Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2017

Εικόνα

Ο Ελληνας από την Οδησσό και η επένδυση των €200 εκατ. στη Λήμνο

http://www.protothema.gr/Images/ImageHandler.ashx?m=AnchoredFit&f=Ly8xMC4xNTAuMC40L3B0d2VibC9maWxlcy8xLzIwMTcvMDkvMjIvYm91Ym91cmFzMS5qcGc%3d&t=0&w=820&h=457&a=Center

Παντελής Μπούμπουρας: Ο Ελληνας από την Οδησσό και η επένδυση των €200 εκατ. στη Λήμνο

Ο μεγαλοκατασκευαστής κάνει τέσσερις μελέτες για ξενοδοχεία, από 8.000 μέχρι 25.000 τετραγωνικά μέτρα στο νησί του βορειοανατολικού Αιγαίου
Τα 223 χρόνια από την ίδρυση της Οδησσού γιόρτασαν οι κάτοικοί της στις αρχές του μήνα με το ελληνικό στοιχείο πανταχού παρόν.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Από τους παλαίμαχους της ομάδας μπάσκετ του Ολυμπιακού μέχρι την εμφάνιση της Demy σε συναυλία που παρακολούθησαν χιλιάδες άνθρωποι, το λιμάνι της πόλης έζησε μεγάλες στιγμές. Μέγας εμπνευστής αυτής της ελληνοουκρανικής φιέστας ο μεγαλοκατασκευαστής Παντελής Μπούμπουρας, ο οποίος ζώντας με το ένα πόδι στην Ουκρανία και το άλλο στην Ελλάδα οραματίζεται να αφήσει έντονα το αποτύπωμά του τόσο στη χώρα που τον «υιοθέτησε» όσο και σε αυτή που τον γέννησε.

Εβδομήντα Ελληνες καλεσμένοι της κοινωφελούς οργάνωσης «Ιδρυμα Μπούμπουρα» μετέβησαν στην όμορφη πόλη της Οδησσού για να παρευρεθούν σε πλήθος εκδηλώσεων για τη μεγάλη γιορτή της πόλης στις 2 Σεπτεμβρίου.
Παλαίμαχοι μπασκετμπολίστες, μουσικοί, το team της ελληνικής συμμετοχής στη Eurovision 2017 (η Demy, ο συνθέτης Δημήτρης Κοντόπουλος και ο Γιώργος Καπουτζίδης) και Ελληνες δημοσιογράφοι προσγειώθηκαν στο μάλλον επαρχιακό αεροδρόμιο μιας πόλης που μετά τον πόλεμο στην Κριμαία προσπαθεί να βρει τους φυσιολογικούς ρυθμούς της.
Ο Παντελής Μπούμπουρας στο κέντρο με τον δήμαρχο Οδησσού (αριστερά) και τους δύο γιους του και τη νύφη του (δεξιά)

Η οικονομική στενότητα -αν και για διαφορετικούς λόγους- δεν είναι το μόνο που συνδέει τώρα την Ελλάδα και την Ουκρανία, αφού ειδικά στην Οδησσό οι Ελληνες έμποροι διέπρεψαν στους προηγούμενους αιώνες δημιουργώντας μια πανίσχυρη αστική τάξη που άφησε έντονο το στίγμα της έως και σήμερα, κι ας είναι πια ελάχιστοι. Μεταξύ αυτών και ο Ελληνας επιχειρηματίας Παντελής Μπούμπουρας, ιδιοκτήτης της τεχνικής-κατασκευαστικής εταιρείας Gefest με έδρα την Οδησσό. Ο 62χρονος σήμερα κατασκευαστής, αφού αρχικά εργάστηκε στην Ουκρανία ως συνεργάτης (εργολάβος) της εταιρείας Μηχανική και διαβλέποντας τις μεγάλες προοπτικές ανάπτυξης της χώρας εκείνη την περίοδο, προχώρησε μόνος του ιδρύοντας τη δική του επιχείρηση στα τέλη του 1997. Τα επόμενα είκοσι χρόνια η εταιρεία του κ. Μπούμπουρα αναδείχθηκε μία από τις πιο ισχυρές του κλάδου στην Ουκρανία.

Συγκροτήματα κατοικιών, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, λιμάνια και κτίρια κάθε είδους ανήκουν στο πορτφόλιο της Gefest, η οποία σήμερα έχει τη μορφή ενός ολόκληρου ομίλου εταιρειών. Αυτή την εποχή η Gefest έχει αναλάβει την κατασκευή κτιριακών εγκαταστάσεων συνολικού εμβαδού άνω των 450.000 τ.μ. Και όπως όλα δείχνουν, ο Ελληνας επιχειρηματίας έχει βάλει σκοπό να μπει στη βίβλο των μεγάλων ευεργετών όχι μόνο για τη χώρα που τον βοήθησε να διαπρέψει, την Ουκρανία, αλλά και για αυτή που τον γέννησε, την Ελλάδα.

Το Πάρκο των Ελλήνων 

Μέσω της κοινωφελούς οργάνωσης «Ιδρυμα Μπούμπουρα» ενισχύει διαρκώς και με κάθε τρόπο το -ισχυρό- ελληνικό στοιχείο στην Ουκρανία. Το Μουσείο Φιλικής Εταιρείας, το οποίο συντηρεί ο ίδιος, το Πάρκο των Ελλήνων, που ο ίδιος οραματίστηκε σε κεντρικό σημείο του ιστορικού λιμένα της Οδησσού -μια έμπνευση που του γέννησε η ύπαρξη ακριβώς απέναντι του Πάρκου των Τούρκων-, και για το οποίο θα δαπανήσει περίπου 3 εκατ. ευρώ, αλλά και πλήθος άλλων προσφορών που περιλαμβάνουν από ανθρωπιστική βοήθεια σε τρόφιμα και φάρμακα σε Ελληνοουκρανούς της Μαριούπολης μέχρι τη χορηγία της Demy για τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision τον περασμένο Μάιο, το πεδίο της δράσης του είναι, αν μη τι άλλο, πολύπλευρο. Στη γιορτή της πόλης, πάντως, λέξεις όπως «Ελληνας» και «ελληνικό» πήγαιναν κι ερχόταν σε κάθε είδους εκδηλώσεις, από τον δήμαρχο που χαιρέτισε τις εορταστικές εκδηλώσεις μέχρι στα εγκαίνια του μνημείου για τους πρώτους Ελληνες αποικιστές στην Οδησσό τον 6ο π.χ. αιώνα (δικής του χορηγίας) στην πλατεία Ελλήνων (επίσης δικό του δημιούργημα). Μέχρι και στο υπέροχο κτίριο της όπερας, τόσο τοπικοί παράγοντες με προεξέχοντα τον δήμαρχο όσο και η Ελληνίδα πρόξενος Δέσποινα Κουκουλοπούλου απέδωσαν ζεστές ευχαριστίες στον Ελληνα επιχειρηματία που προσκάλεσε στον ιστορικό αυτό χώρο τη Φιλαρμονική Μπάντα Αμφιλοχίας (!) για να παρουσιάσει έργα των Ξαρχάκου, Θεοδωράκη και Χατζιδάκι σε ένα θέατρο γεμάτο από Ελληνοουκρανούς.

Η Οδησσός, ολόφωτη για την ελληνική φιέστα, σαν σε χριστουγεννιάτικο σκηνικό

Ο κόσμος στους δρόμους, ειδικά το Σάββατο, ημέρα της μεγάλης συναυλίας με πλήθος τοπικών αστέρων της μουσικής και τη δική μας Demy ως guest star, ήταν δεκάδες χιλιάδες, σαν κάποιος να κήρυξε «απελευθέρωση από τον ζυγό». Στον δρόμο προς το γήπεδο μπάσκετ της πόλης όπου οι παλαίμαχοι παίκτες του Ολυμπιακού αγωνίστηκαν με τους παλαίμαχους της ουκρανικής ομάδας Μπίπα -ιδιοκτησίας του Παντελή Μπούμπουρα-, οι εικόνες άλλαζαν, η πόλη γινόταν γκρίζα, οι άνθρωποι το ίδιο. Διασχίσαμε τη σκοτεινή πλευρά της. Το γκρουπ με τις χαμογελαστές μαζορέτες της Μπίπα που χτυπούσαν ρυθμικά τα τύμπανα στην είσοδο του γηπέδου ελάφρυναν την ατμόσφαιρα και προκαλούσαν ενθουσιασμό στους φιλάθλους – ακόμα και στους λίγους Ελληνες. Το κλίμα εορταστικό, άλλωστε ο αγώνας ήταν φιλικός και περισσότερο συμβολικός. Η παρουσία του Παναγιώτη Φασούλα προσέλκυσε τα φλας και το ενδιαφέρον τοπικών και μη μέσων, αλλά και φιλάθλων που έσπευσαν να φωτογραφηθούν μαζί του. Τα καλαμπουρίσματα μεταξύ των παικτών, με πρωταγωνιστή κυρίως τον Σαράντη Παπαχριστόπουλο, που πέταγε συνεχώς ατάκες, έδειχναν ότι η ψυχολογία της ομάδας ήταν μια χαρά. Δεν ίσχυε το ίδιο όμως και για την αθλητική εικόνα της. Εμφανώς νεαρότεροι οι Ουκρανοί και σε καλύτερη φόρμα. Αν ο μέσος ηλικιακός όρος στους παλαίμαχους Ολυμπιακούς ήταν τα 55 περίπου, στους Ουκρανούς ήταν μάξιμουμ τα 45 έτη. Εντούτοις η μαχητικότητά τους ήταν αναμφισβήτητη και οι επιδόσεις κάποιων παικτών όπως ο Γιάννης Κουκής και ο Βασίλης Ντάκουλας εντυπωσιακές, έστω κι αν χάσαμε. 

Οι μεγάλες δωρεές 

Ο επιχειρηματίας, με την οικογένεια σύσσωμη στο πλευρό του -έχει δυο γιους που ασχολούνται ενεργά ο ένας με τις κατασκευές και ο άλλος με το ίδρυμα, και μία κόρη-, ήταν πανταχού παρών σε όλες τις εκδηλώσεις και φυσικά ως οικοδεσπότης δεν παρέλειψε να παραθέσει για δύο βραδιές επίσημο δείπνο στην ελληνική αποστολή σε ένα από τα πιο κοσμικά εστιατόρια της πόλης, το «Babel Fish». Ο γιος του Βασίλης, που δραστηριοποιείται κυρίως με την Gefest, και ο Σπύρος, που είναι αντιπρόεδρος του «Ιδρύματος Μπούμπουρα», εξίσου δραστήριοι και δημιουργικοί, μιλάνε με τους καλεσμένους και δίνουν μαθήματα ελληνικής φιλοξενίας.

Η εντυπωσιακή Οπερα της Οδησσού, όπου η Φιλαρμονική Μπάντα Αμφιλοχίας έπαιξε ελληνικές μελωδίες για τους Ουκρανούς

Οι μπίζνες δεν θα μπορούσαν να λείψουν από το κάδρο των συζητήσεων: «Οι επιχειρήσεις που είχαμε στην Κριμαία μετά τις νέες αρχές που ανέλαβαν έχουν πια χαθεί. Πρόκειται για το 10% επί του συνόλου των επιχειρήσεών μας αλλά δεν ήταν δυνατό να συνεχίσουμε γιατί, όπως και οι περισσότεροι Ουκρανοί, έτσι και μεις θεωρούσαμε ότι η Κριμαία είναι ουκρανική. Χάσαμε τις επιχειρήσεις μας εκεί, αλλά αυτό θεωρούσαμε σωστό», λέει ο Βασίλης Μπούμπουρας, που φαίνεται να ασπάζεται πλήρως το όραμα του πατέρα του όχι μόνο για δημιουργικές μπίζνες, αλλά και για ανθρωπιστικές δράσεις που θα βάλουν το επώνυμο «Μπούμπουρας» δίπλα σε εκείνο των μεγάλων ευεργετών. «Ποιο είναι, όμως, το κίνητρο πίσω απ’ όλες αυτές τις δωρεές και τις κοινωφελείς προσφορές; Ο πατέρας μου ήρθε εδώ πριν 20 χρόνια για να βρει την τύχη του. Και τα κατάφερε πάρα πολύ καλά.

Θεωρούμε ότι βλέποντας τους ανθρώπους αυτούς να έχουν τεράστιες ανάγκες υποδομών, είτε αυτό είναι πάρκο, είτε νοσοκομείο, είτε παιδικός σταθμός κ.τ.λ., όταν εδώ ζεις και δραστηριοποιείσαι και αυτή η πόλη σε έχει βοηθήσει να γίνεις αυτό που είσαι, δεν μπορείς να μείνεις αμέτοχος και να αφήσεις τους ανθρώπους αυτούς αβοήθητους. Τώρα θα φτιάξουμε το Ελληνικό Πάρκο. Και όταν το υλοποιήσουμε, είμαι σίγουρος ότι θα πρέπει να βρούμε και κάτι ακόμα μεγαλύτερο για να προσφέρουμε βοήθεια στον κόσμο. Αυτό μπορεί να είναι ένα πανεπιστήμιο για όλους τους Ελληνες που ζουν εδώ ή θέλουν να έρθουν εδώ. Ο τόπος πάσχει από την έλλειψη πανεπιστημίου», καταλήγει ο Βασίλης Μπούμπουρας, κάνοντας μια τόσο μεγάλη δωρεά να ακούγεται σχεδόν σαν κάτι καθημερινό.

Το μεγάλο project στη Λήμνο

Η οικογένεια Μπούμπουρα δεν εφησυχάζει, όπως φαίνεται. Ούτε στις δωρεές, αλλά ούτε και στις μπίζνες. Επόμενο μεγάλο project η κατασκευή τεσσάρων ξενοδοχείων στα πάτρια εδάφη, τη Λήμνο, το νησί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο πατριάρχης της οικογένειας. Ενας τόπος που, όπως λέει ο Παντελής Μπούμπουρας, είναι ακόμα τουριστικά παρθένος και αν σήμερα ακούγεται μεγαλεπήβολο το project, είναι σίγουρος ότι σε πέντε χρόνια οι κόποι και κυρίως η επένδυσή του ύψους περίπου 200 εκατ. ευρώ θα αποδώσουν καρπούς.

Πόσο έξυπνο, όμως, είναι σήμερα για κάποιον επιχειρηματία με ανθηρές μπίζνες στο εξωτερικό να ρισκάρει τα λεφτά του στη σημερινή Ελλάδα υπό τις υπάρχουσες «δυσκοίλιες» συνθήκες; Βλέπει αλήθεια κάποιο φως στο επιχειρηματικό τούνελ της Ελλάδας; Ο κ. Μπούμπουρας είναι κάτι παραπάνω από γλαφυρός: «Με αυτή την κυβέρνηση αν υπάρχει φως; Ούτε μία στο δισεκατομμύριο! Εγώ έχω απογοητευτεί πλήρως. Από τη στιγμή που επικράτησαν οι άθλιοι, που είναι άχρηστοι, δεν υπάρχει ούτε μία στο δισεκατομμύριο. Κάθε μέρα που περνάει είναι εθνικά επικίνδυνοι. Δεν μιλάω μόνο για τα οικονομικά της χώρας, αλλά για τις αντιλήψεις και τις θεωρίες τους. Αυτό που θέλουν να εφαρμόσουν αυτοί δεν μπορεί να εφαρμοστεί πουθενά στον κόσμο, είναι αδύνατον… Εννοώ αυτό τον κακώς εννοούμενο τύπο κομμουνιστικού καθεστώτος.

Η ομάδα των παλαίμαχων του Ολυμπιακού με την Demy

Ποιο σοβιέτ, καλέ, και κολοκύθια; Ας πάνε να δούνε πώς διοικείται η Ρωσία και μετά ας έρθουν να μιλήσουν. Πλάκα μάς κάνουνε; Ναι, με αυτή την κυβέρνηση πάω και ξεκινάω μπίζνες στην Ελλάδα. Και τι να κάνω; Να περιμένω πότε θα πέσουν; Εγώ είμαι με την ελληνική σημαία. Κι αν αυτοί πέσουν μετά από δέκα χρόνια, θα τους περιμένω;». Η αλήθεια είναι ότι άνθρωποι που σφύζουν από δημιουργικότητα δεν μπορούν να περιμένουν. Και ο δαιμόνιος Ελληνας επιχειρηματίας σίγουρα δεν ανήκει στους καρτερικούς: «Αυτή τη στιγμή κάνω τέσσερις μελέτες για ξενοδοχεία, από 8.000 μέχρι 25.000 τετραγωνικά μέτρα, και να δούμε πότε θα πάρω άδειες, αν θα λάβω επιδότηση…. όλα αυτά. Μου λένε, ας πούμε, ότι για το ένα μπορεί να κάνω και δυόμισι χρόνια να πάρω άδεια γιατί έχει το οικόπεδο λουλουδάκια… Εντάξει, τους λέω να τα φυτέψουμε πιο πέρα τα λουλουδάκια… Φυσικά πρέπει να προστατεύουμε και να σεβόμαστε τη φύση, αλλά ξέρεις κάτι; Σε ένα έρημο μέρος δεν έχει αξία τίποτα αν δεν είναι ζωντανό. Ούτε το πάρκο, ούτε το λουλουδάκι… Στη Λήμνο, ας πούμε, ήταν 30.000 κάτοικοι και τώρα είναι 16.000. Και, όπως πάνε, θα μείνουν 5.000. Τι να τα κάνεις τα λουλουδάκια αν δεν θα έχεις τον κόσμο στον τόπο του να τα δει και να τα μυρίσει; Και η νεολαία φεύγει γιατί δεν έχει υποδομές και δουλειές, όχι γιατί της λείπουν τα λουλουδάκια. Θέλω να αλλάξω το νησί μου. Οπως θέλω να εδραιωθώ σε αυτή εδώ την πόλη που μου δίνει τόσα. Και θα της τα δώσω πίσω». Προφανώς, βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο.  

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Ένας τύπος βαρέθηκε να παρατάνε τα αυτοκίνητά τους έξω από το σπίτι του και πήρε εκδίκηση (pics)

https://images-blogger-opensocial.googleusercontent.com/gadgets/proxy?url=http%3A%2F%2Fwww.gazzetta.gr%2Fsites%2Fdefault%2Ffiles%2Fstyles%2Fscale_n_crop_812x457%2Fpublic%2Farticle%2F2017-09%2F449dd14600000578-0-image-a-8_1506157697852.jpg%3Fitok%3D2R6AAIRr&container=blogger&gadget=a&rewriteMime=image%2F*

Aυτός ο άνδρας νιώθει ενοχλημένος που αρκετοί ταξιδιώτες παρκάρουν έξω από το σπίτι του για να αποφύγουν να πληρώσουν πάρκινγκ στο αεροδρόμιο του Λίβερπουλ και πήρε εκδίκηση.

//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Ο Νέιλ Τζάνγκλας μένει κοντά στο αεροδρόμιο του Λίβερπουλ και νιώθει αρκετά ενοχλημένος με την κατάσταση που επικρατεί στον δρόμο που βρίσκεται το σπίτι του.

Αρκετοί ταξιδιώτες θέλουν ν’ αποφύγουν να πληρώσουν πάρκινγκ στο αεροδρόμιο κι έτσι επιλέγουν να αφήσουν τα αυτοκίνητά τους έξω από το σπίτι του επειδή είναι κοντά.

Έτσι, αποφάσισε να πάρει εκδίκηση και ιδού το αποτέλεσμα:

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Γιατί αυτή η πόλη αξίζει να είναι η πιο ακριβή στον κόσμο

http://www.newmoney.gr/media/k2/items/cache/c2e0a3397ec1f580d7311bde0a910be6_XL.jpg?t=1505806506

Γιατί αυτή η πόλη αξίζει να είναι η πιο ακριβή στον κόσμο

Η Αγκόλα, το νέο θαύμα ανάπτυξης στην υποσαχάρια Αφρική, δεν σταματά να μας εκπλήσσει.
Με την πρόσφατη έκρηξη των εξελίξεων στην υγειονομική περίθαλψη, την τεχνολογία και τη μεταφορά, η ήπειρος βλέπει μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο ζωής. Η πρωτεύουσα της Αγκόλας, η Λουάντα, βρίσκεται στην κορυφή της λίστας ως η ακριβότερη πόλη του κόσμου για τους ομογενείς.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Όπως μπορείτε να φανταστείτε το να ζει κάποιος σε μια από τις πιο ακριβές πόλεις του κόσμου, δεν είναι πάντοτε κάτι θετικό. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους ντόπιους κατοίκους της Λουάντα, οι οποίοι πλήττονται και δεν έχουν ακόμη προσαρμοστεί στη μεγάλη μεταβολή της οικονομίας. Ευτυχώς ο κόσμος έχει δει αυτό το πρότυπο πριν και αυτή η δραστική αλλαγή είναι η αρχή της μεταμόρφωσης που θα ωφελήσει σημαντικά την πόλη και τους ανθρώπους της.

Το περασμένο έτος το Χονγκ Κονγκ βρέθηκε στο νούμερο ένα ως η ακριβότερη πόλη στον κόσμο για εκπατριζόμενους, αλλά έχει επίσης δει τεράστια βιομηχανική και οικονομική ανάπτυξη κατά την τελευταία δεκαετία. Ενώ αυτό ίσως φαινόταν τότε αρνητικό, μακροπρόθεσμα ωφέλησε το Χονγκ Κονγκ ώστε να δημιουργήσει μια ισχυρή σημαντική πόλη.

Μόλις πριν από λίγα χρόνια η Αγκόλα ήταν μια υπανάπτυκτη χώρα με λίγα σημάδια ελπίδας. Μετά το τέλος του εμφύλιου πολέμου στην Αγκόλα, η χώρα έχει υποστεί μεγάλη ανασυγκρότηση, με νέα κτίρια και σπίτια να εμφανίζονται παντού. Η πρόσφατη ανακατασκευή της πόλης θα προσελκύσει ξένους επενδυτές, εργατικό δυναμικό από το εξωτερικό και τουρίστες από όλο τον κόσμο. Οι φυσικοί πόροι και οι βέλτιστες συνθήκες καλλιέργειας θα ενθαρρύνουν τον καπιταλιστικό επενδυτή να επενδύσει στη χώρα και να αποκαλύψει όλο το δυναμικό του. Συνολικά, δημιουργούνται περισσότερες ευκαιρίες απασχόλησης, οικονομική ανάπτυξη και πρόοδος σε κάθε τομέα για την πόλη της Λουάντα.

Στην πραγματικότητα, η Λουάντα έχει ένα μεγάλο αριθμό αποθεμάτων πετρελαίου που προσέλκυσε τους επενδυτές. Αυτό που οι άνθρωποι αρχίζουν τώρα να συνειδητοποιούν είναι ότι η Λουάντα έχει επίσης ένα τεράστιο ποσό φυσικών πόρων, το οποίο τροφοδοτεί την οικονομική «έκρηξη». Σύμφωνα με άρθρο στο Euro News: «Είναι σημαντικό για τους επιχειρηματίες στην Αγκόλα να αρχίσουν να εξετάζουν άλλους τομείς εκτός από το πετρέλαιο. Είναι μια χώρα με πολλούς πόρους και πρέπει να δράσουμε υπεύθυνα, με σεβασμό και διαφάνεια, να επενδύσουμε σε νέες τεχνολογίες, να ενισχύσουμε την οικονομική ποικιλομορφία και να μας επιτρέψουν να τοποθετηθούμε σε διεθνές επίπεδο».
Η χώρα έχει αποδείξει ότι είναι πολύ κερδοφόρα και πολλά άτομα προσπαθούν να επωφεληθούν από την εύπορη γη. Οι άνθρωποι της Αγκόλας αρχίζουν επίσης να επωφελούνται από αυτό, δημιουργώντας μια σειρά από διαφορετικές ευκαιρίες απασχόλησης, σημειώνοντας πρόοδο και στην υγειονομική περίθαλψη και στην τεχνολογία.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Μια βόλτα στην Κυψέλη… με το κεφάλι ψηλά

http://www.protothema.gr/Images/ImageHandler.ashx?m=AnchoredFit&f=Ly8xMC4xNTAuMC40L3B0d2VibC9maWxlcy8xLzIwMTcvMDkvMTgva3lwc2VsaS5qcGc%3d&t=0&w=820&h=457&a=Center

Μια βόλτα στην Κυψέλη… με το κεφάλι ψηλά

«Έβλεπα στις σελίδες περίτεχνα μπαλκόνια, χρωματιστά αστικά σπίτια της εποχής του Μεσοπολέμου κι αναρωτιόμουν πού να βρίσκονται και πώς να είναι σήμερα.
Οι διευθύνσεις τους ήταν γνωστές, δρόμοι που συχνά-πυκνά περπατούσα, αλλά ποτέ δεν τα είχα προσέξει»
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Γεννήθηκα και έζησα στην Κυψέλη από τα χρόνια που δεν θυμάται ο νους μέχρι τα χρόνια της ωρίμανσης.

Η Κυψέλη έντυσε με τις εικόνες της τις παιδικές και εφηβικές μου αναμνήσεις, τις πρώτες συνειδητές φιλίες, το πρώτο φιλί, την πρώτη μου δουλειά, αγωνίες και διαφωνίες της νιότης. Τόσα χρόνια και δεν είχα περπατήσει με το κεφάλι ψηλά…

Αφορμή ήταν όταν έπεσε στα χέρια μου η μελέτη της εκπαιδευτικού Μαριάνθης Μπέλλα «Η ζωντανή αστική αρχιτεκτονική της Κυψέλης» (την οποία μπορείτε να δείτε εδώ). Έβλεπα στις σελίδες περίτεχνα μπαλκόνια, χρωματιστά αστικά σπίτια της εποχής του Μεσοπολέμου κι αναρωτιόμουν πού να βρίσκονται και πώς να είναι σήμερα. Οι διευθύνσεις τους ήταν γνωστές, δρόμοι που συχνά-πυκνά περπατούσα, αλλά ποτέ δεν τα είχα προσέξει.

Η βόλτα το φθινοπωρινό απόγευμα ήταν μια απόλαυση. Τα σχολεία δεν είχαν ανοίξει ακόμα και πολλοί εκδρομείς δεν είχαν επιστρέψει στο κλεινόν άστυ. Οι κενές θέσεις στάθμευσης και οι άδειοι δρόμοι μου έκαναν χώρο να θαυμάσω ολόκληρα τα σπίτια και να περπατήσω κοιτώντας ψηλά, χωρίς να αγχώνομαι για τα διερχόμενα οχήματα. Νεοκλασικές και εκλεκτιστικές επαύλεις με κομψά μπαλκόνια, κεραμοσκεπές με ακροκέραμα και έρκερ («τζούμπαλι» ήξερα ότι λέγονταν οι εξώστες στα ρωμέικα σπίτια στην Πόλη και τη Σμύρνη)… Μπλεκόταν ο φωτογραφικός φακός στο πράσινο, θέαμα απρόσμενο! Μύριζε έντονα το γιασεμί… [Φαίνεται, πέραν του λιγότερου καυσαερίου, η όσφρηση βρίσκεται σε απόλυτη συνάφεια με την όραση. Όταν βλέπει το μάτι συνειδητά, είναι σε θέση το μυαλό να αντιληφθεί το υπαρκτό με όλες του τις αισθήσεις. Σάμπως τα γιασεμιά δεν υπήρχαν τόσα χρόνια…]
Το ίδιο και οι επαύλεις. Το σίγουρο είναι ότι έστεκαν εδώ πολύ πριν γεννηθώ εγώ και η γενιά μου. Χτίστηκαν -διαβάζω- στις αρχές του 20ού αιώνα, κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, ως κατοικίες της εύπορης μεσαίας και ανώτερης τάξης, καθιστώντας την Κυψέλη (από την πλατεία Αμερικής-που τότε ονομαζόταν πλατεία Αγάμων- μέχρι και τις παρυφές της Φωκίωνος Νέγρη που τότε μετατράπηκε από ρέμα σε πεζόδρομο) ανερχόμενη συνοικία της μπουρζουαζίας και κέντρο της νυχτερινής ζωής. Στα βόρεια της συνοικίας ήταν εγκατεστημένα χαμηλότερου εισοδήματος κοινωνικά στρώματα και είχαν λαχανόκηπους και περιβόλια. Μέχρι και το 1980 η Κυψέλη αποτελούσε κέντρο της αστικής τάξης και της καλλιτεχνικής ζωής της Αθήνας. Μετά άρχισε να αλλάζει παράλληλα με την αλλαγή που συντελούταν στο πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο στην Ελλάδα. Οι αστοί μετακινήθηκαν στα προάστια, η αξία των ακινήτων έπεσε και άρχισαν να εγκαθίστανται μετανάστες από τις νέες χώρες των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης, που προέκυψαν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ιδιαίτερα μετά το 2000, η Πατησίων από την «καλύτερη αγορά της Αθήνας» έγινε ένας δρόμος σκοτεινός, με ερειπωμένα μαγαζιά και με απλωμένες πραμάτειες στα πεζοδρόμια.

Από την Τροίας στην Ιθάκης: σαν το ταξίδι του Οδυσσέα
Κατέβηκα από το τρόλεϊ στη στάση Αγγελοπούλου, Πιπίνου και Πατησίων γωνία, εκεί που περίμενα κάθε πρωί το σχολικό λεωφορείο για 14 χρόνια. Θυμήθηκα τα χειμωνιάτικα πρωινά με τα ωραία χρώματα, που μοιραζόμουν τη νύστα και τη γκρίνια με τη Μαριάντζελα. Είχε στην οδό Πιπίνου ένα ψιλικατζίδικο και μπορεί να παίρναμε κάτι. Ενίοτε μας έμπαινε η «πονηρή σκέψη» της κοπάνας, η οποία σβηνόταν μόλις πλησίαζε το σχολικό.

Στη γωνία Τροίας και Πατησίων, σε ένα όμορφο νεοκλασικό, ήταν ένα πολυκατάστημα καλλυντικών. Το πρώτο που είχα μπει στη ζωή μου. Περπάτησα στην Τροίας για λίγο: στο νούμερο 30, βρίσκεται μια πολυκατοικία του μεσοπολέμου. Οικοδομήθηκε -διαβάζω- από τον αρχιτέκτονα (Λαζαρίδη) που σχεδίασε το Άγαλμα του Αγνώστου Στρατιώτη και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Φτάνοντας στη Δροσοπούλου, το βλέμμα μου τραβάει ένα ρημάδι νεοκλασικό που περιμένει να αγοραστεί, να βρεθούν οι κληρονόμοι, να γίνει κάτι, τέλος πάντων, για να ομορφύνει κι αυτό.

Στη συμβολή Επτανήσου και Άνδρου, βρίσκονται άλλα δύο εγκαταλειμμένα κομψοτεχνήματα της αρχιτεκτονικής: Στο νούμερο 18, το αριστοκρατικό ερείπιο ήταν το πρώτο κτίριο του Κολλεγίου Αθηνών, ενώ ακριβώς δίπλα βρίσκεται η γνωστή ως οικία Ζαρίφη, που οι πρώτες της ιδιοκτήτες ανήκαν κατά πάσα πιθανότητα στο γνωστό σόι των Ζαρίφηδων εμπόρων από την Κωνσταντινούπολη. Διαβάζω ότι η οικία χρησιμοποιήθηκε ως το Παλλάδιο Λύκειο-Φιλίππου Δούκα, ότι τη δεκαετία του ’80 φιλοξένησε ρεμπετάδικο και ότι φέτος, μετά από 40 χρόνια ερημιάς, θα φιλοξενηθεί η έκθεση «Άγνωστοι προορισμοί» του Κώστα Πράπογλου.

Βγαίνω ξανά στη Δροσοπούλου. Στο 29 βρίσκεται ένα υπέροχο μεσοπολεμικό κτίριο με πιο μοντέρνα έρκερ. Λίγο πιο κάτω, Δροσοπούλου και Ιθάκης ένα πιο περίτεχνο νεοκλασικό. Η Δροσοπούλου έχει εξελιχθεί σε δρόμο με πολλές αντιθέσεις. Καπνισμένες από το καυσαέριο πολυκατοικίες στέκουν δίπλα σε νεοκλασικά. Διαμερίσματα με απλωμένη μπουγάδα γειτονεύουν με μπαλκόνια και εξώστες με φροντισμένες κεραμικές γλάστρες. Παραδοσιακά καφενεία δίπλα-δίπλα με καφενεία μεταναστών. Καφέ Ethiopia λέει η ταμπέλα. Λίγο πιο κάτω, γωνία με Κεφαλληνίας, μου αγόραζαν παιδικά παπούτσια και από τη Cinderella, τις σχολικές ποδιές και τις φόρμες για το σχολείο.

Από την Ιθάκης στην Κεφαλληνίας: στην καρδιά της γειτονιάς μου
Στην Ιθάκης μεγάλωσα. Καταιγισμός χρονικά ασυνάρτητων εικόνων σε κάθε μου βήμα. Απέναντι από το πατρικό μου, υπάρχει ακόμα ένα ροζ παλ νεοκλασικό με εσωτερική ταράτσα! Ώρες περνούσα στο μπαλκόνι μου να φαντάζομαι πώς μπορεί να είναι το εσωτερικό του. Μια φορά, η φαντασία μου είχε οργιάσει τόσο, που νόμιζα πως άκουσα πλατσουρίσματα, ότι έχει δηλαδή πισίνα. Από το νούμερο 31 της Ιθάκης, όπου έμενε ο Οδυσσέας Ελύτης τα χρόνια της Κατοχής, έβγαινε κάθε πρωί ένα κοριτσάκι που πήγαινε στο σχολείο μου, αλλά ποτέ δε γίναμε φίλες. Κοντά στην πλατεία Αγίου Γεωργίου, στον τελευταίο όροφο ενός νεοκλασικού έκανα μαθήματα αργεντίνικου τάνγκο. Στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου, τρώγαμε με τους γονείς μου στις «Νοστιμιές της Μαίρης» ή στο «Διόνυσο» σουβλάκια (εγώ έπαιρνα το «μεξικάνικο» με το μπόλικο κόκκινο πιπέρι), εξοχικό και φριγαδέλι σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο. Και μετά παγωτό Δωδώνη δίπλα, όπου έφαγα την πρώτη μου βάφλα! Όταν μεγάλωσα, έδινα ραντεβουδάκια στο «Αλλοτινό» για να μην αργήσω να γυρίσω σπίτι.

Άλλαξε πολύ η γειτονιά μου. Με τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, γύρω στο ’90, ήρθαν πολλοί μετανάστες από τα Βαλκάνια και τις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Πρώτοι-πρώτοι οι πολύ καλοστεκούμενοι από την Αλβανία. Καθόμουν μια μέρα στην πλατεία με ένα φίλο χορευτή που είχε έρθει μικρό παιδί από την Αλβανία και μας πλησίασε ένα Αφρικανός για να μας πουλήσει CD. Θυμάμαι το σχόλιό του καθώς απομακρυνόταν: «Δεν μπορώ πια αυτούς τους ξένους». Τέτοιες τοποθετήσεις μου κέντριζαν πάντα το ενδιαφέρον.

Εκτός από την Πολιτική, το ενδιαφέρον μου κέντριζε πάντα και η Φωτογραφία, ως τέχνη, ως μνήμη, ως συλλεκτικό αντικείμενο. Ο συνειρμός αυτός ήταν αναμενόμενος, καθώς πλησίαζα στην Τήνου, στο πανέμορφο νεοκλασικό που έδρευε η ιστορική Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία (ΕΦΕ) μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Δεν είχα προσέξει ποτέ όμως στο νούμερο 43, Τήνου και Κυκλάδων, την έπαυλη με την καμπυλωτή γωνία και στο 57, το κατακόκκινο και καλοδιατηρημένο νεοκλασικό του μεσοπολέμου.

Φτάνοντας στην Κεφαλληνίας, ξύπνησαν πολλές μνήμες -κυρίως του ουρανίσκου. Θυμάμαι την ταβέρνα του Καρακατσάνη με τα υπέροχα ντολμαδάκια. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκα αναφορές για το μουσακά της στη «Νέα Ελληνική Κουζίνα» και στη «Γεύση της Μνήμης». Από την κάτω μεριά της Πατησίων, υπήρχε το “Croissant” -νομίζω λεγόταν- από όπου κάθε πρωί μύριζαν τα κρουασάν με κακάο. Από τη γωνία, που ήταν το ανθοπωλείο «Μαμάης», αγοράζαμε ανθοδέσμες για τις επισκέψεις και τα καλέσματα και γενικώς από εκεί γύρω αγοράζαμε ό,τι χρειαζόμασταν, μιας και τα είχε όλα η γειτονιά μας. Πηγαίναμε στα θέατρα και τα σινεμά κάθε Σαββατοκύριακο: Μπρόντγουαιη, Αελλώ στην Πατησιών και Κεφαλληνίας… Πιο μετά άνοιξε και το Zara και γινόταν πανζουρλισμός κάθε μέρα. Πιο μεγάλη, είχα κάνει μια Πρωτοχρονιά στο “Au Revoir”. Η Κεφαλληνίας εκτός από επίκεντρο όλων των αγορών και της νυχτερινής μας ζωής, ήταν ο δρόμος που μας γύριζε σπίτι από κάποια μακρινή βόλτα μας με το αυτοκίνητο. Σηματοδοτούσε λοιπόν, πάντα το τέλος της βόλτας. Στη συμβολή των οδών Κεφαλληνίας και Κόμνα Τράκα τελείωσε και μια σχέση -τώρα που το σκέφτομαι.

Από την Κεφαλληνίας στη Φωκίωνος Νέγρη: τα πρώτα χρόνια της νιότης
Ανεβαίνοντας την Κεφαλληνίας, στη συμβολή με την Κυκλάδων στεγάζεται η «θεατρική Εταιρεία Πράξη» και η «Νέα Σκηνή», που ήταν η καπνοβιομηχανία Καπερνάρου. Απέναντι, βρίσκεται το θέατρο Τόπος Αλλού – Αερόπλοιο, που το επισκέφτηκα πρόσφατα με αφορμή ένα παιδικό πάρτι. Το οίκημα αυτό στέγασε στο παρελθόν ταβέρνα, ζαχαροπλαστείο, τσαγκαράδικο και σχολείο. Στη γωνία Κεφαλληνίας και Κυψέλης βρίσκεται το Λύκειο που ονειρευόμουν να πάω. Το όμορφο κτίριό του, στέγασε την Ιταλική Σχολή Καλογραιών, στην Κατοχή ήταν νοσοκομείο των κατοχικών δυνάμεων και το 1945 έγινε Νοσοκομείο της «Βασιλικής Αεροπορίας». Μπορεί να μη φοίτησα ποτέ σε αυτό το σχολείο, αλλά έκανα φίλους από εκεί κι έζησα λίγο τις ιστορίες του.

Περπάτησα την Κυκλάδων. Στο 28, ένα πανέμορφο νεοκλασικό. Μετά πήρα την Σποράδων. Στο νούμερο 41, ακόμα μια όμορφη έπαυλη με επιρροές art nouveau. Κι έτσι έφτασα στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης. Το κτίριο χτίστηκε το 1935 και είχε πολλή ζωή μέχρι τη δεκαετία του 1980 που ξεφύτρωσαν τα σούπερ μάρκετ. Το 2005 συζητήθηκε η κατεδάφισή της αλλά τελικά κηρύχτηκε διατηρητέο, που περιμένει την αναβίωσή του! Στη μπυραρία που στεγαζόταν στη γωνία του κτιρίου, δούλεψα σερβιτόρα ως φοιτήτρια. Θυμήθηκα εκείνο το βράδυ, που αναμεταδιδόταν ένας σημαντικός αγώνας του Παναθηναϊκού και δεν είχαμε κόσμο. Πίναμε μαύρες μπίρες με τον ιδιοκτήτη από το βαρέλι, περιμένοντας να περάσει η ώρα και να κλείσουμε. Όταν τέλειωσε ο αγώνας, ήρθε μια παρέα. Παραπάτησα από το πολύ αλκοόλ και τους έφερα όλο το δίσκο στο κεφάλι!

Περπάτησα για ώρα στη Φωκίωνος Νέγρη. Μπορώ να πω με ασφάλεια ότι εκεί γνώρισα τον κόσμο όλο! Τα παιδικά μου χρόνια, ο κόσμος τελείωνε στην «αράχνη» -που λέγαμε μικροί. Αυτό σήμαινε φαγητό στον Παεζάνο με τη μαϊμού ή στη «Θράκα», ή λίγο μεγαλύτερη κι αν άφηναν οι γονείς στα Goody’s, μετά καφέ για τους γονείς και πάστα σοκολατίνα για εμάς, στου «Φλόκα» ακριβώς απέναντι, και μια περατζάδα μέχρι την «αράχνη», όπου παίζαμε για λίγο σκαρφαλώνοντας στα σίδερα. Θυμάμαι από μικρή να θαυμάζω τις δύο μακρόστενες και «διαγώνιες» πολυκατοικίες στη Φωκίωνος Νέγρη και Επτανήσου (η πολυκατοικία «Κανάκη» στο νούμερο 21 και η πολυκατοικία «Λαναρά» -μάλλον από τη γνωστή οικογένεια επιχειρηματιών της κλωστοϋφαντουργίας- στο νούμερο 23).

Αργότερα, ο «Φλόκας» έγινε Flocafe κι άρχισε να σερβίρει παγωτό σε πιάτο όλο το χρόνο. Η πάστα σοκολατίνα αντικαταστάθηκε από τις πιο «μοντέρνες» Black Venus και Black Forest (το ότι μας δινόταν η δυνατότητα να τρώμε παγωτό όλο το χρόνο δεν μπορώ να το ξεχάσω). Μετακόμισαν και οι μεγάλες αλυσίδες στη γειτονιά μας: KFC, Haagen Dazs, Pizza Hut… Έγιναν πολλές οι επιλογές, και σήμερα η Φωκίωνος Νέγρη σε πείσμα των καιρών, της «προαστιοποίησης των Αθηναίων» και της μετανάστευσης διατηρεί ένα πολύ καλό επίπεδο κόσμου, αλλά και μεγάλη ποικιλία εστιατορίων, καφέ και ζαχαροπλαστείων με προσωπικότητα για όλα τα γούστα. Έχουν εμφανιστεί πολλά καφέ με ναργιλέ, αυθεντικά ή μη, μαζί με αυτά και η καινούρια μυρωδιά του καπνού με άρωμα συνήθως μήλο.

Η «άνω» Φωκίωνος και η Κυψέλη «πέρα» από την Φωκίωνος σήμαινε τα πάντα για την εφηβεία και την ενηλικίωσή μου. Το ροκάδικο «Όναρ», το «Σπιτικό», η μπυραρία της Δημοτικής Αγοράς, το σουβλατζίδικο «Κάτι Άλλο» με τα υπέροχα καλαμάκια κοτόπουλο στη Σποράδων, η πλατεία με τα αγάλματα-σκύλους όπου ξενυχτούσαμε….

Κατέβηκα την Τενέδου. Είχα ένα φίλο που έμενε εκεί, δίπλα από τον κινηματογράφο «Στέλλα». Το όνομά του σινεμά -διαβάζω- είναι εμπνευσμένο από την ταινία με τη γνωστή ατάκα «Στέλλα κρατάω μαχαίρι». Εγώ πάντα κλειστό τον θυμάμαι. Στη συμβολή με την Επτανήσου, στο νούμερο 26 και πιο κάτω στο 21Β και το 9 τρία κομψά κτίρια. Το τελευταίο στέγασε για πολλά χρόνια το παράρτημα Πατησίων του Γαλλικού Ινστιτούτου. Κάνω μια παράκαμψη να δω και ένα ακόμα του 1920 -με επιρροές από το γαλλικό εκλεκτικισμό- στο 54 της Επτανήσου και Μηθύμνης.

Από την Ίμβρου στην Κύπρου και την Αγίας Ζώνης: τα όρια της δικής μου Κυψέλης
Κάθε φορά που περπατώ στην Ίμβρου, θυμάμαι την Ίμβρο την ίδια ελλείψει άλλης εικόνας από την ομώνυμη οδό! Αυτή τη φορά όμως, παρατήρησα ότι η Ίμβρου είναι ένας από τους πιο ωραίους δρόμους της Κυψέλης! Εντυπωσιακά νεοκλασικά στη σειρά που πνίγονται στα δέντρα και στο βάθος, πέρα από την Πατησίων, να δύει ο ήλιος. «Κλείνουμε» λέει το χαρτί στην πόρτα της αντικερί στη γωνία.

Άρχισα να κατεβαίνω από τη Λέλας Καραγιάννη και θυμήθηκα τα όμορφα χειμωνιάτικα πρωινά που, ως φοιτήτρια, έκανα ιδιαίτερα μαθήματα ιταλικών σε μια συμπαθέστατη καθηγήτρια στη Μεγίστης και συγκινήθηκα. Κατεβαίνοντας προς την Πατησίων, ακόμα μια όμορφη σειρά από επιβλητικά νεοκλασικά και μετά η κατάληψη-θρύλος της Λέλας Καραγιάννη στο νούμερο 37 και Δροσοπούλου γωνία. Η έπαυλη κατοικήθηκε -διαβάζω- μέχρι το 1960 από τη Μαρία Μεταξάτου, η οποία κληροδότησε το οίκημα στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Μετσόβιο και την Ανωτάτη Σχολή καλών Τεχνών με σκοπό να λειτουργήσει ως φοιτητική εστία άπορων φοιτητών από τα Ιόνια νησιά και κυρίως από τον τόπο καταγωγής της, την Κεφαλλονιά. Το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε και μια ομάδα φοιτητών το 1988 προχώρησε στην κατάληψή του, η οποία θεωρείται η μακροβιότερη κατάληψη στην Αθήνα. Ο φίκος, δε που έχει στην αυλή του είναι ο μεγαλύτερος στην Ελλάδα. Μου φάνηκε άδειο και παρατημένο ακόμα και από τους καταληψίες.

Το πιο απόκρυφο μυστικό της Κυψέλης είναι -νομίζω- η πλατεία Π.Ε.Α.Ν. (Πανελλήνια Ένωση Αγωνιζομένων Νέων-αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε στην Κατοχή). Γύρω από τη μικρή πλατεία, στη Θάσου 3 βρίσκεται ένα αρχιτεκτονικά ενδιαφέρον σπίτι με τετραγωνισμένα έρκερ και στο 16 μια όμορφη εκλεκτιστική κατοικία. Στη γωνία βρισκόταν παλιά το jazz μπαράκι, Verve (που μετακόμισε στου Ψυρρή). Εκεί κάπου στην Κελαινούς, κρύβεται κι ένα δικό μου μυστικό.

Σε αυτή τη βόλτα ανακάλυψα την οδό Πόρου. Ποτέ δεν την είχα περπατήσει. Πανέμορφος δρόμος. Και τι όμορφο σπίτι στο 17! Λίγο παρακάτω, ένας καλλιτέχνης έχει το εργαστήριό του μέσα σε ένα «ροζ-θα-το-έλεγα» νεοκλασικό και παραδίδει μαθήματα για τη Σχολή Καλών Τεχνών. Αρχίζει να νυχτώνει και κάνω μεταβολή. Στη Νάξου, περνώ μπροστά από το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Άννας και βγαίνω στην Αγία Ζώνη και το Άσυλο Ανιάτων, την πάλαι ποτέ Έπαυλη Μάλκολμ. Η Έπαυλη είναι έργο του Κλεάνθη και του Σάουμπερτ και κτίστηκε το 1831-2 για λογαριασμό του Βρετανού Ναυάρχου Μάλκολμ, ο οποίος -παρεμπιπτόντως- ήταν ο πρώτος που έφερε αυτοκίνητο «στας Αθήνας». Μετά από αυτόν, κατοικήθηκε κυρίως από πρέσβεις και από τη Δούκισσα της Πλακεντίας, αλλά και από τον ιστορικό Σπύρο Τρικούπη. Ο γιός του, Χαρίλαος Τρικούπης, την πούλησε σε ένα λογοτέχνη με το όνομα Ροδοκανάκης. Το 1902 νοικιάστηκε από το Σύλλογο Κυριών «Η καλή προαίρεσις» για να στεγάσει το Άσυλο Ανιάτων και το 1905 αγοράστηκε από τον εν λόγω σύλλογο με φιλανθρωπίες.

Δεν μου έχει δοθεί η ευκαιρία να δω το εσωτερικό του και πρόσφατα, διαβάζοντας το βιβλίο της Ευτυχίας Γιαννάκη «Στο πίσω κάθισμα» θυμήθηκα αυτή μου την παράλειψη. Η πόρτα ήταν κλειστή. Πάντως κι απ’ έξω καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για μια πραγματική όαση στην Κυψέλη. Θυμήθηκα το Σταύρο, που συναντούσαμε στο αναπηρικό του καροτσάκι έξω από το Άσυλο και του πηγαίναμε σοκολάτες. Θυμήθηκα τα βράδια στην πλατεία της Αγίας Ζώνης και στους Μερακλήδες. Θυμήθηκα τη Λέρου, το μικρό στενό που μου άλλαξε τη ζωή (και ως στενό και ως νησί).

Μέχρι εδώ ήταν τα όρια της δικής μου Κυψέλης. Ήθελα να πάω κάπου οικεία να ξαποστάσω και να τσιμπήσω κάτι. Στο δρόμο συνάντησα το αγαπημένο μαγαζί της μητέρας μου, το Liasso. Στη βόλτα μας, πάντα κάναμε μια στάση για να περιεργαστεί τη βιτρίνα και να υπολογίσει πώς θα καταφέρει να αγοράσει εκείνο το σεκρετέρ με το φωτιστικό. Κι έτσι έφτασα στην πλατεία του Αγίου Γεωργίου, γιατί μόνο με τα ωραία μπιφτέκια της Μαίρης και με μια κρύα μπύρα μπορούσε να τελειώσει ένα τέτοιο βράδυ!

Κι ένα ερώτημα που θα μείνει αναπάντητο: Γιατί όλες οι οδοί της Κυψέλης έχουν ονόματα από νησιά;

Κείμενο / φωτογραφίες: Ελένη Φωτίου

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Ο ύπνος και όχι το χρήμα, φέρνει την ευτυχία

http://www.patranews.gr/sites/default/files/styles/juicebox_medium/public/articles/2017/09/19/ypnosin.jpg

Μια «καλή αύξηση» δεν μας κάνει να νιώθουμε τόσο ευτυχείς όσο το να κοιμηθούμε καλά την νύχτα
Ο καλός νυχτερινός ύπνος έχει θετικότερα αποτελέσματα ακόμα και από μια «σημαντική» αύξηση, όπως έδειξε νέα έρευνα στην Βρετανία.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Χιλιάδες Βρετανοί υποβλήθηκαν σε τεστ και οι μετρήσεις έδειξαν πως στην πλειοψηφία τους αισθάνονταν καλύτερα όταν κοιμόντουσαν καλά.

Εκείνοι που δηλώνουν ικανοποιημένοι με την σεξουαλική τους ζωή, που νιώθουν ασφαλείς στη δουλειά τους και που ήταν συνδεδεμένοι με την κοινότητά τους, δηλώνουν επίσης πολύ ικανοποιημένοι από την ζωή τους. 
Σύμφωνα με την έρευνα, ο μέσος Βρετανός πετυχαίνει σκορ 62 στα 100, σχετικά με το πόσο καλή θεωρεί την ζωή του, με εκείνους που βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας να αποτελούν το 20% του πληθυσμού και να… σκοράρουν από 72 έως και 92 στα 100!

Το εισόδημα, παραδόξως, δεν έχει παρά ελάχιστη επιρροή στο πώς νιώθουν οι άνθρωποι, αφού το 50% απάντησε πως μια αύξηση που πήρε στη δουλειά επηρέασε την ποιότητα ζωής μόλις κατά μισό βαθμό στην κλίμακα.

Αντίθετα, η ποιότητα του ύπνου μέτρησε κατά 3,8 βαθμούς, ειδικά σε εκείνους που «σκοράρουν» πιο ψηλά.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Πώς ο σωματότυπος της γυναίκας μπορεί να προμηνύει καρκίνο

http://www.toxwni.gr/media/k2/items/cache/78f712d19fa09ae26e278700aac0c4db_XL.jpg

Ο σωματότυπος μιας γυναίκας, δηλαδή το πού συσσωρεύει περισσότερο λίπος στο σώμα της, είναι πιο αξιόπιστος «δείκτης» για την αξιολόγηση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου, σε αντίθεση
με τον δείκτη μάζας σώματος και τη συνολική κατανομή λίπους στο σώμα της, δείχνει μια νέα επιστημονική μελέτη που παρουσιάστηκε στο πρόσφατο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ιατρικής Ογκολογίας (ESMO) στη Μαδρίτη.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Σύμφωνα με τα ευρήματα που παρουσίασαν οι ερευνητές, οι γυναίκες που ανήκουν στον σωματότυπο «μήλο», με αυξημένη συσσώρευση λίπους στην κοιλιά τους, διατρέχουν πάνω από 50% μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν καρκίνο, συγκεκριμένα στους πνεύμονες και στο έντερο.

Στο πλαίσιο της μελέτης τους, οι ερευνητές παρακολούθησαν 5.855 γυναίκες που είχαν περάσει το στάδιο της εμμηνόπαυσης (μέση ηλικία 71 έτη). Κατά την έναρξη της μελέτης, το 1999, μετρήθηκε το συνολικό λίπος στο σώμα τους, υπολογίστηκε ο δείκτης μάζας σώματός τους και υπολογίστηκε επίσης η αναλογία λίπους σε κάθε μέρος του σώματός τους. Οι συμμετέχουσες υποβάλλονταν τακτικά σε αξιολογήσεις για διάστημα 12 ετών και οι ερευνητές παρακολουθούσαν το ιατρικό τους ιστορικό ώστε να διαπιστώσουν τυχόν περιστατικά καρκίνου.

Πώς ο σωματότυπος της γυναίκας μπορεί να προμηνύει καρκίνοΜετά το πέρας της 12ετίας, τα στοιχεία υπέδειξαν ότι οι γυναίκες που είχαν αυξημένη συσσώρευση λίπους στην κοιλιά τους (κοιλιακή ή κεντρική παχυσαρκία) ήταν πάνω από 50% πιο πιθανό να εμφανίσουν καρκίνο, συγκεκριμένα καρκίνο των πνευμόνων ή κάποια μορφή γαστρεντερικού καρκίνου. Από την άλλη, ο ΔΜΣ και το συνολικό ποσοστό σωματικού λίπους δεν συσχετίστηκαν με κάποια μορφή καρκίνου.

Όπως αναφέρει η Line Mærsk Staunstrup, μία εκ των ερευνητών, μετά την εμμηνόπαυση παρατηρείται στις γυναίκες αυξημένη συσσώρευση λίπους στην περιοχή της κοιλιάς και η εξέλιξη αυτή πιθανώς εμπλέκεται στη διαδικασία ανάπτυξης του καρκίνου. Έτσι, η αποφυγή της παχυσαρκίας από τη μέση ηλικία και έπειτα πρέπει να αποτελεί βασικό στόχο για την προστασία των γυναικών από τον καρκίνο.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Brand name με 4 αριθμούς

http://www.protothema.gr/Images/ImageHandler.ashx?m=AnchoredFit&f=Ly8xMC4xNTAuMC40L3B0d2VibC9maWxlcy8xLzIwMTcvMDkvMTcvMzktMjIuanBn&t=0&w=820&h=457&a=Center

Brand name με 4 αριθμούς

39/22 είναι οι γεωγραφικές συντεταγμένες (πλάτος, μήκος) της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη αλλά και η επωνυμία ενός προϊόντος
Δεν είναι δα και λίγες οι φορές που έχετε (έχουμε) την ευκαιρία να αναρωτηθείτε (και εμείς μαζί σας) για τη σχέση ενός καλού ελαιολάδου με την ασφαλή συσκευασία και το ευρηματικό design…//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Και όμως αν τα συστατικά στοιχεία του «πακέτου» – ξεκινώντας από το ίδιο το προϊόν- πληρούν τα στάνταρ ενός υψηλών ποιοτικών προδιαγραφών προϊόντος, τότε το συνολικό εγχείρημα και μαζί του και οι επιμέρους σχέσεις μοιάζουν δικαιωμένες.

Μια εταιρεία που έχει την έδρα της στο Παλαιό Φάληρο –η Great Stories P.C- διάλεξε να κάνει τη διαφορά επιλέγοντας μια πολύ προκλητική επωνυμία για τη σειρά των προϊόντων. Μια σειρά από μονοποικιλιακά ελαιόλαδα που φέρουν το λογότυπο 39/22. Δεν πρόκειται για μυστικό κωδικό ή για ένδειξη εύρους τιμών.

Όπως εξηγούν οι ίδιοι: «Το λογότυπο των μονοποικιλιακών ελαιολάδων 39/22 δεν είναι τυχαίο. Εκφράζει τις γεωγραφικές συντεταγμένες της Ελλάδας πάνω στον παγκόσμιο χάρτη και κατ’ επέκταση τον τόπο προέλευσης των ποιοτικών προϊόντων που προσφέρει στους καταναλωτές η εταιρία Great Stories P.C.».

Οι ίδιοι, όπως διαβάζουμε στο site τους, επισημαίνουν: «Δημιουργήσαμε το 39/22 με περηφάνια για τα εξαιρετικά προϊόντα της ελληνικής γης, τα οποία δίνουν το πραγματικό στίγμα της σύγχρονης Ελλάδας. Εστιάζουμε στο ελαιόλαδο γιατί πιστεύουμε στην πολυμορφία και τη μοναδικότητά του.Το όραμά μας δεν περιορίζεται μόνο στην υπόσχεση της εξαιρετικής ποιότητας των προϊόντων μας. Φιλοδοξούμε να αναδείξουμε την ταυτότητα των ελληνικών μονοποικιλιακών ελαιόλαδων στη διεθνή αγορά και να προσφέρουμε στους γευσιγνώστες τη δυνατότητα να επιλέξουν το ελαιόλαδο που ταιριάζει στις αισθήσεις τους, τις γευστικές προτιμήσεις, τις διατροφικές ανάγκες τους και γιατί όχι, το χαρακτήρα τους!».

Μέχρις στιγμής στην ελληνική και διεθνή αγορά μέσω και ηλεκτρονικών πωλήσεων κυκλοφορούν 3 μονοποικιλιακά λάδια «39/22»: Η κορωνέικη από την Αργολίδα, το μανάκι επίσης από την Αργολίδα και η Αθηνολιά από τη Λακωνία.

Αλλά, από το προϊόν πάμε στη συσκευασία για να καταλήξουμε στο design. Ως προς την συσκευασία η εταιρεία δίνει τα εξής στοιχεία: «Κυλινδρικό δοχείο από πιστοποιημένο λευκοσίδηρο (Προστατεύει το ελαιόλαδο από τις αλλοιώσεις που οφείλονται στο φως, είναι άθραυστο και ελαφρύ). Πιστοποιημένο πλαστικό πώμα ασφαλείας με ρυθμιστή ροής. Δρύινο καπάκι. Εσωτερικό περίβλημα δοχείου από διογκωμένη πολυστερίνη με γραφίτη (Neopor EPS). Ανακυκλώσιμο υλικό, ειδικά σχεδιασμένο για κάθε συσκευασία του 39/22, που προστατεύει το ελαιόλαδο από τις επιβλαβείς θερμικές διακυμάνσεις, την υγρασία και τα μικρόβια ενώ διατηρεί το μεταλλικό δοχείο σε άριστη κατάσταση. Εξωτερική χάρτινη συσκευασία (με ματ πλαστικοποίηση).

Για το design ξεκινάμε από την κορυφή. Από το καπάκι: « Η αίσθηση του φυσικού ξύλου στο χέρι οδηγεί πίσω στις ρίζες του προϊόντος, το ελαιόδεντρο» για να πάμε στις φιγούρες που κοσμούν την συσκευασία: «Οι φιγούρες αποτυπώνουν γυναικείες μορφές από την αρχαία ελληνική τέχνη – κυκλαδική, αρχαϊκή, μινωική. Διαχρονικά, η γυναίκα στον ελληνικό χώρο προβάλλεται ως η Μεγάλη Μητέρα και ταυτίζεται με τη ροή της ζωής, τη γονιμότητα και την αναγέννηση. Για το 39/22 φυσικά, η Μεγάλη Μητέρα είναι η αειφόρος ελληνική γη».

Με άλλα λόγια, το storytelling αρχίζει την …εμφάνιση. Και το αφήγημα πουλάει, ιδίως στο εξωτερικό αρκεί να βρεις μια θέση στο ράφι. Αν και υπάρχει και ο αντίλογος: το αφήγημα σε πάει στο ράφι!

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Η αεροπορική που σας κάνει να νιώθετε «βασιλιάδες»

http://www.newmoney.gr/media/k2/items/cache/1598270ec6e33d85a5c6f104679a8e64_XL.jpg?t=1506069404

Η αεροπορική που σας κάνει να νιώθετε «βασιλιάδες»

Τα πρώτα διπλά κρεβάτια παγκοσμίως στη διακεκριμένη Θέση, στις πτήσεις της από το Λονδίνο στην Ντόχα, αποκάλυψε η Qatar Airways.
Οι επιβάτες που θα πετούν από το Λονδίνο Heathrow με το Boeing 777 της αεροπορικής εταιρείας θα μπορούν να κοιμηθούν σε ένα υπέροχο διπλό κρεβάτι.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Η θέση QSuite περιλαμβάνει το πρώτο διπλό κρεβάτι διαθέσιμο με πάνελ που ανοίγουν και κλείνουν ανάλογα με τις προτιμήσεις, επιτρέποντας στους επιβάτες σε διπλανές θέσεις να δημιουργούν το δικό τους ιδιωτικό δωμάτιο.

Sleep on it: Customers in adjoining seats can create their own double bed by removing privacy panels on a daily Boeing 777 service from London Heathrow

Τα προσαρμοζόμενα πάνελ και η δυνατότητα τοποθέτησης των οθονών στο κέντρο των 4 θέσεων επιτρέπουν σε συνεργάτες, φίλους και οικογένειες οι οποίες ταξιδεύουν μαζί να μεταμορφώνουν τον χώρο τους σε μια ιδιωτική σουίτα, επιτρέποντάς τους να εργαστούν, να δειπνήσουν και να επικοινωνήσουν.
Αυτά τα νέα χαρακτηριστικά προσφέρουν την απόλυτη εξατομικευμένη ταξιδιωτική εμπειρία που επιτρέπει στους επιβάτες να δημιουργούν το περιβάλλον που ταιριάζει στις δικές τους μοναδικές ανάγκες.
Κάθε θέση έχει φτιαχτεί με προσεκτικές και πολυτελείς λεπτομέρειες, όπως το ραμμένο στο χέρι Ιταλικό δέρμα και το φινίρισμα με σατινέ ροζ χρυσό, φέρνοντας ένα επίπεδο πολυτέλειας, ιδιωτικότητας και στυλ άνευ προηγουμένου στη διακεκριμένη Θέση της Qatar Airways. Για να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την εξατομικευμένη εμπειρία της θέσης εν πτήσει για του επιβάτες, η Qatar Airways παρουσιάζει επίσης και νέες επιλογές εστίασης.

Social: Passengers travelling together can also transform their seats to form a private area

Επιπρόσθετα στην υπάρχουσα απολαυστική υπηρεσία «dine on demand» το νέο μενού της διακεκριμένης Θέσης θα προσφέρει πλέον και νέες επιλογές σνακ, διαθέσιμα σε όλη τη διάρκεια της πτήσης, δίνοντας την ευκαιρία στους επιβάτες να μεταμορφώσουν το δείπνο στα 35.000 πόδια σε μια κοινωνική εμπειρία.
Για όσους επιβάτες επιλέξουν να κοιμηθούν λίγο περισσότερο το πρωί, θα διατίθεται επίσης και η υπηρεσία αφύπνισης Express Breakfast, η οποία θα αξιοποιεί στο έπακρο την επιλογή «Do Not Disturb», που είναι διαθέσιμη σε κάθε πόρτα της ιδιωτικής τους QSuite.
Απολαμβάνοντας ευρεία αναγνώριση από τους ταξιδιώτες για την προσφορά εξαιρετικής ταξιδιωτικής εμπειρίας και τιμώντας τον τίτλο ως η Καλύτερη Business Class στον κόσμο, στα Βραβεία Skytrax 2016, η Qatar Airways θα συνεχίσει να ενθουσιάζει τους επιβάτες με μια σειρά βελτιώσεων και αναβαθμίσεων, όπως τα νέα κομψά σερβίτσια και μαχαιροπήρουνα, την ιδιαίτερη επίπλωση και τα πολυτελή λευκά είδη.

Potential: If successful, the Qsuite will also be rolled out on flights to  Paris and New York

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

H γαστρονομική σκηνή της σεζόν

http://www.olivemagazine.gr/wp-content/uploads/2017/09/estiastorio-575×384.jpg

Η νέα σεζόν έχει ήδη ξεκινήσει δυναμικά με ενδιαφέρουσες γαστρονομικές αφίξεις και αλλαγές και ένα προσκήνιο (και παρασκήνιο) που βρίσκεται ακόμα σε συνεχή αναδιαμόρφωση.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

rok6
 
Το εμβληματικό «Rock and Roll» την τελευταία μέρα λειτουργίας του (πάνω). Στα μέσα Οκτωβρίου αναμένουμε την θριαμβική επιστροφή του
Ξεκινάμε με την ηχηρή επιστροφή του θρυλικού Rock and Roll στη Λουκιανού που όπως είναι αναμενόμενο θα συζητηθεί πολύ. Οι αδερφοί Ανδρέας και Γιώργος Πιτσιλής, ο Γιάννης Μωράκης και ο Πέτρος Απαλλάκης προγραμματίζουν το μεγάλο come back γύρω στα μέσα Οκτωβρίου. Το κομμάτι της γεύσης έχει ανατεθεί στον Ηλία Σκουλά, κάτι που ομολογουμένως μάς ιντριγκάρει δεδομένων των πληθωρικών concept που επιμελείται αλλά και των όσων ο ίδιος μάς είπε προλογίζοντας αυτά που αναμένεται να δούμε και να δοκιμάσουμε. «Η αναβίωση του συγκεκριμένου χώρου είναι το γεγονός της χρονιάς! Οι ιδιοκτήτες θέλησαν να εμπλουτίσουν την αίγλη του μαγαζιού δίνοντας έμφαση και στο εστιατορικό κομμάτι προκειμένου να προσφέρουν μια ολοκληρωμένη πρόταση εξόδου. Το μενού είναι πληθωρικό, “μητροπολιτικού εστιατορίου” και παίζει μεταξύ mainstrean και εναλλακτικού. Έχει χρώμα, εντάσεις και οι τίτλοι των πιάτων προκύπτουν όπως είναι αναμενόμενο από ροκ κομμάτια (ο Σκουλάς εξάλλου είναι η προσωποποίηση της ροκ περσόνας και ταιριάζει γάντι στο concept). Tο όνομα του μενού είναι “Between a rock and a hard place menu”, από το ομώνυμο τραγούδι των Rolling Stones όπου “rock” είναι το “Rock and Roll” και “hard place” το “Food Mafia”», λέει αναφέροντας επιπλέον λεπτομέρειες για το επικό  “King of Rock ‘n Roll, το burger από striploin steak από black angus που αρτύζει με αλάτι maldon, ψήνει στον ξυλόφουρνο και βάζει σε ψωμί γλυκοπατάτας με μια σάλτσα, τυρί asagio και τρούφα συνοδεύοντάς το με πατάτες τηγανητές με υγρό κρόκο αβγού.

the-trap1
Το «ΜεΖεν» εγκαθίσταται μόνιμα στην κουζίνα του «The Trap»
Συνεχίζουμε με την ομάδα του «ΜεΖεν» που αναλαμβάνει εξολοκλήρου την κουζίνα του «The Trap», κάτι θα συμβαδίσει και με τη λίστα με τα κοκτέιλ που θα πάρει έναν πιο ελληνικό χαρακτήρα. Πιο συγκεκριμένα ο Γρηγόρης Χέλμης και ο Ανδρέας Διακοδημήτρης έχουν ετοιμάσει καταλόγους τόσο για πρωινό, aperitivo και βραδινό που δεν θα στηρίζεται στη λογική του concept που έχουν στον Βόλο και στη Λάρισα αλλά σε μια Greek tapas κατάσταση με γκουρμέ στοιχεία. Από την άλλη, ο Γιάννης Σαμαράς και ο Στέφανος Δραγανικάκης θα παίζουν με το τσίπουρο και άλλα πολλά ελληνικά αποστάγματα ετοιμάζοντας aperitivi, highballs και signature cocktails για να συνοδεύουν ιδανικά την κουζίνα. Στις Κυριακές έχουν σκοπό να προσφέρουν ελληνικό πρωινό (όχι brunch) στο πλαίσιο του νέου αυτού concept.
Οι Δημήτρης Χριστοφορίδης και Χρήστος Αθανασιάδης (βλ. Nice ‘n Easy) μετατρέπουν το χώρο ακριβώς δίπλα από το Nice ‘n Easy της Σκουφά, που στέγαζε για χρόνια το Rosebud, σε τρατορία. Από την ανοιχτή κουζίνα του θα βγαίνουν πιάτα με ολόφρεσκα ζυμαρικά και πίτσες ψημένες στον ξυλόφουρνο. «Πρόκειται για μια τρατορία νεοϋορκέζικου στυλ Little Italy όπου θα έχουμε και ένα τμήμα με χειροποίητα ζυμαρικά, που θα φτιάχνονται στο δεύτερο επίπεδο του μαγαζιού μπροστά στον πελάτη -γιατί ένα κομμάτι της κουζίνας θα είναι ανοιχτό- αλλά και ειδικές επιλογές που θα περιλαμβάνουν ζυμαρικά και πίτσες χωρίς γλουτένη καθώς και πιάτα με βιολογικά προϊόντα. Γενικά το concept θα έχει μια συνοχή με αυτό του Nice ‘n Easy, ακόμα και το όνομα του μαγαζιού (το οποίο ακόμα δεν είναι ανακοινώσιμο)», μάς λέει ο Δημήτρης Χριστοφορίδης επισημαίνοντας ότι το νέο τους εγχείρημα, που είναι στα σκαριά, αναμένεται να ανοίξει τις πόρτες του περίπου στα τέλη Οκτωβρίου.

seaspice

blends
Τα “Sea Spice” και “Blends” είναι δύο εντυπωσιακές αφίξεις στη Γλυφάδα
Αίσθηση κάνουν και δύο αφίξεις στα νότια. Η πρώτη είναι το Sea Spice, που μπορεί να μετρά περίπου 2 και κάτι μήνες λειτουργίας όμως ήδη συζητείται πολύ στη γαστρονομική πιάτσα τόσο για την επιμέλεια του μενού που εστιάζει στα θαλασσινά και έχει την υπογραφή του ικανότατου Κώστα Τσίγκα, όσο και για το εντυπωσιακό του ντεκόρ. Η δεύτερη είναι το επίσης φιγουράτο all day μπαρ- εστιατορίου «Blends» στην πλατεία Νυμφών. Γεύσεις με μεσογειακές αλλά και διεθνείς επιρροές όπου το κρέας έχει τον πρώτο λόγο, με την επιμέλεια του Κώστα Λώλα, κρασιά από τον ελληνικό και διεθνή αμπελώνα, πολύ καλή λίστα κοκτέιλ και αρτιστίκ περιβάλλον πλαισιώνουν μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εικόνα.

st-astra1
Ο Κώστας Τσίγκας ανέλαβε την κουζίνα του «roof pool and bbq restaurant St astra»
Το ξεχωριστό roof pool and bbq restaurant St astra στον 8ο όροφο του Radison Park Hotel έχει νέο concept και το μενού του υπογράφει ο Κώστας Τσίγκας. Οι γεύσεις ντελικάτες, confort και μεσογειακές με το ανοιχτό μπάρμπεκιου να κεντρίζει το ενδιαφέρον, ενώ άξια ειδικής μνείας είναι και η λίστα των κοκτέιλ τους. Ριζότο γαρίδας, χταπόδι με μαύρο αγιολί και ψητή ντομάτα, φιλέτο μπακαλιάρου με όστρακα και σάλτσα μπουγιαμπέσας είναι ενδεικτικές αναφορές που εστιάζουν στη θάλασσα ενώ οι στιβαρές κρεατοφαγικές προτάσεις το καθιστούν έναν καλό λόγο επίσκεψης από τους λάτρεις του είδους.

steak alive
To «Steak Alive» είναι το νέο κρεατοφαγικό στέκι στον Κορυδαλλό. 
Σε κρεατοφαγικό τερέν παίζει και μια ενδιαφέρουσα άφιξη στον Κορυδαλλό εν ονόματι «Steak Alive» που άνοιξε τις πόρτες του πριν λίγες μέρες. Στην κουζίνα βρίσκεται ο σεφ Αλέξανδρος Μαργαρίτης ενώ στο μενού του φιγουράρουν επιλογές- ωδή στην κρεατοφαγία όπως η θηριώδης μπριζόλα τόμαχοκ 1.800γρ γαλλικής κοπής ή το χοιρινό κότσι περίπου 1.5 κιλού με σάλτσα μπίρας, πατάτες «σκιν» τηγανητές και καραμελωμένα κρεμμύδια. Και μιας και κάνουμε λόγο για κρεατοφαγία, το εστιατόριο της Φάρμας Μπράλου που βρισκόταν στον πρώτο όροφο του πρότυπου γαστρονομικού πολυχώρου Yoleni’s Flagship Consept Store στη Σόλωνος, μεταφέρεται στη Μηλιώνη στο χώρο που βρισκόταν παλιά το «Πρυτανείο». Η επιμέλεια του μενού παραμένει στα χέρια του Μιχάλη Νουρλόγλου ενώ το concept παραμένει επίσης στο ίδιο μοτίβο, με τους πελάτες να επιλέγουν από το κρεοπωλείο την κοπή της αρεσκείας τους η οποία στη συνέχεια θα ψήνεται με τον τρόπο που οι ίδιοι επιθυμούν πληρώνοντάς το στην τιμή του κρεοπωλείου.

Yoleni's-Flagsip-Store--anoigma
Αέρας ανανέωσης και στον πρότυπο γαστρονομικό πολυχώρο Yoleni’s.
Όσο για το κενό του χώρου που στέγαζε το εν λόγω εστιατόριο, έρχεται αναπληρωθεί από μια νέα ενδιαφέρουσα σύμπραξη, αυτή του Kiku και του κρεοπωλείου Carnicero στο Νέο Ψυχικό. Για το «The Steak bar by Kiku» ο λόγος, που, όπως υποδηλώνει και το όνομά του, έχει κρεατοφαγικό προφίλ με προτάσεις στιβαρών κρεατοφαγικών επιλογών για «μυημένους» και μη. «Συνεχίζοντας την παράδοση της δημιουργίας ενός χώρου με ποιοτικό ελληνικό κρέας, φιλοξενούμε μια πολύ δυνατή συνεργασία. Οι προτάσεις του μενού θα περιλαμβάνουν επιλεγμένες ελληνικές κοπές συνοδευόμενες από ανάλογες οινικές επιλογές που θα προσφέρονται σε άριστη σχέση ποιότητας-τιμής. Η κουζίνα και το κρεοπωλείο μεταφέρθηκαν στην πίσω πλευρά του εστιατορίου, οι θέσεις των επισκεπτών αυξήθηκαν ενώ ορισμένα πιάτα του εστιατορίου, που επιμελείται ο σεφ Αχιλλέας Παπαχρήστου, θα σερβίρονται και στο αίθριο της Yoleni’s στο ισόγειο» μάς λέει ο Γιάννης Γεωργιάδης, marketing manager του πολυχώρου. Οι αλλαγές ωστόσο δεν περιορίζονται στον 1ο όροφο δεδομένου ότι στο Yoleni’s επικρατεί γενικότερος αέρας ανανέωσης. «Σκοπός μας είναι η μετατροπή του χώρου σε ένα “mall” ελληνικής γαστρονομίας με την έννοια ότι θα μπορεί ο επισκέπτης να δοκιμάσει ελληνικές γεύσεις, να συμμετάσχει σε μαθήματα μαγειρικής με την Ντίνα Νικολάου καθώς και γευσιγνωσίες ελληνικού ελαιόλαδου αλλά και κρασιού. Τα προϊόντα του παντοπωλείου, το μανάβικο και τα ψυγεία με τα τυροκομικά και τα αλλαντικά μεταφέρθηκαν στο ισόγειο ώστε να είναι εμφανής η άμεση σύνδεσή τους με το νέο μενού ενώ το concept της θρακιώτικης πίτας που φτιάχναμε μπροστά στον επισκέπτη αντικατέστησαν πίτες με χειροποίητο κρητικό φύλλο και γεμίσεις εμπνευσμένες απ’ όλη την Ελλάδα όπως η “πίτα τσιγαρέλι ή η πίτα “σοφρίτο”. Όσο για το υπόγειο, το μετατρέψαμε σε wine bar με επιλεγμένα κρασιά από την κάβα μας που θα συνοδεύονται από ποικιλίες αλλαντικών και τυριών αλλά και πιάτα δικά μας», μάς λέει συμπληρώνοντας. Αναμένουμε λοιπόν για το αποτέλεσμα που θα έχει ολοκληρωθεί εντός των επόμενων ημερών.

kiouzin
Παραμένοντας στο Κολωνάκι, αίσθηση έχει κάνει το Κιουζίν που ήρθε να ταράξει νόστιμα την γαστρονομική ησυχία της Λυκαβηττού στο Κολωνάκι. Στις αρχές του καλοκαιριού, οι Στέφανος και Γιάννης Δεληγιάννης δημιούργησαν έναν όμορφο χώρο αναθέτοντας την κουζίνα στα χέρια της Λένας Σφυρόερα από το πρώην Lena’s bio στο Σύνταγμα. Οι γεύσεις είναι ελληνικές, ελαφρά παραλλαγμένες, με φρέσκες νότες μπαχαρικών και αρωματικών ενώ υπέροχες είναι και οι πίτες ημέρας, οι αρωματικές σαλάτες, τα άψογα ψητά και μαγειρευτά τους και τα ανάλαφρα γλυκά τους.

Gaku
Ο χώρος που στέγαζε το Furin Kazan θα φιλοξενήσει το δεύτερο sushi bar Gaku. 
Προς κέντρο πλευρά, ο χώρος στον οποίο στεγαζόταν το Furin Kazan, το μαγαζί που πρωτοσύστησε στους Αθηναίους το σούσι, μαθαίνουμε ότι από τα μέσα Οκτωβρίου θα φιλοξενεί το δεύτερο sushi bar Gaku (το πρώτο είναι στο Χαλάνδρι). Το μενού θα κινείται στο γνώριμο μοτίβο του χαλανδριώτικου πόστου στο κομμάτι της κρύας κουζίνας με ενδιαφέρουσες όμως διαφοροποιήσεις στη ζεστή κουζίνα. «Η ρομπάτα (ιαπωνικό γκριλ) που θα παίζει το ρόλο τζόσπερ (ειδικού επαγγελματικού φούρνου-γκριλ) θα κάνει τη διαφορά. Ακόμα όλα είναι υπό διαμόρφωση, θα υπάρχουν κάποια στάνταρ πιάτα από το πρώτο Gaku και το μενού θα εμπλουτίζεται σταδιακά με διάφορες προσθήκες όπως γιακιτόρι με συκώτι, καπνιστό χέλι κ.ά» μάς λέει ο σεφ Γιάννης Κοσμαδάκης που έχει αναλάβει τη ζεστή κουζίνα από τον οποίο ξεκλέψαμε και μερικές λεπτομέρειες και για τις αλλαγές που αναμένονται στο γευστικό προφίλ του κολωνακιώτικου Malconi’s του οποίου την κουζίνα επίσης επιμελείται. «Η καρδιά της κουζίνας χτυπά σε ειδικό εξοπλισμό με γκριλ και φούρνους αφού φέτος δίνουμε μεγάλη βάση στο κρέας. Αναφέρω ενδεικτικά το ραβιόλι με μπακαλιάρο με μια κρέμα από ρεβίθια που θα ψήνονται στο Monolith (ειδικό κεραμικό grill) για 10-12 ώρες και ένα κουλί ρόκας καθώς και ένα surf ‘ n turf πιάτο με rib eye 800γρ με αστακό», μάς είπε δίνοντας ένα preview των αλλαγών που αναμένονται προσεχώς.

Yannis Stanitsas 2
Ο σεφ Γιάννης Στανίτσας παίζει και αυτή τη σεζόν σε πολλά ταμπλό.
To Pepe Aperitivo στην Τσακάλωφ στο Κολωνάκι, γίνεται Pepe δίνοντας πιο comfort τόνους στην κουζίνα του στην οποία και φέτος τη γευστική επιμέλεια έχει ο δραστήριος Γιάννης Στανίτσας. Η τάση ωστόσο του σεφ προς την ψαροφαγία είναι κάτι που φροντίζει να εκφράζει σε κάθε ευκαιρία και αναλαμβάνοντας το μενού του εστιατορίου «Αφρόψαρο», μια νέα άφιξη στο Νέο Ηράκλειο δίνει για μία ακόμα φορά μια αντιπροσωπευτική εικόνα του δημιουργικού προφίλ του είδους με ολόφρεσκα αλιεύματα από τις ελληνικές θάλασσες. Μεταξύ των αμέτρητων δραστηριοτήτων του σε ελληνικό έδαφος και μη ο σεφ μάς μίλησε και για μια ενδιαφέρουσα συνεργασία που διατηρεί με το «Περιβόλι στη Βάρη» όπου μαγειρεύει πιάτα με τη σοδειά από τα παρτέρια του περιβολιού και επιλεγμένες πρώτες ύλες. Προϊόντα όπως αβγά από κοτόπουλα ελευθέρας βοσκής, χειροποίητα τυριά, ελληνικές ποικιλίες μελιού και πιάτα όπως οικόσιτη γίδα με πιπερόριζα και φιστίκι Αιγίνης ή κλασσικές σταθερές όπως παραδοσιακός, αλανιάρης κόκορας στιφάδο είναι μερικά μόνο από όσα αξιοποιεί και μοιράζεται ο σεφ με τους επισκέπτες.

MILTOS ARMENIS__CHEF_1
Ο σεφ Μίλτος Αρμένης ανέλαβε την κουζίνα του «Όμικρον»
Ενδιαφέρουσες οι εξελίξεις και στον όμιλο Καστελόριζο και πιο συγκεκριμένα στο εστιατόριο «Όμικρον» την κουζίνα του οποίου ανέλαβε πρόσφατα ο Ελληνιϊσπανός Μιλτιάδης Αρμένης, σεφ που έχει ξεχωρίσει για το δημιουργικό γαστρονομικό προφίλ του. Ο Ελληνοϊσπανός σεφ έπειτα από μια επταετία που εργαζόταν σε βραβευμένα με αστέρια Michelin εστιατόρια στη Γαλλία, την Ισπανία και την Ελβετία και θητεία δίπλα σε κορυφαίους σεφ όπως ο Alain Ducasse και ο Jérôme Serres αναλαμβάνει για πρώτη φορά εστιατόριο στην Αθήνα.

Tο «Τhe Sowl» στο Θησείο μεταμορφώνεται από τα τέλη Σεπτεμβρίου σε πραγματική hacienda με το επιβλητικό ντεκόρ του Γιώργου Παντελούκα να ομορφαίνει το χώρο, συνδυάζοντας στοιχεία της κουλτούρας της Λατινικής Αμερικής με τη ζεστασιά που νιώθει κανείς όταν βρίσκεται σε ένα φιλόξενο σπίτι. Το μοντέρνο μενού με μεξικάνικες επιρροές θα επιμεληθεί ο Σταμάτης Λουμουσιώτης του λονδρέζικου Peyote, ενώ το ρόλο του σεφ θα αναλάβει ο Παναγιώτης Μουτσόπουλος. Το μπαρ, το οποίο θα θυμίζει tequileria, θα αναλάβει ο γνωστός bartender Σπύρος Κερκύρας, ο οποίος υπόσχεται να ετοιμάσει τις πιο δροσερές και εντυπωσιακές Margaritas, αλλά και απολαυστικά κοκτέιλς εμπνευσμένες από τη χώρα του Μεξικού.

7-cactus
Μανιάτικο πρωινό με λαλαγγίδες με μέλι, φέτα και γραβιέρα, μικρή σαλάτα, μαρμελάδα σύκου, ψωμί στο 7 Cactus δια χειρός του food blogger Γαβριήλ Νικολαϊδη.
Πηγαίνοντας προς Κουκάκι πλευρά, στη Δημητρακοπούλου «ξεφύτρωσε» και το ολοκαίνουριο 7CACTUS, ένα greek street deli, μια ενδιαφέρουσα πρόταση με casual γεύσεις που εστιάζουν στο ελληνικό street food. Το μενού υπογράφει ο food blogger Γαβριήλ Νικολαϊδης (Cool Artisan) και μπορείτε να το επισκεφτείτε από τις 8 το πρωί για καφέ, φρέσκους χυμούς, πρωινό, brunch ή ελαφρύ γεύμα ενώ έχουν και προτάσεις για το χέρι, όπως σάντουιτς με ελληνικά τυριά και αλλαντικά.
Τέλος στην πλατεία Αγ. Παρασκευής μια νέα νόστιμη άφιξη -υπόθεση καθαρά οικογενειακή όπως μαθαίνουμε- ακούει στο όνομα «Chicken Stories», ένα εστιατόριο γρήγορου αφενός ποιοτικού φαγητού αφετέρου, με μενού που εστιάζει στο κοτόπουλο. Burgers, wraps, σάντουιτς, σαλάτες, φιλέτα φρέσκου κοτόπουλου, buckets με ζουμερά wings και nuggets είναι μερικές από τις προτάσεις του καταλόγου.
Και αυτά είναι μόνον η αρχή δεδομένου ότι εστιάτορες και σεφ βρίσκονται σε αναβρασμό και εντός της σεζόν αναμένεται να έχουμε επιπλέον προσθήκες και ανακατατάξεις στην αθηναϊκή εστίαση.

via Blogger anatakti.gr

Εικόνα

Tα πιο «απίθανα» μουσεία σε όλο τον κόσμο: Ανάμεσά τους 2 Eλληνικά

https://anatakti.files.wordpress.com/2017/09/d0e50-1_943_393_1.jpg?w=300

Πρόκειται για το Μουσείο της Ακρόπολης (στη θέση 24) και το Μουσείο Μπενάκη (στη θέση 25) – Την ίδια ώρα, ωστόσο, μειώνεται το ποσοστό των Ελλήνων που επισκέπτονται χώρους πολιτισμού
Η βρετανική εφημερίδα The Telegraph επέλεξε τα πιο «απίθανα» μουσεία σε όλο τον κόσμο και στη λίστα συμπεριέλαβε και δύο ελληνικά.
//pagead2.googlesyndication.com/pagead/js/adsbygoogle.js

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Αφορμή για το δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας είναι τα πολυαναμενόμενα εγκαίνια του MOCAA στο Κέιπ Τάουν. Πρόκειται για το μεγαλύτερο μουσείο σύγχρονης τέχνης στην Αφρική.

Αυτά είναι τα πιο «απίθανα» μουσεία σε όλο τον κόσμο: Ανάμεσά τους και δύο ελληνικά

Στα 42 πιο «απίθανα μουσεία», ανάμεσα στο MoMA της Νέας Υόρκης, το Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης, το Λούβρο στο Παρίσι, το Πράδο της Μαδρίτης και τα μουσεία του Βατικανού, είναι και δύο ελληνικά.

Πρόκειται για το Μουσείο της Ακρόπολης (στη θέση 24) και το Μουσείο Μπενάκη (στη θέση 25), τα οποία η Telegraph συμπεριέλαβε σε αυτά που όλοι αξίζει να επισκεφθούν, έστω και μία φορά, στη ζωή τους.

Χαμηλή η επισκεψιμότητα σε χώρους πολιτισμού από τους Έλληνες

Την ίδια ώρα, ωστόσο, μόλις το 16,9% των Ελλήνων, έναντι 43,4% του ευρωπαϊκού πληθυσμού, επισκέφθηκε το 2015 αρχαιολογικό χώρο, ιστορικό μνημείο, μουσείο ή γκαλερί, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία Eurostat. Το 2016, δε, καταγράφεται μικρή μείωση στο ποσοστό των Ελλήνων.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι όσο η ηλικία ανεβαίνει, τόσο μικραίνει και το ποσοστό των ευρωπαίων που επισκέπτεται κάποιον χώρο πολιτισμού, ενώ, αντίθετα, τα υψηλότερα ποσοστά επισκεψιμότητας σε τέτοιους χώρους καταγράφεται στις ηλικίες 25-34 (48,5%) και 16-24 (47,5%).

Τα μεγαλύτερα ποσοστά στην Ευρώπη καταγράφονται στις βόρειες χώρες και τα χαμηλότερα στις νότιες.

Τα 2 τρίτα των Σουηδών άνω των 16 ετών (67,2%) επισκέφθηκαν κάποιον χώρο πολιτισμού το 2015. Το ίδιο ισχύει για σχεδόν 6 στους 10 Δανούς, Ολλανδούς και Φινλανδούς (61,4%).

Ακολουθεί το Λουξεμβούργο (55,6%), το Ην. Βασίλειο (54,7%), η Γαλλία (53,7%) και η Τσεχία (52,1%).

Στον αντίποδα βρίσκονται, εκτός από τη χώρα μας, η Βουλγαρία (14,6%), η Ρουμανία (18,3%), η Κροατία (19,2%), η Κύπρος (20,5%), η Ιταλία (26,1%) και η Μάλτα (26,4%).

Το 2016, παρατηρήθηκαν αυξήσεις στην επισκεψιμότητα από τους Ολλανδούς (+12,3%), τους Μαλτέζους (+11,7%), τους Εσθονούς (+9,9%), τους Γάλλους (+9,3%) και τους Τσέχους (+8%).

Μειώσεις καταγράφονται στη Σλοβακία (-10,7%), την Ισπανία (-10,5%), τη Γερμανία (-7,9%), την Ουγγαρία (-6,3%) και την Κύπρο (-5,4%).

via Blogger anatakti.gr