Daily Archives: Μαρτίου 17, 2019

Εικόνα

André Rieu – Gabriel’s Oboe

https://ift.tt/eA8V8J

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

EL BEL

https://ift.tt/eA8V8J

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Observer: «Αργήσαμε πολύ να δούμε την απειλή της άκρας Δεξιάς»

https://ift.tt/2Fhri0z

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Δύση έχει υποτιμήσει τον κίνδυνο της ακροδεξιάς τρομοκρατίας», τονίζεται στο άρθρο της βρετανικής εφημερίδας
«Πρέπει να σκεφτούμε το ρόλο που διαδραματίζουν ακόμη και τα κυρίαρχα κόμματα και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη διάδοση των ρατσιστικών συμπεριφορών» γράφει στο κύριο άρθρο της η βρετανική εφημερίδα Observer αναφορικά με τη σφαγή στη Νέα Ζηλανδία:

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Δύση έχει υποτιμήσει τον κίνδυνο της ακροδεξιάς τρομοκρατίας», τονίζεται στο άρθρο της βρετανικής εφημερίδας όπου αναφέρονται πρόσφατες χαρακτηριστικές ακροδεξιές επιθέσεις: «Η δολοφονία της βουλευτίνας Τζο Κοξ το 2016 άφησε τη Βρετανία εμβρόντητη. Ωστόσο, τι διδάγματα αντλήθηκαν πραγματικά από τη δολοφονία της; Έκτοτε, η ακροδεξιά απειλή έχει μόνο αυξηθεί. Τον Ιούνιο του 2017, ένας άνθρωπος σκοτώθηκε και πολλοί τραυματίστηκαν, όταν ένας άνδρας έπεσε με ένα φορτηγάκι σε πλήθος έξω από το τζαμί του Finsbury Park. Υπήρξαν άλλες 11 ακροδεξιές τρομοκρατικές επιθέσεις εκείνο τον χρόνο και ακόμη περισσότερες επιθέσεις αποσιωπήθηκαν από την αστυνομία, συμπεριλαμβανομένης μιας απόπειρας από μέλος της νεοναζιστικής ομάδας National Action για τη δολοφονία της βουλευτή Ρόζι Κούπερ», σημειώνει ο Observer για να επισημάνει: «Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο πρώην επικεφαλής της αντιτρομοκρατίας στο Μαρκ Ρόουλι προειδοποίησε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει ακόμη «ξυπνήσει» να δει την απειλή της Ακροδεξιάς».

«Η Βρετανία δεν είναι η μόνη: στις ΗΠΑ, ο αριθμός των ακροδεξιών τρομοκρατικών επιθέσεων τετραπλασιάστηκε μεταξύ του 2016 και του 2017. Πέρυσι, 11 άνθρωποι πυροβολήθηκαν σε μια συναγωγή στο Πίτσμπουργκ. Ωστόσο, ο Πρόεδρος Τραμπ μείωσε τα κονδύλια για την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς» σημειώνεται επίσης στο κύριο άρθρο της βρετανικής εφημερίδας, που εκτιμά:

«Υπάρχει τάση στους πολιτικούς μας ηγέτες να υποτιμούν την ακροδεξιά βία υποστηρίζοντας ότι είναι προϊόν απομονωμένων ατόμων, ενώ βλέπουν τους μουσουλμάνους τρομοκράτες να συνδέονται με ομάδες που εργάζονται συστηματικά για να καταστρέφουν τις δυτικές φιλελεύθερες κοινωνίες».

Όπως σημειώνει, ένας λόγος για αυτό το διπλό πρότυπο μπορεί να είναι ότι είναι ευκολότερο να αποδοθεί το οργανωμένο κακό στα φονταμενταλιστικά κινήματα που προέρχονται από κοινωνίες που φαίνεται να έχουν ελάχιστα κοινά με τη Δύση από το να δεχτούν ότι το ίδιο κακό μπορεί να αναπτυχθεί στις καρδιές εκείνων που ζουν μαζί μας.

«Αλλά αυτή η αποτυχία μας δείχνει πόσα κοινά έχουν η ακροδεξιά και ισλαμική τρομοκρατία», τονίζει και προσθέτει:

«Στη Μεγάλη Βρετανία, η Ukip έχει αγκαλιάσει τον ακροδεξιό εξτρεμισμό και τον ηγέτη του Τζέραλντ Μπάτεν που περιέγραψε το Ισλάμ ως «θρησκεία θανάτου». Πέντε από τους 10 ακροδεξιούς ακτιβιστές, με τα τη μεγαλύτερη διείσδυση στα κοινωνικά μέσα, στον κόσμο είναι Βρετανοί. Αλλού στην Ευρώπη, οι ακροδεξιοί λαϊκιστές που απευθύνονται στους ισλαμοφοβικούς και τους αντισημίτες, ενισχύονται: Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία, Ματέο Σαλβίνι στην Ιταλία και Γιάροσλαβ Κατσίνσκι στην Πολωνία.

Αλλά δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα που αφορά το πολιτικό περιθώριο. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, και τα δύο μεγάλα συστημικά κόμματα έχουν μολυνθεί από το ρατσιστικό μίσος. … Οι πλατφόρμες κοινωνικών μέσων ενημέρωσης και ειδησεογραφικά sites έχουν πολύ συχνά πέσει στην παγίδα της διάδοσης του μηνύματος των τρομοκρατών».

«Η σχέση μεταξύ του λόγου που διακατέχεται από μίσος και του βίαιου εξτρεμισμού μπορεί να είναι περίπλοκη και έμμεση, αλλά θα ήταν αφελές να την απορρίψουμε εντελώς. Είναι αρκετό να εκφράσουμε απλά την αλληλεγγύη μας στα θύματα του Κράισττσερτς και να προχωρήσουμε παρακάτω; Ή μήπως οι ηγέτες μας θα πρέπει να καταβάλουν περισσότερες προσπάθειες για να πλήξουν όλες τις μορφές ρατσιστικού μίσους οπουδήποτε κι αν βρίσκονται; Αυτός θα ήταν ένας φόρο τιμής στους 50 ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους την Παρασκευή στη Νέα Ζηλανδία», καταλήγει το κύριο άρθρο του Observer.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

«Ποτέ ξανά»: 76 χρόνια από το πρώτο βαγόνι με Εβραίους που έφυγε από Θεσσαλονίκη για Άουσβιτς

https://ift.tt/2O9ou8M

Στο τέρμα της σιωπηλής πορείας, σε χώρο του παλιού σιδηροδρομικού σταθμού,
πραγματοποιήθηκε τελετή μνήμης από την Ισραηλιτική Κοινότητα και τιμήθηκαν οι επιζώντες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Χάιντς Κούνιο και Αχιλλέας Κουκοβίνος
Με μια σκέψη στο μυαλό τους, “Ποτέ ξανά”, όπως αναγράφονταν άλλωστε και στα λευκά μπαλόνια πάνω από τα κεφάλια τους, εκατοντάδες άτομα συμμετείχαν στην πορεία μνήμης, με αφετηρία την πλατεία Ελευθερίας, για τα 76 χρόνια από την αναχώρηση του πρώτου συρμού από τον τότε Σιδηροδρομικό Σταθμό της πόλης, με Εβραίους και Εβραίες κατοίκους Θεσσαλονίκης, για το στρατόπεδο Άουσβιτς- Μπίρκεναου.

Στο τέρμα της σιωπηλής πορείας, σε χώρο του παλιού σιδηροδρομικού σταθμού, πραγματοποιήθηκε τελετή μνήμης από την Ισραηλιτική Κοινότητα, σε συνεργασία με τον δήμο Θεσσαλονίκης και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της πόλης και τιμήθηκαν οι επιζώντες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, Χάιντς Κούνιο και Αχιλλέας Κουκοβίνος.

“Ήθελε ψυχραιμία λιονταριού για να επιζήσεις, όχι ανθρώπου” είπε συγκινημένος ο 100χρονος Αχιλλέας Κουκοβίνος ο οποίος διηγήθηκε ότι ήταν στο ΕΑΜ όταν τον συνέλαβαν οι Γερμανοί και “μετά από πολύ ξύλο”, τον έστειλαν πρώτα στο στρατόπεδο Παύλου Μελά και μετά στη Γερμανία.

“Δεν υπήρχε τρόπος για να ζει άνθρωπος εκεί, ήθελε ψυχραιμία λιονταριού, όχι απλώς ανθρώπου, μεγάλη υπομονή και να μην λογαριάζεις τίποτα, έπρεπε να το αποφασίσεις ότι θα ζήσεις”.

Για τον κ. Κούνιο, “οι Γερμανοί ναζί ήταν ασυγχώρητοι” και “δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία του κόσμου μια τέτοια απαίσια εξόντωση αθώων ανθρώπων”.

“Το σύστημα ήταν πονηρό. Καίγανε τους ανθρώπους και δεν έπρεπε να υπάρχουν αποδείξεις. Δεν έπρεπε να υπάρχουν στάχτες. Πετούσαν τις στάχτες σε ένα ποταμάκι δίπλα στο ΄Αουσβιτς μέχρις ότου ο ποταμός φούσκωσε και άρχισαν τα νερά να πηγαίνουν στους αγρούς των Πολωνών που διαμαρτυρήθηκαν».

Μαθητές του Εβραϊκού Σχολείου Θεσσαλονίκης φύτεψαν συμβολικά στον χώρο μια ελιά και τραγούδησαν στα ελληνικά, τα εβραϊκά και στη νοηματική ενώ προηγήθηκαν ομιλίες διαφόρων εκπροσώπων αρχών και της Ισραηλιτικής κοινότητας. Συγκινητική ήταν και η στιγμή όταν ο εγγονός ενός Γερμανού Στρατιώτη στη Θεσσαλονίκη, ο Juergen Jauch, ζήτησε συγγνώμη για τις θηριωδίες στις οποίες συμμετείχε και ο παππούς του.

Στο τέλος της τελετής οι παρευρισκόμενοι άφησαν λουλούδια σε συρμούς και φώναξαν “Ποτέ ξανά”….

Δηλώσεις πολιτικών αρχών

«Σήμερα από εδώ, διατρανώνουμε ότι ο αντισημιτισμός και ο ρατσισμός δεν μπορούν να επικρατούν πια. Αν δεν γνωρίζουμε το παρελθόν και την κληρονομιά μας είναι εύκολο να πέσουμε στα ίδια ατοπήματα» ανέφερε ο πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης Δαυίδ Σαλτιέλ.

«Είναι μια πολύ σημαντική ημέρα για όλους, όχι μόνο για το Ισραήλ και τους Έλληνες. Από την άλλη πρέπει να δούμε και το μέλλον και η πόλη, χάρη στις προσπάθειας του δημάρχου αλλά και της Ισραηλιτικής Κοινότητας, αναβιώνει το εβραϊκό της παρελθόν, όπως τώρα με αυτή την πορεία” τόνισε στις δηλώσεις της η πρέσβης του Ισραήλ, Ιρίτ Μπεν-Άμπα.

«Η σημερινή μέρα είναι σημαντική γιατί από δω ξεκίνησε το τραγικό τέλος της Εβραϊκής Κοινότητας της Θεσσαλονίκης. Με αυτό τον τρόπο προσπαθούμε να αναδείξουμε την κληρονομιά της Εβραϊκής παρουσίας στην πόλη, η οποία επηρέασε σημαντικότατα την ταυτότητά της» ανέφερε από την πλευρά του ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης.

“Η σημερινή μέρα είναι μια μέρα επιλογής για όλους μας επειδή ξέρουμε πολύ καλά τι συνέβη στην Ευρώπη, τι σημαίνει πόλεμος, φασισμός, διάκριση εις βάρος φύλου, θρησκεύματος, καταγωγής” είπε ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σωκράτης Φάμελλος.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, Γιάννης Αμανατίδης και Δημήτρης Μάρδας έκαναν λόγο για έναν “στοιχειώδη φόρο τιμής στους αδικοχαμένους συμπολίτες μας” και για μέρα μνήμης, “με καμία ανοχή και καμία αδιαφορία” ενώ ο υποψήφιος περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, Χρήστος Γιαννούλης σημείωσε ότι “το ποτέ ξανά πρέπει να γίνει καθημερινή πρακτική και θα γίνει”.

“Πρέπει να υψώσουμε ένα τείχος στο ρατσισμό, τον φασισμό και τη μισαλλοδοξία και στη χώρα μας αλλά και σε όλη την Ευρώπη» δήλωσε η υφυπουργός Μακεδονίας- Θράκης, Ελευθερία Χατζηγεωργίου και για την αναγκαιότητα “να εκπέμψουμε ένα ηχηρό και ξεκάθαρο μήνυμα κατά του ναζισμού” μίλησε ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας.

Για τον Αμερικανό πρόξενο Γκρέγκορυ Φλέγκερ (Gregory W. Pfleger), είναι πολύ σημαντική η παρουσία νέων στην τελετή μνήμης, γιατί “η επόμενη γενιά πρέπει να καταλάβει τι πραγματικά έγινε” ενώ για τους Γερμανούς, σύμφωνα με τον Γερμανό πρόξενο Βάλτερ Στέχελ, “πρόκειται για μια πολύ συγκινητική και θλιβερή στιγμή”.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Die Welt: «Ντροπή για την Ευρώπη» η κατάσταση στον καταυλισμό προσφύγων στη Σάμο

https://ift.tt/2FiPOP9

Eντονη κριτική για τις συνθήκες που επικρατούν στη Σάμο και άλλους προσφυγικούς
καταυλισμούς στην κυριακάτικη έκδοση της εφημερίδας Die Welt – «H Ελλάδα έχει αφεθεί μόνη της», αντιτείνει η κυβέρνηση
Τρία χρόνια μετά την αποκαλούμενη «Κοινή Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας για το προσφυγικό», η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ασκεί έντονη κριτική για την κατάσταση που επικρατεί στους προσφυγικούς καταυλισμούς στην Ελλάδα. Αυτό υποστηρίζει η γερμανική εφημερίδα DIE WELT στην κυριακάτικη έκδοσή της, επικαλούμενη έγγραφο της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η κατάσταση που επικρατεί στον καταυλισμό προσφύγων στη Σάμο χαρακτηρίζεται «ντροπή για την Ευρώπη». Επίσης, αναφέρεται, είναι «δύσκολο να εξηγηθεί στη διεθνή κοινή γνώμη γιατί η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να προσφέρει σε πρόσφυγες και μετανάστες που φτάνουν στη χώρα αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης» και επιπλέον «δεν είναι σε θέση να ολοκληρώσει σύντομα τις διαδικασίες για τη χορήγηση ασύλου», ώστε να μην δημιουργείται το αδιαχώρητο στα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης.

Σύμφωνα με επίκαιρα στοιχεία, το 2018 μόνο 322 άτομα, δηλαδή μόλις το 1% όσων έφθασαν στην Ελλάδα, επέστρεψαν και πάλι στην Τουρκία με βάση την ισχύουσα συμφωνία. Εκτιμάται ότι «ούτε το 2019 δεν θα καταστεί εφικτό να αυξηθεί σημαντικά το ποσοστό εκείνων που επιστρέφουν». Σύμφωνα μάλιστα με τη γερμανική εφημερίδα εκφράζεται εμμέσως η ελπίδα ότι μία αλλαγή κυβέρνησης στην Ελλάδα θα βελτίωνε την κατάσταση και θα μπορούσε να οδηγήσει «σε μία πιο ενεργό πολιτική επανεισδοχής».

Τί απαντά η Αθήνα

Εκπρόσωπος του ελληνικού υπουργείου για τη Μεταναστευτική Πολιτική, απαντώντας σε σχετικό ερώτημα της WELT, αντικρούει τις αιτιάσεις και δηλώνει ότι η Ελλάδα έχει αφεθεί μόνη να αντιμετωπίσει την κρίση, ενώ η πραγματική απόδειξη ευρωπαϊκής αλληλεγγύης θα ήταν «η κατανομή των προσφύγων σε όλα τα κράτη-μέλη». Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, η Αθήνα επισημαίνει ότι το χαμηλό ποσοστό επιστροφών στην Τουρκία οφείλεται στο ότι κάθε αίτηση για παροχή ασύλου πρέπει να εξετάζεται προσεκτικά, με βάση τις διεθνείς προδιαγραφές. Επιπλέον, σημειώνεται, η Τουρκία θα έπρεπε να αποτρέπει τον απόπλου σκαφών προς την Ελλάδα, κάτι που σήμερα δεν συμβαίνει.

Εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών δεν θέλησε να σχολιάσει το δημοσίευμα της εφημερίδας, δήλωσε όμως ότι η γερμανική κυβέρνηση προσδίδει «ιδιαίτερη σημασία» στην υλοποίηση της συμφωνίας, την οποία στηρίζει στα πλαίσια της ευρωπαϊκής συνεργασίας. Από την πλευρά του, εκπρόσωπος της Κομισιόν αναφέρει ότι «γενικά δεν γίνονται σχόλια για υποτιθέμενες δηλώσεις εκπροσώπων της Κομισιόν», για να επισημάνει ότι η συνολική ευθύνη για τη διαχείριση της μετανάστευσης στην Ελλάδα εναπόκειται στην ελληνική κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απλώς συνδράμει την προσπάθεια.

Πηγή: Deutsche Welle

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Στις φλόγες ο ιστορικός ναός του Αγίου Σουλπικίου στο Παρίσι

https://ift.tt/2O9eIn8

Στις φλόγες τυλίχθηκε την Κυριακή η ιστορική εκκλησία του Αγίου Σουλπικίου στο Παρίσι,
η οποία έχει χρησιμοποιηθεί και για τα γυρίσματα της ταινίας «Κώδικας Ντα Βίντσι» που βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Νταν Μπράουν

Η πυρκαγιά ξεκίνησε νωρίς το απόγευμα, την ώρα που μέσα στην εκκλησία βρίσκονταν τέσσερις άνθρωποι. Οι φλόγες αγκάλιασαν τις μεγάλες πύλες της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας και επεκτάθηκαν στα βιτρώ από πάνω και σε μια κοντινή σκάλα, σύμφωνα με έναν εκπρόσωπο της πυροσβεστικής.

Τα αίτια της πυρκαγιάς δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστά. Αδιευκρίνιστη επίσης παραμένει και η έκταση των ζημιών.

Η εκκλησία χτίστηκε τον 17ο αιώνα, πάνω στα θεμέλια ενός προγενέστερου μεσαιωνικού ναού και βρίσκεται στη συνοικία Σεν Ζερμέν ντε Πρε του Παρισιού. Μεταξύ άλλων φιλοξενεί και τρεις πίνακες του Ευγένιου Ντελακρουά, ενός από τους κυριότερους εκπροσώπους του ρομαντικού κινήματος στη ζωγραφική του 19ου αιώνα στη Γαλλία.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Παμβώτιδα: Εντυπωσιακές εικόνες… χηνόπαπιες «καταλαμβάνουν» την λίμνη

https://ift.tt/2FiJ5V6

Πρόκειται για ένα είδος της άγριας πανίδας που προτιμά περιοχές που βρίσκονται κοντά στην θάλασσα Ένα κοπάδι χηνόπαπιες –πάνω από διακόσιες- κάνουν στάση στην
Παμβώτιδα. Το συγκεκριμένο πτηνό ονομάζεται «Βαρβάρα» και η επιστημονική του ονομασία είναι Tadorna. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο του Κόκκινου Βιβλίου με τα απειλούμενα είδη στην Ελλάδα και ανήκει στα προστατευόμενα είδη. Πρόκειται για μεταναστευτικό είδος και το πέρασμα του συγκεκριμένου κοπαδιού από την λίμνη των Ιωαννίνων είναι χρονικά μικρό. Πρόκειται άλλωστε για ένα είδος της άγριας πανίδας που προτιμά περιοχές που βρίσκονται κοντά στην θάλασσα. Οι εικόνες που κατέγραψε στην Παμβώτιδα ο Φορέας Διαχείρισης της Λίμνης είναι όντως εντυπωσιακές.


Η «Βαρβάρα» είναι από τα πλέον αναγνωρίσιμα είδη πτηνών με τα χαρακτηριστικά χρώματα του πτερώματός της. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό πουλί, όπου κυριαρχούν πολλά και σαφώς οριοθετημένα χρώματα έτσι, ώστε δύσκολα να συγχέεται με άλλα είδη.
Πετούν χαμηλά πάνω από το νερό, με σχετικά αργά φτεροκοπήματα αλλά τα μεγάλα σμήνη ταξιδεύουν ως επί το πλείστον σε ακανόνιστη γραμμή ή σχηματισμούς τόξου.
Όταν πετούν, είναι εύκολο να αναγνωριστούν, κυρίως λόγω του γενικότερου λευκού χρώματος των πτερύγων τους που, έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με το πράσινο κάτοπτρο.
Είναι από τις σπάνιες φορές που ένα τόσο μεγάλο κοπάδι φτάνει στα νερά της λίμνης και εξ ίσου σπάνια η καταγραφή τόσο εντυπωσιακών εικόνων.

Πηγή: www.epiruspost.gr

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

To χρονικό των Ελλήνων μεταναστών στην BMW 1960-2018

https://ift.tt/2Obox3V

 Στη BMW είχε καταγραφεί το 1960/70 ο μεγαλύτερος αριθμός Ελλήνων εργαζομένων σε
εργοστάσια της Γερμανίας. Ορισμένοι από αυτούς διηγούνται την προσωπική τους ιστορία.

BMW E30 M3 με 390ps Redux
«Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 δυο Έλληνες περπατούσαν στο κέντρο του Μονάχου και είδαν μια πινακίδα που έγραφε ότι το 1972 το Μόναχο θα υποδεχτεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και τότε είπε ο ένας στον άλλο: ‘Εμείς λες να είμαστε εδώ ακόμη τότε;’ Τελικά επέστρεψαν στην Ελλάδα ως συνταξιούχοι πια, ο ένας το 2004 και ο άλλος το 2006».

Πρόκειται για μια από τις πολλές μικρές ιστορίες που αποτυπώνονται στο βιβλίο-λεύκωμα «Tο χρονικό των Ελλήνων μεταναστών στην BMW 1960-2018», το οποίο εξέδωσε πρόσφατα ο ελληνικός σύλλογος Δορυφόρος που εδρεύει στο Μόναχο. Μέσα από προσωπικές αυθεντικές μαρτυρίες ζωντανεύουν βιώματα της πρώτης και δεύτερης γενιάς των Ελλήνων μεταναστών, που άφησαν τα πάντα πίσω τους αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο στη Γερμανία.
BMW 7
«Θέλαμε να δώσουμε την ευκαιρία στους ίδιους τους πρωταγωνιστές να πουν την ιστορία τους, μακριά από πολιτικούς ή άλλους χρωματισμούς», αναφέρει στη DW ο υπεύθυνος έκδοσης και επικεφαλής του Δορυφόρου Κώστας Τάτσης.

H ελληνική μετανάστευση στη Γερμανία ξεκίνησε και κορυφώθηκε τις δεκαετίες του 1960/1970 με τους πρώτους γκασταρμπάιτερ. Ήταν οι λεγόμενοι «φιλοξενούμενοι εργάτες» που κλήθηκαν να συνδράμουν στην μεταπολεμική ανόρθωση της Γερμανίας. Ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων που κατέφθαναν στο Μόναχο μετά τον Μάρτιο του 1960, οπότε και υπεγράφη η ελληνογερμανική σύμβαση «Περί απασχολήσεως Ελλήνων εργατών στη Γερμανία», απορροφήθηκε από τη BMW. Ήταν η εποχή που η γνωστή αυτοκινητοβιομηχανία αναζητούσε -όπως και πολλές άλλες μεγάλες γερμανικές επιχειρήσεις-νέα εργατικά χέρια. Το 1966 εργάζονταν στο εργοστάσιο του Μονάχου 3.572 μετανάστες, ένας αριθμός που αντιστοιχούσε στο 27% επί του συνόλου. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1971, η πλειονότητα των ξένων αυτών εργατών, και συγκεκριμένα το 43,3% προέρχονταν από την Ελλάδα, όπως αναφέρεται στο βιβλίο-λεύκωμα του Δορυφόρου. Στη BMW είχε καταγραφεί τις δεκαετίες του 1960/70 ο μεγαλύτερος αριθμός Ελλήνων εργαζομένων σε εργοστάσια της Γερμανίας. Αυτός είναι και ο λόγος που η έκδοση επικεντρώνει στη συγκεκριμένη εταιρία, σύμφωνα με τον εκδότη.

Ο Έλληνας εφημεριδοπώλης στην πύλη της BMW

«Ενδεικτικό του μεγάλου αριθμού εργαζομένων ήταν το γεγονός ότι κάθε βράδυ την ώρα που τελείωνε η απογευματινή βάρδια στις 23:00, στην κεντρική πύλη του εργοστασίου υπήρχε για πολλά χρόνια ένας έλληνας εφημεριδοπώλης που πουλούσε ελληνικές εφημερίδες», αναφέρει στο εισαγωγικό του σημείωμα ο Κώστας Τάτσης, προσθέτοντας: «Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας στην Ελλάδα οι αντιστασιακές οργανώσεις επέλεγαν τις πύλες του εργοστασίου για να διανείμουν τις ανακοινώσεις τους στον Ελληνισμό».

Σχεδόν έξι δεκαετίες αργότερα πολλοί από τους πρώτους εκείνους Έλληνες της BMW αλλά και πολλοί άλλοι που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες θυμούνται τα δύσκολα πρώτα χρόνια της νέας τους ζωής στη βαυαρική πρωτεύουσα: τον πόνο αποχαιρετισμού από τα αγαπημένα τους πρόσωπα στην Ελλάδα, συχνά και από τα ίδια τους τα παιδιά που αρχικά άφηναν πίσω τους και τα οποία θα ξανάβλεπαν και πάλι ίσως μετά από χρόνια, τις μεγάλες δυσκολίες προσαρμογής στις συχνά σκληρές νέες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης και κυρίως το πρόβλημα της στέγασης και της γλώσσας, τις καλές σχέσεις με συναδέλφους άλλων εθνικοτήτων, κυρίως με Τούρκους και Ιταλούς, την αγωνία να μάθουν νέα από τους δικούς τους στην Ελλάδα αλλά και να ενημερωθούν για τα πολιτικά τεκταινόμενα αλλά και το όνειρο της γρήγορης επιστροφής στην πατρίδα που για πολλούς δεν ήρθε ποτέ αφού η «χώρα φιλοξενίας» έγινε η δεύτερη πατρίδα τους ενώ για άλλους δεν εξελίχθηκε τελικά έτσι όπως το σχεδίαζαν.

«Ένα μεγάλο σφάλμα που εξελίχθηκε την περίοδο 1977-1979 ενόψει της ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ», θυμάται σήμερα ο Τρύφωνας Ζουρελίδης που εργάστηκε στην BMW μεταξύ 1965 και 2000, «ήταν η εξαγορά των συντάξιμων χρόνων. Οι εργαζόμενοι πήγαιναν στον συνταξιοδοτικό φορέα, εξαργύρωναν τα συντάξιμα χρόνια, έπαιρναν τα χρήματα, πήγαιναν στην Ελλάδα και εκεί συνήθως άνοιγαν μια επιχείρηση η οποία ως επί το πλείστον δεν ευδοκιμούσε γιατί δεν διέθεταν γνώσεις της ελληνικής αγοράς».

Την ίδια σκέψη έκανε εκείνα τα χρόνια και ο Θανάσης Λιτοβολής που εργαζόταν στην BMW από το 1973. Τελικώς δεν εγκατέλειψε τη Γερμανία φοβούμενος τις τυχόν δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε στην Ελλάδα. Ο ίδιος και η σύζυγός του Ιορδάνα παρέμειναν τελικά συνολικά 35 χρόνια στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία. «Θυμάμαι με υπερηφάνεια την επιτυχία που είχα όταν έκανα πρόταση που αύξησε την παραγωγή κατά 40 αυτοκίνητα και για την οποία έλαβα μπόνους 32.000 γερμανικά μάρκα».

Με τον «Κολοκοτρώνη» από Πειραιά

Τέτοιες στιγμές θυμάται και η Δώρα Τσαχιλτζή η οποία είχε λάβει «ένα σεβαστό ποσό πριμ» για μια πατέντα που είχε βρει μαζί με το «μαέστρο» (αρχιτεχνίτη) για να γίνει πιο αποτελεσματική η παραγωγή. Οι συνθήκες δεν ήταν βέβαια πάντα τόσο ευχάριστες. Το αντίθετο. «Το μεγαλύτερο πρόβλημα; Πού να αφήσουμε τα παιδιά. Το Γιώργο μου αναγκάστηκα να τον πάω στην Ελλάδα». Μαζί της στο ίδιο τμήμα της BMW από το 1968 και η Μαίρη Τσολνάρα, η οποία θυμάται: «Οι συνθήκες δεν ήταν εύκολες. 8 ώρες όρθιες στην κορδέλα. Το χειρότερο στο τμήμα μας ήταν ο υπερβολικός θόρυβος και η έντονη μυρωδιά από την κόλα. Μας έδιναν, φυσικά, γυαλιά και βαμβάκι για τα αυτιά, αλλά εμείς ήμασταν ‘υπερήφανες’».

Ο Νίκος Θεοδοσιάδης δεν θα μπορούσε να ξεχάσει εύκολα τη μέρα που αναχωρούσε για τη Γερμανία με τον «Κολοκοτρώνη» αφού στον Πειραιά ακούγονταν οι φωνές των εφημεριδοπωλών να φωνάζουν «Δολοφονήθηκε ο Κένεντι». Έφτασε καταρχήν στη Στουτγάρδη για να καταλήξει μετά από δυο χρόνια στο Μόναχο και το εργοστάσιο της BMW, όπου εργάστηκε μαζί με τη σύζυγό του Μαρία για 30 περίπου χρόνια. Και για τους δυο οι αναμνήσεις από την εποχή εκείνη είναι ευχάριστες. «Ιδιαίτερα τις πρώτες δεκαετίες ήταν πολύ όμορφα», διηγείται η Μαρία. «Και η αντιμετώπισή μας και οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Μας βοήθησε η BMW και οικονομικά αλλά και με διάφορα προνόμια που έδινε στους εργαζομένους και με τον τρόπο αυτό τους βοηθούσε να μεγαλώσουν τα παιδιά τους». Η Μαρία και ο Νίκος έχουν τρία παιδιά. Ένα από αυτά, ο Κώστας, εργάζεται σήμερα επίσης στην BMW, ως επικεφαλής σε πρόγραμμα στο τμήμα έρευνας του εργοστασίου.

Με τον «Κολοκοτρώνη» αναχώρησε καταρχήν το 1968 για την Ιταλία και στη συνέχεια με τρένο για τη Γερμανία και η Α.Κ., έχοντας περάσει βεβαίως προηγουμένως τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις. «Ήταν σε έναν μεγάλο χώρο, ήμασταν γυμνές, μόνο με το εσώρουχο… Θυμάμαι ήταν και ένας γερμανός γιατρός, βλέπανε τα δόντια, το σώμα, αν είχαμε κανένα κουσούρι […] Μας βάλανε στο τρένο για Μόναχο. Είχα αγωνία αν θα έρθει ο άντρας μου στο σταθμό, μη και τυχόν χαθούμε, μη δεν τον ξαναβρώ…». Το 1969 ο σύζυγος ξεκίνησε στην BMW, αλλά τρία χρόνια αργότερα αποφασίζουν να επιστρέψουν στην Ελλάδα «για πάντα». Οι συνθήκες τους ανάγκασαν να ξαναγυρίσουν στη Γερμανία και στην BMW. Ξαναέφυγαν ως συνταξιούχοι πλέον.

Από το Ελλάδα «για πάντα» στο «χειμώνα Γερμανία-καλοκαίρι Ελλάδα»

«Το χωριό μου στην Καστοριά το έκαψαν οι Γερμανοί, αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο στις σχέσεις μου μαζί τους. Γιατί όπως με τους Τούρκους, αυτό που τους επισήμανα πάντα ήταν ότι εμείς απλά είμαστε θύματα στους σχεδιασμούς άλλων», λέει σήμερα ο Γιώργος Τσέτσος ο οποίος έφτασε στο Μόναχο το 1973. «Η BMW δεν ήταν απλά ένα εργοστάσιο. Ήταν ένα πανεπιστήμιο ζωής που σου προσέφερε δυνατότητες, ανταμοιβή και αγαθά. Κάθε φορά που περνάω σήμερα από το εργοστάσιο της BMW εκφράζω έντονα συναισθήματα ευγνωμοσύνης που πέρασα μια όμορφη και δημιουργική ζωή».

Ευχάριστες, ως επί το πλείστον, αναμνήσεις έχει από την BMW και ο Ηλίας Καρακασίδης ο οποίος εργάστηκε στο Μόναχο για τρεις περίπου δεκαετίες. «Ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, τα δώρα αδείας και Χριστουγέννων. Επίσης οι Παρασκευές το απόγευμα, όταν το τμήμα μας έτρωγε όλο μαζί στο Sozialraum (σσ. χώρος κοινωνικών εκδηλώσεων του εργοστασίου) . Ετοίμαζα διάφορα, μέχρι και τζατζίκι ετοίμαζα, και πήγαινα». Όντας συνταξιούχος σήμερα, δεν σκοπεύει να επιστρέψει μόνιμα στην Ελλάδα. «Να φύγω τελείως από τη Γερμανία δεν το βλέπω, ίσως να ακολουθήσω το ‘χειμώνα Γερμανία-καλοκαίρι Ελλάδα’». Ένας συνδυασμός τον οποίο προτιμούν τελικά πολλοί έλληνες συνταξιούχοι.

Αυτές και πολλές άλλες μικρές ανθρώπινες ιστορίες των Ελλήνων που εργάστηκαν ή και συνεχίζουν να εργάζονται στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία (30 συνολικά) φιλοξενεί το βιβλίο-λεύκωμα του Δορυφόρου το οποίο συνοδεύεται και από ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Τις ίδιες σκέψεις, δυσκολίες, αγωνίες και τα ίδια όνειρα μοιράζονταν οι περισσότεροι από τους πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες που υπολογίζεται ότι ήρθαν τα πρώτα χρόνια ως γκασταρμπάιτερ στις φάμπρικες της Γερμανίας. Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους είναι αφιερωμένη η έκδοση, όπως επισημαίνει ο Κώστας Τάτσης ο οποίος, σημειωτέον, είναι επίσης παιδί μεταναστών που εργάστηκαν στην BMW.

Η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου έγινε πρόσφατα στο Μόναχο. Η πρώτη έκδοση έχει εξαντληθεί και ήδη τυπώνεται η δεύτερη. Εν τω μεταξύ αποφασίστηκε, όπως αναφέρει η DW, να μεταφραστεί και στα γερμανικά.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

ΣτΔΕ Σπάτων, Αρτέμιδος: ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ για ενημέρωση για ΚΕΛ

https://ift.tt/1VtqmZT

Με αίσθημα ευθύνης, συνέπειας και καθήκοντος ο
Συμπαραστάτης του Δημότη & της Επιχείρησης Σπάτων – Αρτέμιδος, σας κ
α λ ε ί
, τη Δευτέρα 18 Μαρτίου 2019 και ώρα 19:30,

στην Αίθουσα Συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Σπάτων – Αρτέμιδος (Σπάτα).
Σύμφωνα με τη Συνταγματική Αρχή της Νομιμότητας, σε συνέχεια συζητήσεων με δημότες, υποβληθέντα αιτήματα για ενημέρωση και την υπ’ αριθ. πρωτ: 8386/13.3.2019 επιστολή του κ. Γεωργίου Βλάχου,  θα ενημερώσει για μια ακόμα φορά, όπως του ζητήθηκε, για όλες τις έως σήμερα διαμεσολαβητικές ενέργειες, προτάσεις και προσφυγές του στη Δικαιοσύνη, για την υπόθεση του αποχετευτικού ζητήματος των πόλεών μας

ο ΣτΔΕ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΘΟΥΛΑΚΗΣ

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Lara Fabian » Caruso «

https://ift.tt/eA8V8J

via Blogger anatakti.gr