Scripta manent

Του ΑΡΓΥΡΗ ΚΩΣΤΑΚΗ

Ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτάζει τον άλλο από ψηλά μόνο όταν τον βοηθάει να σηκωθεί έχει πει ο σοφός Κολομβιανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ.
Σε αυτή τη χώρα από τον τελευταίο πολίτη μέχρι την ιντελεγκέντσια της πολιτικής και του πνεύματος συμβαίνει το αντίθετο. Η πλειονότητα δυστυχώς ούτε βοηθάει κανέναν, ενώ τα σκληρά και αιχμηρά λόγια και πράξεις για τους αδύναμους μοιάζουν με καρφί στο μάτι.
Στα 26 χρόνια που εργάζομαι τίμια και ζώ μόνο με το μισθό μου και δεν κρύβω ούτε μισό ευρώ από το κράτος σιχαίνομαι κάθε μορφής εξουσία και συναλλαγή μαζί του. Όλα αυτά τα χρόνια έχω διαχειριστεί από επιτελικές θέσεις δεκάδες χιλιάδες ειδήσεις. Πιστεύω όμως ότι αυτό το περιστατικό που θα σας περιγράψω και με συγκλόνισε είναι η επιτομή της αναλγησίας και της απανθρωπιάς των ελληνικών αρχών.
Πριν από λίγες εβδομάδες συνελήφθη στο Χαϊδάρι από αστυνομικό ένας 72χρονος ζητιάνος με Αλτσχάιμερ. Ένας ηλικιωμένος που θα μπορούσε να είναι παππούς του οργάνου. Σύμφωνα με το τυπικό του νόμου ο δικαστής τον καταδίκασε σε δέκα ημέρες φυλάκιση για επαιτεία, στέλνοντάς τον μάλιστα στις φυλακές βαρυποινιτών Κομοτηνής. Θα μπορούσαν – φαντάζομαι – στη χειρότερη περίπτωση να τον κρατήσουν στον Κορυδαλλό που ήταν εδώ για πέντε ημέρες, γιατί ο νόμος λέει ότι άτομα άνω των 65 ετών εκτίουν τη μισή ποινή απ αυτή που τους επιβάλλεται. Ο γέροντας λοιπόν ουσιαστικά εξέτισε την ποινή καθ οδόν γιατί ταξίδεψε επί πέντε ημέρες με την κλούβα, η οποία έκανε στάσεις σε άλλες φυλακές και αστυνομικά τμήματα ανά την επικράτεια για να παραλάβει κρατουμένους. Σε αυτό το νιχιλιστικό σκηνικό της Ελλάδας του 2011 ο διευθυντής των φυλακών Κομοτηνής ο κ. Κώστας Καπάνταης (αξίζει να του επιδαψιλεύσουμε τιμές) γιατί είναι ο μόνος που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Με πρωτοβουλία του πλήρωσε το εισιτήριο επιστροφής στον ταλαιπωρημένο γέροντα αφού πρώτα τον τάισε και του έδωσε ρούχα. Ο κ. Καπάνταης έκανε πράξη τη ρήση του Φραγκλίνου Ρούσβελτ «να μάθεις να μη φοβάσαι το φόβο». Γιατί δεν φοβήθηκε τι θα πει η ηγεσία του υπουργείου δικαιοσύνης και το κράτος. Και έκανε αυτό που δεν έκαναν όλοι οι προηγούμενοι εκπρόσωποι της καθεστηκυίας τάξης. Ο αστυνομικός που εξάντλησε την αυστηρότητά του και τον συνέλαβε. Ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος που τον έστειλε στο δικαστήριο. Ο δικαστής που τον έστειλε στην Κομοτηνή. Η κοινωνική υπηρεσία του κράτους που δεν πλήρωσε τα λίγα ευρώ της ποινής του γέροντα. Κάποιος Άνθρωπος να κάνει κάτι…
Με αυτά τα απεικάσματα μνήμης από το Γολγοθά του ηλικιωμένου περιμένω σε έναν μήνα το Πάσχα και την Ανάσταση του Κυρίου. Προσδοκώ στην ελπίδα. Στην αγάπη. Στην ευδοκία. Στο θαύμα. Σε ένα αύριο που θα θυμίζει παιδικό χαμόγελο.

Advertisements

Τα σχόλια δικά σας...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s