέλας Καραγιάννη και θυμήθηκα τα όμορφα χειμωνιάτικα πρωινά που, ως φοιτήτρια, έκανα ιδιαίτερα μαθήματα ιταλικών σε μια συμπαθέστατη καθηγήτρια στη Μεγίστης και συγκινήθηκα. Κατεβαίνοντας προς την Πατησίων, ακόμα μια όμορφη σειρά από επιβλητικά νεοκλασικά και μετά η κατάληψη-θρύλος της Λέλας Καραγιάννη στο νούμερο 37 και Δροσοπούλου γωνία. Η έπαυλη κατοικήθηκε -διαβάζω- μέχρι το 1960 από τη Μαρία Μεταξάτου, η οποία κληροδότησε το οίκημα στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Μετσόβιο και την Ανωτάτη Σχολή καλών Τεχνών με σκοπό να λειτουργήσει ως φοιτητική εστία άπορων φοιτητών από τα Ιόνια νησιά και κυρίως από τον τόπο καταγωγής της, την Κεφαλλονιά. Το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε και μια ομάδα φοιτητών το 1988 προχώρησε στην κατάληψή του, η οποία θεωρείται η μακροβιότερη κατάληψη στην Αθήνα. Ο φίκος, δε που έχει στην αυλή του είναι ο μεγαλύτερος στην Ελλάδα. Μου φάνηκε άδειο και παρατημένο ακόμα και από τους καταληψίες.

Το πιο απόκρυφο μυστικό της Κυψέλης είναι -νομίζω- η πλατεία Π.Ε.Α.Ν. (Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζομένων Νέων-αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε στην Κατοχή). Γύρω από τη μικρή πλατεία, στη Θάσου 3 βρίσκεται ένα αρχιτεκτονικά ενδιαφέρον σπίτι με τετραγωνισμένα έρκερ και στο 16 μια όμορφη εκλεκτιστική κατοικία. Στη γωνία βρισκόταν παλιά το jazz μπαράκι, Verve (που μετακόμισε στου Ψυρρή). Εκεί κάπου στην Κελαινούς, κρύβεται κι ένα δικό μου μυστικό.

Σε αυτή τη βόλτα ανακάλυψα την οδό Πόρου. Ποτέ δεν την είχα περπατήσει. Πανέμορφος δρόμος. Και τι όμορφο σπίτι στο 17! Λίγο παρακάτω, ένας καλλιτέχνης έχει το εργαστήριό του μέσα σε ένα «ροζ-θα-το-έλεγα» νεοκλασικό και παραδίδει μαθήματα για τη Σχολή Καλών Τεχνών. Αρχίζει να νυχτώνει και κάνω μεταβολή. Στη Νάξου, περνώ μπροστά από το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Άννας και βγαίνω στην Αγία Ζώνη και το Άσυλο Ανιάτων, την πάλαι ποτέ Έπαυλη Μάλκολμ. Η Έπαυλη είναι έργο του Κλεάνθη και του Σάουμπερτ και κτίστηκε το 1831-2 για λογαριασμό του Βρετανού Ναυάρχου Μάλκολμ, ο οποίος -παρεμπιπτόντως- ήταν ο πρώτος που έφερε αυτοκίνητο «στας Αθήνας». Μετά από αυτόν, κατοικήθηκε κυρίως από πρέσβεις και από τη Δούκισσα της Πλακεντίας, αλλά και από τον ιστορικό Σπύρο Τρικούπη. Ο γιός του, Χαρίλαος Τρικούπης, την πούλησε σε ένα λογοτέχνη με το όνομα Ροδοκανάκης. Το 1902 νοικιάστηκε από το Σύλλογο Κυριών «Η καλή προαίρεσις» για να στεγάσει το Άσυλο Ανιάτων και το 1905 αγοράστηκε από τον εν λόγω σύλλογο με φιλανθρωπίες.

Δεν μου έχει δοθεί η ευκαιρία να δω το εσωτερικό του και πρόσφατα, διαβάζοντας το βιβλίο της Ευτυχίας Γιαννάκη «Στο πίσω κάθισμα» θυμήθηκα αυτή μου την παράλειψη. Η πόρτα ήταν κλειστή. Πάντως κι απ’ έξω καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για μια πραγματική όαση στην Κυψέλη. Θυμήθηκα το Σταύρο, που συναντούσαμε στο αναπηρικό του καροτσάκι έξω από το Άσυλο και του πηγαίναμε σοκολάτες. Θυμήθηκα τα βράδια στην πλατεία της Αγίας Ζώνης και στους Μερακλήδες. Θυμήθηκα τη Λέρου, το μικρό στενό που μου άλλαξε τη ζωή (και ως στενό και ως νησί).

Μέχρι εδώ ήταν τα όρια της δικής μου Κυψέλης. Ήθελα να πάω κάπου οικεία να ξαποστάσω και να τσιμπήσω κάτι. Στο δρόμο συνάντησα το αγαπημένο μαγαζί της μητέρας μου, το Liasso. Στη βόλτα μας, πάντα κάναμε μια στάση για να περιεργαστεί τη βιτρίνα και να υπολογίσει πώς θα καταφέρει να αγοράσει εκείνο το σεκρετέρ με το φωτιστικό. Κι έτσι έφτασα στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου, γιατί μόνο με τα ωραία μπιφτέκια της Μαίρης και με μια κρύα μπύρα μπορούσε να τελειώσει ένα τέτοιο βράδυ!

Κι ένα ερώτημα που θα μείνει αναπάντητο: Γιατί όλες οι οδοί της Κυψέλης έχουν ονόματα από νησιά;

Κείμενο / φωτογραφίες: Ελένη Φωτίου

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Kόκκινη η Ακαδημία Αθηνών

http://www.protothema.gr/Images/ImageHandler.ashx?m=AnchoredFit&f=Ly8xMC4xNTAuMC40L3B0d2VibC9maWxlcy8xLzIwMTcvMDkvMjkvNDI0MTk3NS5qcGc%3d&t=0&w=820&h=457&a=Center

Φωτογραφίες: Στο κόκκινο φωταγωγήθηκε το ιστορικό κτίριο της Ακαδημίας Αθηνών

Για την Παγκόσμια Ημέρα Καρδιάς και στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την ευαισθητοποίηση των πολιτών στην πρόληψη των καρδιαγγειακών παθήσεων.
Η Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Καρδιάς (29 Σεπτεμβρίου), προγραμμάτισε μια σειρά δράσεων με στόχο την ευαισθητοποίηση των πολιτών για την πρόληψη των καρδιαγγειακών παθήσεων.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Στο πλαίσιο των εορτασμών από τις 8.00 το βράδυ το ιστορικό κτίριο της Ακαδημίας Αθηνών που βρίσκεται επί της Πανεπιστημίου φωταγωγήθηκε στο χρώμα της καρδιάς με στόχο να κινήσει την περιέργεια των περαστικών και να αφυπνίσει τους πολίτες δίνοντας το μήνυμα ότι η πρόληψη και η γνώση σώζουν ζωές.

Οι εκδηλώσεις φωτισμού διεξάγονται σε εμβληματικά σημεία-ορόσημα σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως το Table Mountain στη Νότια Αφρική, η οθόνη Nasdaq στην Times Square της Νέας Υόρκης, o τροχός SingaporeFlyer, ο Sky Tower στη Νέα Ζηλανδία κ.α.
H Παγκόσμια Ομοσπονδία Καρδιάς (WHF), δια του φωτισμού εμβληματικών σημείων θέλει να  παροτρύνει τους πολίτες να αναλάβουν δράση για την προαγωγή της υγείας της καρδιάς.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Συναγερμός στην ΕΛ.ΑΣ. για τον άγνωστο που πυροβόλησε ανήλικο στο Γαλάτσι

https://anatakti.files.wordpress.com/2017/09/c095d-police.jpg?w=300

Οι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ εικάζουν ότι ο δράστης πυροβόλησε εναντίον του 10χρονου γιατί ενοχλήθηκε από τις φωνές των παιδιών που έπαιζαν στο προαύλιο του σχολείου!
Συναγερμός έχει σημάνει στο τμήμα Ανηλίκων της ΕΛΑΣ για τον εντοπισμό και την σύλληψη του άγνωστου που πυροβόλησε με αεροβόλο όπλο και τραυμάτισε το βράδυ της Κυριακής ένα 10χρονο ανήλικο αγόρι που μαζί με φίλους του έπαιζε μπάσκετ στο προαύλιο του 9ου Δημοτικό Σχολείο Γαλατσίου.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Το 10χρονο αγόρι τραυματίστηκε ελαφρά στο χέρι και όπως εικάζουν οι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ ο άγνωστος άνδρας  πυροβόλησε εναντίον του γιατί ενοχλήθηκε από τις φωνές των παιδιών!

Οι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ δεν κρύβουν και την ανησυχία τους για το ενδεχόμενο να γίνει και νέα επίθεση καθώς το προαύλιο του σχολείου είναι ανοιχτό και καθημερινά τις απογευματινές και βραδυνές ώρες παίζουν μπάσκετ στο προαύλιο δεκάδες παιδιά.
Για τον λόγο αυτό η  αστυνομία έχει εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό για να εντοπίσει τον δράστη.

Ο πατέρας του μαθητή που τραυματίστηκε μίλησε στον ΑΝΤ1 και μεταξύ άλλων σημείωσε: «Δεν είναι σωστό αυτό που έκανε. Αν τον έχει ενοχλήσει η φασαρία, έπρεπε να έρθει εκεί να τα πούνε. Δεν ξέρω αν έχει παιδιά αυτός που το έκανε ή όχι, αλλά αυτό είναι απαράδεκτο».
Δείτε το βίντεο με τις δηλώσεις του πατέρα του 10χρονου μαθητή: 

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Με την υπογραφή του ομίλου Κόκκαλη το νέο ξενοδοχείο στο Σύνταγμα

http://www.tourismtoday.gr/wp-content/uploads/2017/09/%CE%9A%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%84%CF%81%CF%8E%CE%B7%CE%BD%CE%B7_3-5_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%92%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AE%CF%82-%CF%8C%CF%88%CE%B7-296×197.jpg

Η εταιρεία του ομίλου Κόκκαλη αναδείχθηκε πλειοδότης στο διαγωνισμό, τον οποίο πραγματοποίησε μέσα στον Αύγουστο η Υπηρεσία Αξιοποίησης Ακίνητης Περιουσίας Ενόπλων Δυνάμεων
Στον όμιλο της Intrakat, με σκοπό τη δημιουργία boutique ξενοδοχείου, καταλήγει, σύμφωνα με πληροφορίες, το ακίνητο επί της οδού Κολοκοτρώνη 3-5 και Βουλής, από τα πιο γνωστά διατηρητέα ιδιοκτησίας του Μετοχικού Ταμείου Στρατού στην περιοχή του Συντάγματος.//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Η εταιρεία του ομίλου Κόκκαλη αναδείχθηκε πλειοδότης στο διαγωνισμό, τον οποίο πραγματοποίησε μέσα στον Αύγουστο η Υπηρεσία Αξιοποίησης Ακίνητης Περιουσίας Ενόπλων Δυνάμεων (ΥΠΑΑΠΕΔ) με «ανοικτή» στον επενδυτή την επιλογή της χρήσης του ακινήτου.

Σημειωτέον ότι κατά το παρελθόν το ακίνητο στέγαζε κατάστημα της σουηδικής H&M, της αλυσίδας αξεσουάρ της Ferrari κ.α., ενώ τα τελευταία χρόνια έμενε στο μεγαλύτερο μέρος του, κενό. Τώρα, δεδομένης της θέσης του στην «καρδιά» της τουριστικής Αθήνας, η χρήση που επιλέγεται είναι η ξενοδοχειακή και δή για τη δημιουργία boutique ξενοδοχείου.

Με την υπογραφή του ομίλου Κόκκαλη το νέο ξενοδοχείο στο ΣύνταγμαΤο διατηρητέο, επί της οδού Κολοκοτρώνη 3-5 και Βουλής, συνολικής επιφάνειας 4.160 τ.μ., πρόκειται να μισθωθεί, εφόσον φυσικά δοθεί το ‘πράσινο φώς’ από το Συμβούλιο Αμυνας, με μηνιαίο μίσθωμα στα 40.000 ευρώ για 20 χρόνια, με δυνατότητα παράτασης για άλλα 20, με ελάχιστη αναπροσαρμογή 1% το χρόνο, ενώ το συνολικό οικονομικό όφελος για την ΥΠΑΑΠΕΔ από τη συγκεκριμένη σύμβαση μισθώσεως, τα 20 πρώτα χρόνια θα είναι κατ΄ ελάχιστον 10,35 εκατ. ευρώ. Πρόκειται για ένα από τα πιο σημαντικά ακίνητα ιδιοκτησίας του Μετοχικού Ταμείου Στρατού, στο οποίο ανήκει, ως γνωστόν και το Μέγαρο Citylink, όπου στεγάζεται το πολυκατάστημα attica του Συντάγματος. Το ΜΤΣ είχε κάνει την τελευταία πενταετία αρκετές προσπάθειες κατά το πρόσφατο παρελθόν για την αξιοποίησή του, χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα λόγω της πτώσης στο εγχώριο λιανεμπόριο.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

«ΡΕΞ»: Το οικοδομικό μεγαθήριο της Αθήνας του 1937

http://www.ekathimerini.com/resources/2017-06/rex-thumb-large.jpg

Θαμβώνεται κανείς από τον πλούτον και την μεγαλοπρέπειαν που αντικρύζει εις το ομοίωμα του «Ροκφέλλερ Σίτυ» της Νέας Υόρκης
«42 μέτρα πάνω από την Αθήνα! Μη νομίσετε ότι το κατόρθωμα αυτό γίνεται με κανένα αεροπλάνο. Όχι. Αυτό ημπορεί να το κατορθώση ο καθείς. Αρκεί μόνον να ανέλθη εις την ταράτσα του νέου οικοδομικού μεγαθηρίου της λεωφόρου Πανεπιστημίου, το «Ρέξ».
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Μία άνοδος. Εκεί θα επιτρέψη πρώτον να ρίψη κανείς μια ερευνητική ματιά εις την μεγαλειτέρανοικοδομήν που εγνώρισαν μέχρι σήμερον αι Αθήναι. Όλος ο κόσμος που από διετίας διηρωτάτο τι επρόκειτο εκεί να κτισθή και που από τα κιγκλιδώματα χάζευε πρό του οικοδομικού θαύματος, θα έχη σήμερον την ευτυχίαν να το περιεργασθή.

Αλλά από πού να αρχίση κανείς στο νέον αυτό μέγαρον «Ρέξ» και πού να καταλήξη; Διά να θαυμάση τις το νέον απόκτημα των Αθηνών πρέπει να έχη αρκετό κέφι και να διαθέτη αρκετήνώραν. Το σπουδαιότερο δε είνε ότι από την πρώτη στιγμή της εισόδου του μέχρι την ώρα που θα φύγη θα περιπίπτη από εκπλήξεως εις έκπληξιν περιεργαζόμενος τα διάφορα διαμερίσματα, μηχανικάς εγκαταστάσεις. Αιθούσας θεάτρου, κινηματογράφου, καμπαρέ, ρεστωράν, μπάρ, ρούφ-γκάρντεν κλπ.

Θαμβώνεται κανείς από τον πλούτον και την μεγαλοπρέπειαν που αντικρύζει εις το ομοίωμα του «Ροκφέλλερ Σίτυ» της Νέας Υόρκης. Οι τρείς αδελφοί Συκιαρίδη, οι κυριότεροι μέτοχοι του Ελληνικού Κτηματικού Οργανισμού ο οποίος διευθύνει το «Ρέξ», έλαβον την ιδέαν διά να καταπλήξουν το πανελλήνιον να κτίσουν εις το κέντρον των Αθηνών ένα μέγαροναποκλειστικώς διά κέντρα διασκεδάσεως, έπεισαν τους μηχανικούς αρχιτέκτονας του αμερικανικού κολοσσού «Ροκφέλλερ Σίτυ», Ράϊνχαρτ και Μύλλερ, να τους κάνουν τα πρώτα σχέδια διά το κτίριον αυτό. Και το κτίριον αυτό είνε ήδη έτοιμον από σήμερον, εν μικρογραφία εννοείται του αμερικανικού, να δεχθή τον θαυμασμόν των Αθηναίων.

Το ύψος του «Ρέξ» είνε 42 μέτρα. Διά να κτισθή αυτό εχρειάσθησαν δέκα εκατομμύρια εργατικαίώραι. Το οικόπεδον επί του οποίου εκτίσθηείνε 1500 πήχεις. Η όλη οικοδομή εστοίχισε περί τα 80.000.000 δρχ. Την αίθουσαν του κινηματογράφου εις την οποίαν χωρούν περί τους 1800 θεαταί, καλύπτει μία μονοκόμματη οροφή από μπετόν-αρμέ με άνοιγμα 26 μέτρων χωρίς ενδιάμεσα στηλώματα, το οποίον θεωρείται ως αρχιτεκτονικό κατόρθωμα. Υπάρχουν τέσσαρα ασανσέρ, τα οποία χωρούν από 25 άτομα το καθένα, το όλον 100 και θα δύνανται να τα ανεβάσουν εις το θέατρον εντός 30 δευτερολέπτων. Διά να ανέβη κανείς με τα πόδια μέχρι της ταράτσας πρέπει να πατήση 365 σκαλοπάτια μαρμάρινα. Όλοι οι θεαταί που θα  μπορούν την ίδια ώρα να παρακολουθούν τα τρία θεάματα του «Σινεάκ», του κινηματογράφου και του θεάτρου της κ. Μαρίκας Κοτοπούλη δεν θα υπερβαίνουν τους 4400, δηλαδή 700 θεαταί του «Σινεάκ», 1900 θεαταί του κινηματογράφου και 1800 του θεάτρου Κοτοπούλη.
Η όλη διακόσμησις του εσωτερικού του «Ρέξ» είνε απλή, ωραία και μοντέρνα. Ο κινηματογράφος έχει δυό μεγάλα χωρίσματα, έκτακτες βελουδένιες πολυθρόνες και τελειοποιημένο σύστημα εξαερισμού, το, οποίον θα επιτρέπη το κάπνισμα χωρίς να δημιουργείται δυσάρεστος ατμόσφαιρα. Είνε δε, όταν προσέξη κανείς, όλη η αίθουσα ένα πελώριο τρυπητό. Όλα τα σχέδια κρύβουν εξαεριστήρες, οι κολώνες που πλαισιώνουν την σκηνή, δεξιά και αριστερά, έχουν κάθετες γραμμές που φαίνονται σαν στολίδια, αλλά είνε αληθώς κενά απ’ όπου ανανεώνεται ο αέρας και σειρές από τετραγωνάκια φαίνονται σαν άχρηστα σχέδια στους τοίχους, ενώ είνε κρυμμένα καλοριφέρ.

Διά να εισέλθη κανείς μέσα στο μεγάλο αυτό κτίριο και να το περιεργασθή θα χρειασθή ασφαλώς και πιλότο. Την πρώτη φορά που θα μπούν μέσα σ’ αυτό οι Αθηναίοι θα δυσκολευθούν κάπως διά να φθάσουν εκεί που θέλουν να παραμείνουν, είτε στο θέατρο, είτε στον κινηματογράφο, είτε στο «Σινεάκ».

Μία μεγάλη καινοτομία θα ισχύση με τον νέον αυτόν κολοσσόν. Η είσοδος εις αυτό θα είνε ελευθέρα. Ο κάθε άνθρωπος θα μπαίνημε ευκολία και θα το περιτριγυρίζη χωρίς να ενοχληθή από κανένα. Θέλει να πάη στο μπάρ να πάρη τον καφέ του και να μείνη λίγη ώρα; Είνε ελεύθερος. Αν μετά θελήση να πάη στον κινηματογράφο ή στο θέατρο δεν έχει παρά να βγάλη το εισιτήριό του και να παρακολουθήση το θέαμα. Τζαμπατζής δεν έχει να παρακολουθήση οτιδήποτε. Από την πλευρά αυτή έχουν ληφθή όλα τα μέτρα.

Σήμερα λοιπόν Αθηναίοι ετοιμασθήτε δια τα εγκαίνια του αμερικανικού μεγάρου «Ρέξ»».
(«Ελληνικόν Μέλλον», Σάββατον 23 Ιανουαρίου 1937)

Θωμάς Σιταράς (Αθηναιογράφος)

via Blogger anatakti.gr