Category Archives: 2018 at 09:33PM

Εικόνα

Ο φασισμός κι οι εξουσίες που δένονται μαζί

https://ift.tt/2rg2q1w

Ο φασισμός είναι μια λέξη που ’χει λατινική προέλευση. Ετυμολογείται απ’ τη λέξη fasciα που ’ναι η ταινία, ο επίδεσμος, το ίδιο το δέμα, απ’ όπου και το ελληνικό φασκιώνω και
φασκιά. Ειδικότερα, ο φασισμός προέρχεται απ’ τη λέξη fascio που πάει να πει την δέσμη, τα δεμένα πράγματα μαζί. Ποιά πράγματα;

Στην αρχαία Ρώμη υπήρχε μια λέξη που περιέγραφε μια δέσμη από συνήθως ανοιχτόχρωμες ξύλινες ράβδους (fasces lictorii, βρίσκουμε τη φράση πάντα σε πληθυντικό) που ήσαν τα διάσημα των μειζόνων εξουσιών (imperium) και των τιμωρητικών αρμοδιοτήτων ενός αξιώματος, λογουχάρη ενός δικαστή, τυλιγμένες όλες μαζί με μια κόκκινη δερμάτινη ταινία. Η δέσμη έφερε καμιά φορά κι έναν μπρούντζινο, μονό πέλεκυ περίπου στο μέσο ύψος της, ή έναν διπλό (bipennis) ψηλά, στερεωμένο τότε συνήθως στη κεντρική ράβδο του κατακόρυφου άξονα. Ο πέλεκυς τοποθετείτο πάνω στη δέσμη συνήθως όταν ο αξιωματούχος βρισκόταν έξω απ’ τα όρια της Ρώμης, και λειτουργούσε υπενθυμιστικά της εξουσίας ζωής και θανάτου, αλλ’ είχε και ιερατικό συμβολισμό, όπως λογουχάρη ο διπλός πέλεκυς (λάβρυς) των Μινωιτών, που μολονότι δεν μας περνά σήμερα απ’ τον νου, είχε συνδεθεί στον αρχαίο κόσμο με τη λατρεία γυναικείων θεοτήτων ή γυναικείων θεϊκών αρχών.

Fasces με μονό πέλεκυ

Λέγονταν lictorii οι δέσμες (ραβδονομικές, θ’ απέδιδα) γιατί αυτό το κατασκεύασμα το κουβαλούσε επ’ ώμου ο lictor (πιθανώς απ’ το ρήμα ligare, παναπεί δένω), που ήταν ο ραβδούχος ή ραβδονόμος, ένας σωματοφύλακας στην υπηρεσία διαφόρων αξιωματουχων της Ρώμης — με παράδοση που πηγαίνει πίσω ήδη στα χρόνια της βασιλείας των Ταρκυνίων, πριν την ρεπουμπλικανική περίοδο.

Αναλόγως του αξιώματός του, ένας Ρωμαίος αξιωματούχος διέθετε στην υπηρεσία του κι έναν αριθμό από ραβδοφόρους lictores, μ’ εξαίρεση τον pontifex maximus («μέγιστο γεφυροποιό», τον αρχιερέα δηλαδή που γεφύρωνε τον κόσμο των ανθρώπων με τον κόσμο των θεών, τίτλο που αργότερα κατείχαν οι καίσαρες και κληρονόμησε ο Ποντίφικας της Ρώμης), του οποίου οι lictores curiati δεν κουβαλούσαν ράβδους. Τυπικά ας πούμε, ένας αυτοκράτωρ (imperator) ή ένας ύπατος (consul) διέθετε έως δώδεκα ραβδούχους, ενώ ένας δικτάτωρ (dictator, δηλαδή ένας εκλεγμένος με έκτακτες εξουσίες ανώτατος άρχων) είκοσι τέσσερις ραβδούχους έξω απ’ το pomerium ή pomoerium και μέχρι δώδεκα εντός του (σύντμηση της φράσης post moerium, τουτέστιν «έξω απ’ τα τείχη», που ’ταν η ιερή οριοθέτηση της έκτασης της πόλης της Ρώμης), κ.ο.κ. Αρχικά οι ραβδούχοι αυτοί ήσαν συνολικά τριάντα, ένας από κάθε curia (ρωμαϊκά δημοτικά συμβούλια θα λέγαμε, όπου κάθε πολίτης ανήκε σ’ ένα συγκεκριμένο) και διατίθενταν δώδεκα σε κάθε ύπατο κι έξι στον πραίτορα (praetor). Κληρώνονταν απ’ τις τάξεις των πληβείων (plebs) αλλά επειδή τίποτα δεν μένει αμετάβλητο στην ιστορία των ανθρώπινων έργων, στη συνέχεια επιλέγονταν προσεκτικά μεταξύ απελεύθερων δούλων που εμπιστευόταν ο εκάστοτε αξιωματούχος, ή μεταξύ έμπιστων απόμαχων εκατόνταρχων απ’ τις λεγεώνες που ’χαν πολεμήσει στο πλευρό του. Ήσαν αγριωποί και χειροδύναμοι άντρες, κι αργότερα, στους παλαιοχριστιανικούς, υστερορρωμαϊκούς αιώνες, καί οι επίσκοποι μεγάλων πόλεων, όπως η Αλεξάνδρεια, έφτιαχναν τη δική τους αντίστοιχη σωματοφυλακή από χειροδύναμους νταήδες που λέγονταν παραβολάνοι, επειδή δούλευαν στα βαλανεία, ήτοι κρήνες και λουτρά, όπου παρείχαν δήθεν νοσηλευτικές υπηρεσίες αλλά συχνότατα έπαιζαν ξύλο στους δρόμους της πόλης, όταν η μία κοινότητα διεκδικούσε για την πάρτη της έναντι μιας άλλης τον έλεγχο του αστικού τοπίου κατά την ύστερη αρχαιότητα, ή προστάτευαν τον επίσκοπό τους απ’ τους αγριεμένους αναχωρητές που κατέκλυζαν πού και πού την Αλεξάνδρεια προερχόμενοι απ’ τη Νιτρία Έρημο, γιατί εκείνους τους πρώτους αιώνες οι ασκητές δεν ήσαν πάντοτε αυτό που είναι σήμερα.

Επιστρέφοντας στους lictores, θα έχετε δει στη σειρά «Ρώμη» του HBO να προηγείται ο ραβδούχος του αξιωματούχου που συνόδευε, και να βάζει στη θέση του όποιον δεν παραμέριζε, σπρώχνοντάς τον, χτυπώντας τον, και γενικά με το αναμενόμενο μπραβιλίκι που σήμερα θα βρίσκαμε σοκαριστικό, αλλά στην αρχαία Ρώμη ήσαν εκπληκτικές οι αντοχές τους στη θέα της βίας. Εξαιρούνταν απ’ το σπρωξίδι οι ρωμαίες δέσποινες, γιατί αλίμονο εάν τις άγγιζε το κάθε άγαρμπο ανδρικό χέρι. Πέρα απ’ αυτά, ο ραβδούχος στεκόταν δίπλα στον αξιωματούχο του όταν εκείνος απευθυνόταν στο πλήθος, προέβαινε σε συλλήψεις και προσαγωγές ταραχοποιών στοιχείων όταν τον διέταζε ο αφέντης του, και σε δημόσιες, επιτόπου τιμωρίες. Καμιά φορά συνόδευαν εκτάκτως και τις παρθένες ιέρειες της Εστίας, τις Εστιάδες, ή σημαίνοντες ιδιώτες σε ειδικές περιστάσεις, λογουχάρη σε κηδείες κι εορτασμούς. Οι lictores του αρχιερέα υπηρετούσαν στις θυσίες, στην προστασία των ιερέων, και στην διατήρηση της τάξης κατά τις δημόσιες συγκεντρώσεις.

Οι ράβδοι στη δέσμη είπαμε πως ήσαν πολλές, κι όλες δεμένες μαζί σχημάτιζαν μία, γεγονός που δίνει νόημα στη λατινική φράση “e pluribus unum”, ήτοι «από τα πολλά ένα», που διαβάζει κανείς και σήμερα στην αμερικάνικη νομισματική, σε κέρματα και χαρτονομίσματα, όπως στην παρακάτω πίσω όψη μιας δεκάρας, στο δεξί πλευρό της fascio.

Fasces και e pluribus unum στην οπίσθια όψη δεκάρας των ΗΠΑ

Στο Κατά Ιωάννην 17, 21 διαβάζουμε την προσευχή του Ιησού «ἵνα πάντες ἓν ὦσι» αλλ’ αυτή η ενότητα των προσώπων εν Χριστώ δεν είναι το ίδιο πράγμα με την συγκέντρωση όλων των εξουσιών σ’ ένα πρόσωπο, που συμβολίζεται μέσα από τη δέσμη των ράβδων στη Ρώμη και με το σχετικό ρητό. Η ενοποιητική αρχή λειτουργίας, όμως, παρασύρει ορισμένους να πιστέψουν πως η ένωση των πάντων σ’ ένα είναι μια ιδέα ευλογημένη στην Καινή Διαθήκη, κι έτσι ex post facto να συνδέσουν τις δύο φράσεις, που όπως βλέπουμε εμβληματικά στην αμερικάνικη δεκάρα, έχουν κοινή αναφορά στην προχριστιανική Ρώμη και στην ένωση των εξουσιών.

Η αλήθεια είναι πως η ρωμαϊκή ιδέα της ένωσης όλων των εξουσιών σ’ έναν άρχοντα (εξουσία νομοθέτησης, καταγγελίας και σύλληψης ενός προσώπου, ερμηνείας του νόμου, κρίσης, κι εκτέλεσης της τιμωρίας) που ακούγεται σαν μακρινός απόηχος της πραγματιστικής απόφανσης του Θουκυδίδη για την Αθηναϊκή δημοκρατία πως «ἐγίγνετό τε λόγῳ μὲν δημοκρατία, ἔργῳ δὲ ὑπὸ τοῦ πρώτου ἀνδρὸς ἀρχή» (Θουκυδίδου Ιστορίαι 2, 65. 9) επανεμφανίζεται στα χρόνια της δικής μας ζώσας εμπειρίας κατά τον Μεσοπόλεμο με την άνοδο του ιταλικού Φασισμού, και τη συγκέντρωση των εξουσιών στο πρόσωπο του Ντούτσε, Μπενίτο Μουσολίνι — Ντούτσε (Duce) απ’ το λατινικό ρήμα duco, ducere, που σημαίνει οδηγώ, οδηγώ στη μάχη, ηγούμαι. Τότε θυμήθηκαν οι Ιταλοί τις ρωμαϊκές fasces κι από κει ονόμασαν το κίνημα που θα οικοδομούσε μια νέα πολιτεία στη Ρώμη, η οποία πάτησε πάνω σε μιαν ολοκληρωτική ιδεολογία επίδεσης όλων των ράβδων με κόκκινο δέρμα και με πέλεκυ, και μιλώ εδώ για τον οπτικό συμβολισμό.

Θα ξεχνούσα, όμως, μιαν άλλη κορυφαία περίσταση όπου επίσης εμφανίζεται το σύμβολο της δέσμης των ράβδων, αυτή τη φορά όχι με πέλεκυ αλλά μ’ αιχμή ενός δόρατος στην κορυφή του, κι αυτή ’ταν η ακόλουθη απ’ τα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης:

Η αφίσα της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, 1789

Στην αφίσα, πάνω σε πλάκες που θυμίζουν την εικονολογία της παράστασης των Δέκα Εντολών, παρατίθενται τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη, διατυπωμένα μ’ εντολή της Γαλλικής Συντακτικής Συνέλευσης απ’ τον Αββά Σιεγιές, τον Μαρκήσιο Λαφαγιέτ, και με τις συμβουλές του Αμερικάνου Εθνοπατέρα και τρίτου Προέδρου των ΗΠΑ Τόμας Τζέφερσον — ιδού και μια γέφυρα που διευκόλυνε το πέρασμα του συμβόλου και του ρητού απ’ την Ευρώπη στις ΗΠΑ. Στο μέσον της αφίσας εικονίζεται να χωρίζει τις πλάκες μια δέσμη ράβδων — ή μήπως τις κρατά ενωμένες; — που υπενθυμίζει την βούληση των νέων αρχόντων για την άσκηση των εξουσιών τους και την εφαρμογή των διατάξεων της Διακήρυξης, ακόμα και με τη βία της λόγχης. Ο παντεπόπτης οφθαλμός του Θεού, σύμβολο διαδεδομένο στις στοές των ελευθεροτεκτόνων και στις παρεμφερείς οργανώσεις που άκμαζαν εκείνη την εποχή αιωρείται λαμπρός στην κορυφή της αφίσας, κι από κάτω του ένας ουροβόρος όφις συμβολίζει κι αυτός ένα σωρό πράγματα απ’ τον κόσμο της ιερής και βέβηλης σοφίας.

Οι fasces σχετίζονται με τον φασισμό γιατί συμβολίζουν την συγκέντρωση όλων των εξουσιών σ’ ένα πρόσωπο, αλλά και γιατί σχετίζονται με το σφιχτό δέσιμο που τις κρατά ενωμένες, ενώ άλλες πολιτικές ιδεολογίες προκρίνουν την διάκρισή τους κι είναι δημοκρατικές και φιλελεύθερες.

Συνάμα, οι fasces δεν αφήνουν σ’ όποιον τις βλέπει καμία αμφιβολία πως επιφυλάσσουν για τον αξιωματούχο τους ολοκληρωτική αρμοδιότητα επί της ζωής και του θανάτου των πολιτών.

Οι fasces, τέλος, όπως έδειξε η αφίσα της Δακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789, καμιά φορά ξεφυτρώνουν κι εκεί που δεν το αναμένουμε, γι’ αυτό κι άλλωστε η Ιστορία δεν ειν’ η επιστήμη του αναμενόμενου αλλά του συμβάντος στην πράξη.

via Blogger anatakti.gr

Advertisements
Εικόνα

Οι Ηπειρώτες ευεργέτες και οι συνεχιστές τους στη Βόρειο Ήπειρο

https://ift.tt/2NLiCVv


Εάν ρίξουμε μια ματιά στο εγγύτερο ιστορικό παρελθόν της Ελλάδος, θα παρατηρήσουμε μια σειρά από προσπάθειες και έργα τα οποία συντέλεσαν στην ανάπτυξη ολόκληρου του εθνικού μας οργανισμού, εντός και εκτός των σημερινών κρατικών ορίων.
Πληθώρα ευεργετών με ρίζες από την παγκοσμίως γνωστή Ήπειρο, ενστερνίζονται την ανάγκη για πρόοδο και με όλη τους την ψυχή χρηματοδοτούν κοινωφελή έργα, εστιάζοντας την προσοχή τους στις πραγματικές ανάγκες του λαού.

Οι ίδιοι όντας άνθρωποι φιλομαθείς και πραγματικά προοδευτικοί για την εποχή τους, συνεισέφεραν κυρίως στην αναβάθμιση της παιδείας, καθώς από εκείνην τίθεται σε κίνηση ολόκληρος ο κοινωνικός οργανισμός.

Απόστολος Αρσάκης, Σίμων Σίνας, αδερφοί Ζάππα, Ζωφράφοι, Ιωάννης Μπάγκας και τόσοι άλλοι, κατάγονται από τη σημερινή Βόρειο Ήπειρο. Τα πατρικά τους σπίτια στέκονται άλλα ερειπωμένα και αλλά εντελώς σβησμένα πια από το χάρτη. Κάποια στα όρια της σημερινής Ελληνικής Εθνικής Μειονοτικής ζώνης στην Αλβανία και κάποια όχι. Κι όμως, παρά τις έντονες προσπάθειες του πρώην δικτατορικού καθεστώτος στην Αλβανία, ουδείς μπόρεσε να εξαλείψει από το αίμα μας το «μικρόβιο» της προσφοράς προς το σύνολο.

Δε σας κρύβω πως νιώθω ιδιαίτερα υπερήφανος όταν βγαίνω από το σπίτι μου κάθε πρωί και καλημερίζω μια άμεση απόγονο των Ζωγράφων.
Η ίδια σου εκμυστηρεύεται πως η οικογένειά της υπέφερε τα πάνδεινα καθώς φέρει στις πλάτες της το αιώνιο εκείνο επώνυμο που έχει γίνει συνώνυμο της ευεργεσίας σε όλο τον κόσμο. Άνθρωπος χωρίς κανένα όφελος ή προσωπική απαίτηση από το ιδιαίτερο μεγαλείο των προγόνων της, βαστά στην ψυχή την ελληνικότητα και σου τη μεταφέρει καθώς αναλογίζεσαι την καταγωγή της.
Και σε αυτή την περίπτωση θλίβεσαι σαν σκέφτεσαι πως το ελλαδικό κράτος ούτε που έχει ασχοληθεί με τους εδώ απογόνους εκείνων που ακόμη και σήμερα στηρίζουν με τους τότε κόπους τους το δημόσιο οικονομικό σύστημα, φθάνοντας στο σημείο να διακόψει και το πενιχρό βοήθημα που λάμβανε με τους υπόλοιπους υπερήλικες Βορειοηπειρώτες ο προσφάτως αποβιώσας Νικόλαος Ζωγράφος.

Και σα μην έφτανε αυτό, το σωματικό σου ρίγος παρατείνεται, όταν κατανοείς πια πως αντικρίζεις μπροστά στα μάτια σου, όλα όσα θαύμασες από μικρός, όλα όσα σου έμαθαν οι γονείς σου και όλα όσα ξεφυλλίζεις στα ποικίλα ιστορικά συγγράμματα.

Η ευεργεσία έχει γίνει πια το εθνόσημο των νέων Ηπειρωτών, με ή χωρίς το κακώς επιβαλλόμενο από τις εκάστοτε «Μεγάλες Δυνάμεις» προσωνύμιο, «βόρειος» ή «νότιος». Ναι μεν οι εθνεγέρτες του νεοελληνικού πολιτισμού, είχανε την οικονομική άνεση, ωστόσο εμείς οι απλοί και σύγχρονοι ιστορικοί τους απόγονοι, τρεφόμαστε από το ζήλο τους. Νεολαίες στη Δερόπολη του Αργυροκάστρου, στους Αγίους Σαράντα, στη Χιμάρα, στην Κορυτσά, στα Γιάννινα και ευρύτερα, αντλούμε ακούσια τη δύναμή μας από εκείνο το «DNA» που μας μεταδίδουν οι Ηπειρώτες γονείς μας.

Η προσφορά έχει γίνει πια καθημερινή μας ανάγκη και κανένας δε μπορεί να το διαψεύσει. Κι αν πάλι θέλει να πειστεί, του προτείνω να έρθει να δει ιδίοις όμμασι όλα όσα έχουν καταφέρει στο κεφαλοχώρι της Δερόπολης, τη Δερβιτσάνη, οι νέοι.
Ξέρετε, οι εσωτερικές συγκρούσεις και οι προστριβές, είναι απόρροια του εγωισμού και της ιδιοτέλειας. Ενώ η αρμονία του συνόλου μαζί με την πρόοδο, είναι αποτέλεσμα του παραγκωνισμού του ατομικισμού και της αγάπης για συλλογικότητα.

Νιώθουμε υπόχρεοι σε όλους εκείνους οι οποίοι έδωσαν από τότε μάχη εναντίων του αναχρονισμού και των προκαταλήψεων, χωρίς να έχουν την ανάγκη ή την απαίτηση να γραφτεί κάπου με χρυσά γράμματα το όνομά τους. Κι όμως ο ευεργετημένος από εκείνους λαός, θέλησε να τους τοποθετήσει στην κορυφή των επιφανών προσώπων της ιστορίας.
Κλείνοντας, εύχομαι αυτές μου οι σκέψεις, να αποτελέσουν τροφή για εποικοδομητική συζήτηση, η οποία εν συνεχεία θα μπορεί να φέρει τη συνεργασία και την ανέλιξη στον πολύπαθο τόπο μου.

Του Γκοτζιά Γιώργου – Εκπαιδευτικός – Φοιτητής Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

NOVEMBER SEASIDE

https://ift.tt/eA8V8J

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Βρετανός δώρισε απινιδωτές σε ντόπιους επειδή του «έσωσαν» το σπίτι από πυρκαγιά

https://ift.tt/2NTeWNJ

Ένας Βρετανός θέλοντας να εκφράσει την αγάπη του για την Κρήτη και να ευχαριστήσει τους ντόπιους που τον βοήθησαν στην κατάσβεση της πυρκαγιάς που ξέσπασε πρόπερσι στο σπίτι του, αποφάσισε να προσφέρει φορητούς απινιδωτές στην περιοχή στην οποία μένει
Είναι από τις περιπτώσεις των ανθρώπων που οι πράξεις τους «μιλούν από μόνες τους» και αποτελούν το καλύτερο παράδειγμα για όλους.

Ειδικά όταν μιλάμε για ανθρώπους που κατάγονται από άλλη χώρα, αλλά έχουν αγαπήσει την Κρήτη και το αποδεικνύουν έμπρακτα και με κάθε ευκαιρία. Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτή ενός Βρετανού, ο οποίος έχει σπίτι στην Αγία Γαλήνη, όπου περνά μεγάλο διάστημα του χρόνου.

Ο ίδιος, θέλοντας να εκφράσει την αγάπη του για τον τόπο, που τον φιλοξενεί και τον έχει «αγκαλιάσει» αποφάσισε μετά από σχετική συνεννόηση να προσφέρει φορητούς απινιδωτές στην περιοχή στην οποία μένει. Αιτία για αυτή την απόφαση του – πέρα από την αδιαμφισβήτητη αγάπη του για την Κρήτη – ήταν η διάσωση του σπιτιού του, με τη συνδρομή των ντόπιων, από μια μεγάλη φωτιά που είχε ξεσπάσει πρόπερσι.

Η προσφορά του έγινε δεκτή με μεγάλο ενθουσιασμό και οι απινιδωτές αυτοί έχουν πλέον παραληφθεί!

Μια ακόμη πράξη, εξίσου σπουδαία όμως έγινε και από την πλευρά του προέδρου της Κοινότητας Αγίας Γαλήνης Μανώλη Φουντιδάκη, ο οποίος βλέποντας ότι η περιοχή του έχει ήδη τέσσερις, αποφάσισε να δωρίσει τους νέους απινιδωτές στο Ρέθυμνο, σε συνεννόηση με τον Βρετανό φιλέλληνα, το Δήμαρχο Αγίου Βασιλείου κ. Ταταράκη, αλλά και τις τοπικές Υπηρεσίες της πόλης, που ζήτησαν οι ίδιες τους απινιδωτές, με στόχο να καλύψουν το έλλειμμα που υπάρχει.

Και οι τέσσερις στο Ρέθυμνο

Το Ρέθυμνο είναι μια πόλη με πολύ μεγαλύτερες ανάγκες φυσικά από ότι η Αγία Γαλήνη. Ο κ. Μανώλης Φουντιδάκης λοιπόν ήρθε σε επαφή και θα δώσει τους απινιδωτές, που θα τοποθετηθούν στο Ρέθυμνο.

Ο ένας βρίσκεται ήδη στο Λιμενικό Ταμείο για να υπάρχει στην παραλιακή ζώνη της πόλης (στο Δελφίνι). Δύο ακόμη δίνονται σήμερα (ο ένας εξ αυτών στην Αντιπεριφέρεια παρουσία του προϊσταμένου της Πολιτικής Προστασίας του κ. Βόζογλου) και ένας τέταρτος θα δοθεί τις επόμενες ημέρες στην Πυροσβεστική Υπηρεσία!
Όλοι τοποθετούνται λοιπόν σε εξαιρετικά σημεία, καθώς από εκεί περνάνε χιλιάδες πολίτες και τουρίστες, ενώ είναι κοντά πολλές Υπηρεσίες.

«Στόχος αυτής της ενέργειας είναι να υπάρχουν σε τέσσερα ακόμη σημεία απινιδωτές, προκειμένου να σωθεί μια ζωή, ένας άνθρωπος που μπορεί να κινδυνεύσει. Επειδή το Ρέθυμνο είναι μεγάλο και υπάρχουν πολλές ανάγκες, προχωρήσαμε σε αυτή την κίνηση», σημειώνει ο κ. Φουντιδάκης, ο οποίος λέει ότι στην Αγία Γαλήνη, οι ανάγκες καλύπτονται από τους ήδη υπάρχοντες απινιδωτές.

«Ο συγκεκριμένος άνθρωπος που είναι από την Αγγλία, μας ρώτησε πως μπορεί να βοηθήσει τον τόπο. Εμείς του είπαμε να πάρει δύο απινιδωτές για να τους χρησιμοποιήσουμε. Και έτσι τους αγόρασε και μας τους δώρισε», κατέληξε ο κ. Φουντιδάκης.

«Ο Βρετανός που έρχεται πολύ τακτικά στην Κρήτη, μένοντας για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο νησί μας, με τον τρόπο του ενισχύει πλέον το Λιμενικό Ταμείο Ρεθύμνου, τον Ερυθρό Σταυρό και όλες τις τοπικές Υπηρεσίες, προκειμένου να έχουν ένα όπλο ακόμη στη διάθεση τους για να σώζουν ζωές», συμπλήρωσε.

Μάλιστα ο κ. Γιώργος Κακλαμάνος, πρόεδρος και επικεφαλής του Ερυθρού Σταυρού Νομου Ρεθύμνου είπε πως είναι μια πολύ σημαντική προσφορά. «Είναι ευχάριστο που γίνονται τέτοιες κινήσεις. Ως απλός πολίτης αισθάνομαι πιο ασφαλής με την ύπαρξη αυτών των μηχανημάτων στην πολη. Ενώ ειναι σημαντικό που ολοένα και περισσότερες Υπηρεσίες και επιχειρήσεις, εξοπλίζονται με απινιδωτες»

Πηγή:  ekriti

via Blogger anatakti.gr